မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိခြင်း ၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းတိုက်ပွဲ

တာဝန်ခန်းမတွင်..

လက်ရှိအချိန်တွင် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှကျင့်ကြံသူ ၇ ဦးမှ ၈ ဦးအထိ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်တစ်ခုစီသည် အနည်းဆုံးဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိသည်။

သူတို့ထဲတွင် သုံးဦးသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိတ်တိတ်သာစကားပြောနေကြပြီး တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရုတ်တရက် အပြင်က လူတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူတော်တော်များများ၏ မျက်လုံးများတောက်ပလာသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အပြုံးနှင့် ကြိုဆိုရန်ရှေ့ကို ထွက်လာကြသည်။

"စီနီယာညီအစ်ကို ကျန်း။"

"အင်း။"

ကျန်းချန်ရွှမ်ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာကြသော နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာ၌ အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဂျူနီယာညီဖန်း၊ ဂျူနီယာညီမ ရှောက်။"

၎ င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းချုပ် ရွယ်ပင်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့်များဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ကျင့်ကြံရေးသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဂူထဲတွင် စိန်ခေါ်မှုကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရွယ်ပင်းက သူနှင့် ရှန်းရူယန်တို့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံရန် အထူးပြောခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်ကို မသိသောသူတချို့၏အမူအရာများက အနည်းငယ်အံ့အားသင့်နေပုံပေါ်သည်။

ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ရှောက်ရွယ်မိုင်တို့သည် သူတို့ ၏ အနေအထားနှင့် ဤအသစ်ရောက်ရှိလာသူအား အဘယ်ကြောင့် စတင်၍နှုတ်ဆက်သည်ကို သူတို့နားမလည်ကြပေ။

ကျီ!

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ခန်းမ၌ ရုတ်တရက်ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎ င်းတို့သည်လက်ရှိ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းချုပ် ရွယ်ပင်းနှင့် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ ဆရာချင်ရှန်းဝူတို့ ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဘိုးဘေးတို့။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင်ရွယ်ပင်းနှင် ချင်ရှန်းဝူတို့သည် လူအုပ်ကို စတင်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွယ်ပင်းနှင့် ချင်ရှန်းဝူတို့သည် စစ်ဆေးပြီး ကျန်းချန်ရွှမ်၊ ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ရှောက်ရွယ်မိုင်တို့ကိုတွေ့လျှင် အနည်းငယ်ရပ်လိုက်ပြီးခေါင်းညိတ်ကာ ပြောကြားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ အားလုံးကို ဒီနေရာကို ဆင့်ခေါ်ထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသင့်တယ်။ ဒါက မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားဖို့ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့ရဲ့အကြီးအကဲအနေနဲ့ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်မေးမယ်၊ နုတ်ထွက်ချင်တဲ့သူရှိလား။"

အနည်းငယ်ငြိမ်သွားကာ မည်သူမှ စကားမပြောကြပါ။

ရွယ်ပင်းနှင့် ချင်ရှန်းဝူတို့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြကာ ကျေနပ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရွယ်ပင်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူမှ ဆုတ်ခွာဖို့ မရွေးချယ်သေးတဲ့အတွက် မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားတဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်း အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါမယ်။ ဒီမတိုင်ခင်က မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ကြားဖူးကြမှာပါ။

ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး လောလောဆယ်တော့ မပြောသေးဘူး။

သတိထားရမည့်အချက်က ဒီမြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိုသွားတဲ့ခရီးစဉ်မှာ အပြန်အလှန်ကူညီဖို့ သတိရပါ။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်တွေမှာ အသင်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာဖို့ လိုတယ်။ ဒါက အကြီးအကဲချင်နဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသောတောင်းဆိုမှုပဲ။

မင်းတို့ရဲ့ စူးစမ်းလေ့လာရေးခရီးစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွယ်ပင်း၏ မျက်လုံးသည် ကျန်းချန်ရွှမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ရွှမ်က ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်မှာပါ။"

"အာ...."

ရွယ်ပင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ကျောက်ရွယ်မိုင်တို့သည် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာမရှိခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ကျန်လူများအားလုံးက ကျန်းချန်ရွှမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုလူနာမည်မှာ ဝေယောင်လုံဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရွယ်ပင်းသည် ကျန်းချန်ရွှမ်ကို ၎င်းတို့အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အဘယ်ကြောင့် ခန့်အပ်သည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရွယ်ပင်းသည်သူ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ်စီစဉ်လိမ့်မည်ဟုသူထင်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယများကို သိရှိနိုင်သောကြောင့် ရွယ်ပင်းက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရွှမ်က ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဂူရဲ့ အဆင့်ဘယ်နှစ်ဆင့်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား?”

