ငါ့ရဲ့စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုတွေကို လိုက်နာကြ

ကျင့်ယန်မြို့မှာ ဤမီးခိုးရောင်နှင်းဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ဝါးမြိုခံထားရသည်၊ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မီးအကြီးအကျယ်လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အပျက်အစီးများနှင့်တူသည်။ လမ်းများပေါ်တွင် ပုံရိပ်များလုံးဝနီးပါးမရှိ၊ အကယ်၍ရှိခဲ့လျှင်လည်း သူတို့မှာ ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများကဲ့သို့ သားရေဝတ်ရုံများနှင့် အနားကျယ်ဦးထုပ်များဆောင်းထားသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများသာ။ သူတို့ လမ်းများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေကြပြီး သာမန်ပြည်သူလူထုကို သတိပေးနေကြသည်။

"ဒီထူးဆန်းတဲ့နှင်းက ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ မြို့ထဲကမရေမတွက်နိုင်တဲ့လူတွေ ကူးစက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလီနဲ့ ချီယွမ်မြို့က သခင်ကြီးကျိုးတို့က မထွက်ခွာသေးဘူး။ သူတို့မှာ အရင်ကအဆိပ်တွေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံရှိခဲ့တော့ လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ အခြေအနေက အကောင်းမြင်စရာတော့မရှိသေးဘူး" ယန်ဟယ်က လေးနက်တည်ကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှအဆောက်အဦးများဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်ပြည်သူလူထုမှာ သူတို့၏အိမ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး အချို့မှာ တံခါးကြားမှအပေါက်ကိုဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်အခြေအနေကိုလေ့လာနေကြသည်၊ သို့မဟုတ် ဒုတိယထပ်မှပြတင်းပေါက်များကိုတွန်းဖွင့်ကာ အဖွဲ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်သောမျက်နှာထားများ သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ရှားနေပြီး အဆုံးမရှိသောမီးခိုးရောင်နှင်းအတွက် သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသည်။

"အခုလက်ရှိ ဒီနှင်းရဲ့ဖုံးလွှမ်းမှုက ဘယ်လောက်ကျယ်ပြန့်လဲ" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ (အကယ်၍ ဒါက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပိုင်းနယ်မြေအများစုကိုတောင် သက်ရောက်မှုရှိနေခဲ့ရင် အကျိုးဆက်များမှာ စဉ်းစား၍ပင်မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။) ယန်ဟယ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "သခင်ကြီးကျိုးက သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ လေ့လာပြီးသားပါ။ နှင်းက ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်ကို အများဆုံး ဆယ်မိုင်လောက်အထိပဲ ကျယ်ပြန့်တယ်။ ဒါက ဤမြို့တော်ကို အထူးသဖြင့် ပစ်မှတ်ထားနေပုံရတယ်။" သူ၏လေသံထဲတွင် မကျေမချမ်းမှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ကျင့်ယန်မြို့ထဲမှာ ဒီနှင်းကျခြင်းကိုဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ မူလအစတစ်ခုခုတော့ရှိရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့သေးလား။" ယန်ဟယ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဤသည်မှာလည်း သူ့အတွက် ခေါင်းကိုက်စရာကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှားရှားပါးပါးစကားပြောတတ်သော ကျန်းထျန်နန်က ရုတ်တရက်စကားစလိုက်သည်၊

"မနက်စောစော၊ ခေါင်းတလားတစ်လုံး။"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကို ကျန်းထျန်နန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများ ဆုံမိသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် သူ၏စုံစမ်းမေးမြန်းမှု၏ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်၊

"ညီကိုယန်၊ ခင်ဗျား ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုသိပါသလား။" ယန်ဟယ်က ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်၊

