မမြင်နိုင်သော အတွင်းစီးကြောင်း

ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ 'လရောင်ပြခန်း'မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက မန်နေဂျာဖုန်ကိုခေါ်ကာ ညွှန်ကြားချက်အချို့ပေးပြီးနောက် လှည့်၍ "ငါတို့ အတူတူသွားကြမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ" လန်နင်ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။ လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'လရောင်ပြခန်း'အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်လာကြသည်နှင့် လန်နင်ရွှမ်က ချင်ဖုန်းအတွက် ထီးတစ်လက်ဆောင်းပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက "မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

(မိန်းမတစ်ယောက်ရှိနေမှတော့ ထီးဆောင်းပြီးလမ်းလျှောက်တာက သိပ်ပြီးအရေးမပါသလိုဖြစ်နေလိမ့်မယ်။)

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီက စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုပေ။ သူမ၏ညာလက်ကို ကောင်းကင်ဆီသို့ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မိုးရေများ သွန်ချလာပြီး လေထဲတွင် ရေဓားများအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကာ မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များကို တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားစေသည်။ ခဏအကြာတွင် နေရောင်ခြည်များ ယိုဖိတ်ကျလာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ ကြည်လင်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ သူ၏မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမကို ယခင်တစ်ကြိမ်ကကဲ့သို့ တူညီသောနည်းလမ်းကိုအသုံးပြု၍ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် မိုးကိုတားဆီးရန်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ လျို့ကျန့်လီ ဤမျှပွင့်လင်းရိုးသားစွာ မိုးတိမ်များကို တိုက်ရိုက်ကွဲလွင့်သွားစေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ "ငါ့အမှားပါ၊ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမဖော်ပြမိဘူး။" ချင်ဖုန်းက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လျို့ကျန့်လီ၏လုပ်ဆောင်ချက်များ အနည်းငယ်ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် အနီရောင်ရှိသောစာအုပ်အဖုံးတစ်ခု သူမရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကျလာသည်။ ချင်ဖုန်းက စပ်စုသွားပြီး အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ကာ "မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသော" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးစကားလုံးမှာ အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မရှင်းလင်းပေ။

လျို့ကျန့်လီမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူမ၏လက်မောင်းများထဲမှ ထိုးထွက်နေသောစာအုပ်ကို သိသာထင်ရှားစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု သူမ၏ဖြူစင်သောပါးပြင်များပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ စာအုပ်ကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ခုနက အဲ့ဒီစာအုပ်က ဘာလို့ နည်းနည်း... နဲ့တူနေရတာလဲ" ချင်ဖုန်းက ချီတုံချီတုံဖြစ်သွားသည်။

" မှားမြင်တာ" လျို့ကျန့်လီက တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားနိုင်မှာလဲ။ ငါ 'မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသောမင်္ဂလာပွဲ'ဆိုတဲ့ စကားလုံးသုံးလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်တယ်" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဘေးမှလန်နင်ရွှမ်မှာ ဤစကားလုံးသုံးလုံးကိုကြားသောအခါ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ သဘောပေါက်သွားသည်၊

" 'မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသောမင်္ဂလာပွဲ'များလား။"

သူမ ဤသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန် သူမ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသောမင်္ဂလာပွဲလား။ အဲ့ဒါက အချစ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်လိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ချင်ဖုန်းက လန်နင်ရွှမ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မိန်းမကိုကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြစ်နေသည်။

(ရှေးခေတ်အချစ်ဝတ္ထုတွေမှာ သရုပ်ဖော်ပုံတွေပါဝင်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူအကြောင်းအရာပုံစံတစ်မျိုးအဖြစ် အလွယ်တကူရှုမြင်နိုင်တယ်ဆိုတာတော့ သိထားသင့်တာပေါ့။)

(ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ လျို့ကျန့်လီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအရာတွေဖတ်နိုင်မှာလဲ။)

(ဒါ့အပြင် လန်နင်ရွှမ်က နာမည်အပြည့်အစုံကို ချက်ချင်းခန့်မှန်းမိတယ်။ သူမ အရင်ကမမြင်ဖူးဘူးလို့ပြောရင် ချင်ဖုန်းက ဘယ်တော့မှယုံမှာမဟုတ်ဘူး။)

ချင်ဖုန်း၏သံသယအကြည့်အောက်တွင် လျို့ကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့မှာ အထူးသဖြင့် မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှိလာခဲ့သော နားလည်မှုမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တူညီသောစကားတစ်ခွန်းကို သဘောတူညီလိုက်ကြသည်၊

