အဆိပ်သုံးခြင်း

ချင်ဖုန်း၏ဂုဏ်သတင်းမှာ ကျင့်ယန်မြို့၌ အတော်လေးမြင့်မားနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး မြို့ထဲမှလူများကို မီးအဆိပ်အတွက်ကုသပေးခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်အပြီးတွင် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မကြုံစဖူးသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လမ်းများပေါ်တွင်လျှောက်လှမ်းသည့်အခါ လူများက သူ့ကို အချိန်တိုင်းပြုံးလျက်နှုတ်ဆက်ကြပြီး အချို့မှာ ဒေသထွက်အထူးအစားအစာများနှင့် ကြက်ဥများပင် ကမ်းလှမ်းကြသည်။ သူ မူလက ငြင်းပယ်လိုသော်လည်း လူများ၏နွေးထွေးသောစေတနာကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ တစ်ခုပြီးတစ်ခုလက်ခံရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"တော်သေးတာက ဒီလောကမှာ သိုလှောင်ရတနာတွေရှိနေလို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီအရာတွေအားလုံးထည့်ဖို့ ငါ့မှာ လှည်းနှစ်စီးလောက် သယ်သွားရမှာပဲ။" ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'ပေါင်ယိဆေးခန်း'အပြင်ဘက်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သူ စားပွဲတစ်လုံးချကာ ဆေးကုသမှုတောင်းခံရန် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်လိုက်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တန်းစီသူများမှာ လမ်းကြားအနည်းငယ်အကွာအထိပင် ရောက်ရှိနေသည်။

"ဒါက ဘယ်လောက်ကြာကြာခံမလဲဆိုတာတော့ ကြည့်ရဦးမှာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာသက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ကုသမှုအတွက်ရောက်ရှိလာသောလူများမှာ အများစုမှာ သာမန်ရောဂါများသာဖြစ်ပြီး ချင်ဖုန်းအတွက် လေပြေညင်းကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် တန်းစီနေသူတိုင်းမှာ ဆေးကုသမှုအကြောင်းရင်းဖြင့် လာရောက်ကြသည်မဟုတ်ဘဲ အချို့အမျိုးသမီးများမှာ မရိုးသားသောရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြသည်။ ထိုင်ချပြီးနောက် အချို့မှာ သူတို့၏ရောဂါလက္ခဏာများကို ချီတုံချီတုံဖြင့်ပြောဆိုကြပြီး အချို့မှာ ချစ်ခင်သောအကြည့်ဖြင့်ငေးစိုက်ကြည့်ကာ အချို့မှာမူ ကိုယ်ထိလက်ရောက်ပြုမူရသည်ကိုပင် နှစ်သက်ကြသည်။ သာမန်အသွင်အပြင်နှင့် အသက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက်မူ ချင်ဖုန်းမှာ သမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့သောအပြုအမူများကို တင်းမာစွာတားမြစ်ရသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းက ဆေးကုသမှုစောင့်ဆိုင်းနေသော အခြားသူများကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သောအသွင်အပြင်နှင့် ရှက်ရွံ့သောအမူအရာရှိသူများအတွက်မူ ချင်ဖုန်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းများကိုလိုက်နာ၍ သူတို့၏ရောဂါလက္ခဏာများကို တည်ငြိမ်စွာမေးမြန်းပြီး သူတို့၏ မြူဆွယ်ရန်ကြိုးပမ်းမှုများကို မျက်စိမှိတ်လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အနည်းငယ်မြူဆွယ်ခြင်းက မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

ဤလူငယ်အမျိုးသမီးများ သူတို့၏ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲလာပြီး သူတို့၏ချစ်ခင်မှုကိုဖော်ပြလိုသည့်အခါတိုင်း လန်နင်ရွှမ်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ယူဆောင်လာပြီး သူတို့ကိုစိုက်ကြည့်ကာ မောင်းထုတ်လိုက်ရာ ချောမွေ့သောလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို သေချာစေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လန်နင်ရွှမ်၏အသွင်အပြင်နှင့်စိတ်နေသဘောထားဖြင့် သာမန်အမျိုးသမီးများမှာ နှိုင်းယှဉ်လျှင် နိမ့်ကျသည်ဟုသာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ကံကောင်းခြင်းတွေကို ဖျက်ဆီးမိသွားသလား။" လန်နင်ရွှမ်က ရုတ်တရက်ဆိုလိုက်သည်။

(သူတို့က ငါ့ကိုထိတွေ့ခဲ့တာလေ။)

ချင်ဖုန်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာတွေးလိုက်ပြီးနောက် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊

"ဘာကံကောင်းခြင်းလဲ။"

"ကျွန်မသာ သခင်လေးရဲ့ကံကောင်းခြင်းတွေကို မဖျက်ဆီးမိခဲ့ရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာနေခြင်းအားဖြင့် သခင်လေးကို အဆင်မပြေဖြစ်စေမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာ" လန်နင်ရွှမ်က အနည်းငယ်ညုတုတုဟန်ဖြင့် တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများထသွားသည်။ သူ သူမကို အံ့ဩတကြီးလှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊

