အဋ္ဌမအဆင့် ကြည်လင်စိတ်နယ်ပယ်

နောက်ဆက်တွဲခရီးစဉ်တွင် ချင်ဖုန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ လန်နင်ရွှမ်က သူ၏စိတ်အခြေအနေပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ အဲ့ဒီလူပြောခဲ့တာတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ စာပေလေ့လာခြင်းက မလွဲမသွေ အသုံးဝင်ပါတယ်။ သိလား၊ မဟာချန်မင်းဆက် လောကအလယ်တွင် ရပ်တည်နိုင်ခြင်းရဲ့အကြောင်းရင်းက ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးမျှော်စင်မှ နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ စွမ်းဆောင်အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ အများကြီးသက်ဆိုင်နေတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လေးလံစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့အဆင့်ကို စာပေပညာရှင်ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရောက်နိုင်မှာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်မှာ စကားမဲ့သွားပြီး မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်၊ "သိုင်းပညာရော စာပေလမ်းစဉ်ရော ကျင့်ကြံဖို့က အချိန်နဲ့ငွေအများကြီး လိုအပ်တယ်။ နင်ရွှမ်၊ ငါမင်းကိုမေးမယ်၊ သာမန်လူတွေမှာ ဒီလိုအခြေအနေတွေရှိခဲ့ရင် ရွေးချယ်ခွင့်ပေးခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့သားသမီးတွေအတွက် ဘယ်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ကြမလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က ချီတုံချီတုံဖြစ်သွားပြီးနောက် "သဘာဝအတိုင်းပဲ အဲ့ဒါက..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီးစဉ်းစားနေစရာမလိုပါဘူး၊ သေချာပေါက် သိုင်းပညာဓလေ့ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ငါ အရင်ကထင်ခဲ့တာက မဟာချန်မှာ စာပေကျွမ်းကျင်မှုထက် သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို အလေးပေးမှုက သိုင်းသမားများ ပေါများပြီး စာပေလမ်းစဉ်လိုက်စားသူများ ရှားပါးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်လို့ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ အရမ်းရိုးအလွန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါနားလည်သွားပြီ။ လူတိုင်းက အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်များသို့ ထိုးဖောက်တိုးတက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ပါရမီနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ မရှိကြဘူး။" "ကန့်သတ်ထားတဲ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် သိုင်းပညာကျင့်ကြံခြင်းက သာမန်လူတွေအတွက် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်ပုံရတယ်။"

"လက်ရှိလောကမှာ မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းထကြွနေခြင်းနဲ့အတူ ဒါက သာမန်ပြည်သူလူထုအများအပြားရဲ့ ဦးခေါင်းများပေါ်တွင် ဆိုင်းထားသောဓားတစ်ခုလို အမြဲတမ်းဖြစ်နေတယ်။ ဒါဆိုရင် စာပေလေ့လာခြင်းက ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ ရည်မှန်းချက်များဖြည့်ဆည်းခြင်း၊ နယ်မြေတစ်ခုကိုအုပ်ချုပ်ခြင်းလား။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သြဇာအာဏာရှိသောမိသားစုများအတွက်သာပဲ။ တစ်နိုင်ငံလုံးက အရာရှိဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က သာမန်မျိုးရိုးကနေ လာကြတာလဲ။ ဆယ်ယောက်မှာတစ်ယောက်မပြောနဲ့၊ တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ထောင်မှာတောင် တစ်ယောက်ရှိဖို့ မသေချာဘူး။" "နင်ရွှမ်၊ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။" လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သာမန်လူတွေအတွက် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိလို့ပဲ။" "စာပေလေ့လာခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေထိုင်လိုခြင်းက မလွဲမသွေ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသော မျှော်လင့်ချက်သက်သက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ သိုင်းပညာသင်ယူပြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်ကိုမဝင်နိုင်ရင်တောင်မှ အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်သေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့တဲ့အခါ သာမန်လူတွေထက် ပိုမြန်မြန်ပြေးနိုင်ကြတယ်။" "သခင်လေးပြောတာတွေက အရင်က အဲ့ဒီအမျိုးသားပြောခဲ့တာတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ" လန်နင်ရွှမ်က စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ဒီအပြင် နောက်ထပ် ပိုပြီးလက်တွေ့ကျတဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိသေးတယ်—

စာပေလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းမရှိခြင်းပဲ" ချင်ဖုန်းက လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"စာပေလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းမရှိဘူး ဟုတ်လား" လန်နင်ရွှမ်က နားမလည်ပေ။

