နှင်းကဲ့သို့သော ပြာမှုန်များ

မဟာချန်မင်းဆက်၏ တောင်ပိုင်းနယ်မြေ၌ ကျန်းအော်တောင် ဟူ၍ရှိ၏။ စူးရှသောငိုညည်းသံတစ်ချက်နှင့်အတူ မီးတောက်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးတက်သွားသည်၊ ညအမှောင်ကို ထွင်းဖောက်ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့်အလား။ ၎င်းမှာ ကြိုးကြာငှက်နှင့်ပုံသဏ္ဌာန်တူသော မီးငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ခြေတစ်ဖက်တည်းသာရှိသည်။ သူ၏စိမ်းပြာရောင်အမွေးအတောင်များတွင် အနီရောင်အစင်းကြောင်းပုံစံများ ပါရှိပြီး နှုတ်သီးမှာ ဖြူဖွေးနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထင်ရှားသောလက်သည်းရာတစ်ခု သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် စွဲထင်နေပြီး စိမ်းပြာရောင်သွေးများ ယိုစီးကျကာ လေထဲတွင် မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမြင့်ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံဝဲနေရင်း တောင်ထိပ်သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏အတောင်ပံများကိုခတ်လိုက်ရာ မီးတောက်များ ဝါးမြိုသွားပြီး နေရာလွတ်မှာ ဝဲဂယက်ကဲ့သို့ လိမ်လည်သွားသည်။

ဟိန်း! တောင်တန်းသစ်တောအတွင်း၌ နောက်ထပ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ သားရဲတစ်ကောင် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ရပ်နေသည်၊ အမြီးငါးခုနှင့် ဦးချိုတစ်ချောင်းပါသော အနီရောင်ကျားသစ်နက်နှင့်တူသည်။ သူ၏ညာဘက်လက်ဖဝါးက ကျောက်တုံးများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သောပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ တောင်မှာပြိုကျသွားပြီး သားရဲမှာ ကောင်းကင်သို့ခုန်တက်ကာ မီးငှက်ထံသို့ ပစ်ဝင်သွားသည်။ သို့သော် ထိုမီးငှက်မှာ သူ၏အတောင်ပံများကိုခတ်ကာ လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းသွားပြီး မီးငှက်၏ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်သွားသည်။ အကြွင်းအကျန်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ပြုတ်ကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မီးပင်လယ်အဖြစ်ပြောင်းလဲကာ မိုင်ပေါင်းများစွာကျယ်ပြန့်သောတောင်တန်းများအနှံ့ တိုးဝှေ့လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်များကို နှင်းကဲ့သို့ကြွေကျလာသော ပြာမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ မီးငှက်၏သေခါနီးမှ နာကျည်းမှုမှာ ငိုညည်းသံအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ မီးပင်လယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သားရဲမှာ မီးငှက်၏ဦးခေါင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သို့သော် ဦးခေါင်းအနားသို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုအကွာအဝေးသို့ ချဉ်းကပ်မိသည့်အခါ ပြင်းထန်သောမီးတောက်များထဲမှ ရွှေရောင်သံကြိုးများစွာ ထိုးထွက်လာပြီး သားရဲကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။ မီးငှက်၏ဦးခေါင်းမှာ မီးပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ သားရဲမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ဟိန်းဟောက်ကာ အစွမ်းကုန်ရုန်းကန်နေသည်။ ရွှေရောင်သံကြိုးများမှာ စူးရှကြိတ်ခွဲသံများထွက်ပေါ်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရုတ်တရက်အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊

"ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းကို အမြန်ပြန်ယူ၊ ဒီသံကြိုးတွေက အဲ့ဒီသားရဲတွေကို အကြာကြီးချုပ်ထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" အရိပ်များစွာ ပြုတ်ကျလာသောဦးခေါင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာရွေ့လျားသွားကြသည်။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့ အရပ်လေးမျက်နှာကိုရှာဖွေကြသော်လည်း မငြိမ်းသတ်နိုင်သောမီးတောက်များမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှမတွေ့ရှိကြပေ။

"ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်း ဘယ်မှာလဲ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်တစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှခြေရာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။" ထူထဲသောခြေရာနှစ်ခုရှိနေပြီး ခြေရာပိုင်ရှင်မှာ လေးလံသောအရာတစ်ခုခုကို သယ်ဆောင်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ခြေရာများနောက်တွင် မည်သည့်အရာကချန်ထားခဲ့သည်မသိသော ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ ချိုင့်ခွက်များ ရှိနေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"ဒီကိုလာတဲ့သူက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုသယ်လာပြီး ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းကို ထည့်ထားနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုလည်းပါတယ်။ အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းမျိုးနွယ်က ခေါင်းတလားပဲ။"

"ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းက အရေးကြီးတယ်၊ သူ ဒီလောက်လေးလံတဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကိုသယ်ပြီး အဝေးကြီးမသွားနိုင်သေးဘူး။ သူ့နောက်ကိုလိုက်ကြ!"

မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု လေးလံသောခေါင်းတလားကိုထမ်းပိုးကာ မီးပင်လယ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာရွေ့လျားနေသည်။ သူ၏နောက်မှအမြင့်ကောင်းကင်ယံ၌ ပုံရိပ်များစွာ ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီ။ "ငါတော့ သေပါပြီ။ အဘိုးကြီးနဲ့ လောင်းကြေးထပ်မိတာကိုက မှားတာ။ ဒီတာဝန်က ငါ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေတော့မှာပဲ မဟုတ်လား။" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်မှ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများထဲမှတစ်ဦး ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ဧရာမအနက်ရောင်ခေါင်းတလားတစ်ခု ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာသည်။ ခေါင်းတလားကိုထမ်းပိုးထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားမှာ အန္တရာယ်ကိုအာရုံခံမိပြီး သူ၏နောက်မှခေါင်းတလားကို ရုတ်ခြည်းပုတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်မည်းမှောင်နေသောခေါင်းတလား၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပြာရောင်အလင်းပုံစံများ စီးဆင်းသွားပြီး ဧရာမရေမြွေကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာကာ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကို တစ်ခဏမျှ တားဆီးထားလိုက်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကိုဆုပ်ကိုင်၍ ထိုလူသားမှာ အနက်ရောင်ခေါင်းတလား၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ကျရောက်လာပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ အားကောင်းသောအရှိန်အဝါမှာ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်တိမ်းရန်နေရာမရှိတော့ပေ။

ဤအရေးကြီးဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် အချိန် ရပ်တန့်သွားသည့်အလား။ လေဟာနယ် ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်ထသွားပြီး ရောင်စုံဦးချိုများပါသော သမင်ဖြူတစ်ကောင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါဖြင့် လွှမ်းခြုံလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်မှလူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကိုထမ်းပိုးထားသောလူသားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း ပါးစပ်မဖွင့်သော်လည်း အသံမှာ ထိုလူသား၏စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ပိဖန်ရဲ့သေခါနီးမှ နာကျည်းမှုက လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင်ကြီးမားတယ်။ ပြာမှုန်များမှ မီးအဆိပ်က မြေပြင်အနှံ့ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျယ်ပြန့်သောဒုက္ခဆင်းရဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။" "မင်းတို့မိသားစုရဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်ခေါင်းတလားတောင်မှ သူ့ရဲ့ဦးခေါင်းကိုအရည်ပျော်စေပြီး သူ့ရဲ့နာကျည်းမှုကို အချိန်တိုအတွင်း ချေဖျက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"တောင်ဘက်ကိုသွား။"

"တောင်ဘက်က ကျင့်ယန်မြို့ကိုဦးတည်သွား၊ အဲ့ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မီးအဆိပ်ကိုကုသပေးနိုင်ပြီး ပိဖန်ရဲ့နာကျည်းမှုကို တားဆီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ငါ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါကို သုံးရက်ကြာအောင် ဖုံးကွယ်ပေးထားမယ်။"

"သတိရပါ၊ မြန်မြန်လုပ်။ ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းက တခြားသူတွေလက်ထဲကို မကျရောက်စေနဲ့။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ တောင့်တင်းစွာခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်မှာ သန့်စင်သောဖြူလွှသောအလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သမင်ဖြူမှာ အဆက်မပြတ်လောင်ကျွမ်းနေသောမီးပင်လယ်၊ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ သေဆုံးခဲ့ရာနေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖော်ပြနေပြီး သူ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ အချိန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စတင်စီးဆင်းလာသည်။

ဘုန်း! အားကောင်းသောတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဆင်းသက်လာသော်လည်း ခေါင်းတလားကိုထမ်းပိုးထားသောပုံရိပ်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိတော့ပေ။ "ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။"

"ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးက..."

"ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ကြစို့။"

သုံးရက်အကြာ။ ချင်ဖုန်းက သူ၏အိမ်၌ထိုင်ရင်း လက်ထဲမှ 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။ သူ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က စာပေသူတော်စင် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်သို့ဝင်ရောက်ရန် သဘာဝအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန်လိုအပ်နေသည်။ "သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်ဆိုတာ စာပေချီစွမ်းအင်ကို တစ်ကိုယ်လုံးလည်ပတ်စေပြီး အဆက်မပြတ်စုစည်းကာ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့လိုအပ်တယ်။" "ခြေချပြီးတာနဲ့ အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာနိုင်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ကိုငေးကြည့်ကာ အတွေးများဖြင့် နစ်မြောနေသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ရှုမှတ်ပုံကိုရရှိပြီးနောက် ၎င်းကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းနိုင်ကြောင်း၊ ထို့နောက် သူ၏ဝိညာဉ်အသိစိတ် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်၌ တရားထိုင်နိုင်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း စာပေချီစွမ်းအင်ကို ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုမူ ရှင်းပြထားခြင်းမရှိပေ။ "ငါ ဒီ'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ကို စိုက်ကြည့်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစူးစိုက်နစ်မြောသွားတဲ့ ခံစားမှုမျိုးကို မခံစားရသေးဘူး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။" ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသည်။ (ငါ ဒီရှုမှတ်ပုံကားချပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ဖွင့်ကြည့်တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့တာ ထင်ရှားနေတာပဲ။)

သူ ညီတော်ယာအန်းပြောခဲ့သောစကားများကို သတိရလိုက်သည်၊ အကယ်၍ ရှုမှတ်ပုံက စာပေသူတော်စင်များ၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့်မကိုက်ညီပါက ရှုမှတ်ပုံရှိသည့်တိုင်အောင် အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ "ငါ့အတွက် 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'က မသင့်တော်လို့များလား။" (အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။) (ငါ သူ့ကို ဒီကိစ္စအကြောင်းမေးတာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ အချိန်မတန်သေးဘူးဆိုတဲ့ဆင်ခြေနဲ့ အမြဲပထုတ်တယ်။) (ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ဆက်ကပ်၊ ပခုံးနဲ့ခြေထောက်တွေနှိပ်နယ်ပေး၊ ကြိုးစားပမ်းစားအလုပ်အကျွေးပြုခဲ့ပေမယ့် ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှမရခဲ့ဘူး။ တကယ်နစ်နာတာပဲ။) ချင်ဖုန်းမှာ အဆက်မပြတ် သက်ပြင်းချနေသည်။

ရုတ်တရက် ချင်အာ၏စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံ အပြင်ဘက်မှထွက်ပေါ်လာသည်၊

"ဝိုး၊ နှင်းကျနေတယ်!"

"နှင်း ဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ကိုသိမ်းဆည်းကာ တံခါးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တောင်ပိုင်းမှကလေးတစ်ယောက် နှင်း၏ဆွဲဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဤသည်မှာ ဤလောကတွင် သူကြုံတွေ့ရသော ပထမဆုံးနှင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဤနှင်းကျခြင်းမှာ ပုံမှန်ထက်နောက်ကျနေသလားဟု သူတွေးနေမိသည်။

စင်္ကြံလမ်းတွင် ချင်အာအပြင် အစေခံနှင့်အပျိုတော်များစွာ ကျဆင်းနေသောနှင်းပွင့်များကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ ချင်ဖုန်းကလည်း ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။ နှင်းပွင့်များမှာ သူမှတ်မိသလောက် ဖြူစင်ခြင်းမရှိဘဲ မီးခိုးရောင်သန်းပြီး မကြည်လင်ပေ။

(ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ညစ်ညမ်းမှုမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်ပြီး နှင်းတွေကို မီးခိုးရောင်ဖြစ်သွားစေရတာလဲ။)

စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းက လက်ဆန့်တန်းကာ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သူအံ့ဩသွားသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသလို အေးစက်ခြင်းမရှိဘဲ နွေးထွေးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခြင်းပင်။ "ဒါ နှင်းမဟုတ်ဘူး!" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး နှင်းပွင့်ကို ခပ်ဖွဖွဖိညှစ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါက... ပြာမှုန်လား။ နှင်းလိုဖြစ်နေတဲ့ ပြာမှုန်လား။"

သူ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် သူ၏နားထဲတွင် ဒုန်းဒုန်းမြည်သံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပြာမှုန်နှင်းကိုထိတွေ့ခဲ့သော အစေခံနှင့်အပျိုတော်များ လဲကျသွားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားသူများမှာ အံ့ဩတကြီးကြည့်နေကြပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိကြပေ။

(ဒီနှင်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ!

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင်နားလည်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ဒီနှင်းကို မထိကြနဲ့!"