ဒါ ဘယ်လိုလောကီဒုက္ခမျိုးလဲ

မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှာ မည်းမှောင်နေနှင့်ပြီ။ ချင်ဖုန်းမှာ 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'၏အကူအညီဖြင့် သူ၏စာပေချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရန် ဤမျှအချိန်ကြာမြင့်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် သခင်ကြီးစီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့" စီကျန့်က ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "တခြားသူတွေကော ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းဆရာက မင်းတည်ငြိမ်သွားတာကိုမြင်တော့ ကြီးကြီးမားမားပြဿနာမရှိတော့ဘူးလို့ပြောပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူ မုမိသားစုက အဲ့ဒီကောင်လေးကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့တယ်၊ သူ့ကိုရှင်းပြစရာတစ်ခုခုရှိပုံပဲ။"

"အကြီးအကဲကျိုးကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလီနဲ့အတူ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးဖို့သွားခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။"

"ပြာမှုန်နှင်းတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး ပိဖန်ကိုလည်း လုံးဝတံဆိပ်ခတ်ပြီးဖြစ်ပေမယ့် မြို့တစ်မြို့လုံးကပြာမှုန်တွေကိုတော့ ရှင်းလင်းဖို့လိုသေးတယ်။"

"ကန်းလေးနဲ့ မင်းရဲ့မိန်းမကတော့ မကြာခင်ကပဲ ထွက်ခွာသွားကြတယ်။ သူတို့ ဘာသွားလုပ်ကြလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး" စီကျန့်က ချင်ဖုန်း၏နောက်မှတစ်ခုခုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အရိပ်အမြွက်ပေးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

(ငါ့နောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား။)

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကို နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တံခါးဝ၌ လှပကျော့ရှင်းသောပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်အိုးမှရေနွေးငွေ့များထွက်နေသော လက်ဖက်ရည်အစုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်၊ ခုလေးတင်ဖျော်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ညာဘက်တွင် လေးထောင့်ပဝါနှင့် ညီညာသောခြေတံရှည်တစ်စုံပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာလည်း လက်ဖက်ရည်အစုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"အမ်။" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ တံခါးဝတွင် လျို့ကျန့်လီနှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာများဖြင့် အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်အစုံများကိုကိုင်ဆောင်ကာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ကာ ချင်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးကြသည်။

"လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဦး" နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဆိုလိုက်ကြသည်။

(ငါ ခုနကမှ သေမင်းတံခါးဝကနေ ကပ်သီးလေးလွတ်လာတာ၊ ဒါ ဘယ်လိုလောကီဒုက္ခမျိုးလဲ) ချင်ဖုန်းက မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာမျက်နှာထားဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရဆိုလျှင် သူ၏မိန်းမကသာ သူ့ကိုလက်ဖက်ရည်ဆက်ကပ်သင့်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ မလွဲမသွေ အစ်မကန်း၏ခံစားချက်များကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသာ သူ၏မိန်းမရှေ့တွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ လက်ဖက်ရည်ကိုလက်ခံလိုက်ပါက ၎င်းမှာလည်း ယဉ်ကျေးမှုနှင့်စိတ်ခံစားချက်များအရ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရာမရှိပေ။ ဤသည်မှာ ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခုပင်။ "ငါက ဘာလို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာမှ နိုးလာရတာလဲ" ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မနီးမဝေးမှသခင်ကြီးစီကို ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

(အခြားတစ်ဖက်မှသူက ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ မကြာခဏသွားလေ့ရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ ပင်လယ်စာကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ ကျွမ်းကျင်နေသင့်တယ်။)

သခင်ကြီးစီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏နှာခေါင်းကိုထိကာ လက်သုံးချောင်းကို သိမ်မွေ့စွာဆန့်တန်းပြလိုက်သည်။

(ယောက်ျားချင်းတွေအနေနဲ့ တခြားတစ်ယောက်ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ စကားများများစားစားမလိုဘူး။ ဒါက ဝိုင်နောက်ထပ်သုံးအိုးထပ်ထည့်ဖို့ အချက်ပြနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။)

(သဘောတူတယ်!)