"ဟက်၊ သိုင်းပညာဓလေ့လိုပဲ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့သိုင်းပညာဂိုဏ်းတွေနဲ့ ထင်ရှားသောမျိုးနွယ်စုတွေရှိပေမယ့် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့သိုင်းပညာနည်းစနစ်တွေက အလွန်ရှားပါးတယ်။ အဲ့ဒီအကြောင်းရင်းကတော့ မိမိ၏ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခြင်းပဲ။ ဒါက စာပေပညာရှင်များတွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားတယ်။"

"နင်ရွှမ်၊ စာပေလမ်းစဉ်၏ အဆုံးစွန်ကျင့်ကြံသူ၊ မဟာစာပေပညာကျော်က တော်ဝင်မြို့တော်က မဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်မှာပဲ တွေ့ရှိရတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်း တစ်ခါမှမစဉ်းစားမိဖူးဘူးလား။"

လန်နင်ရွှမ်က တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ စာပေလမ်းစဉ်အကြောင်း ဗဟုသုတမရှိဘဲ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်အပေါ် ပို၍အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂရုတစိုက်ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ တော်ဝင်မြို့တော်မှလွဲ၍ အခြားမြို့များတွင် စာပေအနုပညာဓလေ့တည်ရှိမှုကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်တွေ့ရသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို စာပေအနုပညာ နဝမအဆင့်ကိုရောက်ရှိအောင်ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်ပြီး စာအုပ်ပေါင်းထောင်ချီ စုဆောင်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် စာပေလေ့လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တိုးတက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိခဲ့ဘူး။"

"အကြောင်းရင်းကတော့ ရရှိနိုင်တဲ့စာအုပ်တွေထဲမှာ စာပေလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာ အရမ်းနည်းပါးလို့ပဲ။ ကံကောင်းသောတွေ့ဆုံမှုတစ်ခုသာမရှိခဲ့ရင် အဲ့ဒီစာအုပ်ပေါင်းထောင်ချီကို အလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်တစ်သက်တာလုံးမှာ စာပေလမ်းစဉ် နဝမအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။"

"သိုင်းပညာဓလေ့ကို အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ ထင်ရှားသောမျိုးနွယ်စုတွေက စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူတို့ရဲ့သိုင်းပညာနည်းစနစ်တွေကို ဖြန့်ဝေဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။"

"စာပေသူတော်စင်၏ မူလအမှန်လမ်းစဉ်က ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းတွေကိုတောင်မှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှာဖွေစူးစမ်းရလောက်အောင် ဖြစ်နေတယ်။"

"သာမန်အိမ်ထောင်စုတွေက သာမန်စာပေပညာရှင်တွေအတွက်တော့ အဆုံးမှာ သူတို့ ဘာတွေရရှိနိုင်မှာလဲ။ စာပေသူတော်စင်ဓလေ့ထဲဝင်ရောက်ဖို့မပြောနဲ့၊ သူတို့ နန်းတွင်း၌ သူတို့၏ရည်မှန်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် အရည်အချင်းပြည့်မီမည်မဟုတ်မှာကိုတောင် စိုးရိမ်ရတယ်။"

"မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မဟာချန်မှာ တော်ဝင်စာမေးပွဲစနစ်မရှိတော့ သာမန်မျိုးရိုးကလာတဲ့သူတွေအတွက် နန်းတွင်းကိုအရာရှိအဖြစ်ဝင်ရောက်ဖို့က အလွန်အမင်းခက်ခဲတယ်။ ပြီးတော့ စာပေသူတော်စင်ဓလေ့ထဲကို ကံကောင်းစွာခြေချနိုင်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီစာပေပညာရှင်တွေကလည်း မိမိတို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ ဖန်တီးနိုင်ကြတာချည်းတော့မဟုတ်ဘူး။" "ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်ကိုလာလည်ခဲ့တဲ့ ယာအန်းက ကျွန်တော့်ကိုပြောဖူးတယ်၊ စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်မှာ ပိုမိုမြင့်မားသောနယ်ပယ်များသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေသောစာပေပညာရှင်တွေက အာဏာကိုမှီခိုရတယ်တဲ့။ နန်းတွင်းကိုအရာရှိအဖြစ်ဝင်ရောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာအကြံပေးများဖြစ်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအခွင့်အရေးတွေက သာမန်လူတွေအတွက် အလွယ်တကူမရရှိနိုင်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လေးလံစွာလေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်၊ "ဒါက ကျွန်တော် 'စာပေပညာရှင်တွေအတွက် နည်းလမ်းမရှိဘူး'လို့ ဆိုလိုတာပဲ။" လန်နင်ရွှမ်က လေးနက်စွာဆိုသည်၊ "ကျွန်မ ဒီအမြင်တွေကို သခင်လေးဆီကပဲ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် မင်းဆက်က ဘာလို့ မသိကျိုးကျွန်ပြုထားရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤကိစ္စအပေါ် သူ၏ဗဟုသုတနည်းပါးကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသို့သောကာလများတွင် မိမိ၏ပိုင်နက်ကို မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေကောင်များ၏လက်မှ အင်အားသုံး၍ကာကွယ်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သောလမ်းစဉ်ဖြစ်နိုင်သည်၊ မင်းဆက်ကြီးများ စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေသော ပရမ်းပတာကာလများကဲ့သို့ပင်။ သို့မဟုတ် ဤအရိုင်းအစိုင်းခေတ်တွင် မိမိကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်မရှိသော အသိဉာဏ်မဲ့သူများကို စီမံခန့်ခွဲရန် ပို၍လွယ်ကူသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သောလောကတွင် စာဖတ်ခြင်းက အဘယ်ရလဒ်များကို ယူဆောင်လာနိုင်မည်နည်း။ စာပေပညာရှင်များ အဘယ်အရာကို အောင်မြင်အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း။ ချင်ဖုန်းမှာ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ နန်းတွင်းဆရာတော်ကြီးကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်ရှိခဲ့သော စာပေပညာရှင်များမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ အများစုမှာ အခက်အခဲများသောကာလများတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်သာ မျှော်လင့်ကြသော သာမန်လူများသာ။ အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် စာပေသူတော်စင်ကျင့်ကြံနည်းမှာ လောကတစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် စာပေလေ့လာရန်နေရာများမှာ တော်ဝင်မြို့တော်မှ မဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်၌သာ ကန့်သတ်မထားတော့ပါက ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုး ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်လော။

ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူတို့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးပိုင်လီက ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ လူငယ်လေး၊ မင်းမျက်နှာအမူအရာအရကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့မှားနေပုံပဲ။ မင်း ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို တိတ်တဆိတ်သွားလည်တာကို မင်းဇနီးက ဖမ်းမိသွားလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်မှာ ရုတ်တရက် သတိကြီးစွာထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဂရုတစိုက်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမအပြင်ထွက်တိုင်း သူမ၏သခင်လေးဘေးတွင် အစောင့်များအမြဲရှိနေသဖြင့် သူ ထိုသို့သောအခွင့်အရေးမျိုး တစ်ခါမျှမရခဲ့ပေ။ ဤဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးက လျှောက်ပြောနေခြင်းသာ။ လန်နင်ရွှမ်၏မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

စာကြည့်တိုက်အထပ်ခိုးမှ ကန်းဖေးလန်က ဆူညံသံကိုကြားလိုက်ပြီး လာရောက်သူကိုမြင်သောအခါ သူမ နှုတ်ဆက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အတွေးများဖြင့်နစ်မြောနေသော ချင်ဖုန်းက သကြားလုံးသစ်သီးတစ်ခုကို သူမအား ခပ်ပေါ့ပေါ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်၏ ပဉ္စမထပ်သို့ လှည့်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ "သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ကန်းဖေးလန်က မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲမှသကြားလုံးသစ်သီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး ညနေပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ဖုန်း သူ၏လက်ထဲမှစာမျက်နှာများကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုနောက်ဆုံးကျန်ရှိသောစာပေချီစွမ်းအင်မှာ သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ နဝမလှေကားထစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ တောက်ပသောဖြူလွှသောအလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏အသိစိတ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လမ်းညွှန်မှုကိုလိုက်နာပြီး လှေကားထစ်များကို ဖြည်းညင်းစွာတက်လှမ်းသွားရာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြူစင်သောကျောက်စိမ်းဖြူစင်မြင့်တစ်ခုရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါက နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်လား" ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်စုသောအရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ အလင်းပုံစံများ ရေပြင်ပေါ်မှလှိုင်းဂယက်များကဲ့သို့ လည်ပတ်သွားသည်။ မှိန်ဖျော့သောဖြူလွှသောပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်နှာမှာ မထင်ရှားပေ။ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ပွင့်ဟကာ သူက "မင်း ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

(ဒါက နှလုံးသားစစ်မေးခြင်း စမ်းသပ်မှုလား။) ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူ၏အရင်ဘဝက သူဖတ်ရှုခဲ့သော ရှေးသူတော်စင်တို့၏စကားများ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ စကားအနည်းငယ်ကို အလွယ်တကူငှားယူပြီး မိမိကိုယ်မိမိ မြင့်မြတ်ထည်ဝါသောပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် တင်ပြနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်နည်း။ ဤနေရာတွင် အခြားမည်သူမျှမရှိ၊ အထင်ကြီးစေရန် ပရိသတ်လည်းမရှိ။ ထူးဆန်းသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ဤမေးခွန်းကို ရိုးသားစွာ စဉ်းစားမိခြင်းပင်။

