သံသယ

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသောပုံရိပ်များ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လူအုပ်ကြားမှ လမ်းကြောင်းရှာသွားနေသည်၊ သူတို့မှာ စီကျန့်နှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ စီကျန့်၏ ဗျူရိုအကြီးအကဲရာထူးမှာ ယာယီဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းခံရသည်။ အကြောင်းမှာ လက်ရှိမဟာချန်မင်းဆက်၏ တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွင် အမည်မသိအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်ပွားနေသောကြောင့်ပင်။ အားကောင်းသောတိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုများမှာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် တိုက်ပွဲများဆင်နွှဲနေရပြီး ကျင့်ယန်မြို့မှဗျူရိုအကြီးအကဲရာထူးကို လွှဲပြောင်းရယူရန် မည်သူမျှ အနားယူနိုင်သောအချိန်မရှိပေ။ ဤအခြေအနေကိုစဉ်းစား၍လည်း ကျိုးခိုင်မှာ ချီယွမ်မြို့သို့ အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူ ကျင့်ယန်မြို့၌နေထိုင်ကာ စီကျန့်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုမည်သို့စီမံခန့်ခွဲရမည်ကို လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် စီကျန့်မှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ မသွားရောက်ခဲ့သည်မှာ လတစ်ဝက်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ အနည်းငယ်အားအင်နည်းပါးနေပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နူးညံ့ပြီးစွဲမက်ဖွယ်ရာ မိန်းမပျိုများမှာ သူ၏အထီးကျန်သောညများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့များပင်တည်း။

"အကြီးအကဲကျိုး ဘယ်တော့ ချီယွမ်မြို့ကိုပြန်မလဲမသိဘူး" စီကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှင် သူ့ကို ဒီမှာနေစေချင်တာမဟုတ်ဘူးလား" ကန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

(လုံးဝမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာတောင် မေ့တော့မယ်။)

စီကျန့်က ခါးသက်သောမျက်နှာထားဖြစ်နေသော်လည်း ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက "အကြီးအကဲကျိုးက ငါ့ကို ဒီကောင်လေးကိုရှာဖို့ခိုင်းထားတာ။ မင်းလိုက်ခဲ့ဖို့မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကန်းဖေးလန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်မလည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားလုပ်စရာမရှိပါဘူး။"

"ဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ မင်း အဲ့ဒီကောင်လေးကို တွေ့ချင်နေတာပဲမဟုတ်လား" စီကျန့်က သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ထွင်းဖောက်မြင်လိုက်သည်။

"ရှင်ဘာတွေပြောနေလဲ ကျွန်မနားမလည်ဘူး။"

ကန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကန်းလေး၊ မင်းရဲ့စရိုက်က မပွင့်လင်းဘူး၊ ယောက်ျားတွေက အဲ့ဒါကိုမကြိုက်ဘူး။ မင်းက အဲ့ဒီပြည့်တန်ဆာမလေးတွေဆီက သင်ယူသင့်တယ်၊ သူတို့က ငါ့ပိုက်ဆံကိုကြိုက်ရင် ပေါ်ပေါ်တင်တင်ပြသကြတယ်။ မင်းသာ ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင်..."

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် ငွေရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသောဓားမြှောင်တစ်လက်မှာ သူ၏လည်ပင်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ကျန်စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"စကားကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်မပြောတတ်ရင် နောက်တစ်ခါပြန်သင်ယူလို့ရတယ်" ကန်းဖေးလန်က ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "နောက်ဘဝမှာပေါ့" ဟု ထပ်ပြောသည်။ စီကျန့်က သူ၏လည်ပင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမ၏ခါးမှကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်သုံးပွင့် သစ်သားတံဆိပ်ပြားမှာ ကြယ်တစ်ပွင့် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်၊

"တကယ်ပဲ မပွင့်လင်းတာပဲ။"

လမ်းတစ်လျှောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို နှုတ်ဆက်ရင်း နှစ်ဦးသား ချင်ဖုန်းအနားယူနေသောအခန်းအပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာကြသည်။ စီကျန့်က အတွင်းသို့ဝင်ကာ စကားပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်ကာ ကြည့်နေသည်။ သူ လျင်မြန်စွာနောက်ပြန်လှည့်ကာ သူ၏ဘေးမှကန်းဖေးလန်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"ကောင်လေးက ဒီအခန်းထဲမှာမရှိဘူး။ ငါတို့ တခြားနေရာမှာ ရှာကြည့်ကြစို့။"

