တကယ်ပဲ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေတာပဲ~

အခန်း ၂၁၃:

ချင်ဖုန်းက ပိုင်ချိုးနှင့်အတူ ခြံဝင်းသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ အကြီးအကဲဓားရူး၏ဓားအရှိန်အဝါမှာ လေထဲတွင် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။လွင့်မျောနေသောနှင်းပွင့်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့မကျရောက်မီမှာပင် ကွဲလွင့်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် မီးသွေးခေါင်းနှင့် ဒုတိယညီတို့ ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် မီးသွေးခေါင်းမှာ ရုန်းကန်နေရပြီး ဒုတိယညီ၏ဓားဖြင့် နောက်သို့တွန်းလှန်ခံရကာ ယိမ်းယိုင်နောက်ဆုတ်သွားသည်။ မီးသွေးခေါင်းက သူ၏ကိုယ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်၊

"ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ပါရမီက တကယ်ပဲထူးကဲပြောင်မြောက်လှတယ်။ ကျွန်တော် အခု သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်တော့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

(ဒုတိယညီရဲ့မွေးရာပါပါရမီ၊ အကြီးအကဲဓားရူးရဲ့လမ်းညွှန်မှုနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ဒီလိုတိုးတက်မှုမျိုးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။)

(ဒါ့အပြင် အကြီးအကဲဓားရူးမထွက်ခွာမီက သူက 'ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ချီစွမ်းအင်ဓားသိုင်း'နည်းစနစ်ရဲ့အနှစ်သာရကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ပြီးသား။ ဒါကြောင့် ဒုတိယညီရဲ့ဓားတာအိုအပေါ် နားလည်မှုက အဆင့်မြင့်တစ်ခုကို ရောက်နှင့်ပြီးသားပဲ။)

(ငါယုံကြည်တယ်၊ မကြာမီမှာပဲ သူ ဓားသဘောတရား တတိယအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်လိမ့်မယ်။) ချင်ဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာတွေးလိုက်သည်။

(ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ညီလေးရဲ့အောင်မြင်မှုတွေကလည်း သူ့ရဲ့လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပဲလေ။)

"ဒါနဲ့ ကောင်မလေးက ဒုတိယညီအပေါ် ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ။"

သူ သူ၏ခေါင်းကို ဘေးသို့အနည်းငယ်စောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ပိုင်ချိုးမှာ ခြံဝင်းထဲမှမားမားမတ်မတ်ရပ်တည်နေသောပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ စူးစိုက်နေကာ သူမ၏ပါးပြင်ငယ်လေးများမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသည်၊ အေးစက်သောလေကြောင့်မှုတ်ခံရ၍လားတော့မသိ။

(သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရတာ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာများလား။)

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး လူလည်ကျသောအပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

(အမှန်ပင်၊ ဒုတိယညီရဲ့အသွင်အပြင်က မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် တော်တော်လေးစွဲမက်ဖွယ်ရာကောင်းတာပဲ။)

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိန်းကလေး၏အမူအရာမှာ သူ့ကို အရင်ဘဝကသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သတိရသွားစေသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေတာပဲ၊ အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါ့မျက်လုံးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတော့ဘူး။"

ဤအချိန်တွင် ပိုင်ချိုးက သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သွားများကိုကြိတ်ရင်း မျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့် "မင်း ဒီမှာ ဘာမဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ သီဆိုနေတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေရုံပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေရုံပါ။ ငါ မင်းရဲ့လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သလား" ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။

"လျှောက်မပြောနဲ့!"

ပိုင်ချိုးက ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသည်။

(ဒီခြံဝင်းထဲကလူတွေက တကယ်ပဲ ညီအစ်ကိုတွေလား။)

(ဘာလို့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလောက် ကွာခြားနေတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။)

(သူ့ရဲ့ခန့်ညားတဲ့အသွင်အပြင်၊ အနက်ရောင်ရှပ်အင်္ကျီအောက်က ကောင်းမွန်စွာတည်ဆောက်ထားတဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ဓားကိုဝှေ့ယမ်းတဲ့အခါ အားကောင်းပြီးသိုင်းပညာဆန်တဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထား၊ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က နွေးထွေးတဲ့အပြုံး...)

ဤသည်တို့ကိုစဉ်းစားရင်း သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ မရှင်းပြနိုင်စွာ မြန်ဆန်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူမ တစ်ခါမျှမကြုံဖူးသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်။

ပိုင်ချိုး၏ကျယ်လောင်သောအာမေဍိတ်သံကြောင့် ခြံဝင်းထဲမှနှစ်ဦး၏အာရုံကို လျင်မြန်စွာဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး!"

