သွယ်ဝိုက်အနမ်း

ချင်ဖုန်း ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသော သမားတော်များမှာ ချက်ချင်းပင် စနစ်တကျ အလုပ်စတင်လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။ သူတို့မှာ အဖျားကူးစက်ခံထားရသောလူများကို အအေးပေးခြင်း၊ သို့မဟုတ် လူနာများပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကူညီပေးနိုင်သော ဆေးပြုတ်ရည်များကို ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူများထံမှမီးအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားရန် သူ၏စာပေချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုစတင်လိုက်သည်။

"ညီကို၊ အကူအညီလိုသေးလား" ယန်ဟယ်က ချဉ်းကပ်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ အခြားသမားတော်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအဖွဲ့ဝင်များမှာ ဤနေရာတွင် ဒီအတိုင်းထိုင်စောင့်နေ၍မဖြစ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "လူနာတွေက ဒီမှာတင်မဟုတ်ဘူး။ တခြားအခန်းတွေကိုလည်းသွားပြီး လူတွေကို ကိုယ်အပူချိန်ကျသွားအောင် ရေခဲကပ်ခြင်းနဲ့ကူညီပေးကြ။

အိုး၊ ပြီးတော့ လူနာတွေကိုကုသပြီးတဲ့အခါ သူတို့ကိုအပြင်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့လိုတယ်။ သူတို့ကို ဒီနေရာမှာ စုပုံထားတာ မကောင်းဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။"

ယန်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အချက်ပြလိုက်ပြီး လူတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်၌ လျို့ကျန့်လီက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသောပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏အတွေးများမှာ သူ သူမ၏သွေးကြောဒဏ်ရာများကို ကုသပေးစဉ်က အလားတူလေးနက်ပြီး အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့သည့် ထိုညများဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ သူမ ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးငယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး သမားတော်များမှာ ဆေးများကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် အဖျားအဆိပ်ကူးစက်ခံထားရသောလူများကို အအေးပေးရန်အတွက် တဘက်များကို လဲလှယ်ပြီးဖြစ်သည်။ ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများ ခန်းမဆောင်သို့ပြန်ရောက်လာကြရာ ချင်ဖုန်းမှာ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း မျက်လုံးများမှိတ်ကာ လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လူတိုင်း အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်သွားကြပြီး သူ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသည်ဟု တွေးထင်လိုက်ကြသည်။

ယန်ဟယ်က အနားသို့လျှောက်သွားပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် "ခင်ဗျား ဒီရောဂါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

" ခင်ဗျား ဒီမှာမျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကိုမြင်တော့ ကျွန်တော်ထင်လိုက်တာက..." ယန်ဟယ်က ချီတုံချီတုံဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်အပိုင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း အနားယူဖို့လိုတာပေါ့။"

အခြားသူများမှာ အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်ကြသည်၊

"ဒီလောက်မြန်တာလား။"

သူတို့ အချိန်ကိုတွက်ချက်ကြည့်လျှင်ပင် နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်းက သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများကိုကြည့်ရင်း အရင်ဘဝက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာကြော်ငြာတစ်ခုကို မတွေးဘဲမနေနိုင်—

"ဘာလို့ အခုမှရောက်လာရတာလဲ။ ကျွန်တော် ပြီးသွားပြီ။"

သို့သော် ခန်းမဆောင်ထဲမှလူများထံမှမီးအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ သိပ်ပြီးစိတ်အေးလက်အေးမဖြစ်သေးပေ။ သူ သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ ထူးဆန်းသောအနီရောင်ဖျော့ဖျော့စာပေချီစွမ်းအင်မှာ ပို၍အားကောင်းလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လူများကူးစက်ခံခဲ့ရသောမီးအဆိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏စာပေချီစွမ်းအင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ ဤထူးခြားသောစာပေချီစွမ်းအင်မှာ သူ့အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိသေးသော်လည်း ဤအတိုင်းဆက်သွားနေပါက အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားမည်လားဆိုသည်ကို ချင်ဖုန်း မသေချာနိုင်ပေ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ခပ်ဖွဖွဆွဲလိုက်သည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုနှင့် မိန်းကလေးငယ်ပင်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မကိုမလိမ်ခဲ့ဘူး။ အဖေ အခုထနိုင်ပြီ"