ကန်းဖေးလန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်၊

"ကျွန်မ သူ့ရဲ့ကိုယ်သင်းနံ့ကို ရနေပြီ၊ သူ ဒီမှာရှိနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။"

"မင်းမှာ ဘယ်လိုနှာခေါင်းမျိုးရှိနေလို့လဲ။ ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီကောင်လေးမှာ ဘယ်လိုအနံ့မျိုးရှိတယ်ဆိုတာကို မင်းက ဘယ်လိုသိနေရတာလဲ"

စီကျန့်က ထူးဆန်းသောအမူအရာပြသည်။ အခြားတစ်ဖက်မှသူမ သူ့ကိုဖြတ်ကျော်တော့မည်ကိုမြင်သောအခါ စီကျန့်က အလျင်အမြန်အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ကောင်လေးက ဒီထဲမှာရှိနေတာ သေချာလို့လား။ ငါ ခုနက တစ်ခုခုများလွဲသွားလို့လား။"

ပွေ့ဖက်နေသောလူနှစ်ဦးရှိသည့်အခန်းအတွင်းမှ ဆူညံသံကိုကြားလိုက်ရပြီး ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရခြင်းမှာ မလွဲမသွေ အနည်းငယ်မျက်နှာပူစရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

(ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ကြည်နူးစရာအချိန်လေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာလဲ။)

ချင်ဖုန်းမှာ စိတ်အခြေအနေမကောင်းဘဲ တံခါးဘက်သို့ကြည့်လိုက်သည်၊

"အမ်..."

ကန်းဖေးလန်မှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေနှင့်ပြီ၊ သူမ၏သံသယအကြည့်များမှာ အခန်းထဲမှလူနှစ်ဦးကြားတွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။

(ငါက ငါ့ရဲ့တရားဝင်ထိမ်းမြားထားတဲ့မိန်းမနဲ့ပဲ အတူရှိနေတာလေ။ ဘာလို့ ငါနည်းနည်းအပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာလဲ။)

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး "အစ်မကန်း၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ခုနက..." ကန်းဖေးလန်က လျို့ကျန့်လီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုမှိန်ဖျော့သောနီမြန်းမှုမှာ လုံးဝမပျောက်ကွယ်သေးပေ။

စီကျန့်က လျင်မြန်စွာကြားဝင်သည်၊

"ဟင်؟ မင်းကောင်စုတ်လေး တကယ်ပဲဒီမှာရှိနေတာပဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘာလို့ ငါ ခုနက သတိမထားမိလိုက်တာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အလုပ်ပင်ပန်းလွန်းလို့ ငါ့မျက်စိအမြင်အာရုံ မကောင်းတော့လို့လား။"

"အကြီးအကဲစီကျန့်"

ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာခေါ်လိုက်ပြီး 'အကြီးအကဲ' ဆိုတဲ့စကားလုံးကို လေးလေးနက်နက် အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

ယောက်ျားနှစ်ယောက်၏မျက်လုံးများ လေထဲတွင်ဆုံမိသွားသည်၊ ယောက်ျားနှစ်ယောက်သာ နားလည်နိုင်သော အရသာတစ်ခု။ အပြန်အလှန်နားလည်မှုတစ်ခု။ ချင်ဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး စီကျန့်က သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ကျယ်လောင်စွာဆိုသည်၊

"အထင်ကြီးစရာပဲ လူငယ်လေး။ မင်းက ဒီလိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့တယ်။" "ကျွန်တော့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရုံပါပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် စီကျန့်က အနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"ငါ မင်းကို ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့မျက်နှာသာတစ်ခုပေးခဲ့တာ၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"ဘာမှအများကြီးပြောစရာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ သေရည်စည်အနည်းငယ်ရှိတယ်။ နောက်ကျရင် ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

"သဘောတူတယ်။"

သီးသန့်စကားပြောဆိုမှုအပြီးတွင် နှစ်ဦးသား ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။

"ဒါနဲ့ သခင်ကြီးစီ၊ ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ စီကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်၊

"အကြီးအကဲကျိုးက မင်းကိုတွေ့ချင်လို့တဲ့။ သူ့မှာ မင်းရဲ့ဆေးကုသမှုကို လိုအပ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

"ကောင်းပြီ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယန်ဟယ်ပြောခဲ့သော ခေါင်းတလားကိုထမ်းပိုးထားသည့်လူသားကို ရုတ်တရက်သတိရလိုက်သည်။

