ထို ပျောက်ဆုံးသွားသော လူငယ်ဘဝများ

တတိယထပ်အထပ်ခိုးမှာ ပထမနှင့်ဒုတိယထပ်များထက် သိသိသာသာ ပို၍ကျယ်ဝန်းပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမမီးဖိုကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားကာ အမျိုးမျိုးသောကျောက်မီးသွေးများနှင့် ပစ္စည်းများဖြင့် ဝန်းရံနေသည်။ ချင်ဖုန်းက လောင်ကျွမ်းနေသောမီးဖိုကိုကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်တွင် သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရှည်လျားပြီးထူထဲသောမီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာ ဤမီးဖိုနှင့် ဆက်သွယ်ထားရမည်ဟု တွေးနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးကြီးမှာ မီးဖိုအနီးတွင်ထိုင်နေပြီး သူ၏ခေါင်းမှာငုံ့ထားကာ လက်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လှုပ်ရှားကလိနေသည်။

ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာဝင်ရောက်လာပြီး အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်ရှုသောအခါ အဘိုးကြီး၏လက်များမှာ သူ ယခင်ကပေးခဲ့သောဖြေရှင်းချက်—ရွေ့လျားနိုင်သောမြို့တော်၏ဘီးများပြဿနာကိုဖြေရှင်းနည်း—သံကြိုးခွေဘီးစနစ်ကဲ့သို့သောပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

(သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရတာ ငါ့အရင်ဘဝက သံကြိုးခွေဘီးတွေနဲ့ အရမ်းနီးစပ်နေပြီပဲ။)

(သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အထွတ်အထိပ်လက်နက်ကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ထုလုပ်နိုင်တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ဒီကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ပဲ လေးစားစရာကောင်းတာပဲ။)

(ဒါနဲ့ ငါ့ဒုတိယညီရဲ့ဓားရှည်က ဘယ်မှာလဲ။)

ချင်ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးဖို၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ကြီးမားပြားချပ်သော အနက်ရောင်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဧရာမကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဓားရှည်တစ်လက် တင်ထားသည်။ ဓားသွားမှာ သွယ်လျပြီး အနက်ရောင်နှင့်ရွှေရောင်တောက်ပမှုရှိကာ အစွန်းမှာ အလွန်အမင်းထက်မြက်ပြီး ငွေဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤဓား၏အသွင်အပြင်မှာ သူ၏အမှတ်တရများထဲမှ ဓားတစ်လက်နှင့် လုံးဝဥဿုံ ကိုက်ညီနေသည်။ သူ နေဝင်ချိန်အောက်တွင်ပြေးလွှားရင်း သူ၏ပါးစပ်မှ "ဘန်ကိုင်း!" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည့် ထိုနေ့ရက်များကိုပင် စဉ်းစားမိသွားသည်။

(အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်ဘဝပဲ။)

ချင်ဖုန်းမှာ ထိုဆယ်ကျော်သက်အမှတ်တရများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် အဘိုးကြီးက ရုတ်တရက် "မင်း ငါ့ကိုထုလုပ်ခိုင်းချင်တဲ့ဓားက အဲ့ဒီမှာပဲ။ ဒါက စိန်ဖြူဆင်ဖြူတော်ရဲ့ဆင်စွယ်တွေကို အခြေခံပြီး အနက်ရောင်ရွှေနဲ့အရည်ကျိုကာ အအေးခံပြုလုပ်ထားတာ။"

"အဲ့ဒီဆံပင်နီကောင်လေးရဲ့ 'ကောင်းကင်ဖြတ်ဓား'နဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် ဒါက မနိမ့်ကျဘူး။ ယူလိုက်တော့။"

"အိုး!" ချင်ဖုန်းမှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် ဧရာမကျောက်တုံးဆီသို့လျှောက်သွားကာ အနက်ရောင်ဓားရှည်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ ဓားလက်ကိုင်ကို လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်၊ လက်ကိုင်မှလိမ်ခွေနေသောပုံစံများမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ အသက်အနည်းငယ်ရှူပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာလက်ဖြင့်အားသုံးကာ ဓားရှည်ကိုမတင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဓားတင်ခုံပေါ်မှဓားရှည်မှာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ အရှက်ရမှုဖြင့် နီမြန်းသွားသည်၊

(တော်သေးတာက ငါက နောက်ကျောပေးထားလို့၊ တခြားသူတွေ ငါ့မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်နိုင်ဘူး။)

မနီးမဝေးမှ ဟွာယွမ်မှာ ဤသည်ကိုမြင်ပြီး စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဘိုးကြီးထုလုပ်ပေးတဲ့ဓားမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီဓားကို ချီးကျူးနေတာပါ။"

"ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒါက အကြီးအကဲထုလုပ်ပေးတဲ့လက်နက်တစ်ခုနဲ့ တကယ်ပဲထိုက်တန်တာပဲ။ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် လူတွေကို ကြောက်ရွံ့လေးစားစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေတယ်" ချင်ဖုန်းက လေးစားစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟွာယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ "ဓားကအဆင်ပြေမှတော့ မြန်မြန်ယူသွားလိုက်လေ။ အောက်ထပ်ကညီအစ်ကိုတွေ စောင့်နေကြပြီ" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

(ဘာလို့ အလျင်လိုနေရတာလဲ။ ငါသာ မတင်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီမှာပဲပိတ်မိနေမှာလား။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်တတွတ်တွတ်ပြောရင်း "ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက်ကြာကြာလေး ချီးကျူးပါရစေဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ် သူ၏ညာလက်မှာ အားဆက်လက်သုံးနေသော်လည်း သူ၏လက်ဖဝါးမှာ နာကျင်လာပြီး အနက်ရောင်-ရွှေရောင်ဓားရှည်မှာ လှုပ်ရှားမည့်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမပြပေ။

(ဘာလို့ ရှေးခေတ်လက်မှုပညာရှင်တွေက အမြဲတမ်း ဓားတွေကို ဒီလောက်လေးလံအောင် ထုလုပ်ရတာလဲ။)

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ဘေးမှအဘိုးကြီးမှာ မခံမရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ သူ၏အလုပ်ကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင်ဓားအိမ်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ကောင်လေး၊ ဆက်လုပ်။" ချင်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကြောင့်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဓားအိမ်မှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လျှောဝင်လာသည်။ "အကြီးအကဲ၊ ဒါက ဘာလဲ။"

"အဆင့်မြင့်ရတနာတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ရဲ့အားကောင်းတဲ့အရှိန်အဝါကြောင့် နေရာလွတ်ရတနာတွေထဲကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလို့မရဘူး၊ အဲ့ဒါက နေရာလွတ်ရတနာရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနက်ရောင်ဓားအိမ်က အဲ့ဒီဓားရှည်ရဲ့အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်"

အဘိုးကြီးက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ရှင်းပြသည်။

(ဘာလို့ ဒီလိုအရာမျိုးကို စောစောကတည်းက မထုတ်ပေးရတာလဲ။ ငါ အရှက်ကွဲတော့မလို့ပဲ။) ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။"

အနက်ရောင်ဓားရှည်ပေါ်သို့ အိမ်ကိုစွပ်လိုက်ပြီး သူ သိမ်းဆည်းတော့မည်ပြုစဉ် ရုတ်တရက်တစ်ခုခုသတိရသွားသည်။ "ဒါနဲ့ အကြီးအကဲ၊ ဒီဓားရဲ့နာမည်က ဘာလဲ။" အဘိုးကြီးက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်၊

"တူညီတဲ့လက်နက်ကို ဒုတိယအကြိမ်ထုလုပ်ပေးတာက မင်းအတွက် ငါလုပ်ပေးတဲ့အထူးခြွင်းချက်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ငါသာ နာမည်ထပ်ပေးပြီး တခြားသူတွေသိသွားရင် မလွဲမသွေ ပြဿနာတွေဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီဓားကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်နာမည်ပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်မေးလာရင် ငါနဲ့ပတ်သက်တယ်လို့မပြောနဲ့။"

"ကျွန်တော် နာမည်ပေးရမှာလား" ချင်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား" အဘိုးကြီးက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အကြီးအကဲထုလုပ်ပေးတဲ့လက်နက်တွေအားလုံးက လောကကျော်ကြားတဲ့လက်ရာမြောက်တွေချည်းပါပဲ။ ဒီလက်နက်ရဲ့နာမည်က ဓားကိုအသရေမပျက်စေသင့်ဘူး။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်" ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးဆိုလိုက်သည်။

ဟွာယွမ်မှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

(ခင်ဗျား ဘယ်နာမည်ပေးရမလဲမသိရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက်လုပ်ပေးပါ့မယ်။)

ယေဘုယျအားဖြင့် လက်နက်များ၏အမည်များကို ပန်းပဲဆရာက ရွေးချယ်လေ့ရှိပြီး လောကကျော်ကြားသောလက်နက်များ၏အမည်များမှာ ပန်းပဲဆရာ၏အမည်နှင့်အတူ မကြာခဏ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ရှိသည်။ ဟွာယွမ်မှာ အထွတ်အထိပ်လက်နက်ကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်နက်တစ်ခုကို မထုလုပ်နိုင်သော်လည်း ဤဓားကိုနာမည်ပေးခြင်းမှာ သူ၏အတွက် ဂုဏ်ပြုမှုတစ်ခုဖြစ်နေဆဲ။ ထို့အပြင် အနာဂတ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအနက်ရောင်ဓားကိုမြင်သောအခါ သူတို့ "ဒီဓားက ဘယ်နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ယောက်က ထုလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်နိုင်ပေမယ့် နာမည်ကိုတော့ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'က ဟွာယွမ်က ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာ" ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်သည်။

(အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့ကို အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတယ်။)

သို့သော် သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်းက "ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ငါ ဒီဓားကို 'ထိန်ဆာ့ ကျန့်ကဲလို့ နာမည်ပေးမယ်။"

ဟွာယွမ်: "???"

