လျို့ကျန့်လီ၏ ပရိတ်သတ်ကောင်မလေး

အတိတ်ကာလက လျို့ကျန့်လီ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ ဝင်ရောက်စဉ်က ထို လှပကျော့ရှင်းမှုမှာ ဂိုဏ်းအတွင်းမှများစွာသောသူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ လှပသောမျက်နှာ၊ ကြည်လင်သောဖန်သားဓားနှလုံးသားနှင့် ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီ။ သူမ၏စွမ်းပကားကို အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရုံဖြင့် သူမ လောကတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သည်။

ထိုသို့သောထူးချွန်ပြောင်မြောက်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ပိုင်ချိုးမှာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ဂိုဏ်းချုပ်က တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ်လက်ခံပြီး ကိုယ်ပိုင်တပည့်ဖြစ်လာသောအခါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏နှလုံးသားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလှုပ်ရှားသွားစေပြီး သူမကို အလွန်အမင်းစွဲလမ်းသော ပရိတ်သတ်တစ်ဦး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြီးပြည့်စုံသောဆရာတူအစ်မမှာ ကောင်းကင်ဘုံက မနာလိုဖြစ်ခြင်းခံရပြီး လောက၏လွှမ်းမိုးမှုကို အတည်ပြုခြင်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။ သွေးကြောပြတ်တောက်ပျက်စီးခြင်း၊ တစ်ခြမ်းလေဖြတ်နေခြင်း

အကယ်၍ ထိုမျှသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ပင် တော်သေးသည်။ သူမ လေးစားအားကျရသော ဆရာတူအစ်မလျို့ကျန့်လီမှာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှအခြားတစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်ဟု သူမကြားသိရသောအခါ သူမအတွက်မူ မိုးကြိုးပစ်ခံရသလိုပင်ဖြစ်သည် ကနဦးရှုပ်ထွေးမှု၊ နားမလည်နိုင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့မှ နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းသောစဉ်းစားတွေးခေါ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

(ဘယ်လိုလူစားမျိုးက ဆရာအစ်မကျန့်လီနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ထိုက်တန်တာလဲ။)

မဟာချန်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ တော်ဝင်ဆွေမျိုးများနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များလား။ သူတို့မိသားစု၏အာဏာမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်သည့်တိုင် သူတို့အများစုမှာ အပျော်အပါးလိုက်စားသူများသာ၊ သူတို့ မထိုက်တန်ဘူး။ သိုင်းပညာမိသားစုများ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာသားများနှင့် စစ်တပ်မှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များလား။ ဟား၊ ပါရမီအကြောင်းပြောရရင် ဘယ်သူက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားသော တက္ကသိုလ်မှစာပေပညာရှင်များလား။ သူတို့ရဲ့ထောင့်လေးထဲမှာ ခွေနေပြီး လောကရဲ့ဒုက္ခတွေကို မျက်ကွယ်ပြုထားကြတယ်၊ တစ်နေကုန် မြင့်မြတ်ဟန်ဆောင်နေကြတယ်၊ သူတို့ မထိုက်တန်ဘူး။

ပိုင်ချိုး၏စိတ်ထဲတွင် ဆရာအစ်မကျန့်လီနှင့်လက်ထပ်နိုင်သူမှာ မျိုးရိုးနောက်ခံ၊ ပါရမီ၊ အသွင်အပြင်နှင့် စာရိတ္တတို့တွင် ပြီးပြည့်စုံရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ရှေ့မှလူကိုကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ပျက်မှုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အဆုံးစွန်ထိ စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဆရာအစ်မကျန့်လီ၏ အသစ္စာရှိဆုံးပရိတ်သတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ဆရာအစ်မ ထိုသို့သောယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်သည်ကို သူမ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် လှပသောမျက်လုံးများဖြင့်စိုက်ကြည့်ကာ ခါးထောက်လျက် သူမ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုလိုက်သည်၊ "ဆရာအစ်မကျန့်လီက ပါရမီမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်က အံ့မခန်းပဲ။ ဒဏ်ရာတွေကြောင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လမ်းမလျှောက်နိုင်ရင်တောင်မှ မင်းက သူ့နဲ့မထိုက်တန်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

(ဒီတစ်ယောက်က လျို့ကျန့်လီရဲ့သွေးကြောဒဏ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားပြီဆိုတာ မသိဘူးလား။)

ဘေးမှလန်နင်ရွှမ်မှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ပြသည်၊ "

