အဆိပ်ကို ချေဖျက်နည်း

"သခင်လေး။" ချင်အာက စိုးရိမ်တကြီးမေးသည်၊ "သူတို့ ခုနကတင် ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလေ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားကြတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် လူများ၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အသက်ရှူမြန်ခြင်း၊ ကိုယ်အပူချိန်မြင့်တက်ခြင်း၊ အရေပြားနီမြန်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းကူးစက်ခံရသည့်အလား။ သို့သော် ဖျားနာခြင်းလက္ခဏာများက ဤမျှလျင်မြန်စွာ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်း။

"ဒီနှင်းက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင်အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊

"ချင်အာ၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အောက်ကိုအမြန်ဆင်းပြီး အိမ်တော်ထဲကလူတိုင်းကို ဒီနှင်းကိုမထိဖို့ ပြောလိုက်ကြ။ ဒါ့အပြင် အိမ်တော်ထဲက သတိလစ်နေတဲ့လူအားလုံးကို ခန်းမဆောင်ကိုရွှေ့လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။" လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တုံ့ပြန်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် ချင်ဖုန်းက သတိပေးလိုက်သည်၊ "သတိရပါ၊ ဒီလူတွေကိုရွှေ့တဲ့အခါ မင်းတို့လက်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက်မထိနဲ့။ အဝတ်တစ်လွှာနဲ့ ပတ်ထားတာက ပိုကောင်းတယ်၊ နားလည်ရဲ့လား။"

"နားလည်ပါပြီ!" အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသောလူများ၏ပုံရိပ်များကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ချောင်းများကိုကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဒီအရာကို ထိတွေ့မိခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ငါက ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီမီးခိုးရောင်နှင်းက အဲ့ဒီနတ်ဘုရားနည်းစနစ်ရဲ့မြူဖြူလိုပဲ သာမန်လူတွေကိုပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတာများလား။" ဤနှင်း၏မူလအစကို မသေချာမရေရာသဖြင့် ချင်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ဆဆလက်ဆန့်တန်းပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အတည်ပြုစစ်ဆေးရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူ ကောင်းကင်သို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ မီးခိုးရောင်နှင်းများ ငန်းမွေးများကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျင့်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံး မီးခိုးရောင်ပဝါပါးတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်လောက်များတဲ့လူတွေ ဒုက္ခရောက်ကြမလဲမသိဘူး။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ဘာလုပ်သင့်လဲ။" ခန်းမဆောင်ထဲ၌ မေမေလေးက မြေပြင်ပေါ်မှနာကျင်နေသော အစေခံများကိုကြည့်ရင်း အလွန်အမင်းစိုးရိမ်နေသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အဖေက နှစ်သိမ့်သည်၊ " စိတ်မပူပါနဲ့။ မေ့နေပြီလား။ ငါတို့ဖုန်းအာက ဆေးပညာကျွမ်းကျင်တယ်လေ။ သူက ပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေကိုတောင် ကုသပေးနိုင်တာ၊ ဖျားနာတာလောက်ကတော့ ပြောစရာတောင်မလိုဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ အဲ့ဒါကိုမေ့တော့မလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းအာက ဘယ်မှာလဲ။" မေမေလေးက ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး "ဖုန်းအာ၊ သူလည်း ဒီရောဂါ ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မီးသွေးခေါင်းက ချက်ချင်းပင် "ကျွန်တော် သခင်လေးကို သွားရှာလိုက်မယ်!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်သံ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်၊ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပါ။"

"အစ်ကိုကြီး!" ဒုတိယညီက ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာခေါ်လိုက်သည်။ အသစ်ရောက်လာသူကိုမြင်သောအခါ မေမေလေးက သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"တော်ပါသေးရဲ့ ဖုန်းအာ ဘာမှမဖြစ်လို့။" ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်ထဲသို့ဝင်ရောက်လာပြီး မိသားစုဝင်များကိုခေါင်းညိတ်ပြကာ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်မှလူများကိုကြည့်လိုက်သည်၊ တစ်ဒါဇင် သို့မဟုတ် ထို့ထက်အနည်းငယ်မျှသာ။ "တော်သေးတာက မျှော်လင့်ထားတာထက် နည်းနည်းတော့နည်းတယ်။" သူ လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ကာ သူ၏မျက်လုံးများကို ထူးခြားသောစွမ်းရည်ဖြင့်ဖွင့်ပြီး လူများ၏ခန္ဓာကိုယ်များကို စတင်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"နှလုံးခုန်နှုန်းမြန်ဆန်ခြင်း၊ သွေးခုန်နှုန်းမမှန်ခြင်း၊ အင်း؟ သူတို့ကိုယ်ထဲမှာ လည်ပတ်နေတဲ့ ဒီအနီရောင်စွမ်းအင်က ဘာလဲ။ ဖျားနာခြင်း၏အကြောင်းရင်းများလား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ကိုယ်အပူချိန်က အရမ်းမြင့်နေပြီ၊ ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင် သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ လောင်ကျွမ်းသွားလိမ့်မယ်။" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်၊ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊

