မင်းက ဆရာအစ်မကိုလှည့်စားခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာလား

အိမ်သာအပြင်ဘက်တွင် ချင်ဖုန်းက နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှလိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက် စိတ်အပန်းဖြေလိုက်သည်နှင့် မရှင်းပြနိုင်စွာပင် ဆီးသွားလိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

(လန်နင်ရွှမ် ထွက်လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သေးတယ်။ ဒီမှာ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ရှင်းလိုက်တာက အတော်ပဲ။)

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက တံခါးကိုတွန်းဖွင့်တော့မည်ပြုစဉ် ရုတ်တရက် ဘေးချင်းကပ်လျက်အိမ်သာမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ၏ခါးပတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းနှောင်နေသည်။ နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြပြီး နှစ်ဦးလုံး ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေမိကြသည်။ ထိုသူမှာ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်၊ အကြီးအကဲကျိုးပင်တည်း။

(အခု မေးခွန်းက ပေါ်လာပြီ၊ အိမ်သာသွားရင်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ကြုံတွေ့တဲ့အခါ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ နှုတ်ဆက်သင့်သလား၊ မနှုတ်ဆက်သင့်ဘူးလား။)

(အိုး အကြီးအကဲကျိုး၊ ခင်ဗျားလည်း အိမ်သာသုံးနေတာပဲလား၊ ဘယ်လိုတိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ။) (တကယ်သာ အဲ့ဒီလိုနှုတ်ဆက်လိုက်ရင်တော့ သိပ်ပြီးအနေရခက်သွားမှာပဲ။)

ထို့အပြင် ချင်ဖုန်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်စေသည်မှာ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှတစ်ဦးပင်လျှင် အိမ်သာသုံးရန် လိုအပ်သလော။ ဤသည်မှာ သူ၏အထင်အမြင်နှင့် အနည်းငယ်ကွာခြားနေသည်၊

(သူတို့က နှာခေါင်းတောင်မနှိုက်တဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူးလား။)

(အိုး၊ ခဏနေဦး၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ အမှတ်တရလွဲသွားပြီ။ ထိုသို့သောနတ်ဘုရားဆန်သည့်သတ္တဝါများမှာ နတ်သမီးငယ်လေးများ ဖြစ်သင့်သည်။)

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအခြေအနေတွင် မည်သို့နှုတ်ဆက်ရမည်ကို မသိခြင်းကြောင့်ပင်။ သို့သော် အကြီးအကဲကျိုးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုသို့သောအနေရခက်သည့်အခြေအနေများမှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူ လက်ဟန်ပြကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

(ဒီအခိုက်အတန့်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ရွှေပဲ။)

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် အိမ်သာတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ထောက်ရင်း သူ၏ကိစ္စကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

(လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဆီးသွားနိုင်တဲ့ညီအစ်ကိုတွေကို တကယ်ပဲအားကျတယ်။ အဲ့ဒါက သိပ်ပြီးခန့်ညားပြီး အဆင်ပြေတာပဲ။)

သူ မိမိကိုယ်မိမိခါလိုက်ပြီးနောက် စိတ်အပန်းဖြေသွားကာ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှလူများ မတွေ့ရှိမီ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ချင်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားသည်။

သူ ခုနကဝင်သွားစဉ်က အပြင်ဘက်တွင် မည်သူမျှမရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် ယခုမူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အိမ်သာကို 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှ ညီအစ်ကိုတစ်ဒါဇင်ကျော်က ဝန်းရံထားသည်။ ရှေ့ဆုံးမှဦးဆောင်နေသူမှာ ဟွာယွမ်ပင်။

"သခင်ကြီးချင်၊ ခင်ဗျားဗိုက် အဆင်ပြေသွားပြီလား။"

"နည်းနည်းတော့ ပိုကောင်းလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝတော့မဟုတ်သေးဘူး။"