"သခင်လေး၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး။"

"မင်းပြောခဲ့တာ 'မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသောမင်္ဂလာပွဲ' မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချစ်ဝတ္ထုဖြစ်သွားရတာလဲ" လန်နင်ရွှမ်က မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းကိုရှောင်လွှဲကာ သူမ၏အပြာရောင်အဝတ်အစားများကိုပွတ်သပ်ရင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများ ပြောနေသည်။

(နင်ရွှမ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်ဖို့ပါရမီမရှိဘူး။ မင်းက ကောင်းကောင်းတောင်မလိမ်နိုင်ဘူး။)

ချင်ဖုန်းမှာ စကားပြောရန် ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။

"ရှင် အထင်လွဲနေတာ" လျို့ကျန့်လီက ထပ်ပြောသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာဉာဏ်ရည်မြင့်မားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ သဘာဝအတိုင်း ဤကိစ္စကို ဆက်လက်ဖိအားပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ "ငါ မှားမြင်တာလား။ ခုနက အနီရောင်သားရေဖုံးစာအုပ်တစ်အုပ် မရှိခဲ့ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မှားမြင်တာ" အလှလေးနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်ဆိုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏သဘောထားများမှာ ခိုင်မာနေသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုတွန့်လိုက်သည်၊

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီလိုပြောမှတော့ ငါ မှားမြင်ခဲ့တာပဲဖြစ်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက မကြာခင်က အဖြစ်အပျက်တွေအရမ်းများပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေလို့ အထင်မှားသွားတာဖြစ်မယ်။" သူ အလှလေးနှစ်ဦးအတွက် ဆင်ခြေတစ်ခုကို ပါးနပ်စွာပေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခိုးရယ်လိုက်သည်၊

"ဟုတ်တယ် သခင်လေး၊ ပြန်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလုပ်မပင်ပန်းစေနဲ့ဦး။"

ချင်ဖုန်း: "..."

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ရောက်သောအခါ ကြီးမားသောတိုက်ပွဲတစ်ခု၏ခြေရာလက်ရာများ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ထင်ရှားနေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ ခန်းမဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးခိုင်မှာ ခန်းမဆောင်၏အလယ်ဗဟိုတွင်ရပ်နေပြီး လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက ဘေးမှစီကျန့်ကိုမြင်ပြီး

"အကြီးအကဲကျိုး၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျက်နှာထားမျိုးဖြစ်နေရတာလဲ။ ရန်သူဆီက အသုံးဝင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေ မထုတ်ယူနိုင်ခဲ့လို့များလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤသို့ပြောနေစဉ် သူ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် စုံစမ်းလိုက်သည်၊

"အဲ့ဒီသူခိုးတွေကော ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ကို မြေအောက်ထောင်ထဲမှာ ချုပ်ထားပြီးပြီလား။"

စီကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့သုံးယောက်က ဝန်းရံခံခဲ့ရပြီး အကြီးအကဲကျိုးရဲ့အစွမ်းကုန်အားနဲ့ သူတို့ကို လျင်မြန်စွာနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ မူလက သူတို့အသက်ကိုချမ်းသာပေးပြီး နောက်ကွယ်ကကြိုးကိုင်သူနဲ့ ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းကိုယူရခြင်းရဲ့သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်နည်းစနစ်တွေသုံးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ မမျှော်လင့်ဘဲ နှိမ်နင်းခံရပြီးနောက် အဲ့ဒီသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့အဆိပ်သွားတွေကိုကိုက်ချပြီး ချက်ချင်းသေဆုံးသွားကြတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်ခုံးများ ထိုစကားများကြောင့် တွန့်ချိုးသွားသည်။

(သူတို့ ပါးစပ်ဖွင့်ပြောမယ့်အစား သေဖို့ကိုပဲရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ကွယ်ကလူမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကျွမ်းကျင်မှုတွေရှိနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက်သစ္စာစောင့်သိတဲ့စစ်သည်တော်တွေကို ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။)

သမိုင်းတစ်လျှောက် ဤသို့သောပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ကြီးမြတ်သောအရာများအတွက် ရည်မှန်းကြသည်။

စီကျန့်က စကားစတင်မေးမြန်းသည်၊

"မင်းတို့ဘက်မှာကော ဘယ်လိုလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အရှင်ဖမ်းမိခဲ့သေးလား။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"တခြားသုံးယောက်နဲ့ ဆင်တူတူပါပဲ။ ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် သူတို့ အဆိပ်သောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အဆုံးစီရင်သွားကြတယ်။"

