ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းက တစ်မူထူးခြားတယ်

နောက်တစ်နေ့၊ နေရောင်ခြည်များ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာပြီး မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြိုခံရခြင်းနာကျင်မှုမှာ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် အကြိမ်များစွာကြုံတွေ့ပြီးနောက် နာကျင်မှုမှာ ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ မခံမရပ်နိုင်အောင်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် မိုးကြိုးက ပိဖန်၏အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်ကို ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် သူ လောင်ကျွမ်းသွားသောစာပေချီစွမ်းအင်ကို မှိန်ဖျော့သောခရမ်းရောင် မိုးကြိုးဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ် သန့်စင်စပြုတော့သည်။

ချင်ဖုန်း၏အသိစိတ်မှာ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း မနီးမဝေးမှရုန်းကန်နေသော အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်ကိုကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဤရက်များအတွင်း အပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အခြားတစ်ဖက်မှသူမှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုံးဝပျက်စီးသွားတော့မည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ချင်ဖုန်းမှာ နှမြောတသစိတ်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

(ဘာလို့ ငါက လူယုတ်မာတစ်ယောက်လိုပဲ ခံစားနေရတာလဲ၊ သူများတွေကို အသုံးချပြီး အကုန်အစင်ညှစ်ထုတ်ပြီးမှ ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသလိုပဲ။)

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အတွေးကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စာပေချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏အသိစိတ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ လေထုမှာ လန်းဆန်းနေပြီး ယစ်မူးဖွယ်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်သင်းနံ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

(ဟင် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်သင်းနံ့က ဘယ်ကလာတာလဲ။)

ချင်ဖုန်းက အခန်းအလယ်တွင်ထိုင်နေသောပုံရိပ်ကို အံ့ဩတကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။

(အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်လှပပြီးအားကောင်းတဲ့မိန်းမ မဟုတ်ဘူးလား။)

"မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီ၏ချယ်ရီသီးလို နှုတ်ခမ်းလွှာများ အနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားသော်လည်း သူမ ချက်ချင်းစကားမပြောခဲ့ပေ။ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ သူမ၏နူးညံ့သောကျောက်စိမ်းလက်ကို ဖြူစင်ဝင်းပသောမေးစေ့အောက်တွင်ထားကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်၊

"ဘာလို့ မနေ့ညက ကျွန်မကို လာမနှုတ်ဆက်တာလဲ။" စကားပြောနေစဉ် လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေပြီးလန်နင်ရွှမ်မှာ သူမ၏ဆုပ်ထားသော ညာဘက်လက်သီးကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏သခင်မလေးအတွက် အားပေးနေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

(ဘာလို့ သူ့ရဲ့စကားထဲကအလေးပေးမှုက ဒီနေ့ ဒီလောက်ပြင်းထန်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့...)

"ငါ မနေ့ညက ချင်အိမ်တော်ကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် မင်းကိုနှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား" ချင်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီ၏မျက်ဆံများမှာ သူ၏စကားကြောင့် အနည်းငယ်ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ မနေ့က ချင်အိမ်တော်တံခါးဝတွင် သူတို့ ခွဲခွာမသွားမီ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

(ဒါ ငါ့အမှားပဲ။ ငါက စာအုပ်ထဲကအမျိုးသမီးစစ်သူကြီးရဲ့ မူရင်းစကားလုံးတွေကို တိုက်ရိုက်ကူးချခဲ့တာ။)

(ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။) (ဒီအချိန်မှာ စာအုပ်ထဲကအမျိုးသမီးစစ်သူကြီးက ဘာလုပ်မှာလဲ။)

လျို့ကျန့်လီက ရုတ်တရက်တစ်ခုခုစဉ်းစားမိပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ချင်ဖုန်းထံသို့ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

(သူမ ဘာလုပ်မလို့လဲ။) ထ

ို့နောက် သူ၏အံ့ဩနေသောအကြည့်အောက်တွင် လျို့ကျန့်လီက အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏လက်ဖြင့် သူ၏မေးစေ့ကိုမတင်ကာ "ရှင်ပြောချင်တာက ကျွန်မက ရှင့်ကို မှားယွင်းစွပ်စွဲတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ လုံးဝ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