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး အိမ်သာသုံးဖို့ ဒီကိုရောက်နေကြတာလား" ချင်ဖုန်းက စုံစမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က သခင်ကြီးချင်ရဲ့ဝမ်းဗိုက် မသက်မသာဖြစ်နေပြီး ခင်ဗျား အိမ်သာထဲမှာ အချိန်အကြာကြီးနေရနိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီအချိန်ကို အလဟဿမဖြစ်စေနိုင်ဘူးလေ။" ဟွာယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ (အချိန်မဖြုန်းတီးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား။) ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု တက်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာတွေကို ဒီနေရာမှာစုစည်းပြီး အချင်းချင်းဆွေးနွေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သခင်ကြီးချင်က အိမ်သာထဲမှာရှိနေမှတော့ သူလည်း ဒီကိစ္စတွေကိုကြားနိုင်တာပေါ့။ နောက်ကျရင် ဟောပြောပွဲပေးတဲ့အခါ ပိုပြီးပစ်မှတ်ကျကျ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။" ဟွာယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုလိုက်သည်။

(မင်းတို့က နတ်ဆိုးတွေလား။) ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊ ဤသည်မှာ လူအများရှေ့တွင် ကွပ်မျက်ခြင်းခံရသလိုပင်။ အခု အခြေအနေတွေ ဒီအဆင့်ထိရောက်လာမှတော့ သူ တိတ်တဆိတ်ထွက်ပြေးရန်ကြိုးပမ်းမှုမှာ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မည်သို့ မမြင်ဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှလူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "ငါ အခု အများကြီးသက်သာသွားပြီ။ ငါတို့ ပြန်ကြရင်ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းအတင်းအကျပ်မလုပ်ပါနဲ့ သခင်ကြီးချင်။ ခင်ဗျား ခုနက မသက်မသာဖြစ်နေပုံပဲ" ဟွာယွမ်က စိုးရိမ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး" ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က ဝန်းရံလျက် သူ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'၏အထပ်ခိုးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဤလူများ သူ့ကိုဝန်းရံလိုရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူ ရုတ်တရက်ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟုပင် သူ သံသယဝင်မိသည်။ သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်လာသောအခါ ညရောက်နှင့်ပြီဖြစ်ပြီး အိမ်တိုင်းတွင် မီးများထွန်းညှိထားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏လည်ချောင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ခြောက်သွေ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

(အဲ့ဒီကျိန်စာသင့် စာလိပ်ဘုရင်တွေက ငါ့ကို ဘာအနားယူချိန်မှမပေးဘူး။ ငါ ရေသောက်ဖို့ခဏတာအချိန်ယူရင်တောင်မှ ငါ့နားထဲမှာ မေးခွန်းတွေမေးနေတဲ့အသံတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။)

"သခင်လေး၊ နေကောင်းရဲ့လား" လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။" သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် ပြာနေသည်။

ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့ တံခါးဝတွင်ရပ်နေသော လှပကျော့ရှင်းသည့်ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဓားဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သွယ်လျသောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ခါးတွင် အဖြူရောင်ဓားအိမ်ဖြင့်အိမ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ရှိနေသည်။

သူမ၏အနက်ရောင်ဆံနွယ်များမှာ ဦးခေါင်းနောက်တွင်စုစည်းထားပြီး ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာ၊ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့သောမျက်ခုံးများ၊ မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့သောမျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်စင်းသောနှာတံနှင့် ဖြူစင်နီမြန်းသောအသားအရေရှိသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမမှာ လန်နင်ရွှမ်ထက်မနိမ့်ကျသော လှပသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။ ထို့အပြင် အနည်းငယ်ဖောင်းကားနေသောရင်ဘတ်နေရာ၌ အလွန်ထင်ရှားသောပုံစံတစ်ခုရှိနေသည်။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထိုပုံစံကို မှတ်မိလိုက်သည်။

(ဒါက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ပဲ။) (ဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ပဲ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကလား။)

"ပိုင်ချိုး၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" လန်နင်ရွှမ်က အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။ သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ချစ်စဖွယ်အမျိုးသမီးမှာ လန်နင်ရွှမ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီး ချိုမြိန်စွာခေါ်လိုက်သည်၊

"အစ်မ လန်နင်ရွှမ်၊ ဘာလို့ အစ်မက ရင်စည်းကိုသုံးနေသေးတာလဲ။ အရမ်းမသက်မသာဖြစ်တာပဲ။" လန်နင်ရွှမ်က ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာ ချက်ချင်းပင်နီမြန်းသွားကာ ညကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ပိုင်ချိုး၊ လျှောက်မပြောနဲ့။"

"ဘာလျှောက်ပြောလို့လဲ။ အရင်တုန်းက ငါတို့ 'ယစ်မူးလိပ်ပြာတောင်ထွတ်'မှာ အတူတူရေချိုးတုန်းက..."