မိန်းကလေးငယ်က ကြည်လင်ပြတ်သားစွာဆိုလိုက်သည်။ ဘေးမှအမျိုးသမီးမှာလည်း ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် မျက်ရည်များကျလာသည်၊

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အမေနှင့်သမီး၏နောက်တွင် အလယ်အလတ်วัยအမျိုးသားက တံခါးတိုင်ကိုမှီနေသည်။ သူ အနည်းငယ်အားနည်းနေပုံရဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏အသားအရေမှာ အနည်းငယ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူလည်း ကျေးဇူးတင်သောအကြည့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လဲကျသွားခဲ့ပါက မိသားစုငယ်လေး မည်သို့သောအဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက မိန်းကလေးငယ်၏ဦးခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှင့်အမျိုးသားကိုမော့ကြည့်ကာ

"ဆေးသောက်ပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး စောစောအနားယူကြပါ။ သတိရပါ၊ အပြင်ကပြာမှုန်နှင်းကို မထိနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက အကြိမ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အမျိုးသား ဆေးသောက်ပြီးသောအခါ သူမ မိန်းကလေးငယ်ကိုဦးဆောင်၍ သူ့ကိုထောက်ပံ့ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင် သူတို့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဦးညွှတ်ရန် မမေ့ကြပေ။

ချင်ဖုန်းက သူတို့သုံးဦးထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း ထို့နောက်မတ်တပ်ရပ်ကာ လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့် ကျင့်ယန်မြို့၌ ဤသို့သောမိသားစုများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။ သူ့မှာ သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှထူးဆန်းသောစာပေချီစွမ်းအင်ကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိသေးပေ။

"သွားကြစို့၊ ဒီကလူနာတွေထဲကအဆိပ်အတောက်တွေ ဖယ်ရှားပြီးသွားပြီ။ သူတို့ကို တခြားသမားတော်တွေ ဂရုစိုက်ဖို့ချန်ထားခဲ့လိုက်။ ငါ့ကို နောက်တစ်နေရာကို ခေါ်သွားပေးပါ။"

" ခုလေးတင် အလုပ်များပြီးသွားတာလေ၊ ခဏလောက်အနားယူဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား" ယန်ဟယ်က စိုးရိမ်ကြောင်းဖော်ပြလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"မလိုပါဘူး၊ ငါတို့အချိန်ကို ကောင်းကောင်းအသုံးချကြရအောင်။"

အလေ့အကျင့်က စုံလင်မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေသည့်အတိုင်း ချင်ဖုန်း၏စာပေချီစွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှုမှာ ပို၍ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် အဆိပ်ဖြေနှုန်းမှာလည်း ပို၍မြန်ဆန်လာသည်။ သို့သော်ပင် ကြီးမားသောအရေအတွက်ကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် လူနာအားလုံးကိုကုသရန် သူ နှစ်နာရီနီးပါး အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသေးသည်။

"ကိုယ်ထဲကစာပေချီစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားစေတာက ငါ့လို သက်လုံကောင်းတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်တောင် နည်းနည်းတော့များလွန်းတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လူသူကင်းမဲ့သောထောင့်တစ်နေရာကိုရှာတွေ့ပြီး သူ၏နဖူးကို ညှစ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သာမန်ပြည်သူလူထုရှေ့တွင်ထိုင်နေပါက သူ လူတွေရဲ့လက်ဆောင်တွေနဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားတွေကြောင့် ပိနေလိမ့်မည်။

သူ၏ကိုယ်ထဲမှဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်စစ်ဆေးကြည့်ရာ စင်မြင့်ပတ်ပတ်လည်တွင် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့စာပေချီစွမ်းအင်မှာ နေရာ၏ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်အတွင်းမှာပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏စိတ်အခြေအနေကို အလွန်အမင်းလေးလံသွားစေသည်။ အကြောင်းမှာ အခုအချိန်ထိတိုင်အောင် ထူးဆန်းသောစာပေချီစွမ်းအင် ဤမျှများပြားစွာစုစည်းနေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သောလက္ခဏာများ တစ်စုံတစ်ရာမပြသေးသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် သူ ခိုင်မာစွာယုံကြည်သည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်။ ထို့အပြင် ဤမသိရှိရသေးသော ပြောင်းလဲနိုင်သည့်အရာမှာ သူ အကြောက်ဆုံးအရာပင်။

