ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိသေးတာလား

မုယိုချန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ခင်ဗျား အစောပိုင်းက ကျွန်တော့်အသက်ကိုကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ ပိဖန်ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့ဝိညာဉ်နဲ့နာကျည်းမှုကို ခင်ဗျားရဲ့ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းကို စုဆောင်းရာမှာလည်း ကျွန်တော့်ကိုကူညီခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြဖို့ ဒီကိုရောက်လာတာပါ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောမည့်အရာကို စောင့်မျှော်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး။ ဒီအချိန်အတောအတွင်း ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာနေပြီး ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းခွံကို သန့်စင်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်၊ ပြီးတော့မှ ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်။ ခင်ဗျားသာ အကူအညီတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို အားမနာတမ်း ရှာနိုင်ပါတယ်။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုယိုချန်က ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

(ဒီလူက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြဖို့ ဒီကိုလာတာလား၊ ပြီးတော့ ပါးစပ်ကနေပဲလား။)

"ခဏနေဦး!"

"အင်း؟ တခြားဘာများရှိသေးလို့လဲ" မုယိုချန်က စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သာမန်လူတွေတောင်မှ ဆေးကုသမှုတောင်းခံတဲ့အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးဖိုးဝါးခတစ်ခုခုတော့ ပေးလေ့ရှိတယ်။ ငါက မင်းကို သိသိသာသာ အကူအညီနှစ်ခါပေးခဲ့တာ၊ ဒါပဲလား။" မုယိုချန်မှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်။

(ဒီစည်းမျဉ်းကို ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေမှာလဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါ့မှာ ရန်ပုံငွေနည်းပါးနေတယ်။)

သူ၌ ထူးထူးခြားခြားဝါသနာများမရှိ၊ လောင်းကစားကိုသာ နှစ်သက်ပြီး သူ၏ကံမှာ သူ၏နာမည်၏အသံထွက်တူစကားလုံးအတိုင်းပင်—အမြဲတမ်းရှုံးသည်။ ထို့ကြောင့် မုမိသားစုမှလူများမှာ သူ့ကို နောက်ကွယ်တွင် "စည်းစိမ်ဖြန့်ကျဲတဲ့ကောင်လေး" ဟု ချစ်စနိုးခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ယခုစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ၏အဘိုးကြီးက သူ့ကို ကျန်းအော်တောင်သို့စေလွှတ်စဉ်က သူ၏ဤမကောင်းသောအကျင့်ကို သတိပြုမိခဲ့ပုံရသည်။

"ညီကို၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ဆုမချချင်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံကျပ်တည်းနေလို့ပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မုမိသားစုကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ နောက်တစ်ခေါက်တွေ့ဆုံကြရင် ခင်ဗျားကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ဆုလာဘ်တစ်ခု သေချာပေါက်ပေးပါ့မယ်။"

မုယိုချန်က သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ရိုးသားစွာသစ္စာပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ အနာဂတ်တွင် သူနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် တိတ်တဆိတ်စဉ်းစားနေသည်။

ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏စိတ်ထဲမှ အကြံအစည်လေးကို မည်သို့ မမြင်ဘဲနေနိုင်မည်နည်း။ မဟာချန်နယ်မြေမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး မုမိသားစုမှာ တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွင်မရှိပေ။ သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံနိုင်မည်လားဆိုသည်မှာ မသေချာမရေရာပေ။ ထို့အပြင် သူ ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေပစ္စည်းများကို မလိုချင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဤအရာများတွင် ချို့တဲ့နေခြင်းမရှိပေ။ သူလိုအပ်သောအရာမှာ မုမိသားစု၏ အမျိုးမျိုးသောအဆင့်မြင့်မိစ္ဆာဝိညာဉ်များနှင့် အခြားအရာများကို သန့်စင်ခြင်းပင်။ အစီအရင်တာအိုကိုသင်ယူပြီးနောက် သူ အချို့သောအဓိကအစီအရင်များအတွက်လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် လူများကိုညွှန်ကြားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအစီအရင်များအတွက် အဓိကအစိတ်အပိုင်းများအဖြစ်အသုံးပြုသော အရေးကြီးသည့်ပစ္စည်းများစွာမှာ ရှားပါးသောရတနာများ သို့မဟုတ် ရှာဖွေရန်မလွယ်ကူသော အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာဝိညာဉ်များမှအစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်၊ "တကယ်တော့ လျော်ကြေးအဖြစ် ပိုက်ဆံပဲဖြစ်ရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ငါ ဥပမာတစ်ခုပေးပါ့မယ်၊ ရတနာတွေ၊ အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကနေရတဲ့အရာတွေကလည်း ကျေးဇူးဆပ်ရာမှာ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။" စကားပြောနေစဉ် သူ အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်ရာ ဝတုတ်သောလူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မုယိုချန်မှာ သိပ်ပြီးမထက်မြက်ဟုမထင်ရသော်လည်း သူ အနည်းငယ်တော့ နားလည်မှုရှိသည်။ "မင်းက အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကနေရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလိုချင်တာပဲ။" ချင်ဖုန်းက မဖုံးကွယ်ဘဲ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို အစီအရင်တည်ဆောက်မှုအတွက် လိုအပ်နေတာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မုယိုချန်က ချီတုံချီတုံဖြစ်သောအမူအရာပြပြီးနောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင်ဘူးလေးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘူးကိုမဖွင့်မီမှာပင် ချင်ဖုန်းက အခန်းမှာ သိသိသာသာ စိုထိုင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြွယ်ဝသောစိုထိုင်းမှုက အသက်ရှူခြင်းကို အနည်းငယ်ခက်ခဲစေသည်။ မုယိုချန်က ရှင်းပြသည်၊ "ဒါက ဆဋ္ဌမအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်း ရေနဂါးတစ်ကောင်ရဲ့မျက်လုံးပဲ။ ဒါက ရေငွေ့ကိုထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ မှော်စွမ်းရည်တစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မတော်တဆရရှိခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်ခုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(နဂါးရဲ့မျက်လုံးက ရေဓာတ်ပိုင်ဆိုင်တယ်။ ငါ့မှာ ကြီးမားတဲ့အစီအရင်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ရေဓာတ်နဲ့ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့အစီအရင်ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ဆိုင်စွာပဲလိုအပ်နေတာ။)

