တကယ့်လူက ပိုလှတယ်

အချိန်မှာ မည်သူမျှသတိမထားမိဘဲ တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ချင်အိမ်တော်၏ လျစ်လျူရှုခံထားရသောထောင့်တစ်နေရာ၌ ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ်မှာ အလုပ်များနေပြီး လူတစ်ယောက်နှင့်တူသောနှင်းလူသားတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်ထွက်လာသည်။

စင်္ကြံလမ်းတွင် ချင်အာက သခင်လေးကိုသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကိုနှုတ်ဆက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ခြေလှမ်းများ မြက်ခင်းကိုမထိတွေ့မီမှာပင် သူမ သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ကာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်မပြုဝံ့တော့ပေ။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာရပ်ရင်း ကြည့်ရှုနေသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် အခြားအပျိုတော်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်၊

"ချင်အာ၊ ဒီမှာ ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ။ အိုး၊ အဲ့ဒါ သခင်လေးမဟုတ်ဘူးလား။ ဝိုး၊ အဲ့ဒီနှင်းလူသားက လှလိုက်တာ၊ ဖြစ်နိုင်တာက..." "၊

တိုးတိုးပြော။"

ချင်အာက တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် အမူအရာပြုလုပ်လိုက်ရာ အပျိုတော်မှာ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

(စာပေပညာရှင်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက နောက်ဆုံးတော့ အရမ်းအားနည်းတာပဲ။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အနည်းငယ်တောင့်တင်းပြီး အေးခဲနေသောလက်များကို ပွတ်သပ်ကာ နွေးထွေးသောလေကို မှုတ်ထုတ်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်ထွက်လာသောနှင်းလူသားကို မော့ကြည့်ရင်း သူ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ၎င်း၏အသွင်အပြင်ကို မြင်ယောင်နေသည့်အလား၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးငယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ သူ၏အေးခဲနေသောလက်များကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးမှစုပုံနေသောနှင်းများကိုကောက်ယူကာ နှင်းလူသားပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချောမွေ့အောင်ပြုလုပ်နေသည်။

(ခါးက ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းပိုသွယ်သင့်တယ်။)

(အဟမ်း၊ ရင်ဘတ်က ဒီနေရာမှာ ပိုပြီးပြည့်ဖြိုးသင့်တယ်။)

(ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သောအသားအရေ၊ တောက်ပသောလမင်းကဲ့သို့သောမျက်လုံးများ။)

(ရေတံခွန်ကဲ့သို့စီးဆင်းနေသော အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ။)

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျို့ကျန့်လီ၏အသွင်အပြင်ကို အဆက်မပြတ်ပြန်လည်သတိရနေပြီး နှင်းလူသား၏လှပကျော့ရှင်းသောပုံရိပ်မှာ သူ၏လက်များထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာသည်။

စင်္ကြံလမ်းတွင် အစေခံနှင့်အပျိုတော်များ ပို၍ပို၍စုရုံးလာကြပြီး အားလုံးမှာ သခင်လေး၏ကျွမ်းကျင်မှုကို အံ့ဩမှင်သက်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"အဲ့ဒီနှင်းလူသားရဲ့အသွင်အပြင်က သခင်မလေးနဲ့တူပုံပဲ။"

"တူပုံပဲလို့ပြောစရာမလိုပါဘူး၊ သခင်မလေးပဲဖြစ်ရမယ်။"

"သခင်လေးရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ပဲလက်ရာမြောက်တာပဲ၊ အရမ်းတူတာပဲ။"

အပျိုတော်တစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် စွဲမက်သောအမူအရာပြကာ မျက်နှာနီမြန်းရင်း "တစ်ယောက်ယောက်သာ ငါ့အတွက် ဒီလိုနှင်းလူသားမျိုးလုပ်ပေးခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ အခြားအပျိုတော်များမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင်မူ သူတို့ တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်ကြသည်၊

