လျို့ကျန့်လီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

ပိုင်ချိုးက စားပွဲပေါ်မှအစားအစာများကို လှည်းကျင်းရှင်းလင်းပြီးနောက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု ဧည့်သည်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှပကျော့ရှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ လျို့ကျန့်လီ မဟုတ်ပါလား။ "ကျွန်မကိုရှာနေတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားပါတယ်"

သူမ သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများကို ခပ်ဖွဖွဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ကြည်လင်သောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ချိုးမှာ သူမ အချိန်အကြာကြီးစောင့်မျှော်နေခဲ့သော ဆရာတူအစ်မကျန့်လီကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီးပြူးကျယ်သွားသည်။

(ဆရာတူအစ်မ တကယ်ပဲ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီ။)

ခါးသီးမှုနှင့်ထိတ်လန့်မှုအပြီးတွင် ပျော်ရွှင်မှုမှာ လျှံကျလာသည်။ သူမ၏ပါးစပ်တစ်ဝိုက်မှ အနီရောင်ဆီများကို လျစ်လျူရှုကာ ပိုင်ချိုးက အလျင်အမြန်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ပြေးသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူမ၏လက်များကိုဖွင့်လိုက်သည်၊ "ဆရာတူအစ်မ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။"

"ပိုင်ချိုးလား" လျို့ကျန့်လီက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် နာမည်ကိုမြွက်ဟလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုလေ့လာရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများကိုကွေးလိုက်သည်။

(ငါ့မိန်းမက ဒီဂျူနီယာညီမလေးကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်ဘူးထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ သူ့နာမည်ကို ဒီလောက်ချီတုံချီတုံဖြစ်ပြီး ခေါ်နေရမှာလဲ။)

ချဉ်းကပ်လာသောပိုင်ချိုးကိုရင်ဆိုင်ရင်း လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုဆန့်တန်းကာ အခြားတစ်ဖက်မှသူမ၏နဖူးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ပိုင်ချိုး မည်သို့ပင်ရုန်းကန်စေကာမူ သူမ နောက်ထပ်တစ်လှမ်းရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အချည်းနှီးကြိုးပမ်းပြီးနောက် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်ပြီး သူမ၏ပါးပြင်များကို ဖောင်းကားကာ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သောအမူအရာပြလိုက်သည်။

(သူမ ဆရာတူအစ်မရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို အောင်မြင်စွာ မှီခိုဖူးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။)

"ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဆရာ့ဆီကနေ ရှင့်အတွက်စာနှစ်စောင် ယူဆောင်လာပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ" ပိုင်ချိုးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့်ပြန်ဖြေရင်း စားပွဲပေါ်မှစာအိတ်နှစ်အိတ်ကိုယူကာ လျို့ကျန့်လီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ရှင့်ရဲ့သွေးကြောဒဏ်ရာ တကယ်ပဲပျောက်ကင်းသွားပြီလား။ ဆရာက ညွှန်ကြားခဲ့တယ်၊ ဒဏ်ရာသာပြန်ကောင်းသွားရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီအဖြူရောင်စာကိုပေးသင့်တယ်တဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီအနက်ရောင်တစ်ခုပေါ့။"

လျို့ကျန့်လီက စာအိတ်နှစ်အိတ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှစဉ်းစားကာ ထို့နောက် အဖြူရောင်စာအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ညာလက်က စာအိတ်ပေါ်မှဓားပုံစံကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်ပြီး ဓားချီစွမ်းအင်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ဓားပုံစံမှအဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာကာ ကြည်လင်သောဓားသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ပါဝင်နေသည်။ ထို့နောက် ကွဲအက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဓားပုံစံမှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး စာအိတ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ လျို့ကျန့်လီက စာကိုထုတ်ယူကာ စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးမှာ စာ၏အကြောင်းအရာများကို စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် သူမ၏ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာရွေ့လျားသွားသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်ဖုန်းမှာလည်း စာအပေါ်စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်၊

"ညလေအရမ်းများတာက ကျန်းမာရေးအတွက်မကောင်းဘူး။"

ထို့နောက် သူ ပြတင်းပေါက်ကိုပိတ်ဟန်ဆောင်ကာ လျို့ကျန့်လီ၏ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းကိုစောင်းငဲ့ကာ သူ၏မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် စာ၏အကြောင်းအရာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

(တစ်ခါတစ်ရံ သူမ သခင်လေးမှာ ထူးကဲစွာပါရမီရှိပြီး တာဝန်ယူစိတ်ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ ကလေးဆန်သောသဘာဝရှိနေဆဲဟု ခံစားရသည်။)