"မြန်မြန်၊ ရေခဲနဲ့တဘက်တွေယူခဲ့ကြ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို အအေးပေးဖို့စတင်လိုက်။ သတိထားကြ၊ ဒီဖျားနာမှုက ကူးစက်တတ်လား မကူးစက်တတ်လားဆိုတာ မသေချာမရေရာသေးဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့!" အစေခံများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချင်ဖုန်းက

"ဒုတိယညီ၊ မီးသွေးခေါင်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲမှာလေ့ကျင့်နေတုန်းက အဲ့ဒီမီးခိုးရောင်နှင်းကို ထိတွေ့မိခဲ့သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဒုတိယညီက ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"မီးခိုးရောင်နှင်းက ခြံဝင်းထဲကိုကျတော့မယ့်အချိန်မှာ ဆရာ့ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့ ဓားချီက ကွဲလွင့်သွားစေခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းထဲကို လုံးဝမကျခဲ့ဘူး။" ဒုတိယညီ၏ "ဓားချီ" ဟုရည်ညွှန်းခြင်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် နတ်စစ်သူကြီး ကျန့်ထျန်းရီကို ညွှန်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးက ဓားကိုမထုလုပ်ရသေးသော်လည်း အကြီးအကဲဓားရူးနှင့် ဒုတိယညီကြားမှဆရာတပည့်ဆက်ဆံရေးမှာ မလွဲမသွေ အတည်ပြုပြီးသားဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနှစ်ဦး မီးခိုးရောင်နှင်းနှင့် ထိတွေ့မိခြင်းမရှိခဲ့ရာ ဤထူးဆန်းသောနှင်းမှာ သိုင်းသမားများအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်လား မရှိမည်လားဆိုသည်ကို သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ ဤလူများထဲမှထူးဆန်းသောအနီရောင်စွမ်းအင်၏ မူလအစကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏အရေပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ မီးလောင်ဒဏ်ရာနှင့်တူသော မှိန်ဖျော့သောအနီရောင်အမှတ်အသားတစ်ခုပင်။

"ဒီထူးဆန်းတဲ့အမှတ်အသားက ဒီလူတွေ မီးခိုးရောင်နှင်းကိုထိတွေ့မိလို့ သေချာပေါက်ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ။ ထိတွေ့ရုံနဲ့တင် ကူးစက်နိုင်ပြီး ရောဂါလက္ခဏာတွေက အလွန်လျင်မြန်စွာပေါ်လာတယ်။ ဒါက ဖျားနာမှုနဲ့မတူဘူး၊ အဆိပ်နဲ့ပိုတူတယ်။" ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် အမှတ်အသားများကို ပို၍နက်ရှိုင်းစွာကြည့်လိုက်ရာ ဤအဆိပ်မှာ အရေပြားကိုထိုးဖောက်ပြီး အသားနှင့်အရိုးများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အနီရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုက ကူးစက်ခံရသူများ၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ဝါးမြိုလွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့ကို မခံမရပ်နိုင်သောနာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီလူတွေကိုကယ်တင်ဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်ထဲက ဒီအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တိတိကျကျ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ အတိတ်ကာလတွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသောအခြေအနေများမှာ သူလေ့လာခဲ့သောဆေးကျမ်းများတွင် အချို့သောကိုးကားချက်များ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤထူးခြားဆန်းကြယ်သောမီးခိုးရောင်နှင်းက ဖျားနာမှုကိုဖြစ်ပေါ်စေပြီး စာအုပ်များတွင် ထိုသို့သောအမှုအခင်း သို့မဟုတ် မည်သည့်မှတ်ချက်ပြုချက်မျှ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာဖွေတွက်ချက်ရမည်။

"အဆိပ်ကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်မျိုးခွဲခြားနိုင်တယ်။" "တစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ဂုဏ်သတ္တိတွေကိုနားလည်ပြီး အခြားအဆိပ်ဖြေဆေးတစ်ခု ဖော်စပ်ကာ ၎င်းကို ဓာတ်ပြယ်သွားအောင်လုပ်တာ။"

"နောက်တစ်ခုကတော့ အဆိပ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အတင်းအကျပ်ထုတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာတာ။" "ဒါပေမဲ့ ဒီအဆိပ်က မီးခိုးရောင်နှင်းကနေရလာတာ၊ အပင် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များမှ ပုံမှန်အဆိပ်မဟုတ်ဘူး။ မီးခိုးရောင်နှင်းရဲ့မူလအစကို ငါတို့မရှာတွေ့နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ။"

"ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့..."