ဒုတိယညီက လျှောက်လာပြီးနောက် ပိုင်ချိုးကို စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့်ကြည့်ကာ "ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူမက မင်းရဲ့ယောက်မရဲ့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'က ဂျူနီယာညီမလေးပဲ၊ သူ့နာမည်က ပိုင်ချိုးတဲ့" ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"အော်၊ ပိုင်သခင်မလေးကိုး။ မင်္ဂလာပါ" ဒုတိယညီက ပြုံးလိုက်သည်။ ပိုင်ချိုးမှာ နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။ သူမ မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေသည်၊

"မင်္ဂလာပါ"

(ငါ့အပေါ်ထားတဲ့သူမရဲ့သဘောထားနဲ့ ဒုတိယညီအပေါ်ထားတဲ့သဘောထားက ဒီလောက်ကြီးမားစွာကွာခြားနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့လက်ရှိအသွင်အပြင်က သိပ်ပြီးမရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်။)

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကိုတွန့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်ဟန်ဆောင်ကာ "ပိုင်ချိုး၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ မင်းစကားပြောတဲ့အခါ ဒီလောက်အားနည်းပြီး အသက်ရှူမဝသလိုဖြစ်နေရတာလဲ။" "မနေ့ညက အစားနည်းနည်းပဲစားလိုက်လို့များလား။ ဒါ ငါ့အမှားပဲ၊ မင်း ပန်းကန်ပေါင်းများစွာစားတာကိုမြင်ပြီးတဲ့နောက် ငါ မင်းအလွန်အကျွံစားမိမှာကိုစိုးရိမ်လို့ ချင်အာကို နောက်ထပ်ဟင်းပွဲတွေမကျွေးခိုင်းခဲ့တာ။"

"မင်း ဒီလောက်အများကြီးစားနိုင်မှန်းသာ ငါသိခဲ့ရင် သူမကို နောက်ထပ်ပန်းကန်တွေယူလာခိုင်းခဲ့သင့်တာ။"

"ပန်းကန်ပေါင်းများစွာလား"

ဒုတိယညီက ပါးစပ်ဟကာ အနေရခက်စွာပြုံးနေသော အမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်း "သူမ ဒီလောက်အများကြီးစားနိုင်တာ၊ ငါနဲ့ တူတူပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးက အလျင်အမြန်လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ပုံမှန်အားဖြင့် အစားနည်းနည်းပဲစားတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မက ဟော့ပေါ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြည်းစမ်းဖူးလို့ မနေ့ညက နည်းနည်းပိုစားမိလိုက်တာပါ။ အင်း..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏စကားများမှာ အားနည်းပြီးဖြူဖျော့နေကာ သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

(အိုး၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ သူမရဲ့စားချင်စိတ်ကို တမင်တကာဖုံးကွယ်ထားရင် ဒါက သူမ စွဲလမ်းနေပြီဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။)

ချင်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်၊

(ကောင်မလေး၊ အနာဂတ်မှာ ငါမင်းကို ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ ကိုင်တွယ်တော့မယ်။)

"အော်၊ ဒါနဲ့ ညီလေး၊ ငါ ဒီနေ့ဒီကိုလာတာ မင်းအတွက်တစ်ခုခုယူလာပေးဖို့ပဲ" စကားပြောနေစဉ် ချင်ဖုန်းက သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အနက်ရောင်ဓားအိမ်ဖြင့်ပတ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကိုထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း သူ အပြည့်အဝမဆွဲထုတ်ခဲ့ပေ။

(ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် သိုလှောင်လက်စွပ်ရဲ့စွမ်းအားအကူအညီမပါဘဲ ဒီဓားရှည်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မတင်နိုင်မှာလဲ။)

ဒုတိယညီက ဓားအိမ်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူ ဓားအိမ်ကိုဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင်ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဓားရှည်ကိုဆွဲထုတ်ရန် လိမ်ခွေနေသောလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်-ရွှေရောင် တောက်ပနေသောဓားသွား၊ ငွေဖြူရောင်အစွန်း၊ ဓား လေကိုခွဲထုတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့်အလားပင်

ပိုင်ချိုး၏ခါးမှဓားမှာ ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားသည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဓားရှည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

(သူမ၏ဓားမှာ တုံ့ပြန်နေမှတော့ ဒီအနက်ရောင်ဓားက သေချာပေါက် ထူးကဲပြောင်မြောက်ရမယ်။)

သို့သော် သူမ၏အကြည့်မှာ အနက်ရောင်ဓားပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီးမရှိနေဘဲ ဓားကိုင်စွဲထားသောသူထံ၌ စွဲလမ်းသွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဒုတိယညီက "အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်အတွက်ထုလုပ်ပေးတဲ့ဓားလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်၊

"မူလကတော့ ငါ မနေ့က မင်းကိုပေးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတချို့ကြောင့် နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။"

(အင်းလေ၊ သူ့မိန်းမနဲ့ လက်ချင်းတွဲပြီးလမ်းလျောက်သွားတာက တကယ်ပဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်သင့်တာပေါ့။)

ဒုတိယညီက သူ၏လက်ထဲမှဓားရှည်ကို တောက်ပသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူ၏ညာလက်ဖြင့် ဓားသွားကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဓားမှာ သူနှင့်တုံ့ပြန်သည့်အလား ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားသည်။ သူ အော်ပြောလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီဓားရဲ့နာမည်ကို သိလား။"

