ဒီလိုမိန်းမမျိုးရှိမှတော့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာများထပ်ပြီး တောင်းဆိုစရာရှိတော့မှာလဲ

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ဘေးမှကြည့်ရှုနေသူများမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ မေမေလေးက အော်ခေါ်လိုက်သည်၊

"ဖုန်းအာ၊ မင်း အဖြေတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလား။"

ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "

ဒီပြာမှုန်နှင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ဖျားနာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိပေမယ့် စာပေသူတော်စင်တာအိုလမ်းစဉ်လိုက်စားသူတွေရဲ့ စာပေချီစွမ်းအင်ကို ကြောက်ရွံ့ပုံရတယ်။" "အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ လက်တွေ့ကျတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။"

သူ နီမြန်းပြီး နာကျင်နေသော လန်နင်ရွှမ်ကိုကြည့်ကာ သူမ၏ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာလျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်ထဲကို စာပေချီစွမ်းအင်ကို သွင်းပေးမယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့စေပြီး ကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတောက်များကို ဖယ်ရှားပေးမယ်။"

"ဖြစ်စဉ်က နည်းနည်းတော့နာကျင်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သည်းခံလိုက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ။" လန်နင်ရွှမ်က အားနည်းစွာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက လေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်သည်—ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် နူးညံ့ချောမွေ့သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

(အဆိပ်ပြင်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်တာပဲ၊ ဆဋ္ဌမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်တောင်မှ မတွန်းလှန်နိုင်ဘူး။)

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်၏ကိုယ်ထဲသို့ သူမ၏လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် စာပေချီစွမ်းအင်ကို သွင်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ သူ၏ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သောစွမ်းရည်ကိုအသုံးပြု၍ သူမ၏ကိုယ်ထဲမှပြောင်းလဲမှုများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေသည်။ စာပေချီစွမ်းအင် သွေးကြောများတစ်လျှောက်လည်ပတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသောအနီရောင်စွမ်းအင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အနီရောင်စွမ်းအင်မှာ မြင်သာသောအရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ထိုမျှသာမက နင်ရွှမ်၏လက်မောင်းပေါ်မှ မှိန်ဖျော့သောအနီရောင်အမှတ်အသားများပင်လျှင် အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်း လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"တကယ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတာပဲ!" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောက်ပသွားပြီး စာပေချီစွမ်းအင်စီးဆင်းနှုန်းကို အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်၏ကိုယ်ထဲမှထူးဆန်းသောအနီရောင်စွမ်းအင်များ စာပေချီစွမ်းအင်ဖြင့် အဆက်မပြတ်အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှနီမြန်းမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း မှန်မှန်ဖြစ်လာသည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာ နာကျင်မှုမှ တဖြည်းဖြည်းသက်သာရာရသွားသည်နှင့် သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သော ညည်းညူသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခန်းမဆောင်ထဲမှအခြားသူများ၏ ထူးဆန်းသောအကြည့်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုကြည့်နေကြတာလဲ" ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

(သမားတော်စစ်စစ်တစ်ယောက်က လောကီအမြင်များကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။)

သူ လန်နင်ရွှမ်ကိုထူပေးလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်၊

"အခု ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ ကျွန်မ အခုအများကြီးသက်သာသွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့အားနည်းနေသေးတယ်။ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုအပ်လောက်တယ်"

လန်နင်ရွှမ်က တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အခြားသူများမှာ သူမ၏စကားကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖျားနာခြင်းကူးစက်ခံထားရသော အခြားအစေခံများကို ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ခန်းမဆောင်ထဲမှလူတိုင်း၏ကိုယ်ထဲမှအဆိပ်မှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ထိုင်ခုံတွင်ပြန်ထိုင်ကာ စဉ်းစားနေသည်၊ (ငါသာ စာပေသူတော်စင်တာအိုလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ရင် ဒီလိုအဆိပ်အတောက်မျိုးကို အလွယ်တကူဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။) (ပြောရရင် ဒီမီးခိုးရောင်နှင်းက တိတိကျကျဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ရှိနေရတာလဲ။)

