စိတ်သဘောထားကြီးမားသော မိန်းမ

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရာလမ်းတွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုထိကိုင်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် မသက်မသာဖြစ်သောအမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှာ အသစ်ဖျော်ထားသောလက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးကို ဆက်တိုက်သောက်သုံးခဲ့ရပြီး ယခု သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ လှိုင်းထနေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ဘေးတွင် လျို့ကျန့်လီရှိနေခြင်းပင်။ သူမ အထင်မလွဲပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ရသည်။

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက ဘေးသို့တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့်၊ သံသယလက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာ မပြပေ။ ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် "ရှင့်ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ထားတာတွေ့တယ်။ လက်ဖက်ရည် မလုံလောက်လို့လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အမ်..."

(စိတ်ဆိုးနေတာပဲ၊ ငါ့မိန်းမ တကယ်ပဲစိတ်ဆိုးနေတာ။)

တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လျို့ကျန့်လီ သူ့ကိုစပ်စုသောမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ လုံးဝစိတ်ဆိုးနေပုံမရပေ။

(သူမသာ စိတ်မဆိုးရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့စကားတွေ ပြောရတာလဲ။)

(လက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးဆိုတာ အများကြီးပဲ။)

(ငါ့အသက်တစ်ဝက်နီးပါး ဆုံးရှုံးသွားလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတာ၊ အခု သူမက ငါလုံလောက်အောင်သောက်ခဲ့ရဲ့လားလို့ မေးနေသေးတယ်။)

"ခဏနေဦး၊ ငါ သူမနဲ့အတူရှိနေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ သူမက သိုင်းပညာနဲ့ဓားသိုင်းပညာမှာ ထူးကဲစွာပါရမီရှိပေမယ့် လောကီရေးရာတွေမှာတော့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။"

"သူက စိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်ဘဲ ငါအရမ်းရေဆာပြီး လက်ဖက်ရည်မလုံလောက်မှာကို တကယ်ပဲစိုးရိမ်နေတာများလား။"

ချင်ဖုန်းက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့်

"မင်းနဲ့ အစ်မကန်းဖျော်ပေးတဲ့လက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်လုံလောက်ပါပြီ။ ဝမ်းဗိုက်ကိုကိုင်ထားရတဲ့အကြောင်းရင်းက လက်ဖက်ရည်အများကြီးသောက်လိုက်လို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီက ခေါင်းညိတ်သည်၊

"လက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးက တကယ်ပဲနည်းနည်းများတယ်။ အစ်မကန်းက ရှင့်အတွက်လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေမှန်းသာ ကျွန်မသိခဲ့ရင် ကျွန်မလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် နူးညံ့ပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည့်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမပြပေ။ ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏မိန်းမ၏ အဘက်ဘက်မှစိတ်သဘောထားကြီးမားမှုအပေါ် အံ့ဩသွားသည်။

(ဒီလို ပြိုင်ဆိုင်မှုမရှိ၊ မနာလိုမဖြစ်၊ ကာကွယ်ပေးတတ်တဲ့သဘာဝက ရှေးခေတ်ယောက်ျားတွေ အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ စံပြဇနီးတစ်ယောက်သက်သက်ပဲ။)

(ငါက ဘယ်လိုကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ၊ စွမ်းရည်တွေရှိလို့ ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့တာလဲ။ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ကောင်းချီးပေးမှုကြောင့်ပဲဖြစ်ရမယ်။ အနာဂတ်မှာ ငါသာ မယားငယ်တွေယူခဲ့ရင်တောင် သူမ သဘောတူလောက်တယ်။)

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏မိန်းမ၏စိတ်သဘောထားကြီးမားမှုကို သိရှိသွားပြီး နက်ရှိုင်းသောအပြစ်ရှိသလိုခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လျို့ကျန့်လီက ထပ်မံဆိုသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မဖျော်ပေးတဲ့လက်ဖက်ရည်သောက်နေတာကိုမြင်ရတော့ ကျွန်မပျော်တယ်။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ အလှပြင်ဆေးခြယ်ထားသည့်ပုံစံဖြစ်ပေါ်စေသည်။

(အိုး... ဒါက တိုက်ရိုက်ထိမှန်တာပဲ)

ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသောမိမိကိုယ်မိမိအပြစ်တင်မှုနှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

(ဒီလောက်နားလည်မှုရှိပြီး ထောက်ထားစာနာတတ်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက် ဘေးမှာရှိနေတာတောင်မှ ငါက မယားငယ်တွေယူဖို့ စဉ်းစားနေသေးတယ်။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ။)

