ပိုင်ချိုး၏ အထောက်အထား

နှစ်ဦးသား ဒဏ်ရာများကြောင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ လန်နင်ရွှမ်က ပိုင်ချိုးကို ခေါ်လိုက်သည့်တိုင်အောင်ပင်၊ နောက်ဆုံးသူမမှာ သူမကို တစ်ခုခုအတွက် လိုအပ်နေပုံရသည်။ မထွက်ခွာမီ သူမ ဒုတိယညီကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်၊

"ဒီည မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေပေါ်မှာ ဆေးထပ်လိမ်းလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်။"

"အော်၊ ဒါနဲ့ ငါ မင်းရဲ့နာမည်ကို အခုထိမသိသေးဘူး။"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်အန်းပါ" ဒုတိယညီက ပြန်ဖြေသည်။

"ချင်အန်း၊ ကောင်းလိုက်တဲ့နာမည်။"

ပိုင်ချိုးက ပြုံးလျက်အော်ပြောလိုက်ပြီး ထိုအမည်ကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းနာမည်က ပိုကောင်းပါတယ်။" ဒုတိယညီက ရှက်ရွံ့စွာ ခိုးရယ်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနေရခက်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ အချစ်ဒရာမာဇာတ်လမ်း ရိုက်နေကြတာလား။" ချင်ဖုန်းက သူ၏ရှေ့မှနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထေ့ငေါ့စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ်က စင်္ကြံလမ်းအပြင်ဘက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်မနင်ရွှမ် ငါ့ကိုရှာနေပုံပဲ။ ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်နော်။"

ပိုင်ချိုးက စင်္ကြံလမ်း၏လားရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ပိုင်သခင်မလေး။" ဒုတိယညီက နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ပိုင်ချိုး၏ပုံရိပ် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် သူ သူ၏အကြည့်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းခဲ့ပေ။

"စိုက်ကြည့်မနေနဲ့တော့ ၊ သူမ သွားပြီ။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျီစယ်လိုက်သည်။

"ဟင်؟" ဒုတိယညီမှာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အနည်းငယ်မျက်နှာပူနေပုံရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မီးသွေးခေါင်းက အော်ပြောလိုက်သည်၊

"အယ်؟ သခင်လေး၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ကိုယ်ပေါ်က အပြင်ဒဏ်ရာတွေက အနာဖေးတက်နေပြီ။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဒုတိယညီ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ယခင်ကတောင်အတုနှင့်တိုက်မိခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသောဒဏ်ရာများမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာအရှိန်ဖြင့် မြင်သာစွာ ပျောက်ကင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခင်က သူ သူ၏ဒုတိယညီနှင့် ကောင်မလေးကြားမှအကြည့်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ဤဆေး၏ မယုံနိုင်လောက်အောင်ကောင်းမွန်သော ပျောက်ကင်းစေသည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ဒုတိယညီ၊ ဆေးပုလင်းကို ငါ့ကိုပြစမ်း။"

"အိုး၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမှာပါ။"

ချင်ဖုန်းက ဆေးပုလင်းကိုယူကာ ပုလင်းကိုဖွင့်ပြီး အနံ့ခံလိုက်သည်။ ဆေးရနံ့မှာ ကြွယ်ဝပြီး မှိန်ဖျော့သောမက်မွန်ပန်းရနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပါဝင်နေသည်။ ပုလင်းထဲမှဆေးအနှစ်ကို ခဏတာဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးကောက်ချက်တစ်ခုသို့ရောက်ရှိသွားပြီး အံ့ဩတကြီး "ဒီဆေးက တကယ်ပဲ 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်လား။ သခင်လေး၊ အဲ့ဒါက ဘာလဲ" မီးသွေးခေါင်းက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟာချန်ရဲ့အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေက 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'အကြောင်း ခင်ဗျားတို့ ကြားဖူးလား။" မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ မဟာချန်၌ မဟာဓားဂိုဏ်းကြီးသုံးခုထဲမှတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသောဓားဧကရာဇ်ကအုပ်ချုပ်သော 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'အကြောင်း မည်သူက မသိဘဲနေမည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်၊ "'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'ရဲ့တောင်ဘက် မိုင်ခြောက်ဆယ်လောက်အကွာမှာ 'နှင်းဖြူမက်မွန်တောင်'လို့ခေါ်တဲ့တောင်တစ်လုံးရှိတယ်။"

"အဲ့ဒီတောင်ပေါ်မှာ နှင်းဖြူမက်မွန်ပန်းတွေ အလျှံပယ်ပေါက်ရောက်နေတယ်။ ဒီပန်းတွေက ဆောင်းရာသီရဲ့ပထမဆုံးနှင်းလိုပဲ ဖြူစင်ဝင်းပတယ်။ အမှုန့်အဖြစ်ကြိတ်ပြီး ဒဏ်ရာတွေပေါ်မှာ အပြင်ကနေလိမ်းပေးရင် လျင်မြန်တဲ့ပျောက်ကင်းမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတယ်။"