"လက်ဖက်ရည်နည်းနည်းသောက်ပါဦး။"

"ကောင်းပြီ။"

ခေါင်းငုံ့ကာစဉ်းစားနေသော ချင်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်မှာ ခုလေးတင်ဖျော်ထားသင့်ပြီး အနည်းငယ် ပူနေသေးသည်။ သူ လက်ဖက်ရည်ယူလာသူကိုမြင်တွေ့လို၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏မျက်စိထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်မှာ သူ၏လှပသောမိန်းမ၏ ပုံရိပ်ပင်။

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များထက် အမှန်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သောအခါ လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏နားသယ်စပ်မှဆံနွယ်စများကို သပ်တင်လိုက်ကာ သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများကို ခပ်ဖွဖွဖွင့်ဟလိုက်သည်၊

"လက်ဖက်ရည်က မကောင်းလို့လား။"

ဤသည်မှာ သူမ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ဤသို့သောသံသယများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

(ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။)

သူမ နင်ရွှမ်သင်ပေးသောနည်းလမ်းကို ရှင်းလင်းစွာလိုက်နာခဲ့ပြီး ညဘက်တွင် အကြိမ်များစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

လျို့ကျန့်လီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ချောမွေ့သောသူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်တန်းကာ ချင်ဖုန်း၏လက်ထဲမှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုမြှောက်ကာ ညင်သာစွာတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏအတွင်း အလွန်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများထိတွေ့လိုက်သောနေရာမှာ သူ ယခင်ကသောက်ခဲ့သောနေရာနှင့် အတိအကျဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"မင်း..."

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ကျန်စကားများမှာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။ ရှေးခေတ်ကာလများတွင် သွယ်ဝိုက်သောနည်းလမ်းဖြင့် နမ်းရှိုက်ခြင်းဆိုသည့်အယူအဆ မရှိနိုင်ပေ၊ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တရားဝင်လင်မယားများဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနားလည်မှုသို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း ထိုသို့သောအရာများကို ဂရုစိုက်ရန်မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရခြင်းက သူ့ကို ထိုညကို အမှတ်မထင်ပြန်လည်သတိရသွားစေသည်—သူ့ပါးပြင်ပေါ်က စိုစွတ်တဲ့အထိအတွေ့နှင့် လရောင်အောက်တွင် နီမြန်းသောအရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော၊ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော လျို့ကျန့်လီ၏ပုံရိပ်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏နှလုံးသား တဒုန်းဒုန်းခုန်သွားသည်။

(မပွင့်သေး၊ နှင်းဖုံးလွှမ်း၊ ပွင့်လန်းရန်တောင့်တ၊ သို့သော် မပွင့်သေး။)

(ပန်းနုရောင်ပါးပြင်နှင့် နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာ၊ အလှပြင်ဆေးတစ်ဝက်ခြယ်ထား။)

ကဗျာမှာ မက်မွန်ပန်းများအကြောင်းဖြစ်သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင်မူ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းများကို နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင် ညင်သာစွာဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေသည်။

(ဒီလက်ဖက်ရည်ရဲ့အရသာက နင်ရွှမ်ငါ့ကိုတိုက်တဲ့အရသာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။)

(ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့မျက်နှာအမူအရာက ဒီလောက်ထူးဆန်းနေရတာလဲ။)

"ဒီလက်ဖက်ရည်..." လ

ျို့ကျန့်လီ၏အသံမှာ မဆုံးသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်များကိုဖွင့်ကာ သူမကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာဆိုသည်၊

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လက်ဖက်ရည်က အရသာရှိတယ်။"

လျို့ကျန့်လီမှာ အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေပြီး သူမ၏ပါးပြင်များမှာ အပြည့်အဝဖူးပွင့်နေသော မက်မွန်ပန်းများကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။

"ရပါတယ်" သူမ၏အသံမှာ စီးဆင်းနေသောရေကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့သည်၊