မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အလုပ်ခွင်ကျွမ်းကျင်မှုများ

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ရောက်ရှိသောအခါ ချင်ဖုန်းမှာ လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ အကြီးအကဲကျိုးနေထိုင်ရာအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤနေရာသို့ လာရောက်သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြသရန်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် အကြီးအကဲကျိုးအပြင် ချင်ဖုန်းမှာ ရင်းနှီးသောမျက်နှာတစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်၊ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်၊ စီကျန့်ပင်တည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စီကျန့်မှာ စားပွဲရှေ့တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ဦးခေါင်းအထိစုပုံနေသော များပြားလှသည့်စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အကြီးအကဲကျိုးမှာ တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် အလုပ်ကိုကြီးကြပ်နေပုံရသည်။ စီကျန့်၏မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်မှုမျက်နှာဖုံးကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းမှာ နက်ရှိုင်းသောကိုယ်ချင်းစာတရားကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး အာဏာ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနိုင်သည်ကို နားလည်သွားသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာ အကြီးအကဲကျိုးက စီကျန့်ကို တမင်တကာလေ့ကျင့်ပေးနေသည်ကိုလည်း နားလည်သည်။ မဟုတ်လျှင် ကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ဦး၏အဆင့်အတန်းဖြင့် သူ သူ၏အချိန်ကိုဖြုန်းတီးကာ ကျင့်ယန်မြို့၌ မည်သို့နေထိုင်မည်နည်း။

(သခင်ကြီးစီ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကိုမသွားရောက်ခဲ့တာနဲ့ မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ရနံ့ကို မခံစားခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲမသိဘူး။

) ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်မ စွာ တွေးလိုက်သည်။

ဆူညံသံကိုကြားသောအခါ ကျိုးခိုင်က ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်၊

"မင်းရောက်လာပြီလား။" ချင်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်၊

"ဂျူနီယာ ကူညီပေးနိုင်တာတစ်ခုခုရှိမလားလို့ လာကြည့်တာပါ။" ကျိုးခိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"မကြာသေးမီက မီးအဆိပ်ဖြစ်ပွားမှုအတွင်း မင်းလည်း အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ အခု မီးအဆိပ်တွေရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ လောလောဆယ်တော့ မင်းအတွက် ဘာမှမရှိသေးဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စီကျန့် အသံကိုကြားသောအခါ သူ နှုတ်ဆက်ရန် ခေါင်းမော့တော့မည်ပြုစဉ် အကြီးအကဲကျိုးက သူ့ကိုတားဆီးလိုက်သည်၊

"စာရွက်စာတမ်းတွေက မစစ်ဆေးရသေးဘူး၊ မင်းက အာရုံလွှဲနေပြီလား။"

"တောင်းပန်ပါတယ် အကြီးအကဲကျိုး"

စီကျန့်က များပြားလှသောစာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်သောမျက်နှာထားဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ခိုးရယ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကိုအနံ့ခံမိလိုက်သည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားမှစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းအိုးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးသောအရောင်၊ စိမ်းလန်းစိုပြေသောကိုင်းနှင့်အရွက်များ။ အထူးသဖြင့် ပန်းများ၏မှိန်ဖျော့သောရနံ့မှာ လန်းဆန်းပြီး စိတ်ကိုတက်ကြွစေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ အမျိုးမျိုးသောစာအုပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ ထိုပန်းကို သဘာဝအတိုင်း မှတ်မိသည်၊

"နှင်းရွက်ပန်းလား။ ဒီပန်းက တကယ်ရှားပါးတာပဲ၊ ဘယ်ကရတာလဲ။" အကြီးအကဲကျိုးက တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်၊

"မြို့သူမြို့သားတွေက ပို့ပေးခဲ့တာ၊ ကျင့်ယန်မြို့အတွက် ငါ့ရဲ့စွမ်းဆောင်မှုတွေကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြတာပေါ့။ ငါ မူလက လက်မခံချင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့စေတနာက ငြင်းပယ်ဖို့ခက်လောက်အောင် ရိုးသားလွန်းတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ချီးကျူးသည်၊

"အကြီးအကဲကျိုးရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မြို့သူမြို့သားတွေက မြင်တွေ့နေရတော့ သူတို့ သဘာဝအတိုင်း အကြီးအကဲကို လေးစားအားကျကြမှာပေါ့။ နှင်းရွက်ပန်းက ရှာရလွယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပန်းပို့တဲ့သူက အများကြီးစဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။"