(လာပြီ၊ နာမည်မေးလာပြီ။)

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဆိုသည်၊

"ဒုတိယညီ၊ ရှေးပဝေသဏီကတည်းက နာမည်ကျော်လက်နက်တွေကိုလက်ခံတဲ့အခါ အခမ်းအနားအငွေ့အသက်တစ်ခုရှိရတယ်၊ ပြီးတော့ ဓားနာမည်တွေကိုအမွေဆက်ခံတဲ့အခါမှာလည်း အတူတူပဲ။ ငါ့ကိုနားထောင်၊ ဓားကို ညာလက်နဲ့မြှောက်ပြီး မင်းရဲ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ညာလက်မောင်းပေါ်မှာတင်လိုက်။"

ချင်အန်းမှာ အနည်းငယ်နားမလည်နိုင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အစ်ကိုကြီးအပေါ် ခြွင်းချက်မရှိယုံကြည်မှုကြောင့် သူ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်းလုပ်ဆောင်လိုက်သည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလိုလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့နောက်ကလိုက်ပြော၊

'ဘန်ကိုင်း၊ ထိန်ဆာ့ ကျန့်ကဲ!'"

ချင်ဖုန်းက အပြုံးကိုထိန်းထားလိုက်သည်။

မီးသွေးခေါင်းမှာ စပ်စုမှုပြသလိုက်သည်။ ဤထူးဆန်းသောအခမ်းအနားမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း သခင်လေးမှာ သူပြုလုပ်ရခြင်းအတွက် သူ၏အကြောင်းရင်းများ ရှိရမည်။ ပိုင်ချိုးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဤထူးဆန်းသောဓလေ့ကို များများစားစားအာရုံမစိုက်ပေ။ သူမ ဓားကိုင်စွဲထားသောပုံရိပ်မှာ အတော်လေးအားကောင်းပုံရသည်ဟုသာ ခံစားမိသည်။

"ဘန်ကိုင်း၊ ထိန်ဆာ့ ကျန့်ကဲ!" ဒုတိယညီက အော်ပြောလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ကာ ခိုးရယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ဒုတိယညီ ဤစကားများကိုပြောပြီးစီးသောအခါ သူ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့သောအနက်ရောင်ဓားမှာ ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ဓားသွားတစ်လျှောက် လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် မနေ့ကနေ့လည်တွင် အနက်ရောင်ဓားပေါ်ထွက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် အားကောင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခုက တိမ်များကိုထိုးဖောက်ကာ ချင်အိမ်တော်အထက်မှကောင်းကင်ရှိနှင်းပွင့်အားလုံးကို ကွဲလွင့်သွားစေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှအလုပ်ရုံ၏ တတိယထပ်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ရူပဗေဒစာအုပ်များကိုလှန်လှောကြည့်ရှုရင်း သူ၏ဘေးမှအဖြူရောင်စာလိပ်များပေါ်မှ ထူထပ်သိပ်သည်းစွာမှတ်သားထားသော ရှင်းလင်းချက်များနှင့်သုံးသပ်ချက်များကို ရံဖန်ရံခါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ ဤမှတ်ချက်များနှင့်သုံးသပ်ချက်များအားလုံးမှာ မနေ့က ဒုတိယထပ်ခန်းမဆောင်မှ ချင်ဖုန်း၏ဟောပြောပွဲမှဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသောလှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး အကြီးအကဲက အဆောက်အဦးအပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်သည်၊

"မင်း ထိုက်တန်တဲ့သခင်တစ်ယောက်ကိုရှာတွေ့မှတော့ အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ။"

ချင်အိမ်တော်၏ပင်မခန်းမဆောင်၌ မေမေလေးက မြေငလျင်ကိုအာရုံခံမိပြီး အော်ပြောလိုက်သည်၊

"သခင်ကြီး၊ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကျင့်ယန်မြို့က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အဆက်မပြတ်လှုပ်ခတ်နေတယ်။" ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံသောက်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"မိန်းမ၊ စိတ်ပူစရာဘာမှမရှိပါဘူး။ ခဏတာတုန်ခါမှုအပြီးမှာ ဒါက ပြီးသွားမှာပါ။" စကားပြောနေစဉ် သူ ခြံဝင်း၏လားရာဘက်သို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သာရာရမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဒါက..."

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

(အဆင့်မြင့်မှော်ရတနာတွေမှာ ဝိညာဉ်အသိရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့တကယ့်အစွမ်းအစကိုထုတ်ဖော်ဖို့အတွက် သူတို့ ပိုင်ရှင်က နှစ်သက်ပြီး ဆန္ဒရှိရှိအသိအမှတ်ပြုမှဖြစ်မယ်။)

(ခုနက အနက်ရောင်ဓားရဲ့ထူးဆန်းတဲ့လှုပ်ရှားမှုက ညီလေးကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာညွှန်ပြနေတာပဲ။)