(အဲ့ဒီလူကသာ သခင်လေးလို ချောမောခန့်ညားခဲ့ရင် ပိုပြီးတောင်ကောင်းဦးမှာပဲ။)

လူတိုင်း စွဲမက်နေကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူတို့သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။ သူတို့၏နောက်မှ ခြောက်ကပ်သောချောင်းဆိုးသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင်ပင်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ထားသောဧည့်သည်များမှာ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်၊ သခင်ကြီးနှင့်ဒုတိယမေမေလေးတို့ပင်တည်း။ အတန်းထဲတွင် အတွေးလွင့်နေစဉ် အဖမ်းခံရသောကျောင်းသားများကဲ့သို့ ခေတ္တမျှနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲသွားကြသည်။ စင်္ကြံလမ်းတွင် ချင်ကျန့်အန်းနှင့် မေမေလေးတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်သောပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း အလယ်အလတ်วัยအမျိုးသားက ပြုံးလျက် "ဖုန်းအာရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေက တကယ်ပဲအံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလိုမျိုးမိန်းမတွေကို ကျေနပ်အောင်လုပ်နိုင်တာ တကယ်ပဲမိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် သူ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းကိုဘေးသို့လှည့်လိုက်ရာ မေမေလေးမှာလည်း သူ့ကို ပြုံးတစ်ဝက်မပြုံးတစ်ဝက်အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"သခင်ကြီး၊ ဘာလို့ စကားဆက်မပြောတော့တာလဲ။"

"အင်း၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေပါ။ ငါ ဘာပြောမလို့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီ။"

"ဒီလိုကိုး။ ပြောရရင် ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုချိန်ထိ ဘယ်သူမှ ငါ့အတွက် ဒီလောက်အေးတဲ့နေ့မှာ သင့်တော်တဲ့နှင်းလူသားတစ်ယောက်တောင် ဆန္ဒရှိရှိမဆောက်ပေးခဲ့ဖူးဘူး" မေမေလေးက အရိပ်အမြွက်ပေးလိုက်သည်။

"အိုး..." ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊

(မင်းကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ငါ့ကိုအထင်လွဲစေတာပဲ။)

ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်သောလေ တိုက်ခတ်လာပြီး မေမေလေးမှာ အအေးကြောင့်တုန်ယင်သွားသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို အလျင်အမြန်ချွတ်ကာ သူမအပေါ် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး "အရမ်းအေးခဲနေတာ၊ မင်းသာအအေးမိသွားရင် ငါစိတ်ပူနေရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မေမေလေး၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး သူမ ယောက်ျား၏ဝတ်ရုံကိုခြုံလိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်၊

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်မအတွက် တစ်ယောက်လောက် ဆောက်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမှာလား။"

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ကျန့်အန်းက အလျင်အမြန်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊

"အိမ်ထဲပြန်ကြစို့။ မင်း ဖုန်းအာအအေးမိမှာကို စိတ်ပူနေတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက ကြံ့ခိုင်တယ်။ ပြီးတော့ လူငယ်တွေကို သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိပါစေ။ ငါတို့ အိမ်ထဲပြန်ပြီး ရေနွေးကြမ်းသောက်၊ အိပ်ရာထဲမှာ အတူတူကွေးနေကြရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ထို့နောက် မေမေလေး၏မကျေမချမ်းအကြည့်ကိုလျစ်လျူရှုကာ အဘိုးကြီးမှာ သူမကို ချော့မြှူလှည့်ဖျားကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီမှာပင် လျို့ကျန့်လီနှင့်အခြားနှစ်ဦး၏ပုံရိပ်များ လှပကျော့ရှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"ဟင်؟ အဲ့ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင် အခန်းထဲမှာမနေဘူး။ သူ ဒီအပြင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ပိုင်ချိုးက အော်ပြောလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိဟန်ဖြင့် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်၊