"ဒီလောက်အဖိုးတန်တဲ့ပစ္စည်းကြီး၊ ငါ ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မှာလဲ" ချင်ဖုန်းက အနက်ရောင်ဘူးကိုလှမ်းယူရန် လက်ဆန့်တန်းရင်း ဆိုလိုက်သော်လည်း ဝတုတ်သောလက်တစ်ဖက်က သူ့ကိုတားဆီးလိုက်သည်။ စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် သူ ထိုသူကိုကြည့်ကာ "ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုယိုချန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီပစ္စည်းက ငါ့အတွက်လည်း အသုံးဝင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကိုလည်း လျစ်လျူမရှုနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရင်ဘယ်လိုလဲ။ လောင်းကြေးထပ်ကြရအောင်။ မင်းသာနိုင်ရင် ရေနဂါးရဲ့မျက်လုံးက မင်းအပိုင်ပဲ။ငါသာနိုင်ရင်တော့ ငါတတ်နိုင်တဲ့အချိန်ကျမှ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။" ချီတုံချီတုံမဖြစ်ဘဲ ချင်ဖုန်းက သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခြောက်ကြိမ်မြောက်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းရေနဂါး၏မျက်လုံးမှာ ရှားပါးသောပစ္စည်းဖြစ်ပြီး မကြာခဏ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်ပေ။ သူ ထိုသို့သောအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

"မင်း ဘယ်လိုလောင်းကြေးထပ်ချင်လဲ" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ မုယိုချန်က တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး ရုတ်တရက်စိတ်ကူးတစ်ခုရသွားသည်၊

"ကြေးနီပြားစေ့တစ်ပြားကို ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်ထဲမှာ ဖွက်ထားလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ခန့်မှန်းရမယ်။ ခင်ဗျားသာ လက်မှန်ကိုခန့်မှန်းနိုင်ရင် ခင်ဗျားနိုင်ပြီ။" ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဉာဏ်ရည်ကိုစော်ကားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊

"မင်းသာ မင်းအဘိုးကြီးလိုဖြစ်နေရင်၊ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဒင်္ဂါးပြားမရှိရင်၊ ငါ ရှုံးဖို့ကံကြမ္မာပါလာပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။"

မုယိုချန်၏မျက်ခွံများ တွန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အာမခံသည်၊ "ငါကျိန်ဆိုတယ်၊ လက်တစ်ဖက်ထဲမှာ ကြေးနီပြားစေ့တစ်ပြား သေချာပေါက်ရှိနေမှာ၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ လက်မထပ်နိုင်ပါစေနဲ့။"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကို သံသယဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်၊

(သူ့ရဲ့ညစ်ပတ်တဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ လူလည်ကျတဲ့အမူအရာနဲ့ဆိုရင် ကျိန်ဆိုချက်မရှိရင်တောင်မှ သူ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။)

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တန်ပြန်နည်းလမ်းတစ်ခုရှိနေပြီး လောင်းကြေးကို သဘောတူလိုက်သည်။

မုယိုချန်၏မျက်နှာ တောက်ပသွားသည်။ အနည်းငယ်ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် သူ တင်းတင်းဆုပ်ထားသောလက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ဗလာဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူ ဤလောင်းကြေးကို လုံးဝနီးပါးအကုန်အကျမရှိဘဲ—အရေးမပါသောကျိန်ဆိုချက်တစ်ခုမျှသာဖြင့် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်းက လက်သီးများကိုကြည့်ကာ သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။ ထို့နောက် သူ သူ၏ညာလက်ကိုဆန့်တန်းကာ မုယိုချန်၏ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူ ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မုယိုချန်၏ပျော်ရွှင်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သို့သော် လက် အပြည့်အဝမပွင့်မီမှာပင် ချင်ဖုန်းက "ဒီလက်ထဲမှာ ဒင်္ဂါးပြားမရှိဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ဖဝါးမှာ လုံးဝပွင့်ထွက်သွားပြီး အမှန်ပင် ဗလာဖြစ်နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

