နေ့စဉ်နာကျင်မှု

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အခန်းအတွင်းမှ ကျယ်လောင်သောပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ဟိန်းဟောက်သံကို ရှင်းပြရန်မလိုပေ၊ ၎င်းမှာ စုစည်းထားသော ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အားကောင်းသော အဖြူရောင်မိုးကြိုးပင်။ ညကောင်းကင်ယံ၌ လျှပ်စီးမြွေတစ်ကောင် အမှောင်ကိုခွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင်ကန့်လန့်ကာကို စုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သည်။

ဆူညံသံမှာ အလွန်သိသာထင်ရှားသဖြင့် မြို့ထဲမှလူများစွာ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နေ့ဘက်ကမီးခိုးရောင်နှင်းများကျပြီးနောက် ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသောလမင်းမှာ တောက်ပစွာလင်းလက်နေကာ ကြယ်များမှာ တိမ်ကင်းစင်သောကောင်းကင်ပြင်ကျယ်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။

(ဘာလို့ မိုးကြိုးသံထွက်ပေါ်လာရတာလဲ။)

အခန်းထဲမှ လန်နင်ရွှမ်မှာ မူလက စာဖတ်ခြင်း၌ နစ်မြောနေသော်လည်း ရုတ်တရက်မိုးကြိုးသံက သူမကိုထိတ်လန့်သွားစေပြီး တုန်ယင်သွားစေသည်။ သူမ သူမ၏စာအုပ်ကို အလျင်အမြန်ဖွက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ညမှာ ယခင်ကဆူညံမှုအပြီးတွင် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ခုနကမိုးကြိုးသံမှာ အထင်မှားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံးပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ကြောင်း သတိကြီးစွာအတည်ပြုပြီးနောက် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြတင်းပေါက်ကိုပိတ်၊ အိပ်ရာသို့ပြန်သွားပြီး သူမ၏စာအုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အား၊ နာလိုက်တာ။" ချင်ဖုန်းက သူ၏ခါးအောက်ပိုင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာထထိုင်လိုက်သည်။ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော အဖြူရောင်မိုးကြိုးမှာ ဤမျှအားကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ တစ်ခဏတာပေါ့ဆမှုအတွင်းမှာပင် ၎င်း သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် လွင့်စဉ်သွားစေပြီး နံရံနှင့်ဝင်ဆောင့်မိခဲ့သည်။

"ငါ အဖြူရောင်မိုးကြိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ်သုံးတုန်းက ငါ နဝမအဆင့်နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မီးသွေးခေါင်းက ဒီတိုက်ကွက်က သတ္တမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန်အားနဲ့ ဒုတိယအဆင့်သိုင်းသဘောတရားနဲ့ ညီမျှတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။"

"အခု ငါ အဋ္ဌမအဆင့်ကိုရောက်ပြီး ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်တချို့ကို သန့်စင်ပြီးမှတော့ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်နဲ့ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အဖြူရောင်မိုးကြိုးက ဆဋ္ဌမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို သိသိသာသာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သောခရမ်းရောင် ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်မှာ လုံးဝကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြင်သာစွာ ပြန်လည်စုစည်းနေသည်။ သူ့ကို ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ပြန်လည်ရရှိရန် ကူညီပေးနေသော ထူးဆန်းသည့်စွမ်းအားတစ်ခုကို သူ ခံစားမိနိုင်သည်။

(ဒါက အစ်မကန်း အရင်က ငါ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ရတနာနဲ့ ပတ်သက်နေလောက်တယ်။)

"မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီထူးဆန်းတဲ့ခေါင်းစည်း ရတနာက စာပေချီစွမ်းအင်ပြန်လည်ရရှိဖို့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိရုံတင်မကဘဲ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက်လည်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။" အံ့ဩရင်း ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်၊ လှပသောမိန်းမတစ်ဦး၏စေတနာကို ပြန်ဆပ်ရန်မှာ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။

(အစ်မကန်းက ငါ့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ပေးရုံတင်မကဘဲ ဒီဆံပင်စည်းရတနာကိုပါ ပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုစေတနာမျိုးကိုပြန်ဆပ်ဖို့က စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်လောက်တယ်။ အကယ်၍ အခြေအနေအရမ်းဆိုးလာရင် ငါ ကိုယ့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ပြန်ဆပ်ရတော့မှာလား။)

"တော်ပြီ၊ အနာဂတ်ကိစ္စတွေကို နောက်မှပြောတော့မယ်။ ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေအများကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အရင်ဆုံးအနားယူတာပဲ ကောင်းမယ်။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက်တာအချိန်မှာ အလျင်အမြန်ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပထမဆုံးနေရောင်ခြည်ရောင်ခြည်က ညကိုခွဲထုတ်ပြီး ကျင့်ယန်မြို့၏အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ထွန်းလင်းစေသောအခါ ချင်ဖုန်း၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နီမြန်းပြီး ချွေးများ အလွန်အမင်းထွက်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး သူ အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်သည်။ "သေစမ်း၊ နောက်တစ်ခါဖြစ်ပြန်ပြီ!"