"ပိုင်ချိုး!"

လန်နင်ရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏စကားများကို အလျင်အမြန်ဖြတ်ပြောလိုက်ကာ ဘေးသို့ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ နှမြောတသဖြစ်မှုကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ (ငါက ပြဇာတ်ကိုခံစားဖို့အသင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ဘာလို့ အခုရပ်လိုက်ရတာလဲ။) (အတူတူရေချိုးတာ၊ တောက်၊ တကယ်ပဲ အားကျစရာကောင်းတယ်။)

"နင်ရွှမ်၊ မင်း သူ့ကိုသိလို့လား" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်သည်၊

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။ သူ့နာမည်က ပိုင်ချိုးပါ၊ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်ပြီး သခင်မလေးရဲ့ သိုင်းအစ်မလို့လည်း သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်။"

"အာ၊ ငါသိပြီ။" ချင်ဖုန်းက နားလည်လိုက်သည်။

(သူမက သခင်မလေးရဲ့ညီအစ်မဖြစ်မှတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့က သဘာဝကျတာပေါ့။)

သူ မိမိကိုယ်မိမိမိတ်ဆက်ပေးတော့မည်ပြုစဉ် သူမ သူ့ဘက်သို့လှည့်လာသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားပြီး ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သောသူမ၏နှုတ်ခမ်းများမှ မထီမဲ့မြင်ပြုသောနှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများမှာ ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(ခဏနေဦး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ သူ့ကိုပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုများလား။ ဘာလို့ သူက ငါ့ကိုဒီလိုကြည့်နေရတာလဲ။)

"မင်းက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ အနံ့ဆိုးတဲ့ယောက်ျားလား" ပိုင်ချိုးက နင်ရွှမ်ကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့လွှတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

(လှည့်စားခဲ့တယ်ဆိုတာကတော့ နည်းနည်းများသွားပြီ၊ မင်းရဲ့ဆရာအစ်မနဲ့ငါက ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်သင်ကြားမှုတွေကိုလိုက်နာပြီး ပျော်ရွှင်စွာလက်ထပ်ထားတာ။)

(အခု ခံစားချက်တွေ လျင်မြန်စွာတိုးတက်နေတဲ့အလယ်မှာပဲ။) ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်၊

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ ငါပဲ။"

အတည်ပြုအဖြေတစ်ခုဖြင့် ပိုင်ချိုးက သူ့ကို ပို၍ပင်စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုကာ လေ့လာရင်းမေးသည်၊ "မင်းမှာ ကျင့်ကြံမှုတစ်ခုခုရှိလား။"

"စာပေသူတော်စင်တာအိုရဲ့ ဓလေ့မှာ ကျင့်ကြံနေတာ" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက အားအင်မရှိတဲ့ အားနည်းတဲ့စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်ပေါ့" ပိုင်ချိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူမ၏မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို သူမ၏မျက်နှာအမူအရာတွင် မဖုံးကွယ်ထားပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ အားအင်တချို့တော့ရှိပါသေးတယ်" ချင်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟင်؟ မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ပိုင်ချိုးမှာ သိပ်ပြီးနားမလည်ပေ။

"သခင်လေး!" ဘေးတွင်ရပ်နေသော နင်ရွှမ်က မျက်နှာပူစွာခေါ်လိုက်သည်။

(ဟင် ဘာလို့ ဒီမျက်နှာအမူအရာဖြစ်နေရတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမ ငါ့ရဲ့နောက်ပြောင်မှုကို နားလည်သွားလို့လား။) ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"မင်း ကျင့်ကြံမှုမှာ ဘယ်အဆင့်ရောက်နေပြီလဲ" ပိုင်ချိုးက ယခင်စကားဝိုင်းကိုလျစ်လျူရှုကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ငါ သတ္တမအဆင့်ကိုဝင်ရောက်တော့မှာ။"

"ဟက်! ကြည့်ရတာ မင်းက အဋ္ဌမအဆင့်ပဲရှိသေးတာကိုး" သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှမထီမဲ့မြင်ပြုမှုမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းသွားသည်။

နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် သူမ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစစ်ဆေးနေသည့်အလား ချင်ဖုန်း၏အခြေခံအချက်အလက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အဆုံးတွင် သူမ ကောက်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်၊

(သူမရှေ့မှဤယောက်ျားမှာ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီနှင့် လုံးဝမထိုက်တန်ပေ။)