ပိုင်ချိုးနှင့်ချင်ဖုန်းတို့ စာ၏အကြောင်းအရာများကို လှမ်းကြည့်တော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် သူတို့အနည်းဆုံးမျှော်လင့်ထားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် မရှင်းပြနိုင်သောစွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့၏ဦးခေါင်းများကို တည့်တည့်ပြန်လှည့်သွားစေသည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်၊

(ငါ့လှည့်ကွက် ပေါ်သွားပြီ။)

စာကိုဖတ်ပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း ထို့နောက် သူမ တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် မကြားတကြားသက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှအမှောင်ရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ တိုးညင်းစွာဆိုသည်၊

"ကျွန်မနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်လား။" ချင်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ပိုင်ချိုးက ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်နှစ်ခုကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ဆရာအစ်မ တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ အလျင်အမြန်ဆိုသည်၊

"ဆရာအစ်မ၊ ကျွန်မလည်း အတူလိုက်ခဲ့မယ်။"

သူမ လေးစားအားကျရသောဆရာအစ်မနှင့် နောက်ဆုံးတွင်တွေ့ဆုံရသဖြင့် သူမ သဘာဝအတိုင်း သူနှင့်အတူ အချိန်ပို၍ကုန်ဆုံးလိုသည်။ သို့သော် သူမစကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ညာခြေကို မချနိုင်တော့သည်ကို သူမတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သောသံကြိုးများရှိနေသည့်အလား၊ သူမကို ထိုနေရာ၌ ချည်နှောင်ထားသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမ ဤသို့အံ့ဩဖွယ်ရာနည်းလမ်း၏အကြောင်းရင်းကို လျင်မြန်စွာခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

(ဒါက ငါ့ဆရာတူအစ်မရဲ့အစွမ်းအစပဲ။)

"အစ်မနင်ရွှမ်။"

ပိုင်ချိုးက အနည်းငယ်မကျေမချမ်းဖြစ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်၊

(သူမ၏ဆရာအစ်မ သူမကိုမကြိုက်တော့ပေ)

"သခင်လေးနဲ့သခင်မလေးကို ခဏလောက်နေခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ သူတို့ကိုမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။" လန်နင်ရွှမ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုသဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

(သခင်မလေးက ဒီစာကိုစောင့်နေခဲ့တာလားတော့ သူမမသိဘူး။)

(ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက စာရဲ့အကြောင်းအရာတွေကိုမြင်တဲ့အခါ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချခဲ့ရမယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမနားလည်တယ်။)

ယနေ့ည ကောင်းကင်တွင်လမင်းမရှိဘဲ အဆက်မပြတ်တိမ်တိုက်များမှာ မြစ်တစ်စင်းအလား ဆိုင်းတွဲနေသည်။ နှစ်ဦးသား ချင်အိမ်တော်၏စင်္ကြံလမ်းများတွင် အတူတကွလျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ညလေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်သွားရာ အေးစက်ပြီး စူးရှနေသည်။ ချင်ဖုန်းက နှာချေလိုက်ပြီး စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်လိုက်စားသူများ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမှန်ပင် အနည်းငယ်အားနည်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ဤရက်များအတွင်း အပူချိန်မှာ လျင်မြန်စွာကျဆင်းခဲ့သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နှင်းကျတော့မည်လော။ ချင်ဖုန်းက ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထူထပ်သောတိမ်တိုက်များ နိမ့်ဆင်းနေပြီး သူ၏သံသယကို ခိုင်မာသွားစေသည်။

လျို့ကျန့်လီက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမျှမပြောပေ။ သူမ ညင်သာစွာလေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းထံသို့ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားသည်၊

(ငါ့မိန်းမ ဒီလောက်တက်ကြွတာ ရှားပါးလှတယ်။)

မကြာမီမှာပင် သူ သူ၏လက်ဖဝါးများမှ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့စီးဝင်လာပြီး သူ၏ကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်ပတ်နေသော နွေးထွေးသောစီးကြောင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

(သူမက ငါအအေးမိမှာကိုကြောက်လို့ သူ့ရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို ငါ့ကိုနွေးထွေးစေဖို့ ပို့လွှတ်ပေးချင်နေတာကိုး။)

အကြောင်းရင်းကိုနားလည်သွားသည်နှင့် သူ၏ကိုယ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးသောခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အနည်းငယ်အားသုံးလိုက်ပြီး ချောမွေ့နူးညံ့သောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊

တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းသောပဝါပါးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတင့်တယ်နေသည်။

(ဒီည ကောင်းကင်မှာလမင်းမရှိပေမယ့် လျို့ကျန့်လီကတော့ တောက်ပတဲ့လမင်းပဲ။)

ညမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ညလေတိုက်ခတ်သောအခါမှသာ မြက်ပင်နှင့်သစ်ပင်များ၏ တရှဲရှဲမြည်သံ ခပ်ဖွဖွထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် လျို့ကျန့်လီတို့ လက်ချင်းတွဲထားကြပြီး သူတို့ တစ်ယောက်၏မှိန်ဖျော့သောအသက်ရှူသံနှင့်နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက်ကြားနိုင်သည့်အလား။ ဤအသံမှာ သူတို့ကိုစိတ်အေးချမ်းစေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့ တစ်ယောက်ဘေးတွင်တစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

နှစ်ဦးသား ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်လှမ်းနေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမဆိုပေ။ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါက်ဖွားနေပြီး ကောင်းမွန်သောဝိုင်ကဲ့သို့ ယစ်မူးဖွယ်ရာပင်။ လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်၊ သူမ ဤအခိုက်အတန့် ထာဝရတည်တံ့စေလိုသော်လည်း သူမ ထွက်ခွာရမည်ကို နားလည်သည်။

သူမ၏အတွင်းမှချုပ်နှိပ်ထားသောစွမ်းအင်မှာ သူ၏ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ သူမသာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းကို မကြာမီမစတင်ပါက ၎င်းမှာ နောက်ပြန်ဆိုးကျိုးသက်ရောက်ရုံသာရှိမည်။ သို့သော် သူမ ကျင့်ယန်မြို့အတွင်း၌ ၎င်းကို အသက်မသွင်းနိုင်ပေ။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းမှာ ကြီးမားသောကပ်ဘေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး မှားယွင်းစွာကိုင်တွယ်ပါက ဘေးအန္တရာယ်ကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ ယခင်က ကိုးလွှာကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်း 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ ဓားတောင်ထွတ်သုံးခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သူမ ကပ်ဘေးက မြို့တော်ကိုမဟုတ်ဘဲ သူမပတ်ဝန်းကျင်မှလူများကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ အခြားနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်။ ထို့အပြင် သမိုင်းတစ်လျှောက် ပါရမီမြင့်မားလေလေ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းမှာ ပို၍အန္တရာယ်များလေလေပင်။ အကောင်းဆုံးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခြင်း၊ အဆိုးဆုံးမှာ သေဆုံးခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလတွင် သူမ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကြည်လင်သောရေအေးဓားနှလုံးသားဖြင့် သူမ ဉာဏ်အလင်းရရှိရန်အတွက်သေဆုံးရခြင်းမှာ သူမအတွက်သာမန်ဖြစ်သည်ဟုပင် ခံစားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမ သူမ၏ဘေးမှလူနှင့်အတူ ဘဝ၏ရာသီလေးခုကို ဖြတ်သန်းလိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုတည်ထောင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်ရန် လုံလောက်သောပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်။

သို့သော် ပိုင်ချိုး ယနေ့ယူဆောင်လာသောစာမှာ သူမကို မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ စာထဲတွင် ဆရာက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ ဓားဂူသည် မရှင်းပြနိုင်စွာ ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဂိုဏ်းတည်ထောင်ရာ၌ အသုံးပြုခဲ့သည့်အပြင် ကိုးလွှာကောင်းကင်နတ်ဘုရားမိုးကြိုးဖြင့် ထုလုပ်ခဲ့သော ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားမှာ မဟာချန် နတ်ဘုရားဓားများစာရင်းတွင် တတိယအဆင့်၌ စာရင်းဝင်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤဓားမှာ ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုးကိုအမိန့်ပေးနိုင်သောစွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမသာ ဤဓားကိုအခြေခံအဖြစ်အသုံးပြုပြီး ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်တစ်ခုချထားပါက သူမ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုသက်သေပြသော ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ခုခံရန် အခွင့်အရေးပိုမိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤအာမခံချက်ရှိနေသည့်တိုင် သူမ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာကျော်လွှားနိုင်မည်ဟု ရာနှုန်းပြည့်သေချာမှုမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မထွက်ခွာမီမှာပင် သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့လိုသည်။

"ရှင့်အနေနဲ့ စာပေသူတော်စင် သတ္တမအဆင့်ကို ဘယ်လောက်ကြာရင်ရောက်နိုင်မလဲ" သူမ၏အသံမှာ တိုးညင်းပြီး သူမ၏မေးမြန်းသောအကြည့်မှာ စွဲမက်ဖွယ်ရာကောင်းနေသည်။

(သူမ ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို နောက်တစ်ခါမေးပြန်ပြီလား။)

စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်၊

"အများဆုံးတော့ သုံးရက်ထက်ပိုပြီး မကြာလောက်ပါဘူး။"

လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ပုံမှန်ထက်ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။