'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှ ဂိုဏ်းချုပ်ထံမှ စာနှစ်စောင်

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းမှာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏နားများကို စွင့်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှာ သူ၏မိန်းမ၏ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး သူ၏မိန်းမနှင့်ပတ်သက်သောအရာမှန်သမျှမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် သူ့အတွက် စိတ်ပူပန်စရာကိစ္စတစ်ခုပင်။

ထို့အပြင် ဤကာလအတွင်း လျို့ကျန့်လီမှာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်နှုန်းကို မကြာခဏမေးမြန်းတတ်ပြီး သူ့ကို အမြဲတမ်း မရှင်းပြနိုင်သော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားရစေသည်။ ဤမသက်မသာဖြစ်မှုမှာ ပိုင်ချိုးရောက်ရှိလာပြီးနောက် ယနေ့တွင် အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်လာသည်။

ပိုင်ချိုးမှာ ထိုမေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှအစားအစာကို ရုတ်တရက်မျိုချလိုက်သည်။ အလွန်လျင်မြန်စွာစားသုံးခြင်းကြောင့် သူမ သီးသွားပုံရသည်။ သူမ၏ညာလက်မှာ သူမ၏ရင်ဘတ်ကို အဆက်မပြတ်ပုတ်နေပြီး ရုန်းကန်ပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ သူမ၏ဘေးမှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းမော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ငါ အဓိကကိစ္စကိုမေ့တော့မလို့ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်က ဆရာက ငါ့ကိုရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဆရာအစ်မတူကျန့်လီကိုပေးဖို့ စာနှစ်စောင်ကို ဒီကိုယူလာခိုင်းလိုက်တာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ စာနှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်တစ်အိတ်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်အိတ်မှာ အဖြူရောင်၊ နှစ်ခုလုံးမှာ တင်းကျပ်စွာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားပြီး အတွင်းမှအကြောင်းအရာများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ တံဆိပ်ပေါ်တွင် ဓားပုံစံတစ်ခုလည်း ထွင်းထုထားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာက စာတွေကိုငါ့ကိုပေးတုန်းက သူ ထူးဆန်းတဲ့စကားတချို့ပြောခဲ့တယ်" ပိုင်ချိုးက သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။

"ဘာထူးဆန်းတဲ့စကားတွေလဲ" လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာက ဆရာအစ်မကျန့်လီရဲ့ဒဏ်ရာတွေ မပျောက်ကင်းသေးရင် သူ့ကိုအနက်ရောင်စာအိတ်ကိုပေးလိုက်တဲ့။ သူ့ရဲ့သွေးကြောတွေ ပြန်ကောင်းသွားပြီဆိုရင်တော့ အဖြူရောင်စာအိတ်ကိုပေးလိုက်တဲ့။ ဒါက တကယ်ပဲ မရှင်းပြနိုင်ဘူး။ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ တော်ဝင်မြို့တော်ကိုပြန်သွားတုန်းက သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုကုသဖို့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့လေ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကနန်းတွင်းသမားတော်တွေတောင် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့နေရာမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ အစ်မနင်ရွှမ် ဘယ်လိုထင်လဲ" ပိုင်ချိုးက သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ ဧည့်သည်ခန်းမှနှစ်ဦးလုံး ထူးဆန်းသောအမူအရာများဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီလိုမျက်နှာထားမျိုးဖြစ်နေရတာလဲ။ ကျွန်မ တစ်ခုခုမှားပြောမိလို့လား" ပိုင်ချိုးက ချက်ပြုတ်ပြီးသားအသားတစ်ပိုင်းကိုကောက်ယူကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ အသားကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်တော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် လန်နင်ရွှမ် တိုးညင်းစွာဆိုသည်ကို သူမကြားလိုက်ရသည်၊

"တကယ်တော့ သခင်မလေးရဲ့သွေးကြောတွေက ပျောက်ကင်းပြီးသားပါ။"

"ဘာ؟ ပျောက်သွားပြီ!" ပိုင်ချိုးက ရုတ်တရက်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဟာချန် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက အကောင်းဆုံးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရတာလေ။ တော်ဝင်မြို့တော်ကနန်းတွင်းသမားတော်တွေတောင် ဆရာအစ်မကျန့်လီကို မကုသနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလောကမှာ တခြားဘယ်သူကများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ၏ကျောကို ချက်ချင်းပင်မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီးနောက် တမင်တကာ ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးက အသံလာရာသို့ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