"ဒါကြောင့် 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှာ သမားတော်တွေက ဒီနှင်းဖြူမက်မွန်ပန်းကို အမျိုးမျိုးသောဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ရောစပ်ပြီး 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'လို့လူသိများတဲ့ အထူးကုသဆေးတစ်မျိုးကို ဖန်တီးကြတယ်။"

"ဒီကောင်မလေးက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ တကယ်ပဲထိုက်တန်တာပဲ။ သူမ ဒါကိုတောင် ရအောင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။"

ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိလိုက်သည်။

(ခဏနေဦး၊ ငါသာမမှားဘူးဆိုရင် 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က ဓားဧကရာဇ်ကလည်း မျိုးရိုးနာမည် 'ပိုင်'ပဲ။ ဒီကောင်မလေး 'စီးဆင်းနေသော ပိုးစုန်းကြူးဓား'အကြောင်းပြောတုန်းက 'အဖေ'ဆိုတဲ့စကားလုံးကိုပြောခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က နာမည်ကျော်'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်ရင် ဖြစ်နိုင်တာက...)

တစ်ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ်ရယ်မောလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မိမိကိုယ်မိမိလှောင်ပြောင်ကာ (ငါ အတွေးလွန်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ သူမသာ တကယ်ပဲ ဓားဧကရာဇ်ရဲ့သမီးဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ သူက တောင်ပိုင်းနယ်မြေ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ဓားတာအိုရှာဖွေဖို့ ဒီလောက်အဝေးကြီးလာပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ်လက်ခံရမှာလဲ။)

(ဒီအခြေအနေရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုက KFC ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က McDonalds အတွင်းမှာ စားသုံးသူတွေကို အစားအစာတွေမှာကြားပေးနေတာနဲ့တူတူပဲ။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အနေရခက်တာပဲ။)

သူ ဆေးပုလင်းကိုပြန်ပေးလိုက်ပြီး "ညီလေး၊ သူမပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒီည နောက်တစ်ကြိမ်လိမ်းလိုက်။ 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'ရဲ့ပျောက်ကင်းစေတဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုနဲ့ဆိုရင် မနက်ဖြန်ဒီအချိန်လောက်မှာ အမာရွတ်တောင်မှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဒုတိယညီက ဆေးပုလင်းကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်တစ်ခဏမျှစစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ ထို့နောက် သူ၏ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါက အပေါ်ယံဒဏ်ရာတစ်ခုပါပဲ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပျောက်ကင်းသွားမှာပါ။ ဒီအကောင်းစားကုသဆေးကို နောက်ပိုင်းသုံးဖို့အတွက် ချွေတာထားလိုက်ကြစို့။"

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်ဝှက်ဖဲအဓိပ္ပာယ်ပါသောပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်၊

"ဖြစ်နိုင်တာက မင်းက အဲ့ဒီကောင်မလေးပေးခဲ့လို့ သုံးဖို့နှမြောနေတာများလား။" ဒုတိယညီ၏ချောမောသောမျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင်နီမြန်းသွားသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ လျှောက်မပြောနဲ့။ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။"

"အိုး؟ ဒါဆိုရင်တော့ နှမြောစရာပဲ။ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူတွဲပေးဖို့ ကြိုးစားဖို့စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ မင်းက စိတ်မဝင်စားမှတော့ ထားလိုက်ပါတော့"

ချင်ဖုန်းက လှည့်ထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ညာဘက်အင်္ကျီလက်မှာ ရုတ်တရက်ဆွဲခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ဘေးသို့စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဒုတိယညီ မျက်နှာနီမြန်းကာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်အတွက် မေးကြည့်ပေးပါလား။"

ပိုင်ချိုးက လန်နင်ရွှမ်နောက်သို့လိုက်ကာ လျို့ကျန့်လီရှိရာအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဆက်မပြတ်စကားစမြည်ပြောနေသည်။ ဤသည်မှာ လန်နင်ရွှမ်၏မျှော်လင့်ချက်အတွင်းမှာပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်မလေး၏စိတ်နေသဘောထားမှာ ဤသို့ပင်။ သို့သော် အတိတ်ကာလတွင် ပိုင်ချိုး၏မေးခွန်းများမှာ သူမအကြောင်း သို့မဟုတ် သခင်မလေးအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကောင်မလေးပြောဆိုခဲ့သောအကြောင်းအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဲ့ဒီချင်ဖုန်းက တကယ်ပဲစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်၊ သူ့ပါးစပ်က စစ်ထုတ်စရာမရှိသလိုပဲ၊ အရာအားလုံးကို အပြင်ကိုပြောချပစ်လိုက်တာပဲ။ သူက ငါ့ကို အစားအများကြီးစားတယ်လို့တောင်ပြောသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မနေ့ညက ပန်းကန်လေးဆယ်အောက်ပဲ စားခဲ့တာ။"