(ဒါ ဘာကြီးလဲ။ အာဏာပြင်းတဲ့ CEO မမကြီးလား။)

သူ ဘာမျှမပြောနိုင်မီမှာပင် လျို့ကျန့်လီ၏ညာလက်မှာ လျင်မြန်စွာပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာလှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ပါးပြင်များမှာ ဆောင်းရာသီနှင်းအောက်မှမက်မွန်ပန်းများကဲ့သို့ နီမြန်းနေကာ စွဲမက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။ သူမ၏နားရွက်ရင်းများမှာ ပူလောင်နေပြီး သူမ၏နားရွက်ဖျားများမှာ နီရဲလာသည်။

(ဒီလိုစကားတွေပြောပြီး ဒီလိုလှုပ်ရှားမှုတွေလုပ်ရတာ...)

သူမကဲ့သို့ အားကောင်းသူတစ်ဦးပင်လျှင် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်မှာ သူမအတွက် အားပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုညွှန်ပြကာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပေးနေသည်။ လျို့ကျန့်လီမှာ ဤသည်မှာ သူမ ယနေ့လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ မသိရှိသော်လည်း နံနက်တိုင်း နေရောင်ခြည်များဖြာကျပြီး သူ မခံမရပ်နိုင်သောနာကျင်မှုခံစားနေရစဉ် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းရှိသော လျို့ကျန့်လီမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကိုစောင့်ကြပ်နေလိမ့်မည်။ လျို့ကျန့်လီ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏လမ်းစဉ်အတွက် လိုအပ်သည်ကိုလည်း သူမ နားလည်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း သူမ သူ့အတွက် များများစားစားမလုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း သူနိုးလာသောအခါ သူမ စေတနာအမူအရာအဖြစ် အသစ်ဖျော်ထားသောရေနွေးအိုးတစ်လုံးကို ကမ်းလှမ်းနိုင်သည်။

စားပွဲဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်သွားရင်း လျို့ကျန့်လီက လက်ဖက်ရည်အိုးကိုကောက်ယူကာ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့လိုက်သော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ အမျိုးသမီးစစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အမိန့်ပေးသံကို အတုခိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ချင်ဖုန်းကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ရှင် ဇွဲလုံ့လနဲ့ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ မဆိုးဘူး။ ဒါက ရှင့်အတွက် ခုလေးတင်ဖျော်ပေးထားတဲ့လက်ဖက်ရည်ပဲ၊ ဒါက ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်တယ်။" ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီက ထပ်ပြောသည်၊

"ဒါပေမဲ့ အထင်မလွဲနဲ့။ ဒါက ရှင့်အတွက် အထူးတလည်ဖျော်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ လက်ဖက်ရည်သောက်ချင်နေတာနဲ့ ရှင်က ဒီမှာရှိနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားရုံပဲ။"

ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

(မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်တဲ့ CEO မမကြီး လုပ်နေတုန်းလား။)

အစပိုင်းတွင် သူ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လျို့ကျန့်လီ မကြာခဏပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ကြည့်ပြီး လန်နင်ရွှမ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပြုမူနေသည်ကို သူလှမ်းမြင်လိုက်ရသည်နှင့် အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း လန်နင်ရွှမ်မှာလည်း ပုံမှန်နှင့်အတော်လေးကွာခြားသော ထူးဆန်းသည့်လေသံဖြင့် စကားပြောခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မနေ့က သူမြင်တွေ့ခဲ့သော 'မိုင်တစ်သောင်း နီမြန်းသောမင်္ဂလာပွဲ'စာအုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းမြင်လိုက်ရခြင်းက အမှန်တရားကို လုံးဝနီးပါး ရှင်းလင်းသွားစေသည်။

(အချစ်ဝတ္ထုတွေက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အတုခိုးပုံက ဒီလောက်တိကျပြီး ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သူမကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