"ပန်းကို လူတစ်ယောက်အဖြစ်တင်စားရရင်တော့ ဒါက သခင်ကျိုးက ဒီအဖြူရောင်အရွက်တွေထဲကနှင်းလိုပဲ စင်ကြယ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့စာရိတ္တရှိကြောင်း ဖော်ပြချင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား မွှေးပျံ့တဲ့အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တယ်လေ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ကျိုးခိုင်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ခါးသက်စွာပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

(ချီးကျူးစကားကြားရတာကို ဘယ်သူကမကြိုက်ဘဲနေမှာလဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုအရည်အသွေးမြင့်တဲ့စကားမျိုးဆိုတော့။) ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ကာ အတော်လေးကျေနပ်နေသည်။

(ဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား ခေါင်းဆောင်တွေကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုတတ်ဖို့ သင်ယူထားတာက မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပဲ။)

"အော်၊ အကြီးအကဲကျိုး၊ ပိဖန်နဲ့ရှဲ့ဟွေကြားက ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲကိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ နောက်ကွယ်ကလူအကြောင်း သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရရှိခဲ့သေးလား" ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင်၏အပြုံးမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"မုယိုချန်က တခြားတစ်ဖက်ကလူရဲ့မျက်နှာကို မမြင်ခဲ့ရဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့နောက်ကိုလိုက်ခဲ့တဲ့သူကလည်း ထူးကဲတဲ့စွမ်းရည်တစ်ခုခုကို မသုံးခဲ့ဘူး။ ဒါက တစ္ဆေတစ်ရာရဲ့အရိပ်နဲ့ အနက်ရောင်ခေါင်းတလား၊ နတ်သိုင်းစွမ်းအင်နဲ့ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ ဒါပဲ။ ဒီသဲလွန်စတွေပေါ်မှာပဲမူတည်ပြီး ခြေရာလက်ရာတွေရှာဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်။" "ဒါပေမဲ့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့လည်း မဟုတ်သေးဘူး။ အဲ့ဒီလူတွေက ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းအတွက် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ကြတာ။ ဦးခေါင်းကိုမရှာတွေ့သရွေ့တော့ သူတို့လက်လျှော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက ကောင်းကင်ကိုပြည့်နှက်သွားတဲ့ပြာမှုန်တွေက ပိဖန်ရဲ့အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်ရမယ်။ ငါထင်တာတော့ အဲ့ဒီလူတွေက ဒီကိုလာရာလမ်းမှာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေနှင့်ပြီးသားတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပိဖန်နှင့်ရှဲ့ဟွေကြားမှတိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး အရေးကြီးဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ပိဖန်၏ဦးခေါင်းကို မြားဖြင့်ပစ်ချခဲ့သူမှာ မလွဲမသွေ ထူးကဲပြောင်မြောက်သူပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤလူများ တကယ်ပဲ ကျင့်ယန်မြို့သို့ရောက်ရှိလာပါက နောက်ထပ်ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲတစ်ခု မလွဲမသွေ ဖြစ်ပွားပေလိမ့်မည်။ သူ ရုတ်တရက်နားလည်သွားသည်မှာ မုယိုချန်က ပိဖန်၏ဦးခေါင်းကို ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်ခေါင်းတလားထဲတွင် တံဆိပ်ခတ်ပြီးနောက် မထွက်ခွာဘဲ နေရန်ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူလည်း ပြန်ရာလမ်းတွင် ကြားဖြတ်တားဆီးခံရပြီး ပိဖန်၏ဦးခေါင်းကို လုယူခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲကျိုး ဒီမှာရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီအသေးအဖွဲပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘယ်လှုပ်ရှားမှုမဆိုမလုပ်ခင် နှစ်ခါပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်" ချင်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီလိုပဲဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ကျိုးခိုင်က မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက နှင်းရွက်ပန်းအိုးကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်၊ "ဒီပန်းက လှပေမယ့် နှမြောစရာပဲ။ နှင်းရွက်ပန်းက စိုထိုင်းတဲ့နေရာတွေမှာ ပေါက်ရောက်ဖို့သင့်တော်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ယန်မြို့က အရမ်းတောင်ဘက်ကျပြီး ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့တယ်။ ခင်ဗျားသာ ဂရုတစိုက်မစောင့်ရှောက်ရင် အလွယ်တကူ ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်။"

"မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလိုဆိုရိုးစကားမျိုး ရှိနေတာပဲ" ကျိုးခိုင်မှာ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီလောက်လှပပြီးမွှေးပျံ့တဲ့ပန်းတစ်ပွင့်၊ အချိန်အကြာကြီး မထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင်တော့ နှမြောစရာပဲ။"