"ဒီမနက်၊ အရုဏ်မတက်ခင်လေးမှာပဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကျောပေါ်မှာ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားတစ်လုံးထမ်းထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အခြေအနေက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေပြီး သူ့ရဲ့သွေးနဲ့စွမ်းအင်တွေက တိုးဝှေ့စီးဆင်းနေတယ်။ သူရောက်ရောက်ချင်းပဲ ငါတို့သခင်ကြီးကျိုးကို လာတွေ့ခဲ့တယ်။"

"သူက ဘယ်သူလဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးကျိုးက သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ—ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင် သူ့အပေါ်ကခေါင်းတလားကိုမြင်တဲ့အခါ—သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ တစ်ခုခုကိုရေရွတ်လိုက်တယ်—ဂူသင်္ချိုင်းမျိုးနွယ်တဲ့။" ယန်ဟယ်က စဉ်းစားနေသည်။

"ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေတဲ့ခြေလှမ်းတွေ၊ တိုးဝှေ့စီးဆင်းနေတဲ့သွေးနဲ့စွမ်းအင်တွေ၊ ဒါက ဖျားနာခြင်းလက္ခဏာတွေနဲ့ တော်တော်လေးဆင်တူတာပဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို အစကတည်းက သံသယမဝင်ခဲ့ရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊

"ပြီးတော့ သူ့ကိုသိသာထင်ရှားစွာသိနေတဲ့ သခင်ကြီးကျိုးက ဘာလို့ သူ့ကို ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုမရှိဘဲ လှုပ်ရှားခွင့်ပြုခဲ့ရတာလဲ။" ယန်ဟယ်က ရှင်းပြသည်၊

"အဲ့ဒီလူရောက်လာတဲ့အချိန်က ကျားနာရီ (နံနက် ၃ နာရီမှ ၅ နာရီခန့်) လောက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှင်းကျတာက နဂါးနာရီ (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီခန့်) မှာဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးကျိုးက အဲ့ဒီလူကို သိသာထင်ရှားစွာသိနေခဲ့တယ်။ သူသာ ဒုက္ခပေးနေခဲ့ရင် သခင်ကြီးကျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။"

"ထားလိုက်တော့၊ ဒီအကြောင်းတွေကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့။"

"မြို့ထဲက ဖျားနာခြင်းကူးစက်ခံထားရတဲ့လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ။ ကျွန်တော် ခုနက ဘေးနှစ်ဖက်ကအိမ်တွေကိုကြည့်ခဲ့တာ သူတို့ကိုမတွေ့မိသလိုပဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ စုစည်းထားလိုက်ပြီ။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'က ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးတဲ့နောက် အရင်ကထက် အများကြီးပိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကိုနေရာချထားပေးရန် နေရာလုံလောက်မှုမရှိသေးဘူး။ ကံကောင်းစွာနဲ့ အရှင်ကျိုးက ပတ်ဝန်းကျင်အိမ်များကို သိမ်းယူထားပြီး လူနာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်ခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းက အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် အမှန်ပင် အများကြီးပို၍အဆင်ပြေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အပူအဆိပ်ကိုမည်သို့ဖယ်ရှားရမည်ကို သိရှိပြီးဖြစ်ရာ အချိန်ပိုင်းမျှသာ လိုအပ်တော့သည်။ အားလုံး လျင်မြန်စွာလမ်းလျှောက်ကြပြီး သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ကျယ်ပြန့်သောခန်းမဆောင်ထဲမှ လူများကိုနေရာချထားနိုင်သောနေရာအားလုံးနီးပါး ပြည့်နှက်နေသည်။ လူများ၏မျက်နှာများမှာ နီမြန်းနေပြီး သူတို့၏နဖူးများပေါ်တွင် ချွေးစက်ချွေးပေါက်များရှိနေကာ နာကျင်စွာညည်းညူနေကြသည်။ ခန်းမဆောင်၏ပင်မတံခါးဝအနီးတွင် အချို့သောမိသားစုဝင်များလည်း စုရုံးနေကြပြီး သူတို့၏ချစ်ခင်ရသူများ နာကျင်စွာခံစားနေရသည့်ပုံပန်းကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ဤမိသားစုဝင်များမှာလည်း စိတ်သောကရောက်နေကြသည်။