ဤသို့တွေးရင်း သူ အပြစ်ရှိသလိုခံစားမှုဖြင့် ဘေးမှလှပသူမ၏နူးညံ့သောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ ထိုလက်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့—ချောမွေ့၊ သိမ်မွေ့ပြီး နွေးထွေးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လျို့ကျန့်လီ၏ကိုယ်မှာ တစ်ခဏမျှတုန်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမျှမပြော၊ မည်သို့မျှမပြုမူပေ။ သူမ သူ့ကိုကိုင်ထားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီဘဝမှာ မင်းနဲ့လက်ထပ်ခွင့်ရတာက ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံးကောင်းချီးပဲ" ချင်ဖုန်းက ရိုးသားစွာဆိုလိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူမ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ ဤသို့ချိုမြိန်သောစကားများကို တစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ရာ တစ်ခဏမျှ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုမသိပေ။

ည၏မီးရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့ပြီးတောက်ပနေကာ သူမ၏နှင်းကဲ့သို့သောအသားအရေပေါ်တွင် စွဲမက်ဖွယ်ရာနီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု သန်းနေသည်။ နှစ်ဦးသား လက်ချင်းတွဲကာ အိမ်ပြန်ရာလမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

(အချိန်သာ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ရပ်တန့်သွားနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ မဟုတ်လား။)

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျင့်ယန်မြို့မှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းသည်။ နှစ်ဦးသား တမင်တကာခြေလှမ်းများကိုနှေးကွေးထားသော်လည်း နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာထက်မပိုသောအချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ ရင်းနှီးသောချင်မိသားစုအိမ်တော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တ

ံခါးဝသို့ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လျို့ကျန့်လီ ရုတ်တရက်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကိုဗဟိုပြု၍ မြေပြင်ပေါ်မှဖုန်မှုန့်များ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တုန်ခါသွားသည်။ သူမ ဤအရှိန်အဟုန်ကိုဖိနှိပ်ရန် အတွင်းအားကို စုစည်းလိုက်သည်။

(မကြာမီကျရောက်တော့မည့်ထိုးဖောက်မှုက ပိုပြီးပြင်းထန်လာပြီ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းရောက်ရှိလာခြင်းက တားဆီး၍မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒါက စောတာနဲ့နောက်ကျတာပဲကွာတော့တယ်။)

သူမ လေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများကို ခပ်ဖွဖွဖွင့်ဟလိုက်သည်၊

"ရှင့်အနေနဲ့ သတ္တမအဆင့်ကို ဘယ်တော့လောက်ဝင်ရောက်နိုင်မယ်လို့ထင်လဲ။"

ချင်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်သည်။ 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ဖြင့် စာပေချီစွမ်းအင်သန့်စင်နှုန်းအရ သူ လတစ်ဝက်မပြည့်မီမှာပင် သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သင့်သည်။

"သိပ်မကြာလောက်ပါဘူး။ ဘာလို့မေးတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" လျို့ကျန့်လီ၏အသံမှာ ခြင်သံကဲ့သို့တိုးညင်းပြီး အကြောင်းရင်းကိုရှင်းပြရန် မဝံ့ရဲပေ။

ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရောက်ပြီး လျို့ကျန့်လီနှင့်ခွဲခွာသည်နှင့် ချင်အာ အလျင်အမြန်လျှောက်လာသည်၊ "သခင်လေး၊ ဒီနေ့ အိမ်တော်ကိုတစ်ယောက်ယောက်လာတယ်၊ သခင်လေးကိုစောင့်နေတယ်လို့ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက တော်တော်ရိုင်းစိုင်းတယ်။ သူက လက်ဆောင်တစ်ခုမှမပါဘဲ လာလည်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ကျောပေါ်မှာ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကြီးတစ်လုံးကိုလည်း ထမ်းထားသေးတယ်။"

(အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကြီးက မုယိုချန်ရဲ့ဟာပဲ။ ဆရာက သူ့ကိုခေါ်သွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ဆီကိုလာရတာလဲ။)

ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "သူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ချင်အာက ပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်မကြီးက သူ့ကိုမောင်းထုတ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် သခင်ကြီးက တားမြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ အဲ့ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့လူက ဧည့်သည်ခန်းမှာ သခင်လေးကို စောင့်နေသင့်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ။ ငါ့ကိုအဲ့ဒီကိုခေါ်သွား။"