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

(ငွေသားထောင်ပေါင်းများစွာတန်တဲ့ 'နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ'တစ်အိုးလောက်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။)

သခင်ကြီးစီက ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ "ငါ ဒီကောင်လေးကို အချိန်အကြာကြီးစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ၊ ငါလည်း နည်းနည်းတော့ရေဆာလာပြီ။ ကန်းလေး၊ မင်းရဲ့ဒီလက်ဖက်ရည်က..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ကန်းဖေးလန်က သူ့ကို သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်ခြိမ်းခြောက်မှုပါသော အေးစက်၊ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စီကျန့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်သွားပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှဝိုင်ပုလင်းကိုထုတ်ယူရင်း

"ငါမေ့တော့မလို့ပဲ၊ မနေ့ကငါတို့သောက်ခဲ့တဲ့အရက်က မကုန်သေးဘူးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကိုသာကြည့်ပါတော့၊ ဟားဟားဟား။" ရယ်မောသံမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။ သူ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာက "ငါ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ၊ လူငယ်လေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာဂရုစိုက်တော့" ဟု ဆိုနေသည့်အလား။

(အသုံးမကျဘူး။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေမှာပဲ ပိုက်ဆံသုံးတဲ့ယောက်ျားတွေက အားကိုးလို့မရဘူး။ တကယ်စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ယောက်ျားတွေက ပိုက်ဆံမသုံးဘူး၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့အခွင့်ထူးတွေကို ခံစားကြတာ။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် တတွတ်တွတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ လှပသူနှစ်ဦးကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတုတစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

" အခု သိပ်ပြီးရေမဆာသေးဘူး" ချင်ဖုန်းက ခြောက်သွေ့သောနှုတ်ခမ်းများဖြင့်ဆိုလိုက်သည်၊ သူ၏စကားများမှာ အားနည်းပြီး ဖြူဖျော့နေသည်။

"ရှင့်ဆရာက 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'က ပိဖန်ရဲ့အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားရမှာဖြစ်လို့ ရှင့်အနေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့မီးတောက်လောင်ကျွမ်းခြင်းနာကျင်မှုကို မလွဲမသွေခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။ သူပြောတာက ရှင်နိုးလာတဲ့အခါ သေချာပေါက် ရေဆာနေလိမ့်မယ်တဲ့" ဟု လျို့ကျန့်လီက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှင်သာ ဒီလက်ဖက်ရည်ကိုအခုမသောက်ရင် အေးသွားလိမ့်မယ်" ဟု ကန်းဖေးလန်က အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား လက်ဖက်ရည်ကိုကိုင်ထားပြီး ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း စီကျန့်က သက်ပြင်းချကာ အားကျနေသည်။ ဤသို့တွေးရင်း သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားထဲမှ မြေပဲတစ်ပန်းကန်ကိုထုတ်ယူကာ ဝါးစားရင်း ဝိုင်သောက်နေသည်မှာ အတော်လေးကျေနပ်နေသည်။

(ပြည့်တန်ဆာမလေးတွေက ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါ့မှာပိုက်ဆံမရှိတဲ့အခါ သူတို့ အနားမကပ်ကြဘူး။) စီကျန့်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

(အဘိုးကြီးက ငါ့ကိုလှည့်စားခဲ့တာပဲ!)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ အဘိုးကြီးက သူ့ကိုတမင်တကာ ဒုက္ခပေးရန်ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။

(ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ)

သို့သော် ကျိန်ဆဲခြင်းများဘေးဖယ်ထားလျှင် သူ ဤအခြေအနေကိုကျော်လွှားရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှာဖွေရမည်။ သူ မည်သို့ထိုးဖောက်ရမည်ကိုစဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းတစ်ချက်ရလိုက်သည်။