"မေမေ၊ အဖေက ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာလှဲနေတာလဲ။ သမီးတို့ သွားလို့ရလား။" ထောင်နေသောကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုနှင့် ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက အလယ်အလတ်วัยအမျိုးသားတစ်ဦးကိုညွှန်ပြကာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာမေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးငယ်၏လက်ကိုကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ မျက်လုံးများနီရဲနေပြီး "ရှင်းအာ၊ သမီးလေး၊ အဖေက အခုနေမကောင်းဖြစ်နေတယ်။ သမီးတို့ နောက်မှသွားကြမယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်တွင် သမားတော်စွန်းဦးဆောင်သော မြို့၏သမားတော်များ စိုးရိမ်တကြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။ "ငါတို့သုံးနိုင်တဲ့နည်းလမ်းအများစုကို စမ်းသပ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ လုံးဝမရှိဘူး။"

"ဒါက ငါတို့အရင်ကတွေ့ဖူးတဲ့ဖျားနာမှုတွေနဲ့ လုံးဝကွဲပြားနေတယ်။ နှင်းနဲ့တွေ့ရင် ဖျားနာတယ်ဆိုတာ မင်းတို့တစ်ခါမှကြားဖူးလို့လား။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

"ဘာနှင်းလဲ။ ဒီနှင်းက ဘယ်မှာလဲ။ မင်းတို့ ဒီလိုနှင်းမျိုးတစ်ခါမှမြင်ဖူးလို့လား။ ငါထင်တာတော့ ဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်က ဒုက္ခပေးနေတာဖြစ်ရမယ်။"

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ ဘယ်လိုကုသနိုင်မှာလဲ။"

"ဒီလူနာတွေကော ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

သမားတော်စွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်၊

"မင်းတို့အသံကိုနှိမ့်ထားကြစမ်း။ ငါတို့တောင်မှ လက်လျှော့လိုက်ရင် ဒီလူနာတွေရဲ့မိသားစုတွေက ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ရေခဲတုံးတွေနဲ့ တဘက်တွေဘယ်မှာလဲ။ ရေခဲဆက်ပြီးကပ်ပေးနေ၊ မရပ်လိုက်နဲ့၊ သူတို့ကိုယ်အပူချိန်ကျသွားအောင်လုပ်။ ငါတို့မဖြေရှင်းနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သမားတော်ချင်ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြ။"

"သမားတော်ချင်" ဟူသောစကားလုံးသုံးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မငြိမ်သက်သောသမားတော်များ၏နှလုံးသားများကို ငြိမ်သက်စေသော မျက်လှည့်တောင်ဝှေးကဲ့သို့ပင်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီမှာ သမားတော်ချင်ရှိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်၊ သူ သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခုခုတော့ရှိမှာပဲ။" ချင်ဖုန်း၏အခိုင်အမာထောက်ခံသူတစ်ဦးက မျက်လုံးများတောက်ပလျက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ အခြားသမားတော်တစ်ဦးက အနည်းငယ်မလိုလားသောလေသံဖြင့် "သမားတော်ချင်ရဲ့ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက အမှန်ပဲ အလွန်ကောင်းမွန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဖျားနာမှုက သာမန်ရောဂါမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ဆိုးသွမ်းမှုကြောင့်ဖြစ်ခဲ့ရင် သူတောင်မှ အဖြေတစ်ခုခုရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သမားတော်ချင်မှာ ကျင့်ယန်မြို့တွင် ထင်ရှားသောဂုဏ်သတင်းရှိပြီး သဘာဝအတိုင်း အားကျလေးစားသူများစွာရှိသော်လည်း အချို့သောလူများမှာ မနာလိုဝန်တိုမှုများ အမြဲတမ်းရှိနေတတ်သည်။ ဤသမားတော်မှာ ဒုတိယအမျိုးအစားတွင်ပါဝင်ပုံရပြီး မစဉ်းစားဘဲပြောဆိုခြင်းကြောင့် သူ၏အသံမှာ မလွဲမသွေ ပို၍ကျယ်လောင်သွားသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တံခါးဝမှလူနာများ၏မိသားစုဝင်များမှာလည်း ရှင်းလင်းစွာကြားလိုက်ကြသည်။