"အရှင် အရမ်းစိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် စာအုပ်တချို့ဖတ်ဖူးပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုသိပါတယ်။ ပန်းကိုစိုစွတ်နေအောင် သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်တွေမှာ ရေလောင်းပေးသရွေ့တော့ အချိန်ပိုကြာကြာခံအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကိုထုတ်ယူကာ ပန်းများကိုရေလောင်းရန် အသေးစိတ်အချိန်ဇယားကို ချရေးလိုက်သည်။ မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ မူလက အကြီးအကဲလီအတွက်ကမ္ပည်းစာထွင်းထုရန် သူ ခုနစ်ရက်ကြာ လက်ရေးလှပညာလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ယခု သူ၏လက်ရေးမှာ သန့်စင်သည်ဟုမသတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း အားမာန်အပြည့်နှင့် ကောင်းမွန်စွာဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားသည်။ အကြီးအကဲကျိုးထံသို့ စာရွက်ကိုကမ်းပေးပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုရုတ်တရက်ရိုက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော်မေ့တော့မလို့ပဲ။ ဒါက အကြီးအကဲကျိုး ကျွန်တော့်ကိုရှာခိုင်းထားတဲ့ သမိုင်းကိုးကားစာအုပ်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးခိုင်က သူကမ်းပေးသောစာအုပ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ လျင်မြန်စွာမိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ သူ စာအုပ်ကို ခြေရာလက်ရာမကျန်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ "ငါ ဒီစာအုပ်ကို အချိန်အကြာကြီးရှာနေခဲ့တာ။ မင်း တကယ်ပဲအကူအညီအများကြီးပေးခဲ့တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "

ဒါက ဂျူနီယာတစ်ယောက်လုပ်သင့်တာပါပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စတွေရှိသေးလို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး။ ဒါ့အပြင် ပန်းတွေကို အချိန်မှန်ရေလောင်းဖို့ မမေ့ပါနဲ့ဦး။ နှင်းရွက်ပန်းက တော်တော်နူးညံ့တယ်" ချင်ဖုန်းက သတိပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ခြေချသည်နှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းတစ်ပုံကိုကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ စာရွက်စာတမ်းများနှင့်လူ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် သူ၏ခြေလှမ်းများကို တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့မထွက်ခွာသေးတာလဲ" လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ "အော်၊ ငါ ခုနက တစ်ခုခုသတိရသွားလို့။" "ဒါဆိုရင် သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။" ချင်ဖုန်းက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "ပေါင်ယိဆေးခန်း၊ ငါအဲ့ဒီကိုမရောက်တာ အချိန်အတန်ငယ်ကြာပြီ။"

"အကြီးအကဲကျိုး၊ ဒါတွေက ဒီနေ့ပြန်လည်သုံးသပ်ရမယ့် တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းတွေပါပဲ။" "ဒီမှာထားလိုက်" ကျိုးခိုင်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်။ ထိုလူက အမိန့်အတိုင်းလိုက်နာပြီး စာရွက်စာတမ်းများကိုချထားကာ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှစာရွက်များကို သိမ်မွေ့စွာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်တို့မှာ ချင်ဖုန်း ယခင်ကချန်ထားခဲ့သောမှတ်စုများဖြစ်ပြီး အပင်များကိုရေလောင်းရန်အချိန်များကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားကာ တိကျသောအခိုက်အတန့်များအထိပင်။ ထိုလူမှာ သူ၏ဦးခေါင်းကိုငုံ့ထားရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

စီကျန့်က အသစ်ရောက်ရှိလာသောစာရွက်စာတမ်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘဝကိုမေးခွန်းထုတ်စပြုလာသည်။

(ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေအားလုံးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ဘယ်လောက်အချိန်ယူရမှာလဲ။)

ထိုစဉ်မှာပင် အကြီးအကဲကျိုးက စကားစလိုက်သည်၊

"ကျန်ရှိနေတဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေကို ငါကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။ မင်း အခုသွားလို့ရပြီ။" စီကျန့်မှာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ရလိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းငယ်သောသာယာဖွယ်ရာစကားများဖလှယ်ပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျိုးခိုင်မှာ စာရွက်စာတမ်းများကို ချက်ချင်းပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းမပြုပေ။ ထိုအစား သူ ချင်ဖုန်းချန်ထားခဲ့သော 'လောကရာဇဝင်ချုပ်'ရှိရာသို့ကြည့်ကာ အတွေးများဖြင့်နစ်မြောနေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ လှန်လှောကြည့်ရှုစပြုတော့သည်။