မကြာမီမှာပင် ချင်အာ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းမှာ မုယိုချန်တည်းခိုနေသောဧည့်သည်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဝတုတ်သောလူတစ်ယောက် လူတစ်ယောက်အရပ်နီးပါးရှိသောခေါင်းတလားကိုကိုင်ကာ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကို ကာကွယ်နေသည့်အလား ဂရုတစိုက်သုတ်သင်နေသည်ကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊

(ဘာလို့ ဒီမြင်ကွင်းက အမြဲတမ်း ကလေးတွေအတွက် မသင့်တော်သလို ခံစားနေရတာလဲ။ အင်းလေ၊ ချင်ဖုန်းမှာ ဝတုတ်တဲ့ကောင်တွေအပေါ် ဘက်လိုက်မှုအချို့ရှိနေသည်ကို ဝန်ခံရမည်)

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ချင်အာ၏မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းမှုနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(ဘယ်လိုလူစားမျိုးက ခေါင်းတလားကို ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားမှာလဲ။ အတွင်းထဲမှာ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ရဲ့အလောင်းများ ရှိနေတာလား။)

ချင်အာ၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ဆူညံသံကိုကြားသောအခါ မုယိုချန်က တံခါးကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။ အစေခံမလေးကိုမြင်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ ရေသောက်ရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောအစေခံမလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားသောယုန်တစ်ကောင်အလား ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသည်။

မုယိုချန်: "???"

ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ဝတုတ်သောလူသားမှာ ချင်ဖုန်းထိုင်ချသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏တည်ငြိမ်မှုကိုပြန်လည်ရယူကာ ညည်းညူလိုက်သည်၊

"ဒါက မင်းတို့မိသားစု ဧည့်သည်တွေကိုဆက်ဆံတဲ့ပုံစံပဲလား။ ငါ အိမ်တော်ထဲမှာ တစ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီ၊ ရေလဲမသောက်ရ သေးလဲတစ်ပေါက်တောင် မပေါက်ရသေးဘူး။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့အိမ်ကိုရောက်လာရတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့မှတ်ရမယ်။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်အိမ်ကိုသာ ခေါင်းတလားထမ်းပြီးသွားခဲ့ရင် အိမ်ထဲဝင်ဖို့မပြောနဲ့၊ အရိုက်မခံရရင်ပဲ ကံကောင်း။"

မုယိုချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ သူ၏လက်ထဲမှအနက်ရောင်ခေါင်းတလားကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်၊

"မုမိသားစုခေါင်းတလားရှိနေသရွေ့တော့ ခေါင်းတလားပျောက်ရင် လူလည်းပျောက်တာပဲ။ ငါလည်းမတတ်နိုင်ဘူး။"

(အင်း၊ ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းသေရင် ဒီမှာပဲလှဲလျောင်းနေလိုက်ပေါ့။)

ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊

"မင်း ခေါင်းတလားကို သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုထဲကို မထည့်နိုင်ဘူးလား။ မင်းရဲ့မုမိသားစုနောက်ခံနဲ့ဆိုရင် သိုလှောင်လက်စွပ်မရနိုင်ရင်တောင်မှ သာမန်သိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုလောက်ကတော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး။"

"ဝိညာဉ်ချုပ်ခေါင်းတလားက မူလကတည်းက သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုပဲ။ တခြားသိုလှောင်ရတနာတွေထဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထည့်ထားလို့ရမှာလဲ" မုယိုချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြန်ဖြေသည်။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊

(မတူညီတဲ့နေရာလွတ်သိုလှောင်အိမ်တွေက အချင်းချင်းမကိုက်ညီနိုင်ဘူး။ စာအုပ်ထဲမှာ ဆင်တူတဲ့အကြောင်းအရာတွေ ဖော်ပြခဲ့ဖူးတာပဲ။)

သို့သော် အချိန်နှင့်နေရာလွတ်ကဲ့သို့သောအရာများမှာ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းသည်။

ချင်ဖုန်းက ချင်အာကိုပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်အချို့ဖျော်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ချင်အာက လက်ဖက်ရည်အစုံကိုယူဆောင်လာပြီး ဧည့်သည်ခန်းမှစားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးပြီးနောက် သူမ အလျင်အမြန် အခန်းမှထွက်ခွာသွားသည်။ မုယိုချန်မှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကောက်ယူလိုက်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုမသက်မသာဖြစ်သွားစေသည်။

(ဒါက နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများလား။)

သူ ချက်ချင်းပင်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချထားလိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "ပြောစမ်းပါ၊ မင်း ငါ့ကိုရှာတွေ့ဖို့ တိတိကျကျ ဘာအကြောင်းကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။