သူ၏အသိစိတ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ ပိဖန်၏အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်မှာ မိုးကြိုးချုပ်နှောင်မှုများအတွင်း၌ အဆက်မပြတ်ရုန်းကန်နေပြီး မီးတောက်များတိုးဝှေ့ကာ ခရမ်းရောင်လျှပ်စစ်မိုးကြိုးသော့ခလောက်များနှင့် တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သောစာပေချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ကို လောင်ကျွမ်းနေသည်။

"ငါသာ မင်းကို တစ်နေ့နှစ်ကြိမ်မရိုက်ရင် မင်း နေလို့မကောင်းဖြစ်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းက ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကိုသည်းခံရင်း ခက်ခဲစွာကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တိမ်ပင်လယ်ထဲ၌ မိုးကြိုးနဂါးများ တိုးဝှေ့လာပြီး ရေတံခွန်အလား သွန်ချကာ ပိဖန်၏အကြွင်းအကျန်များကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ စူးရှသောအော်ဟစ်သံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပိဖန်မှာ ပို၍ပင်ပြင်းထန်စွာရုန်းကန်ကာ မီးတောက်များ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖုန်းက သွားများကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်တွင် ပိဖန်၏အကြွင်းအကျန်များ ထိတွေ့ခံရသောအခါ သူတို့ အစွမ်းအစအချို့ပြန်လည်ရရှိပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏လစဉ်အထူးနေ့ရက်များထက် ပို၍အချိန်မှန်စွာ သောင်းကျန်းစပြုလာသည်။ ဤသည်မှာ သူ သည်းခံရမည့်နာကျင်မှုပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပူပြင်းသောမီးတောက်များကိုခံစားခြင်း၊ ဝိညာဉ်နှင့်စိတ်ဆန္ဒကိုသန့်စင်ခြင်း၊ ထို့နောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး သန့်စင်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့်သာ သူ အဘိုးကြီးပြောခဲ့သော "ဖျက်ဆီးမှုမရှိလျှင် တည်ဆောက်မှုမရှိ" ဆိုသည့်အရာကို အောင်မြင်အောင်မြင်နိုင်မည်။

ဆက်တိုက်မိုးကြိုးများစွာ ထိုးနှက်ပြီးနောက် ပိဖန်၏အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏မီးတောက်များနှင့်နာကျည်းမှုကိုချုပ်တည်းကာ မိုးကြိုးထောင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးနေသည်။ ချင်ဖုန်းက စိတ်အပန်းဖြေရန်ကြိုးစားရင်း အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူလိုက်သော်လည်း ဤသို့ဆိုသည့်တိုင် သူ၏ကိုယ်မှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ ချင်ဖုန်းက တိမ်ပင်လယ်ထဲမှစာပေချီစွမ်းအင်ကိုကြည့်လိုက်ရာ စာပေချီစွမ်းအင်၏သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးမှာ 'မိုးကြိုးငါးသွယ် ရှုမှတ်ပုံ'ထဲမှမိုးကြိုးဖြင့် မှိန်ဖျော့သောခရမ်းရောင် ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ် သန့်စင်ပြီးဖြစ်သည်။

'စာပေသူတော်စင်တာအိုလမ်းစဉ်၏ ဓလေ့'ထဲမှမှတ်တမ်းများအရ ကိုယ်ထဲမှစာပေချီစွမ်းအင်အားလုံး ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ်သန့်စင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်ပတ်သွားသောအခါ သူ သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်နယ်ပယ်သို့ တရားဝင်ဝင်ရောက်လိမ့်မည်။

"ဓားသွားကို သွေးခြင်းဖြင့် ထက်မြက်စေသကဲ့သို့၊ မက်မွန်ပန်းရနံ့မှာ ခါးသီးသောအအေးဒဏ်မှ လာသည်" ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက လန်နင်ရွှမ်ကိုရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အတူတကွ သူတို့ အိမ်တော်မှထွက်ခွာကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သူ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၌ နေရန်မလိုအပ်သော်လည်း နေ့စဉ်လာရောက်သတင်းပို့ခြင်းမှာ လိုအပ်သောလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပင်။ လမ်းများပေါ်မှပြာမှုန်များမှာ သုံးရက်ကြာရှင်းလင်းပြီးနောက် အခြေခံအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှာ အမှန်ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်၊ သခင်ကြီးများအဖြစ် သူတို့၏အရည်အချင်းများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်။ သုံးရက်သုံးည မအိပ်ဘဲအလုပ်လုပ်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် သာမန်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင်။

"ပြောရရင် ငါ အကြီးအကဲယွမ်ကိုမတွေ့တာ အချိန်အတော်ကြာပြီ။ ဒုတိယညီရဲ့ဓားရှည်က ဘယ်တော့အသင့်ဖြစ်မလဲမသိဘူး" ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ်မျှော်လင့်နေသည်၊ အကြီးအကဲယွမ်၏လက်ရာမှာ မဟာချန်၌ ထိပ်တန်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသောကြောင့်ပင်။

"ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အထွတ်အထိပ်လက်နက်ကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ခုရဲ့ဘွဲ့ထူးက မဟာချန်တစ်ခွင်လုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်ပြီးသားပဲ။ ဒုတိယညီရဲ့ဓားရှည်က အံ့မခန်းဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဲ့ဒီထဲမှာပါဝင်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ဘေးတွင်လျှောက်လှမ်းနေသော လန်နင်ရွှမ်က ရုတ်တရက်သမ်းဝေလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက အသံလာရာသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားကာ သူမ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သိုင်းသမားများမှာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ခိုင်မာသောထိန်းချုပ်မှုရှိပြီး တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီသာအိပ်စက်လျှင်ပင် တက်ကြွနေနိုင်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း လန်နင်ရွှမ်မှာ မကြာခဏသမ်းဝေတတ်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ပြနေသည်။

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိလောက်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်၊

"နင်ရွှမ်၊ ဇွဲလုံ့လဖြင့်ကျင့်ကြံတာက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အလုပ်နဲ့အနားယူချိန်ကြားက ဟန်ချက်ညီမှုကိုလည်း ဂရုစိုက်ဖို့လိုတယ်။ မင်းရဲ့အသွင်အပြင်အရကြည့်ရရင် မင်း ရက်အနည်းငယ်လောက် မအိပ်ရသေးဘူးလား။" လန်နင်ရွှမ်မှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရှောင်လွှဲသွားသည်။

အမှန်ပင်၊ သူမ ရက်ပေါင်းများစွာ မျက်လုံးမမှိတ်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် ကျင့်ကြံမှုကြောင့်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းစွာတိုးတက်နေသော်လည်း စာအုပ်များမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ညဘက်အနားယူချိန်ကို အသိပညာသစ်များသင်ယူရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမ အိမ်တော်ထဲမှစာအုပ်အားလုံးနီးပါးကို ဖတ်ပြီးဖြစ်နေပြီး မကြာမီမှာပင် ဖတ်စရာကုန်တော့မည်။ ထို့အပြင် သူမ၏စိတ်ထင်မှားမှုလားတော့မသိ၊ စာအုပ်အရေအတွက်မှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်အုပ် သို့မဟုတ် နှစ်အုပ် မရှင်းပြနိုင်စွာ ပျောက်ဆုံးနေပုံရသည်။

"နင်ရွှမ်၊ နင်ရွှမ်"

အကြိမ်ပေါင်းများစွာခေါ်သံများက အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစေသည်၊

"အာ؟ ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး။"

"မင်း ဒီလောက်စိတ်ပျံ့လွင့်နေတာကိုမြင်တော့ မင်း အလုပ်များပင်ပန်းနေတာများလား။ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် အရင်ပြန်ပြီးအနားယူလိုက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက မကြာခင်ရောက်တော့မှာပဲ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ့ကိုကာကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ရုံပဲ" ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးဆိုလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်မှာ ချက်ချင်းပင်သတိကြီးစွာထားလိုက်သည်၊

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ခင်ဗျားကိုစောင့်ရှောက်ဖို့ ငှားရမ်းမှာလဲ။ အစ်မကန်းများလား။"

(အယ်၊ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က တကယ်ပဲကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်စိုးရိမ်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ၊

"ငါက အခု ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ယောက်လည်းဖြစ်နေပြီ၊ ငါ ဘယ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကိုမဆို ငါ့အစောင့်အဖြစ် ရှာတွေ့နိုင်တယ်။ ဘာလို့ အစ်မကန်းပဲဖြစ်ရမှာလဲ။"

"ဒါ့အပြင် ချီယွမ်မြို့နဲ့ကျင့်ယန်မြို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွေက အပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်နေပြီး အခုဒီမှာ သတ္တမအဆင့်နဲ့အထက် အင်အားစုတွေ တော်တော်များများရှိနေတယ်။"

"မြို့ရဲ့အစောင့်တွေရဲ့အစွမ်းအစကလည်း အများကြီးအားကောင်းလာပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ရဲ့လုံခြုံမှုအတွက် အရမ်းစိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။"

ဤအဖြေကို ပြည့်စုံသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏အစောင့်အရှောက်ကို အနည်းငယ်ဖြေလျှော့လိုက်သော်လည်း ခိုင်မာစွာဆိုသည်၊

"သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်။ သခင်လေးဘေးမှာ ကျွန်မကာကွယ်ပေးတာက ပိုပြီးလုံခြုံပါတယ်။"

(အမျိုးမျိုးသောသဘောတရားအရပေါ့လေ။)

သူမ တိတ်တဆိတ် မိမိကိုယ်မိမိ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းသဘောအတိုင်းပေါ့" ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။