အကြီးအကဲယွမ်မှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း "ထိန်ဆာ့ ကျန့်ကဲ ကောင်းလိုက်တဲ့နာမည်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ နာမည်မှာ အမှန်ပင် ထူးကဲပြောင်မြောက်သော်လည်း ၎င်းမှာ အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏ညီက အနက်ရောင်ဓား၏အမည်ကိုအော်ဟစ်နေသည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်လှပလွန်းလှသည်။

(အကယ်၍ သူသာ အထင်ကြီးစရာကောင်းအောင်ပြုမူရင်း အရှက်ရဖွယ်ရာအခိုက်အတန့်တစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ရင် သူ သေချာပေါက် မျက်နှာပူနေမှာပဲ။)

(ဒါပေမဲ့ အခြားတစ်ယောက်ယောက်က နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းနေရင်တော့ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွဲဆောင်မှုရှိရမယ်၊ အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီလူက ကိုယ့်ရဲ့ညီလေးဖြစ်နေတဲ့အခါမှာပေါ့။)

(အိုး၊ စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် ရယ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။)

ဟွာယွမ်၏မကျေမချမ်းအကြည့်ထဲတွင် ချင်ဖုန်းက အနက်ရောင်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲယွမ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊

"အကြီးအကဲ၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ဆီက တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်။" အကြီးအကဲယွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်၊

"ရွေ့လျားနိုင်တဲ့မြို့တော်တည်ဆောက်မှုက အနာဂတ်မှာ တခြားပြဿနာတွေကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါမင်းကိုရှာဖွေမှာပဲ။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။" ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

(ဆက်ဆံရေးတည်ထောင်ခြင်းဆိုတာ မကြာခဏ အကျိုးစီးပွားချင်းဖလှယ်ခြင်းကနေ စတင်တာပဲ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရင်းနှီးသွားတာနဲ့ အလကားစားသုံးခြင်းက သဘာဝအတိုင်းဖြစ်လာမှာပဲ။)

ကိစ္စပြီးစီးသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ဟွာယွမ်မှာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ၊

"ဒုတိယထပ်ကို အမြန်သွားကြစို့။ အောက်ထပ်ကလူတွေ စိတ်မရှည်တော့ဘူးဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

(တကယ်ပဲ၊ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားနေတုန်းလား။ ငါ့ဆီကနေ အလကားစီးချင်နေတာလား။)

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့၊ ရှူး~" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ် သူ ရုတ်တရက် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုဖိကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟွာယွမ်က အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

"နေ့လည်က တစ်ခုခုမှားစားမိလို့ဖြစ်မယ်။ မြန်မြန်၊ ပြောပြစမ်းပါ၊ အိမ်သာဘယ်မှာလဲ။" ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးဆိုလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်။

(သခင်လေးက သိပ်ကိုသရုပ်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။ သူမသာ သခင်လေးရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို အစောပိုင်းကမကြားခဲ့ရင် သူမလည်း လှည့်စားခံရလောက်တယ်။)

"အထပ်ခိုးအပြင်ဘက်၊ ညာဘက်လှည့်၊ ပြီးတော့ ညာဘက်ကတတိယအခန်း။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်လိုက်ပို့ဖို့လိုသေးလား" ဟွာယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာကိုယ်သွားနိုင်တယ်။ ဒုတိယထပ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ကိုစောင့်နေလိုက်" ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ဆိုရင်း လှေကားမှဆင်းပြေးသွားသည်။

သူထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲယွမ်က "မင်းတို့သာ သူ့ကိုဉာဏ်အလင်းရစေချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ အိမ်သာအပြင်ဘက်မှာ လူအနည်းငယ်ပိုပြီး စောင့်ခိုင်းထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာ ဤစကားများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

(ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။)

ဟွာယွမ်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "အဘိုးကြီး၊ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူ ထွက်ပြေးနိုင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ်" အကြီးအကဲက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းငုံ့ကာ သံကြိုးခွေဘီးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွာယွမ်က လန်နင်ရွှမ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှထူးဆန်းသောအမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်ရာ အဘိုးကြီး၏စကားများကို ပို၍ပင်ယုံကြည်သွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ သူ အလျင်အမြန်ဒုတိယထပ်သို့ပြေးသွားကာ ညီအစ်ကိုတစ်စုကိုခေါ်ပြီး သန့်စင်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ဆို့ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။