လူတိုင်းအဖြေကိုမစောင့်ဘဲ ရွယ်ပင်းက ဖြေလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ရာက ချန်ရွှမ်ဟာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဂူရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ထိ တစ်ကြိမ်တည်းဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဆဌမအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။"

"ဘာ? ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဂူ ရဲ့ ဆဌမအဆင့်လား။"

ရွယ်ပင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဖန်းနန်ချွမ်နှင့်ရှောင်ရွယ်မိုင်မှလွဲ၍ အားလုံးသည် အလွန်အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဂူ၏ပဉ္စမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခွန်အားမည်မျှရှိရမည်ကို သူတို့ တွေးပင် မတွေးရဲကြပါ။ သူတို့ထဲက အင်အားအကြီးဆုံးက စတုတ္ထအဆင့်ကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သိရမည် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရွယ်ပင်းက ဤပုဂ္ဂိုလ်အား ၎င်းတို့ ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခွင့်ပြုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါ။

"ကောင်းပြီ ၊ တခြားဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် အခုထွက်ကြရအောင်။"

မကြာမီတွင် ကျန်းချန်ရွှမ် နှင့်အခြားသူများသည် ရွယ်ပင်းနှင့် ချင်ရှန်းဝူတို့ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တာဝန်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ရှန်းဝူသည် ပျံသန်းနေသော လှေတစ်စင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အချိန်တွင် ပျံသန်းသောသင်္ဘောသည် အရွယ်အစားအားဖြင့် ပေသောင်းနှင့်ချီ ၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

လူတိုင်းဝင်လာပြီးနောက် ပျံသန်းသောသဘောသည် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟောက်ရန်ဂိုဏ်း၏ တောင်ကုန်းဂိတ်မှအလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ဦးတည်သွားနေသော မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ယုပြည်နယ်၏ အလွန် ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာသည် ၎င်းတို့ ၏ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာပါသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည် ချင်ရှန်းဝူ၏ ပျံသန်းသင်္ဘောဖြင့် အောင်မြင်စွာရောက်ရှိရန် သုံးရက်ခန့်သာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ဤခရီးစဉ်အတွင်း ချင်ရှန်းဝူ၏ ပျံသန်းသင်္ဘောသည် နေရာလပ်အနှံ့အပြားကို ဖြတ်ကျော်သွားခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။

သူ၏လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံရေတံခွန်ဂိတ်၏ နေရာလပ်ကိုခြယ်လှယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပါ။

သို့သော် သူ့ဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်မူ၊ ပြသနာမရှိနိုင်ပါ။

ကျီ!

အလင်းပေါက်ထွက်လာမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့်အခြားသူများသည်ကြီးမားသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူပေါင်းများစွာရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် ဗလာနယ်ပြန်ကျင့်ကြံသူများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

သူတို့ထဲတွင် သူ၏ဆရာနှင့် ရွယ်ပင်းကဲ့သို့ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ရောက်နေသည့် ကျင့်ကြံသူများပင် ရှိသည်။

သို့သော် သူ၏တာအိုအဖော်ရှန်းရူယန်ကို လူအုပ်ထဲတွင် မတွေ့ရပေ။

သူမ မရောက်သေးခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဝုန်း....!

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ်တွင် အေးစက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆောင်းရာသီ၌ အေးစက်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အတွေးများသည်ပင် ဗလာဖြစ်လာသည်။ ဤအရာသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ဘယ်သူလဲ။

ထိုနေရာတွင် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအား ရှိနေသည်။ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

"ဟွန်း။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူ့နားတစ်ဝိုက်တွင် အေးစက်နေသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ရှန်းဝူသည် သူ့မျက်နှာကို မဖော်ရွေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိအလယ်အလတ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ကျီလန်၊ မင်းက ဒြပ်စင်ငါးပါး ကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ပြီး တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း သူတော်စင်အရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ဂျူနီယာတွေအပေါ် လက်ပါဖို့ ဘယ်လို လုပ်ရဲတာလဲ?

ရှက်စိတ်တောင် မရှိဘူးလား? မင်းက အရှက်မရှိဘူးဆိုတော့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့အတွက် ငါ့ကိုအပြစ်မတင်နဲ့!”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ရှန်းဝူသည် အမှန်တကယ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် အရောင် ၅ ရောင်ရှိသောအလင်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း....!

လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကို ဦးဆောင်သူအဖြစ် ပိုင်ကျီလန်သည် အမှန်တကယ် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အလျားလိုက် လွင့်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် နေရာလပ်၏ ကြီးမားသော ဧရိယာကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ကြီးကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ "ချင်ရှန်းဝူ ၊ မင်းကသေချင်နေတာပဲ!"

ပိုင်ကျီလန်သည် အဆုံးမဲ့နေရာလပ်မှထွက်ခွာလာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ၌ မဆုံးနိုင်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင် ၊ အနီရောင် ၊ အဝါရောင် ၊ အဖြူရောင် ၊ အပြာရောင်မီးများသည် သူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

ဝှစ်ဟူသော အသံမြည်သွားခဲ့သည်။

ဒြပ်စင်ငါးခုပါသော ဧရာမဓားတစ်စင်း ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက်ပြုတ်ကျလာကာ ချင်ရှန်းဝူသို့ ဦးတည်ကာ ကျသွားတော့သည်။

***