(ဒီကောင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါက အစ်မနင်ရွှမ်ကို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေမေးနေတာ၊ ဘာလို့ သူက ဝင်နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ။)

"မင်းရဲ့ဆရာအစ်မကို ကုသပေးခဲ့တဲ့သူက တကယ်တော့ ငါပဲ" ချင်ဖုန်းက မိမိကိုယ်မိမိညွှန်ပြကာ ရုတ်တရက်ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း؟" ပိုင်ချိုးက အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုတွက်ဆရန်ကြိုးစားနေသည့်အလား သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူမ သူမ၏ပါးပြင်များကိုဖောင်းကားလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် "မင်းလို စာပေလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံတဲ့စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုရှိနိုင်မှာလဲ။ မင်းက ယုံကြည်လောက်တဲ့လိမ်ညာမှုတစ်ခုတောင် မပြောတတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

(စာပေလမ်းစဉ်လိုက်စားတဲ့စာပေပညာရှင်တွေ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားခြင်းမှာ သာမန်မဟုတ်သော်လည်း လုံးဝမသိရှိကြသည်တော့မဟုတ်၊ အထူးသဖြင့် အချို့သောနောက်ခံများရှိသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များအကြားမှာပေါ့။)

ပိုင်ချိုးမှာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကိုသိရှိရာ သူမ ဤသို့တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ်က တိုးညင်းစွာဆိုသည်၊ "သခင်မလေးရဲ့သွေးကြောတွေက တကယ်ပဲ သခင်လေးကုသပေးခဲ့တာပါ။" ထို့နောက် သူမ ကုသမှုဖြစ်စဉ်၏အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အကျဉ်းချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် ပိုင်ချိုး၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သောအမူအရာပြသလိုက်သည်၊ "မင်း တကယ်ပဲ သွေးကြောဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တာလား။"

"အခုတော့ ငါ ဘယ်လောက်စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ သိပြီမဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ အထက်စီးဆန်သောဟန်ပန်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်သည်။ "သွေးကြောဒဏ်ရာသက်သက်ပါပဲ၊ ပူပန်စရာမရှိပါဘူး။" ပိုင်ချိုး၏ပါးစပ်ငယ်လေးမှာ အနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားပြီး မည်သို့ဆိုရမည်ကိုမသိတော့ပေ။ သူမ၏ဆရာအစ်မ၏ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားသဖြင့် သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်သော်လည်း သူမ၏ဒဏ်ရာများကိုကုသပေးခဲ့သောယောက်ျား၏ရှေ့တွင် သူမ အနေရခက်နေသည်။ (ဒါက ဟော့ပေါ့စားနေတုန်း ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မတော်တဆမျိုချမိလိုက်သလိုပဲ။)

ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏ဝမ်းချုပ်နေတဲ့ရုပ်နဲ့တူတဲ့အမူအရာကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှစာနှစ်စောင်၊ တစ်အိတ်အနက်နှင့် တစ်အိတ်အဖြူကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်း ဒီစာတွေရဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ဖတ်ခဲ့ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤစကားများကြောင့် ပိုင်ချိုး၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ သူမ အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်၊

"မင်း ဘာမဟုတ်ကဟုတ်ကတွေပြောနေတာလဲ။ ဒါတွေက ဆရာက ဆရာအစ်မကိုရေးခဲ့တဲ့စာတွေလေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခိုးကြည့်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ဖြူစင်မှုကို မစွန်းထင်းစေနဲ့။"

(သူမရဲ့ဖြူစင်မှုကို မစွန်းထင်းစေနဲ့ ဟုတ်လား။ ဘာလို့ အဲ့ဒါက ဒီလောက်ထူးဆန်းနေရတာလဲ။) ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊

"မင်း ခိုးမကြည့်ခဲ့မှတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။"

"ငါ-ငါ ထိတ်လန့်မနေဘူး!"

ချင်ဖုန်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပေါ်ပေါ်တင်တင် သံသယဝင်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကိုမယုံဘူးလား။ ငါ့မှာ သက်သေရှိတယ်!" ပိုင်ချိုးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာသက်သေလဲ" ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။