မုယိုချန်မှာ ထိုနေရာတွင်တောင့်တင်းစွာရပ်နေပြီး ဤမမျှော်လင့်ထားသောရလဒ်ကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

(ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိသေးတာလား။)

ချင်ဖုန်းက ကျေနပ်သောအပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒီလက်ထဲမှာမရှိမှတော့ ဒင်္ဂါးပြားက တခြားလက်ထဲမှာ ရှိရမှာပေါ့။ တောင်းပန်ပါတယ် ဂူသင်္ချိုင်းညီကို၊ ငါ့ရဲ့ကံက မင်းထက် နည်းနည်းပိုကောင်းပုံရတယ်။"

မုယိုချန်က ပါးစပ်ဟကာ ခုခံကာကွယ်ရန် တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းက မင်းရဲ့တခြားလက်ထဲမှာလည်း ဒင်္ဂါးပြားမရှိဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာတစ်ခုခုတော့ ပြောတော့မှာမဟုတ်ဘူးမလား"

ချင်ဖုန်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီလိုဘာမှမရှိဘူး။ ရှုံးတာကိုဝန်ခံဖို့ဆန္ဒရှိတယ်။ ဒီရေနဂါးမျက်လုံးက အခု မင်းအပိုင်ပဲ။"

မုယိုချန်က အနက်ရောင်ဘူးကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(မမျှော်လင့်ဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်များဆက်တိုက်လုပ်ပြီးနောက် သူ လောင်းကြေးရှုံးရုံသာမက ရေနဂါးမျက်လုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ တကယ်ပဲ နစ်နာတာပဲ။)

ချင်ဖုန်းက အနက်ရောင်ဘူးကို ပျော်ရွှင်စွာယူလိုက်ပြီး ကြည်လင်သောစမ်းချောင်းတစ်ခု သူ၏လက်ချောင်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည့်အလား အေးမြသောခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ ထူးဆန်းသောခံစားမှုတစ်ခု ပေးအပ်နေသည်။ သူ အနက်ရောင်ဘူးကို ညင်သာစွာဖွင့်လိုက်ရာ ပူဖောင်းများ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် သူ၏အဝတ်အစားများ စိုရွှဲသွားသည်။ အမြင်အာရုံထဲတွင် အပြာနုရောင်ပုလဲတစ်လုံး အနက်ရောင်ဘူးထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး တောက်ပသောရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒီရတနာက တကယ်ပဲ ထူးကဲပြောင်မြောက်တာပဲ။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

(ဒီရေနဂါးနဲ့ဆိုရင် ငါ့စိတ်ထဲက ကြီးမားတဲ့အစီအရင်တစ်ခုအတွက် ပစ္စည်းတွေအားလုံး အခု ပြည့်စုံသွားပြီ။)

အနက်ရောင်ဘူးကို ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ သူ၏ရှေ့မှမုယိုချန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏သနားစရာကောင်းသောအသွင်အပြင်မှာ လူများကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စေသည်။

(အိုး၊ ငါက အရမ်းစိတ်ထားပျော့ပျောင်းလွန်းတာပဲ။)

ချင်ဖုန်းက ထိုသို့တွေးရင်း သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ငွေသားတစ်သောင်းနီးပါးပါဝင်သော ငွေသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ" မုယိုချန်က စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။

"ရေနဂါးက သာမန်အရာဝတ္ထုတစ်ခုမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ဒါကို ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ရင်တောင်မှ ငါ အမြတ်ကြီးရနေတုန်းပဲ။ ဒီမှာ ငွေပြားတချို့ရှိတယ်၊ ဒါကို ငါ့ရဲ့ကျေးဇူးတင်မှုအနည်းငယ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မုယိုချန်က ငွေသေတ္တာကို ညင်သာစွာဖွင့်လိုက်ပြီး ငွေဖြူရောင်တောက်ပမှုကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားသည်။

(စည်းစိမ်ဖြန့်ကျဲနေစဉ်မှာ သူ ဘယ်တုန်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေ မြင်ဖူးခဲ့လို့လဲ။)

သူ၏စိတ်ပျက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားသည်။ မုယိုချန် စိတ်အားထက်သန်စွာထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

"ပါရမီရှင်တွေကွာ။"

(ကျေနပ်ရောင့်ရဲခြင်းက ပျော်ရွှင်မှုကိုယူဆောင်လာတယ်၊ အဲ့ဒါက မဆိုးတဲ့အရာတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။)