(သူများလား။)

နှစ်ဦးသား အခန်းထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လျို့ကျန့်လီက နောက်မှလိုက်ပါသွားသည်။ ကန်းဖေးလန်အနားမှဖြတ်သန်းသွားစဉ် နောက်ဆုံးသူမ၏နှာခေါင်းမှာ အနက်ရောင်အဝတ်စအောက်တွင် အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ထိုစိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသောစိတ်ခံစားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လျို့ကျန့်လီ အခန်းမှထွက်ခွာသွားသည့်တိုင်အောင် အဝတ်စအောက်မှ တိုးညင်းသောလေသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပွင့်လင်းတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

အုပ်စုမှာ မကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲကျိုး၏နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် ချင်ဖုန်းက ထောင့်တိုင်ကို မှီနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်အရပ်နီးပါးရှိသော အနက်ရောင်ခေါင်းတလားတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ခေါင်းတလား၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောပုံစံများရှိနေပြီး ၎င်း၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လက်တွေ့ကျကျနီးပါး ထူထဲပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ယင်ချီများ ရှိနေသည်။

"အဲ့ဒီယင်ချီက တစ္ဆေတစ်ရာ တာအိုလမ်းစဉ်မျိုးဆက်ရဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုပဲ။ အကြီးအကဲကျိုးရဲ့လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်။"

တစ္ဆေတစ်ရာ တာအိုလမ်းစဉ်မျိုးဆက်မှာ ယင်ချီအသုံးပြုခြင်း၌ ထူးချွန်သည်။ ၎င်းဖြင့် အခြားသူများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအပြင် ယင်ချီကို တံဆိပ်ခတ်နည်းစနစ်များအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ယခင်က ချီယွမ်မြို့သို့ခရီးသွားစဉ် ယန်ဟယ်က လမ်းတွင် တံဆိပ်ခတ်အစီအရင်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စွမ်းရည်များမှာ ကန့်သတ်ထားပြီး တည်ဆောက်မှုအတွက် ပြင်ပအရာဝတ္ထုများကို အားကိုးခဲ့ရသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီကိုး။" အကြီးအကဲကျိုးက ခေါင်းမော့ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လျို့ကျန့်လီအပေါ်၌ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏အသွင်အပြင်ကြောင့် စွဲဆောင်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသောအားကောင်းသည့်အရှိန်အဝါကြောင့်ပင်၊ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှတစ်ဦးပင်လျှင် အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အပြည့်အဝစွမ်းအားသုံးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲရမည်ဆိုပါက သူ အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲမှထိတ်လန့်မှုကို ငြိမ်သက်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းကာ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း

"မင်း အချိန်အကြာကြီး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရပြီ။ အနားယူသင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ လက်ရှိကိစ္စက နောက်ကျခံလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို အဲ့ဒီလူကိုကယ်တင်ဖို့ ရှာတွေ့အောင်လုပ်ခဲ့ရတာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သတိလစ်နေသောလူကိုကြည့်ကာ စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်၊

"သူ့က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

အကြီးအကဲကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"သူ ငါ့ကိုရှာဖို့ ဒီကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့အသိစိတ်က အရမ်းဝေဝါးနေပြီ။ သူ ရှေ့နောက်မညီဘဲ 'အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကို တံဆိပ်ခတ်ထား၊ အငွေ့အသက် ယိုစိမ့်မထွက်စေနဲ့' လို့ အဆက်မပြတ်ထပ်ခါထပ်ခါပြောနေခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ မေးခွန်းတွေပိုပြီးမေးဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ သူ သတိလစ်မေ့မြောခြင်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ခန့်မှန်းချက်မှန်တယ်ဆိုရင် ကျင့်ယန်မြို့က ထူးဆန်းတဲ့မီးခိုးရောင်နှင်းကို သူယူဆောင်လာခဲ့တာပဲ။"

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်၊ "ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။"

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနှင်းကဲ့သို့သောပြာမှုန်၏ မူလအစကိုနားလည်ရန် ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားကို ဦးစွာ နိုးထလာအောင်လုပ်ရန် လိုအပ်ပေမည်။ ဤအတွေးဖြင့် သူ လူသားထံသို့လျှောက်သွားကာ ဦးထုပ်ကို မတင်လိုက်ပြီး ဝိုင်းစက်ဖောင်းအိနေသောမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။