"ငါ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ကလေးတွေပဲ ရွေးချယ်မှုတွေလုပ်ကြတာ။" ဤသည်ကိုနားလည်သွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက လက်ဆန့်တန်းကာ အလှလေး နှစ်ယောက်၏လက်ထဲမှလက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ယူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ပြောမှပဲ ငါတကယ်ပဲရေဆာနေတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။ တစ်ခွက်တည်းနဲ့တော့ လောက်မှာမဟုတ်ဘူး။" စကားဆုံးသည်နှင့် သူ ခေါင်းမော့ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုသောက်လိုက်ပြီးနောက် မရပ်မနားပင် နောက်တစ်ခွက်ကို မော့ချလိုက်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘက်လိုက်မှုမပြသရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖိုးအခမှာ နာကျင်လှသည်၊ အကြောင်းမှာ လက်ဖက်ရည်မှာ ခဏတာအေးသွားသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်ကိုလောင်ကျွမ်းစေလောက်အောင် ပူနေသေးသောကြောင့်ပင်။လက်ဖက်ရည် သူ၏လည်ချောင်းမှအစာအိမ်ထဲသို့ လျှောကျသွားသည်နှင့် အရသာမှာ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

(လောင်ကျွမ်းလုနီးပါးနာကျင်မှုကို သည်းခံရခြင်းမှာ သူ့အကျိုးကျေးဇူးတွေတော့ရှိတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီအဆင့်မသက်မသာဖြစ်မှုကို သည်းခံနိုင်တာပေါ့လေ။)

ချင်ဖုန်းက မိမိကိုယ်မိမိ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အကျပ်အတည်းပြီးဆုံးသွားပြီဟုထင်လိုက်စဉ်မှာပင် အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူ၏ဆံပင်များ ထောင်သွားသည်။ လျို့ကျန့်လီနှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ ဗလာဖြစ်နေသောလက်ဖက်ရည်ခွက်များကို တစ်ပြိုင်နက်ပြန်ယူကာ ထပ်မံဖြည့်တင်းပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ကမ်းပေးကြသည်။

"ထပ်သောက်ပါဦး" လျို့ကျန့်လီက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လက်ဖက်ရည်တွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်"

ကန်းဖေးလန်က တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဘေးနှစ်ဖက်မှလက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ယူလိုက်သည်။ သူ အလှလေးနှစ်ဦးကိုင်ဆောင်ထားသော လက်ဖက်ရည်အိုးများကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ အတွင်းမှပမာဏကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

(ငါ ဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး။)

မနီးမဝေးတွင် စီကျန့်မှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ်ကိုယ်ချင်းစာသောအမူအရာပြကာ သူ၏ပန်းကန်ထဲမှမြေပဲများကို အရသာခံကာ ဝါးစားနေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်၊ မြောက်ဘက်။

အမှောင်ရိပ်များစွာ သစ်ပင်ပင်စည်များပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ မြေပြင်ပေါ်မှပြာမှုန်များကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်က "ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းက ဒီမြို့ထဲမှာရှိသင့်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမြို့က ကျင့်ယန်မြို့ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက နဂါးဓာတ်ကြောတစ်ခုပေါ်လာခဲ့တယ်။ ချီယွမ်မြို့ရဲ့အကြီးအကဲ ကျိုးခိုင်ကိုလည်း ဒီမြို့ကိုစေလွှတ်ထားတယ်။ အတင်းအကျပ်သိမ်းပိုက်ဖို့က ခက်ခဲနိုင်တယ်။"

"ခက်ခဲရင်တောင်မှ ငါတို့လုပ်ရမယ်။ ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းရဲ့အရေးပါမှုကို များများစားစားရှင်းပြစရာမလိုဘူး။ ဒါက မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ငါးစာတစ်ခုပဲ၊ မင်းတို့သိသင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တိတိကျကျ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ။ ငါတို့ အရေးယူဆောင်ရွက်ပြီး ကျိုးခိုင်ကိုသတ်ပစ်ရမှာလား။ သူက ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲကတစ်ယောက်ပဲလေ။"

အုပ်စုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သောသုံးရက်က ပိဖန်၏ဦးခေါင်းကိုပစ်ချခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပုံရိပ်မှာ အရေးယူဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏အစွမ်းအစဖြင့် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

"ကျိုးခိုင်ကို ဘယ်သူမှမဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါတို့ ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းကို ရနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်က စကားစလိုက်သည်၊

"ငါ့မှာ ကျိုးခိုင်ရဲ့အစွမ်းအစကိုအားနည်းသွားစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်။"

"မင်းလား" အခြားသူများက အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

"ငါ ဘာမှာအတော်ဆုံးလဲဆိုတာ မင်းတို့မေ့သွားကြပြီလား။ အဲ့ဒါက အဆိပ်ပဲ။"