ချင်ဖုန်း အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် ချင်အိမ်တော်အထက်မှ အားကောင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခုက ကျဆင်းနေသောမီးခိုးရောင်နှင်းများကို ကွဲလွင့်သွားစေသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခုက လန်နင်ရွှမ်ကိုသယ်ဆောင်လျက် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ "နင်ရွှမ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။" လျို့ကျန့်လီက စိုးရိမ်ကြောင်းဖော်ပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သောအမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အလျင်အမြန်ရှေ့သို့တိုးကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ညှိုးမှိန်သွားသည်၊ "တခြားသူတွေနဲ့ လက္ခဏာအတူတူပဲ။" သူ လန်နင်ရွှမ်၏အင်္ကျီလက်များကိုဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏စင်ကြယ်သောကျောက်စိမ်းလက်မောင်းများပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သောအနီရောင်အမှတ်အသားများ ထင်ရှားစွာမြင်တွေ့နိုင်သည်။ "တကယ်ပဲ ဒီလောက်များတာလား။" ချင်ဖုန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"တော်ဝင်မြို့တော်မှာ နှင်းကျတာရှားတယ်၊ ပြီးတော့ အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့တောင်တန်းတွေအပြင်ဘက်မှာ ဓားအစီအရင်တွေက ဝန်းရံထားတော့ ရာသီလေးခုလုံး ပုံမှန်ရာသီဥတုကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ နင်ရွှမ်က နှင်းကျတာရှားရှားပါးပါးမြင်ဖူးတော့ နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ။"

"ဒါက..." (နင်ရွှမ်က သူ့အရင်ဘဝတုန်းက လှပတဲ့တောင်ပိုင်းသူလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရမယ်။) ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ထက်မြက်သောစိတ်ကူးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက်ပေါ်လာသည်။

"ခဏနေဦး၊ သာမန်လူတွေ ဒီအဆိပ်နဲ့ကူးစက်နိုင်တယ်၊ သိုင်းသမားတွေလည်း ကူးစက်နိုင်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ဒီအဆိပ်က သာမန်လူတွေနဲ့ ကျင့်ကြံသူများကြား ခွဲခြားခြင်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မီးခိုးရောင်နှင်းကိုထိတွေ့ခဲ့တာတောင်မှ ငါ့မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလား။" ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပစွာလင်းလက်နေသည်၊

"ငါနဲ့သူတို့ကြားက အကြီးမားဆုံးကွာခြားချက်က ငါက စာပေသူတော်စင်ကျင့်ကြံမှုဓလေ့ကို လိုက်နာပြီး ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ စာပေချီစွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။" "ဒီအဆိပ်က စာပေချီစွမ်းအင်ကို မကူးစက်နိုင်တာများလား။"

"ဒါ့အပြင် စာပေချီစွမ်းအင်က သူ့ရဲ့ရန်သူတော်များ ဖြစ်နေနိုင်သလား။" ဤမှန်းဆချက်စိတ်ထဲတွင်ရှိနေသည်နှင့် သူ အတည်ပြုစစ်ဆေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ မှန်းဆချက်တစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် လူတစ်ယောက်အပေါ် တိုက်ရိုက်စမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ခြင်းမှာ သေချာပေါက် လက်တွေ့မကျပေ။ ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ လွင့်မျောနေသော နှင်းထုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စမ်းကြည့်ကြရအောင်!" သူ၏အပြုအမူများကိုမြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်းထိတ်လန့်သွားကြသည်။

(ဒီမီးခိုးရောင်နှင်းက ကောင်းကျိုးပြုသောအရာမဟုတ်ဘူး!)

မေမေလေး သူ့ကိုတားဆီးရန် စကားစတင်တော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် သူ၏အဖေက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ဖုန်းအာက သူ့ရဲ့အတိုင်းအတာကို သူသိတယ်၊ သူ့ကိုသွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။" ထို့နောက် ချင်ဖုန်း၏လက်ချောင်းထိပ်များ၌ လက်မဖြူတစ်ခု စုစည်းလာသည်။ ဂရုတစိုက် သူ တစ်ပေရှည်သောလက်မဖြူကိုဆန့်တန်းကာ မီးခိုးရောင်နှင်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ အားလုံးအံ့ဩသွားရသည်မှာ မီးခိုးရောင်နှင်းမှာ မြင်သာသောအရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာအရည်ပျော်သွားပြီး အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ "တကယ်ပဲ!" ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။