သူ ဤလောကသို့ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသောအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ကျင့်ယန်မြို့၏ ဂျီဒီပီကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းမှလွဲ၍ သူ ထူးခြားပြောင်မြောက်သောအရာတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ခဲ့ပုံမပေါ်ပေ။ သူ အကြီးအကဲလီ၊ မြို့တော်ကိုကာကွယ်ရန် ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည့် ပုံရိပ်ကို စဉ်းစားမိသည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းများမှာ လူတိုင်း၌ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ လှပသောမိန်းမများကိုနှစ်သက်သည်၊ ရုပ်ဝတ္ထုစည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ခံစားသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်အရှိန်တက်နေချိန်တွင် တရားမျှတစွာပြုမူခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အများစုတွင် သူ၏ရွေးချယ်မှုများမှာ သတိကြီးသောပုဂ္ဂိုလ်များစွာနှင့် မထူးခြားပေ။ သူ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြုံးလိုက်သည်၊

"တကယ်တော့ ငါက လောဘကြီးပြီး ကာမဂုဏ်လိုက်စားသော သာမန်လူကြမ်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ ငါသာ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး သန့်ရှင်းသောလိပ်ပြာ ရှိနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။"

အဖြူရောင်ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ထပ်မံမေးလိုက်သည်၊

"စာပေပညာရှင်တွေ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ။"

"စာပေပညာရှင်တွေ ဘာလုပ်သင့်လဲ ဟုတ်လား။ ဟား၊ ဒီလောကမှာ စာပေပညာရှင်တွေ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါရမီတွေသာ ကန့်သတ်မထားခဲ့ရင် ငါ စာပေပညာကိုစွန့်လွှတ်ပြီး သိုင်းပညာကို လိုက်စားမိမှာပဲ" ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ အဆင့်မြင့်စာပေသူတော်စင်များမှာ တော်ဝင်မြို့တော်က မဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်၌သာ ရှိနေကြသည်။ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် သူတို့ တော်ဝင်စစ်တပ်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ အခြားမြို့များတွင် လူများကိုကူညီပေးနေသော စာပေသူတော်စင်များကို အဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။ ဆေးပညာလိုက်စားသူများမှာ အသက်ပေါင်းများစွာကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း အထင်သေးခံရသည်။ ဤစည်းမျဉ်းများကို မည်သူက ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ မြို့တော်မှအာဏာနှင့်နီးစပ်သူများသာ စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခွင့်ရှိသလော။ သိုင်းသမားများမှာ နေရာအနှံ့အပြားတွင်ရှိနေပြီး အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ချိန်များတွင် လူများကိုကယ်တင်ရန် သူတို့၏အသက်ကိုစွန့်စားကြသည်။ မြင့်မြတ်သောမဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်မှ ထိုစာပေပညာရှင်များကော အဘယ်သို့နည်း။ သာမန်ပြည်သူလူထု ဘယ်နှစ်ယောက်က သူတို့ကိုမြင်ဖူးပြီး သူတို့၏မျက်နှာသာပေးမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးသနည်း။ သူ စာရေးခြင်းကို တားမြစ်ခံခဲ့ရသော လူငယ်လေးကို အားမပေးခဲ့သည့် ဆိုင်ရှင်ကို သတိရမိသည်၊ "စာဖတ်တာ၊ စာရေးတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ" ဟု ဆိုခဲ့သည်။ တကယ်တတ်ကျွမ်းသောပညာရှင်များမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး ပေါက်ကွဲထုတ်ဖော်လိုက်သည်၊ "ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတွက် နှလုံးသားတစ်ခုတည်ထောင်ရန်၊ ပြည်သူလူထုအတွက် ဘဝအဓိပ္ပာယ်ပေးသနားရန်၊ ရှေးသူတော်စင်တို့၏သင်ကြားမှုများကို ဆက်ခံရန်၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအတွက် လောကငြိမ်းချမ်းရေးကို ယူဆောင်လာရန်။ ဒါ စာပေပညာရှင်တွေ လုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ!" ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့် တုန်ခါသွားပြီး ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲ၌ ဖြူလွှသောစာပေချီစွမ်းအင်များ တိမ်ပင်လယ်ကဲ့သို့ တိုးဝှေ့လာသည်။

"ဒီလိုကိုး။" အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ပြုံးလျက်ဆိုလိုက်သည်။ ပုံရိပ်ယောင်၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ဤအဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်၏မျက်နှာမှာ သူ၏မျက်နှာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ကြည်လင်သောစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် အဋ္ဌမအဆင့် ကြည်လင်စိတ်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး စင်များပေါ်မှစာအုပ်များထဲမှ စာပေစွမ်းအင်များ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးပိုင်လီမှာ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ညာလက်ဖြင့်တစ်ချက်ဖိလိုက်သည်နှင့် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းရင်း ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သက်သာရာရမှုတို့ ရှိနေသည်။