(အကယ်၍ အရင်ဘဝကသာဆိုရင် ရံဖန်ရံခါ တခြားဇာတ်ကောင်တွေကိုအတုခိုးတတ်တဲ့ ဒီလိုရည်းစားမျိုးရှိနေခြင်းက ဘဝအတွက် ထူးခြားတဲ့အရသာတစ်ခု ထပ်တိုးပေးမှာ မလွဲမသွေပဲ။)

လျို့ကျန့်လီ၏လက်ရှိအသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရင်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

(ဖြစ်နိုင်တာက ဒါဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရာများ၏ ဆွဲဆောင်မှုပဲလား။)

ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လာခဲ့သည်။ လျို့ကျန့်လီမှာ သူ့ကို မကြည့်ရဲသေးဘဲ တမင်တကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းရဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှလက်ဖက်ရည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၌ ထိုနေ့က ရေနွေးအိုးနှစ်အိုး၏လွှမ်းမိုးခံရခြင်းကြောက်ရွံ့မှုကို သတိရလိုက်သည်။ သို့သော် သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အလှလေးတစ်ဦး၏စေတနာမှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ လက်ဖက်ရည်၏အပူချိန်မှာ အနေတော်ဖြစ်ပြီး ပြင်းရှသောလက်ဖက်ရည်ရနံ့ရှိနေသည်မှာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်သည့်အချိန်ကိုက်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

(ငါ ပုံမှန်ဘယ်အချိန်နိုးတတ်လဲဆိုတာ မင်းမသိရင် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဖို့အချိန်ကို ကြိုတင်တွက်ချက်ဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။)

ချင်ဖုန်းက ထိုသို့တွေးရင်း အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး နူးညံ့မှုမှာ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် လျှံကျလာသည်။

(လျို့ကျန့်လီက လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ညံ့ဖျင်းပေမယ့် ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ လျို့ကျန့်လီက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြင်နာတဲ့အခါ လုံးဝကို တွန်းလှန်လို့မရနိုင်ဘူး။)

"လက်ဖက်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရသာရှိတယ်။" ချင်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်အလှလေး သူမမှာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်လုံးနှင့်မျက်ခုံးများကို လှပကျော့ရှင်းသော မိုးမခရွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ ပုံမှန်အတိုင်းတုံ့ပြန်လိုသော်လည်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လန်နင်ရွှမ် အဆက်မပြတ်လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သတိပေးနေသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ်သတိပြုမိလိုက်သည်။ စာအုပ်၏အကြောင်းအရာကိုပြန်လည်သတိရရင်း လျို့ကျန့်လီက အမျိုးသမီးစစ်သူကြီး၏လေသံကို နောက်တစ်ကြိမ်အတုခိုးလိုက်သည်၊

"လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သက်သက်ပဲ၊ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် လျို့ကျန့်လီမှာ အခြားတစ်ဖက်မှသူကိုပင်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးလိုတော့သည်။ သူမ ဆက်လက်မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက သူမ၏အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သောလက်မောင်းကိုကိုင်ကာ သူမကို နံရံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဖိကပ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို နံရံပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ကာ အထက်စီးဆန်တဲ့ ဥက္ကဌတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူလိုသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော နံရံနှင့်တိုက်ခတ်သံမှာ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ထဲတွင်ရေးထားသည်မှာ အမှန်တကယ် လှည့်စားခြင်းဖြစ်သည်၊ တိုက်ခတ်သံလုံးဝမရှိဟု တွေးလိုက်သည်။

(ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ခွန်အားက အဲ့ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုကိုရရှိဖို့ သေးငယ်လွန်းလို့လား။)

လေထုမှာ ဤအဆင့်သို့ရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ်တိုက်ခတ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ရှေ့မှလှပသူမကိုကြည့်ရင်း သူတို့ကြားမှသေးငယ်သော အခိုက်အတန့်လေးများကို ပြန်လည်သတိရကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း တခြားသူတွေကို တမင်တကာ အတုခိုးစရာမလိုပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့—မင်းက တစ်မူထူးခြားတယ်။"