"ဒါနဲ့ အစ်မနင်ရွှမ်၊ ငါ ခုနက ခြံဝင်းထဲမှာ တခြားတစ်ယောက်ကိုမြင်ခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ သူ့ရဲ့ဒုတိယညီ၊ ချင်အန်းလို့ခေါ်တယ်ထင်တယ်။ သူ့အကြောင်း ဘယ်လောက်သိထားလဲ။"

"သူက အဆင့်မြင့်ဓားတစ်လက်ကို သူ့သခင်အဖြစ်အသိအမှတ်ပြုအောင် လုပ်နိုင်မှတော့ သူ့ရဲ့ဓားအနုပညာပါရမီက ထူးကဲပြောင်မြောက်ရမယ်။" "နတ်စစ်သူကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ဦးထဲကတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲဓားရူးတောင်မှ သူ့ကိုတပည့်အဖြစ်ခေါ်ယူပြီး သူ့ကိုနားလည်သဘောပေါက်စေဖို့ ဓားသဘောတရားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူ သေချာပေါက် မဟာချန်မှာ နာမည်ကြီးလာမှာပဲ။"

"ငါမသိတာက သူ လက်ထပ်ပြီးပြီလားဆိုတာပဲ။" ဤမေးခွန်းကိုမေးနေစဉ် ပိုင်ချိုး၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး သူမ အနည်းငယ်မျက်နှာပူနေပုံရသည်။

အချစ်ဝတ္ထုများစွာဖတ်ဖူးသော လန်နင်ရွှမ်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံးတွင်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ အံ့ဩတကြီးရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ပိုင်ချိုး၊ ဖြစ်နိုင်တာက မင်း ချင်မိသားစုက ဒုတိယသခင်လေးအပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေဖြစ်ပေါ်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ပိုင်ချိုးမှာ ထိုစကားကြောင့်မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်၊

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။"

"တကယ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" လန်နင်ရွှမ်က သံသယကိုဖော်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မဟုတ်ပါဘူး!" သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်လွှဲပြောင်းကာ "ဒါနဲ့ အစ်မနင်ရွှမ်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ပြန်လာခိုင်းရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးက ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ပြန်တော့မှာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါတို့ အတူတူပြန်ကြမှာ" လန်နင်ရွှမ်က တစ်စုံတစ်ခုကိုပြန်လည်သတိရဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာ؟"

ပိုင်ချိုးမှာ မှင်တက်သွားသည်။

နှင်းကျခြင်းမှာ ညနေစောင်းအထိ အဆက်မပြတ်ဆက်လက်ကျဆင်းပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင်ရပ်တန့်သွားသည်။ စုပုံနေသောနှင်းမှာ ခြေမျက်စိအမြင့်သို့ရောက်ရှိနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအပျိုတော်များနှင့်အစေခံအချို့ နှင်းပေါ်တွင်လမ်းလျှောက်ရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသောခြေရာများ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ အေးစက်သောဆောင်းရာသီတွင်ပင်၊ အေးစက်သောလေက သူတို့၏ခြေလက်များကို တောင့်တင်းစေသည့်တိုင်အောင် သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ချင်ဖုန်းက လက်ဆန့်တန်းကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်အပြင်ဘက်ကို သုတ်သင်လိုက်ပြီး ဖမ်းယူဆုပ်နယ်လိုက်သည်နှင့် ခိုင်မာသောနှင်းဘောလုံးတစ်လုံး ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ သူ အပြင်ဘက်မှချင်အာကိုသတိပြုမိလိုက်ပြီး နှင်းဘောလုံးကို သူမထံသို့ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာငုံ့ကာ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ ကြည်လင်သောအာမေဍိတ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ချက်ချင်းပင်သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး လွင့်ပျံနေသောနှင်းဘောလုံးများနှင့် လူတိုင်း၏ပျော်ရွှင်သောရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

မည်သူမျှ သူ့ကိုသံသယဝင်မည်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ပြတင်းပေါက်ကိုမှီလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှရှုခင်းကိုကြည့်ကာ မှိန်ဖျော့စွာပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အရင်ဘဝတွင် နှင်းကျသောနေ့များ၌ သူ အမျှော်လင့်ဆုံးသောအရာနှစ်ခုမှာ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ နှင်းဘောလုံးပစ်တမ်းကစားခြင်းနှင့် အရပ်မြင့်သောနှင်းလူသားတစ်ဦး တည်ဆောက်ခြင်းပင်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း နှလုံးသားကိုနွေးထွေးစေသည်။ အခု နှင်းဘောလုံးပစ်တမ်းကစားပွဲက တိုးတက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နှင်းလူသားတစ်ယောက်တော့ မရှိသေးဘူး။

"ဒီလောက်သည်းထန်တဲ့နှင်းကျတာ ရှားပါးတယ်။ ဘယ်လိုလဲ..." ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူ သူ၏ဝတ်ရုံကိုပတ်ခြုံလိုက်ပြီး အိမ်အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။