ပိုင်ချိုး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစကားပြောရတာလဲ။ သခင်လေးနဲ့သခင်မလေးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကံကြမ္မာကဖန်တီးပေးတဲ့အတွဲပဲ။ မင်း လျှောက်မပြောရဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏ခံစားချက်များကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သခင်လေးနှင့်သခင်မလေး၏ညီမငယ်ကြားတွင် မည်သည့်ပဋိပက္ခမျှမဖြစ်စေလိုသဖြင့် လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ရှင်းပြသည်၊ "သခင်လေး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ပိုင်ချိုးက သူ့ရဲ့သဘာဝက အမြဲတမ်းကလေးဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့စကားတွေက အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ။ အတိတ်တုန်းက သူက သခင်မလေးကိုလေးစားအားကျလို့ ဂိုဏ်းထဲက သခင်မလေးကိုလိုက်ခဲ့တဲ့လူတော်တော်များများနဲ့ ပဋိပက္ခတွေဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ အာ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ၊ သခင်မလေးက အဲ့ဒီလူတွေကို ဘယ်တော့မှဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ချစ်စဖွယ်မိန်းကလေးကို ထူးဆန်းစွာကြည့်လိုက်သည်။

(သူမက ငါ့မိန်းမရဲ့ ပရိတ်သတ်ကောင်မလေးသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။)

မူလက အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏ ရမ်းကားသောမှတ်ချက်များက သူ့ကို အနည်းငယ်မပျော်ရွှင်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် နင်ရွှမ်က ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ သူ့အတွက် လျို့ကျန့်လီပတ်ဝန်းကျင်မှယင်ကောင်များကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့သည်ဟုပြောသည်ကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်မကျေနပ်မှုမှာ ချက်ချင်းပင်လျော့ပါးသွားသည်။

(အင်း၊ သူမက တကယ်ပဲ ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့ ကောင်မလေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။)

"အာ؟" ပိုင်ချိုးမှာ အံ့ဩသောအမူအရာပြလိုက်သည်။ သူမ အစ်မနင်ရွှမ်က သူမနှင့်အတူရပ်တည်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမရှေ့မှလူကို ကာကွယ်ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အစ်မနင်ရွှမ်၊ ဒီလူမှာ ထင်ရှားတဲ့မိသားစုနောက်ခံမရှိဘူး၊ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သောပါရမီမရှိဘူး။ စာပေသူတော်စင်ဓလေ့ကို ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာတောင်မှ တော်ဝင်မြို့တော် မဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်မှာ မနေဘူး။ သူ့ရဲ့စာပေပါရမီမှာလည်း အတော်လေးသာမန်ဖြစ်မယ်လို့ ငါယူဆတယ်။" ပိုင်ချိုးက သူမ၏လက်ချောင်းများကိုရေတွက်ရင်း ဝေဖန်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ်မှာ ကွေးတက်သွားသည်။

(ဒီစကားတွေနားထောင်ရတာ ငါက ကောင်းကွက်မရှိတဲ့ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲလား။)

"သူ့လိုယောက်ျားတစ်ယောက်က ကြည့်လို့ရှုလို့ရတဲ့အသွင်အပြင်ရှိတာကလွဲရင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်။" ပိုင်ချိုးက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်းက အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးမှာ မှင်တက်သွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက ချီးကျူးခဲ့လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခုနကပဲ၊ မင်း ငါ့ကို ချောတယ်၊ လှပကျော့ရှင်းတယ်၊ ခန့်ညားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ပိုင်ချိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်၊

(သူမ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုပြောခဲ့လို့လား။) သူမ ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး စိတ်မရှည်စွာဆိုသည်၊

"ငါ မင်းကို အဲ့ဒီလို ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ။ ငါက မင်းရဲ့အသွင်အပြင်က ကြည့်လို့ရှုလို့ရတယ်လို့ပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောခဲ့တာ။"

"ငါ့ရဲ့အသွင်အပြင်က ဒီလောက်ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပြီး မင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင်လုပ်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"မင်း အရှက်မရှိဘူး!" ပိုင်ချိုးက ဒေါသဖြင့် သွားများကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ပိုင်ချိုးနှင့်ချင်ဖုန်းကြားမှ နောက်ဆက်တွဲစကားဝိုင်းမှာ စကားလုံးများဖြင့်တိုက်ပွဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မအံ့ဩစရာပင်၊ ယခင်သူမမှာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် နင်ရွှမ်ထံမှ နှစ်သိမ့်မှုကိုရှာဖွေကာ သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုမှီလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက ချင်ဖုန်းကို အားကျသွားစေသည်။

နင်ရွှမ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပိုင်ချိုးက အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ငါ ဆရာတူအစ်မလျိုနဲ့တွေ့တဲ့အထိစောင့်၊ ငါ မင်းကိုနောင်တရစေမယ်။" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်၊

"သူမ အိမ်တော်ထဲမှာမရှိဘူးလား။" ပိုင်ချိုးက ပြန်ဖြေသည်၊

"မင်းတို့အိမ်တော်ကလူတွေက ဆရာတူအမလျိုက နေ့လည်ပြီးနောက် အိမ်တော်ကထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်။ သူမ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ သူတို့မသိဘူး။ ငါက သူ့ကို သိပ်ပြီးမနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့တော့ ဧည့်သည်ခန်းမှာစောင့်ဖို့ ကမ်းလှမ်းတာကို ငြင်းပယ်ပြီး ဒီမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တာ။"