"စာအိတ်ပေါ်ကဓားပုံစံကိုမြင်လား။ ဒါက ဓားချီစွမ်းအင် သွင်းပေးခြင်းဖြင့်သာ ဖွင့်နိုင်တဲ့ ချုပ်နှောင်မှုအစီအရင်တစ်ခုပဲ။ ငါ အရင်ကကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီစာအိတ်ကိုဖွင့်ဖို့အတွက် မင်း ဓားသဘောတရား စတုတ္ထအဆင့်၊ ဓားဝှက်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိရမယ်။ ငါက ဓားသဘောတရား တတိယအဆင့်၊ စိတ်အလင်းနယ်ပယ်ပဲရှိသေးတာ၊ ဒါကြောင့် ငါ့အတွက်မဖြစ်နိုင်ဘူး" ပိုင်ချိုးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

(ဒါဆိုရင် ဒီဓားပုံစံက ဒီလိုရည်ရွယ်ချက်ရှိတာကိုး။)

ချင်ဖုန်းက သိရှိနားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

(အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေက တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းရာမှာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ။)

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သာရှိပုံရသော ဤမိန်းကလေးမှာ စိတ်အလင်းနယ်ပယ်ကိုကျော်လွန်၍ ဓားသဘောတရားနားလည်မှု ရှိနေခြင်းပင်။ သူမ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏အကြီးအကဲရာထူးကို ဆက်ခံရန်ရွေးချယ်ခံရသော တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ရန် အမှန်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။

(ခဏနေဦး၊ တစ်ခုခုတော့မှားနေပြီ။)

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားပြီး သူတွေးလိုက်သည်၊ (တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် မင်းက စာရဲ့အကြောင်းအရာကို ချောင်းကြည့်ချင်ခဲ့ပေမယ့် အစွမ်းအစမရှိခဲ့တာပေါ့။ နောက်တစ်ခါပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ မင်းဆရာက မင်းချောင်းကြည့်မှာကိုတားဆီးဖို့ စာအိတ်ပေါ်မှာ ဓားပုံစံနှစ်ခုကို တမင်တကာ ထွင်းထုခဲ့တာများလား။)

(အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူမ အဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။) ပိုင်ချိုးက သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရှောင်လွှဲနေသည်။

"ရှင်ဘာတွေပြောနေလဲ ကျွန်မနားမလည်ဘူး။" ချင်ဖုန်း စကားပြောတော့မည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ လျင်မြန်စွာအကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊

"ဟေး؟ ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီ။ ဘာလို့ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ ပြန်မလာသေးတာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်မှာ ဤသည်ကိုပြောခြင်းကြောင့် အပြင်ဘက်မှကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ သိသည်မှာ သခင်မလေးအပြင်ထွက်သွားသောအခါ သူမ၏ကိုယ်ထဲမှအတွင်း၌ချုပ်နှောင်ထားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူမ အပြင်ဘက်တွင် ကြာကြာနေလေလေ၊ သူမ ထိုးဖောက်တိုးတက်မှုနှင့် ပို၍နီးစပ်လာလေလေပင်။ သူမ တစ်ခါက သခင်မလေးကို 'ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး လွှမ်းမိုးမှုတံဆိပ်'ကိုအတည်ပြုရန် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ အဘယ်ကြောင့်ပြန်မသွားသည်ကို စပ်စုပြီးမေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ သူမရရှိခဲ့သောတစ်ခုတည်းသောအဖြေမှာ "ငါ နည်းနည်းလောက် ပိုစောင့်ချင်သေးတယ်" ဟူ၍သာ။ အခုအချိန်ထိတိုင်အောင် သူမ သခင်မလေး ဘာကိုစောင့်နေသည်ကို မသိသေးပေ။

မကြာမီမှာပင် ချင်အာက အစားအစာများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး ပိုင်ချိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသောအမူအရာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဟော့ပေါ့ကို အားရပါးရစားသုံးနေသည်။ ချင်ဖုန်းက လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာပေါ်မှထူးဆန်းသောအမူအရာကို သတိပြုမိပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လျို့ကျန့်လီရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် သူ နောက်ကျပြီးပြန်လာရင်တောင်မှ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။" ပိုင်ချိုးက သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှအမဲအူကို ဝါးစားရင်း ကြွပ်ရွမြည်သံထွက်ပေါ်လာပြီး သဘောတူညီလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဆရာအစ်မလျိုရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် သူတကယ်ပဲ တောင်တန်းသစ်တောတွေထဲမှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်တောင်မှ အန္တရာယ်က အဲ့ဒီဘာမှနားမလည်တဲ့ကောင်တွေဘက်မှာပဲ ရှိမှာ။ အစ်မနင်ရွှမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမ်၊ ဒီဟော့ပေါ့က တကယ်အရသာရှိတာပဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှစိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်၊ "မင်းပြောတာမှန်ပါတယ်။" ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။