(ဟင် ငါ့ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲက စာပေချီစွမ်းအင်က နောက်တစ်ကြိမ် တိုးများလာပြန်ပြီလား။)

အဋ္ဌမအဆင့် ကြည်လင်စိတ်နယ်ပယ်သို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ထဲမှစာပေချီစွမ်းအင်မှာ တိမ်တိုက်အဖြစ်ပြောင်းလဲကာ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပတ်လည်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ ကုသမှုများဆက်တိုက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်ဖုံးလွှမ်းထားသောဧရိယာမှာ အနည်းငယ်ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

(စာအုပ်များထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆေးပညာနည်းစနစ်များကိုမသုံးဘဲနဲ့တောင် စာပေချီစွမ်းအင်ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။)

သို့သော် သူ၏ပျော်ရွှင်မှုအလယ်တွင် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ တိုးများလာသောစာပေချီစွမ်းအင်မှာ ပြဿနာရှိနေသောကြောင့်ပင်။ အခြားစာပေချီစွမ်းအင်များနှင့်မတူဘဲ ဤသည်တို့မှာ စင်ကြယ်မြင့်မြတ်ခြင်းမရှိဘဲ သိမ်မွေ့ပြီး မမြင်နိုင်လောက်သော အနီရောင်ဖျော့ဖျော့အရောင် ပါဝင်နေသည်။ ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ ဤလမ်းစဉ်လွဲစာပေချီများမှာ အချင်းချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိကြပြီး လက်မအရွယ်အစားခန့်ထူထဲသော အနီရောင်ဖျော့ဖျော့မြူငွေ့အဖြစ် အဆက်မပြတ်ပေါင်းစပ်သွားခြင်းပင်။

(သေစမ်း၊ ဒီအဆိပ်အတောက်တွေက စာပေချီစွမ်းအင်ကြောင့် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတာမဟုတ်ဘဲ ငါ့ကိုယ်ထဲကစာပေချီစွမ်းအင်ထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတာများလား။)

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

သို့သော် သူအံ့ဩသွားသည်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုရှိနေသည့်တိုင် သူ၏ကိုယ်ထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောလက္ခဏာများ တစ်စုံတစ်ရာမရှိခြင်းပင်။

(ဒီအဆိပ်အတောက်တွေက ငါ့အပေါ်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ ဒီလောက်များတဲ့ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရှိနေတာက ငါ့ကို မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။) ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

(ဒီခံစားချက်က အပြင်စာစားနေတုန်း ရုတ်တရက်ဆံပင်တစ်မျှင်တွေ့လိုက်ရသလိုပဲ၊ သိပ်မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာကောင်းပြီး ဆိုးဝါးတဲ့သုံးသပ်ချက်ပေးချင်စိတ်ပေါက်သွားစေတယ်။)

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်မိသားစု၏ပင်မခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန်ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ဤလူများအားလုံး သားရေဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးထုပ်အကြီးများဆောင်းထားကာ သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ ထူထဲသောမီးခိုးရောင်နှင်းတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ခေါင်းဆောင်များမှာ သူတို့၏ဦးထုပ်အကြီးများကိုမတင်လိုက်ရာ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်၊ ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့ပင်တည်း။ ယန်ဟယ်မှာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေပြီး လေးနက်တည်ကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့် "ညီလေး၊ ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့၊ ကျင့်ယန်မြို့မှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သိပ်ပြီးအံ့ဩမှုမပြပေ၊ ဤရလဒ်မှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ဤမီးခိုးရောင်နှင်းဖုံးလွှမ်းမှု မည်မျှကျယ်ပြန့်သည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ယန်မြို့မှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေရမည်မှာ သေချာသည်။ "သွားကြစို့။" ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနောက်သို့ လိုက်ပါရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘေးမှအနားယူနေသော လန်နင်ရွှမ်က အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ခဏနေဦး သခင်လေး၊ ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်။"

"မင်းရဲ့ကိုယ်က ခုမှပြန်ကောင်းခါစပဲ၊ မင်း ပိုပြီးအနားယူဖို့လိုတယ်။ ချင်မိသားစုမှာပဲ နေခဲ့လိုက်။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ..." သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊

"နင်ရွှမ်၊ လိမ္မာပါ။" လေသံမှာ ငြင်းခုံမှုကို လက်မခံပေ။ လန်နင်ရွှမ်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ဘေးမှလျို့ကျန့်လီက "ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးများအနည်းငယ်ပြူးကျယ်သွားသည်၊

"မင်းလား။" အခြားတစ်ဖက်မှသူမ၏လှပသောမျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာရှိနေပြီး သူမ ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို ခန့်မှန်းရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ "ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား" လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။" ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့၊ သွားကြစို့။" ယန်ဟယ်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ အခြေအနေမှာ သူမျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီးပိုပြီး ဆိုးရွားနေပုံရသည်။ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် သူ သူ၏မိသားစုထံသို့လှည့်ကာ "အိမ်မှာပဲနေကြ၊ လျှောက်မသွားကြနဲ့၊ ပြီးတော့ အပြင်ကမီးခိုးရောင်နှင်းကို မထိမိအောင် သတိထားကြ။ ကျွန်တော်တို့ ခရီးတိုတစ်ခုသွားပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "ဖုန်းအာ၊ သတိထားနော်" မေမေလေးက စိုးရိမ်တကြီးခေါ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကိုမသွားစေချင်သော်လည်း လက်တွေ့မကျမှန်း သူမသိသည်။ "မေမေလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအဖွဲ့ဝင်များ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာပြီး လေကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက နောက်မှလိုက်ပါရန်ပြင်ဆင်ရင်း ကျဆင်းနေသောမီးခိုးရောင်နှင်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ ရှေ့မှယန်ဟယ်က တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် လှည့်ကာ ထူထဲသောဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊

"ဝတ်ထားလိုက်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လက်ဆန့်တန်းကာယူရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊

"မလိုပါဘူး။"

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ဘေးသို့လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူနှင့်ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်ပင် လျို့ကျန့်လီပင်တည်း။ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာ တလွင့်လွင့်ဖြစ်နေကာ အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ လေမတိုက်ဘဲ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ ကျဆင်းနေသောပြာမှုန်ကဲ့သို့သောနှင်းများ ချက်ချင်းပင် ကွဲလွင့်သွားသည်။ ထုတ်လွှတ်လိုက်သောစွမ်းအင်မှာ အကာအကွယ်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကောင်းကင်၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားကာ ခမ်းနားထည်ဝါသောမြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

(ဒီလိုမိန်းမမျိုးရှိမှတော့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာများထပ်ပြီး တောင်းဆိုစရာရှိတော့မှာလဲ။ တံခါးအပြင်ဘက်ကို ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်ရုံနဲ့ ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ဟန်ပန်မျိုး ထုတ်ဖော်ပြသနေတာ။)

(ယန်ဟယ်နဲ့အခြားသူတွေရဲ့ အံ့ဩနေတဲ့မျက်နှာအမူအရာတွေကိုကြည့်ရတာ တော်တော်ကျေနပ်စရာကောင်းတာပဲ။)

သူ အခြားတစ်ဖက်မှသူကမ်းပေးသော ထူထဲသောဝတ်ရုံကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ "ညီကိုယန်၊ ဒီဝတ်ရုံကို ခင်ဗျားပြန်ယူပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဝတ်ထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်မလိုအပ်တော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ခေါင်းမော့ကာ လျို့ကျန့်လီနောက်သို့လိုက်၍ ချင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ဟယ်က ဝတ်ရုံကိုပြန်ယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ သူ၏ဘေးမှကျန်းထျန်နန်ထံသို့လှည့်ကာ ထေ့ငေါ့စွာဆိုသည်၊

"ငါ့မှာ အနာဂတ်မှာ သူမလိုအမျိုးသမီးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်လို့ မင်းထင်လား။" ကျန်းထျန်နန်က သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ဟယ်၏နဖူးကို လက်ဆန့်တန်းကာထိတွေ့လိုက်ပြီး ဖျားနာခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကာ မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး ချင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ဟယ်: "..."