ဤထုတ်ဖော်ပြောကြားချက်ဖြင့် နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အကြီးအကဲကျိုးက စကားစတင်ကာ 'လရောင်ပြခန်း'မှအဖြစ်အပျက်များကို စုံစမ်းမေးမြန်းမှသာ စကားဝိုင်းမှာ ပြန်လည်စတင်တော့သည်။

"'လှည့်ဖြားခြင်းအဆိပ်ဂိုဏ်း'က တကယ်ပဲကိုး။"

ကျိုးခိုင်က ချင်ဖုန်း၏စကားများမှတစ်ဆင့် လူငယ်လေး၏အထောက်အထားကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာတွန့်ချိုးသွားသည်။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေ၏ လော့ဝမ်မြို့မှ အဆိပ်ဂိုဏ်းနှင့်ပတ်သက်သောအဖြစ်အပျက်မှာ အတော်လေး ဂယက်ရိုက်ခဲ့သည်။ လော့မင်းသား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူ ဤဂိုဏ်းမှာ အကြွင်းအကျန်များကျန်ရှိနေဦးမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဒီကိစ္စက အလွန်အရေးကြီးတယ်။ ငါ လော့ဝမ်မြို့ကိုပို့ဖို့ စာတစ်စောင်ရေးဖို့လိုတယ်။"

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အပြင်ဘက်၌ အဘိုးကြီးပိုင်လီက ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းရင်း ကောင်းကင်ကိုငေးမောကြည့်နေသည်။ ကြည်လင်သောနေ့အလင်းရောင်ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာစကြဝဠာတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေသည်။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှ ဟွာရုံလမ်း တည်ဆောက်ပြီးမကြာမီမှာပင် ပိဖန်အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ဆက်သွယ်မှုမရှိဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်စဉ်များကိုလေ့လာပြီးနောက် ပိုင်လီမှာ ထူးခြားသောလက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ပိဖန်၏ဦးခေါင်းအပေါ် ဗေဒင်ဟောခြင်းပင်လျှင် ခြေရာလက်ရာမကျန်သောရလဒ်များကိုသာ ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံယန္တရားတွေက ဒါကိုဖုံးကွယ်နေတာပဲ။"

မိမိကိုယ်မိမိတိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း ပိုင်လီ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှဝိုင်ခွက်မှာ ကြေမွသွားပြီး အရက်များ အားလုံးဖိတ်စင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းသောနိမိတ်ပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ခမ်းနားစွာအလှဆင်ထားသောအခန်းတစ်ခု၌ တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နံပါတ်လေးမှာ ထင်ရှားစွာရှိနေသည်။ ကျန်းအော်တောင်တန်းများအတွင်း ပိဖန်၏ဦးခေါင်းကိုပစ်ချခဲ့သူမှာ သူပင်တည်း။

"ပစ္စည်းကို ရခဲ့သလား"

အခန်းအလယ်၌ အမြင်အာရုံကိုဖုံးကွယ်ထားသော ပိုးသားကုလားကာနောက်ကွယ်မှ ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်မှာ ကုလားကာနောက်ကွယ်မှအရိပ်ကိုကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ သိုလှောင်ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုထဲမှ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကိုထုတ်ယူကာ ပစ်လိုက်သည်။ ပူပြင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခု အခန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပစ်ချလိုက်သောအရာဝတ္ထုမှာ ကျားသစ်နက်တစ်ကောင်၏ဦးခေါင်းနှင့်တူသော ကြီးမားသည့်ဦးခေါင်းတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ မမှားနိုင်ပေ။ ထိုအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရှဲ့ဟွေ၏ဦးခေါင်းပင်တည်း။

အရိပ်က ရယ်မောသည်၊ "လူတိုင်းက ငါတို့ပစ်မှတ်က ပိဖန်လို့ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါက လမ်းလွှဲတစ်ခုသက်သက်ပဲဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။"

(ပိဖန်ရဲ့ဦးခေါင်းနဲ့ ကျင့်ယန်မြို့ကိုဦးတည်သွားတဲ့အုပ်စုက စတေးခံရတဲ့ရုပ်သေးတွေသက်သက်ပဲဖြစ်သွားတာကိုး။)

အသံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အရိပ်က ဆက်ပြောသည်၊

"အစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်ပါ။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီ။"

"ကောင်းပါပြီ။" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။