"နင်ရွှမ်၊ မင်းရဲ့စကားပြောပုံက ပုံမှန်နဲ့မတူဘူး။ မင်း ဘယ်ကနေသင်ယူခဲ့တာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်မှာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရှောင်လွှဲနေကာ သူမ၏လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်၊

"သခင်လေး၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲပြောတာပါ။"

(အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ မကြာသေးမီက နန်းတွင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဇာတ်လမ်းတွေ အရမ်းများများဖတ်ခဲ့ပြီး အတွင်းထဲကအမျိုးသမီးတွေရဲ့ စကားပြောလေသံကို မသိစိတ်က ကောက်ယူမိလိုက်တာပဲ။)

လန်နင်ရွှမ်မှာ အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်းက သံသယဖြင့် သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

(လန်နင်ရွှမ် ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ တစ်ခုခုတော့မှားနေပြီ။)

လမ်းတစ်လမ်းအကွာ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း၌ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏အသွင်အပြင်မှာ ထူးကဲပြောင်မြောက်ပြီး ဖြူစင်သောအသားအရေရှိသော်လည်း အနည်းငယ်မိန်းမဆန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ စားပွဲထိုးကိုလက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးနှင့် မုန့်အချို့မှာလိုက်ကာ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှတန်းရှည်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင်ပြန်ပြုံးပြသည်၊

"ဒီနေ့က သမားတော်ချင် လူနာတွေကြည့်ပေးတဲ့နေ့ပဲ။ သူတို့အားလုံး ဆရာဝန်ပြဖို့ အဲ့ဒီမှာ တန်းစီစောင့်နေကြတာ။"

"သမားတော်ချင်လား"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ စားပွဲထိုးက "သခင်လေးက သမားတော်ချင်ကို မသိဘူးလား။ ခင်ဗျားက မြို့ခံမဟုတ်လို့များလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလျက်

"ကျွန်တော့်မိသားစုက အပြင်ကနေ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလုပ်တာပါ။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေအစိုးရလမ်းမတော်က ဟွာရုံလမ်းကနေတစ်ဆင့် ဒီနေရာကိုဆက်သွယ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခုခုများ ရှိမလားလို့ လာကြည့်တာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး။" စားပွဲထိုးမှာ များများစားစားသံသယမဝင်ပေ။ ဟွာရုံလမ်းပြီးစီးသွားပြီး ကျင့်ယန်မြို့၌နဂါးဓာတ်ကြောများပေါ်ထွက်လာကတည်းက မြို့ငယ်လေးမှာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အပြင်မှကုန်သည်များ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အခွင့်အလမ်းများရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

စားပွဲထိုးက ရှင်းပြသည်၊

"သမားတော်ချင်က ဒီမှာအကျော်ကြားဆုံးသမားတော်ပဲ။ သူ့ရဲ့ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ပဲအံ့ဩစရာကောင်းပြီး ဒီလောကမှာ သူကုသလို့မရတဲ့ရောဂါမရှိဘူးထင်တယ်။"

"တကယ်လား" အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး မယုံကြည်ကြောင်းကို ပေါ်ပေါ်တင်တင်မဖော်ပြသော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာက ထိုသို့ရှင်းလင်းစွာပြသနေသည်။

ဤအကြည့်က ချက်ချင်းပင် စားပွဲထိုးကိုမကျေမနပ်ဖြစ်သွားစေသည်။ မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူ ထူးဆန်းသောရောဂါတစ်ခုကူးစက်ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သမားတော်ချင်၏ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသာမရှိခဲ့ပါက သူ့ကိုသေမင်းတံခါးဝမှ ပြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့ခြင်းသာမရှိခဲ့ပါက သူ ဤနေရာတွင်ရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်းပင်ဆိုသည်၊

"ဧည့်သည်တော်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သံသယမဝင်ပါနဲ့။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက ကျင့်ယန်မြို့မှာ ထူးဆန်းတဲ့မီးခိုးရောင်နှင်းတွေ ကျခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကိုထိတွေ့တဲ့သူတိုင်း ဖျားနာကြပြီး သေခြင်းထက်ဆိုးရွားစွာ အသက်ရှင်နေရသလိုပဲ။ မြို့ထဲကမရေမတွက်နိုင်တဲ့လူတွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြတယ်။ ဆရာဝန်အားလုံး ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သမားတော်ချင်က အရေးယူဆောင်ရွက်ပြီး လူတွေကိုကယ်တင်ခဲ့တာ။"

သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားသောခံစားချက်များကြောင့် စားပွဲထိုး၏အသံမှာ ပို၍ကျယ်လောင်လာသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤသည်က ပတ်ဝန်းကျင်မှစားသုံးသူများအကြား မကျေနပ်မှုကိုမဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ထိုအစား ချီးကျူးထောက်ခံမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ "မှန်တယ်။ သမားတော်ချင်က ကျင့်ယန်မြို့ကို ကောင်းကင်ဘုံကစေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါးလိုပဲ။"

"ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်း၊ ဝက်သားရောင်းတဲ့ကောင်ကြီးက အရမ်းသန်မာတာ။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်က ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါတစ်ခုကူးစက်ခံရပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူ့မိန်းမက ဆရာဝန်တွေအများကြီးရှာခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှအဖြေမထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟေး၊ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်းပါဦး။ သမားတော်ချင်က တစ်ချက်ပဲကြည့်လိုက်ပြီး အဲကောင်ကြီးရဲ့ဝမ်းဗိုက်ကို လက်မနှစ်လုံးလောက်အထက်မှာညွှန်ပြလိုက်တာနဲ့ အဲဒီကောင်ကြီးက ပိုးကောင်တစ်ပုံကြီးကို အန်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ သူ လုံးဝနေကောင်းသွားခဲ့တယ်။"

"မင်းတို့က ဒါကိုတစ်ခုခုလို့ထင်နေတာလား။ ငါ လီမျိုးရိုးက မုဆိုးမတစ်ယောက်အကြောင်းသိတယ်။"

လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားပြောကြရာ မူလကတိတ်ဆိတ်နေသောလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ရုတ်တရက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး သမားတော်ချင်အတွက် ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်မှာ စိတ်ဝင်စားလာသည်၊

"သမားတော်ချင်က ဒီလောက်တောင်အားကောင်းတယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သူ အဆိပ်ဖြေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ရဲ့လားလို့တော့ ငါသိချင်မိတယ်။" ဆိုင်ရှင်မှာ ချီတုံချီတုံမဖြစ်ဘဲ "သမားတော်ချင်ရှေ့မှာ ဘယ်အဆိပ်မှအလုပ်မဖြစ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ၊ ဘယ်အဆိပ်မှအလုပ်မဖြစ်ဘူး!" ဟု လူအုပ်ကြီးက ပဲ့တင်ထပ်လိုက်ကြသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က သူ၏အပြုံးကိုထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အဆိပ်ပြင်းသောမြွေတစ်ကောင်အလား အနည်းငယ်အေးစက်သွားသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြေးနီပြားစေ့အနည်းငယ်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင် သူ မရှင်းပြနိုင်စွာဆိုသည်၊

"ခင်ဗျားတို့အားလုံးပြောတဲ့ သမားတော်ချင်က ခင်ဗျားတို့ပြောသလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဆိုင်ရှင်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ထူးဆန်းလိုက်တာ" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်မှဒင်္ဂါးပြားများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ ဆိုင်ရှင်ထံသို့ပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မလှမ်းနိုင်မီမှာပင် သူ၏ခြေထောက်များ ရုတ်တရက်အားနည်းသွားပြီး သူ လဲကျသွားကာ ပါးစပ်မှအမြှုပ်များထွက်ပြီး တက်ချက်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းက အခြားသူများကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချဉ်းကပ်ကာ အခြေအနေကိုစစ်ဆေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လူငယ်၏စားပွဲပေါ်တွင်ကျန်ရှိနေသော တစ်ဝက်သာပြည့်သောလက်ဖက်ရည်ခွက်မှ ထူးဆန်းသောရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြားသူများ ရှူရှိုက်မိသည်နှင့် သူတို့လည်း စားပွဲထိုးကဲ့သို့ပင် လဲကျသွားကြသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ အနားသို့ချဉ်းကပ်ရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူ လဲကျနေသောလူများကိုရှောင်ကွင်းကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ပြေးထွက်သွားပြီး လမ်းမပေါ်တွင် အကူအညီတောင်းခံလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်မှာ လမ်းကြားထဲသို့ဝင်ရောက်သွားပြီး လေဟာနယ်မှအသံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊

"ငါတို့ပစ်မှတ်က ကျိုးခိုင်ပဲ၊ မလိုအပ်တဲ့ပြဿနာတွေ မရှာနဲ့။"

"ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲကတစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းဖို့က အဲ့ဒီလောက်မလွယ်ကူဘူး။ သူ့ကိုအဆိပ်ခတ်ဖို့အတွက် ငါတို့ ထောင်ချောက်တွေဆက်တိုက်ဆင်ရမယ်။ ငါက သူ့အာရုံကိုလွှဲပြောင်းဖို့ လုံလောက်ရုံပဲ ဆူညံအောင်လုပ်ခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါက သူ့ကို ပိုပြီးအလွယ်တကူအဆိပ်မိစေလိမ့်မယ်။ စောင့်နေလိုက်"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က ပေါ့ပေါ့ဆဆဆိုလိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သောလမ်းကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် လမ်းကြား၏အခြားတစ်ဖက်၌ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အနည်းငယ်ခါးကိုင်းနေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး လျှောက်ထွက်လာသည်။ ဗလာဖြစ်နေသောလမ်းကြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။