"မင်း၊ မင်းအသံကိုနှိမ့်ထားစမ်း။" သမားတော်စွန်းက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်..." သမားတော်မှာလည်း သူမှားပြောမိမှန်းသိသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုခံစားချက်မှာ မိသားစုဝင်များကြားတွင် ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။

အမျိုးသမီးမှာ အမျိုးသမီးပင်ဖြစ်ရာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ဝမ်းနည်းမှုမှာ သူမ၏ရင်ထဲမှ လျှံကျလာပြီး မျက်ရည်များ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

(ဒီလိုလောကကြီးမှာ မိသားစု၏အားကိုးရာသာ လဲကျသွားခဲ့ရင် အမေနဲ့သမီး ဘယ်လိုဆက်ပြီးအသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။)

"မေမေ၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။" မိန်းကလေးငယ်က ကြည်လင်ပြတ်သားစွာမေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက သူမ၏မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန်သုတ်သင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အသံဆို့နင့်ကာ "မေမေဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မျက်စိထဲ သဲဝင်သွားလို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မေမေ၊ သမီး အဲ့ဒီဦးလေးဆီကကြားလိုက်တယ်၊ အဖေက နေမကောင်းတော့ဘူးလားဟင်။"

အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ဤမေးခွန်းကိုမည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိတော့ဘဲ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ဝဲနေသည်။ သမားတော်အုပ်စုမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချုပ်တည်းမှုမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သောသူကို အားလုံးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုသူမှာ သူ၏အပြစ်ကို သိရှိသောကြောင့် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျယ်ပြန့်သောလက်တစ်ဖက် မိန်းကလေးငယ်၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ကျရောက်လာပြီး ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးနေသည်၊

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအဖေ နေပြန်ကောင်းလာမှာပါ။" မိန်းကလေးငယ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖော်ရွေသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချောမောသောအစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ်လား။ အစ်ကိုကြီး သမီးကိုလိမ်မှာမဟုတ်ဘူးမလား။ အဖေက သမီးကို အမြဲတမ်းလိမ်လည်လှည့်စားတတ်တယ်" မိန်းကလေးငယ်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သောပုံ။ သူမ၏အဖေသာ ကုသ၍မပျောက်ကင်းနိုင်ခဲ့ပါက ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သောအကျိုးဆက်များကို နားလည်ရန် သူမ အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီးခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ငါ မင်းကိုလိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီညကျရင် မင်းအဖေနဲ့အတူ အိမ်မှာညစာစားနိုင်တော့မှာပါ။" ဆွေမျိုးများမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အံ့ဩခြင်းနှင့် မယုံနိုင်ခြင်းနှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သွားပြီး သူ့ကိုကြည့်နေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှလူနာများကိုကြည့်ကာ သူ၏အပြုံးကိုထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။

"သမားတော်ချင်!" သမားတော်များ သူ့ကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏အားကိုးရာကို ရှာတွေ့သည့်အလား။ အရှင်စွန်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို လျင်မြန်စွာရှင်းပြသည်၊

"အခုအချိန်ထိတော့ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းမွန်တဲ့အဖြေတစ်ခုခု မရှာတွေ့သေးပါဘူး။"

ချင်ဖုန်းက နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါက သာမန်ဖျားနာမှုတစ်ခုမဟုတ်ဘူး၊ အဆိပ်နဲ့ပိုတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အဆိပ်ဖြေနည်းတစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။ အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုတွေကို လိုက်နာကြပါ။" "ကောင်းပါပြီ!" အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တုံ့ပြန်ကြသည်။