လန်နင်ရွှမ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန်ဆိုသည်၊

"သခင်မလေးက မကြာသေးမီက အတွင်းအမြင်သစ်တွေ ရရှိခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်ကတောင်တန်းတွေဆီကို ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ဖို့ သွားတတ်တယ်။"

"ဒီလိုကိုး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ လျို့ကျန့်လီ မြို့အပြင်ဘက်သို့ထွက်သွားခြင်းမှာ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရန်မဟုတ်ဘဲ ထိုးဖောက်မှုလမ်းကြောင်းမှာ ပို၍ပင်ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲလာသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ သူမ၏ကိုယ်ထဲမှအားကောင်းသောအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရန် လူသူကင်းမဲ့သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏အစွမ်းအစဖြင့် ချင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ အပေါက်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိမ့်မည်။

အေးစက်သောလေ တိုက်ခတ်သွားပြီး ချင်ဖုန်း၏လည်ပင်းထဲသို့ ကော်လံမှဝင်ရောက်ကာ သူ့ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။ သူ ချက်ချင်းပင်ဆိုသည်၊

"ရာသီဥတုက အေးတယ်။ ငါတို့ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြစို့။"

"တကယ်ပဲ အသုံးမကျဘူး၊ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်က အအေးဒဏ်နည်းနည်းလောက်ကို မခံနိုင်ဘူး။" ပိုင်ချိုးက မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

(စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်မလေး။) ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဗိုက်ထဲက ဂွီကနဲ့ မြည်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ချိုးမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး လန်နင်ရွှမ်ကို အလျင်အမြန်လွှတ်လိုက်ကာ အနည်းငယ်မျက်နှာပူစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သိုင်းသမားမှာ အစားကြီးသည်။ သူမ ကျင့်ယန်မြို့သို့ နေ့လည်ခန့်ကရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ဆရာတူအစ်မ အိမ်တွင်မရှိသောကြောင့် သူမ အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ချီတုံချီတုံဖြစ်ကာ တံခါးဝတွင်သာနေခဲ့သည်။ အခုအချိန်ထိ သူမ ဘာမျှမစားရသေးပေ။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမ ဗိုက်ဆာနေသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"သွားကြစို့။ ငါ တစ်နေကုန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ငါ့ဗိုက်က ဆာလောင်မြည်တမ်းနေပြီ။"

"မင်းက ငါ့မိန်းမရဲ့ ဂျူနီယာညီမဖြစ်မှတော့ ငါ သဘာဝအတိုင်း ကောင်းမွန်တဲ့အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့နဲ့ မင်းကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံဖို့လိုအပ်တာပေါ့။"

ပိုင်ချိုးမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲဗိုက်ဆာနေသော်လည်း သူမက "ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါ့ဆရာတူအစ်မကို ကျွေးမွေးတဲ့အရာကို ငါအရသာမြည်းစမ်းပါရစေ။ အစားအစာက စံချိန်မမီရင်တော့ ငါသဘောတူမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အဲ့ဒါကို စစ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။"

နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်အပြီးတွင် ဧည့်သည်ခန်းမှစားပွဲဘေး၌ ပိုင်ချိုးက သူမ၏ပါးပြင်များကိုဖုံးအုပ်ထားရင်း သာယာကြည်နူးသောမျက်နှာထား ပေါ်လာသည်။

"အင်း၊ ဒီဟော့ပေါ့က အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။" ချင်ဖုန်းက စားပွဲကိုကြည့်လိုက်ရာ ပန်းကန်ခွံများ တောင်လိုပုံနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

(ဘယ်လိုအံ့ဩဖွယ်ရာ စားချင်စိတ်မျိုးလဲ။)

"သခင်လေး၊ ထပ်ယူပေးရဦးမလား" ဘေးမှချင်အာက အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် သွားယူလိုက်" ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုတွန့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီအမဲအူဆိုတဲ့အရာလေး ထပ်ယူပေးဦး၊ ကျေးဇူးပဲ" ပိုင်ချိုးက ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

(သူမ ဒီလောက်ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိတဲ့အရာမျိုး တစ်ခါမှမစားဖူးခဲ့ဘူး။)

(ဒါက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ ပုံမှန်စားတဲ့အရာလား။)

(ဒါက နတ်ဘုံကဘဝသက်သက်ပဲ။)

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏစောင့်ပါ" ချင်အာက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သခင်လေးရှိနေသောကြောင့် လန်နင်ရွှမ်မှာ များများစားစားမစားဝံ့ပေ။ သူမ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားနေပြီး "ဒါဆိုရင် ပိုင်ချိုး၊ မင်း ငါ့သခင်မလေးဆီကို ဒီတစ်ခေါက် လာလည်ရခြင်းက ဘာအကြောင်းကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။