"သခင်မလေး၊ အဲ့ဒီနှင်းလူသားကို မြန်မြန်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ အဲ့ဒါက သခင်မလေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

လျို့ကျန့်လီက သူမ၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းလူသားမှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်ထွက်နေပြီး အားလုံးအဖြူရောင်ဖြစ်ကာ သူမနှင့် အလွန်တရာတူညီမှုရှိနေသည်။ အကယ်၍ ကွာခြားချက်တစ်ခုခုရှိသည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ နှင်းလူသား၏ပါးစပ်ပင်၊ ၎င်းမှာ ပြုံးလျက်ကွေးတက်နေပြီး အချိန်ပြည့်လှပမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူမ အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏အေးခဲနီမြန်းနေသောလက်များကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ထို့နောက် သူမ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

(အဲ့ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်က မိန်းမတွေကိုလှည့်စားဖို့ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးတောင် ရှိသေးတယ်။ ငါ့ဆရာတူအစ်မကို သူလှည့်စားသွားတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။)

ပိုင်ချိုးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ချင်မိသားစု၏ဒုတိယသခင်လေးသာ သူမအတွက် ဤသို့သောနှင်းလူသားမျိုး တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

(အိုး၊ ငါ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။) ပိုင်ချိုးက သူမ၏ပါးပြင်များကိုကိုင်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသည်။

လန်နင်ရွှမ်မှာ ခြံဝင်းကို တစ်ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"သူတို့ကိုမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့တော့။ ငါတို့ အရင်သွားကြစို့။"

"ဟင်؟ အိုး။"

ပိုင်ချိုးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်နောက်သို့လိုက်ကာ စင်္ကြံလမ်းထောင့်သို့ရောက်သောအခါ ပိုင်ချိုးက ခြံဝင်းထဲမှချဉ်းကပ်လာသောပုံရိပ်နှစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်၊

(ဖြစ်နိုင်တာက အစ်မနင်ရွှမ်ပြောတာမှန်တယ်။ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီနဲ့ အဲ့ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်က တော်တော်လေးလိုက်ဖက်ညီပုံပဲ။)

"ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ..." ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်မျက်နှာပူနေသည်။ သူ သူ၏ဘေးမှနှင်းလူသားတစ်ဦးကိုညွှန်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်၊

"ငါ ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ မင်းရဲ့အသွင်အပြင်အတိုင်း နှင်းလူသားတစ်ယောက် တည်ဆောက်လိုက်တာ။ ဒါက တော်တော်လေးတူတယ် မဟုတ်လား။" လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နှင်းလူသား၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူမ၏အတွေးများကိုခန့်မှန်းမိပြီး ထပ်ပြောသည်၊

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ မင်းပြုံးတာကို သုံးကြိမ်ပဲမြင်ဖူးတယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို အရမ်းစွဲမက်ဖွယ်ရာကောင်းတယ်လို့ထင်လို့ အဲ့ဒီအမူအရာလေးကို ဖမ်းယူထားချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ဒါက စွဲဆောင်မှုအနည်းငယ် လိုနေသေးတယ်။"

(ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှင်းလူသားက အတုပဲလေ။ တကယ့်လူတစ်ယောက်ရဲ့အလှတရားနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။)

လျို့ကျန့်လီက များများစားစားမပြောဘဲ သူ၏လက်များကိုနောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်၊

" အေးနေလား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ နှင်းလူသားတည်ဆောက်ရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်လွန်းသောကြောင့် သူ၏လက်များမှာ ယခု လုံးဝအေးခဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ သို့သော် လှပသည့်အမျိုးသမီးရှေ့တွင် သူ အေးခဲနေသည့်အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍မဖြစ်ပေ။ သူ လျင်မြန်စွာပြန်ဖြေသည်၊

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ အထဲပြန်ဝင်ပြီး ခဏနေရင် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်သောက်လိုက်မယ်။"

စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ လျို့ကျန့်လီက တိုက်ရိုက်လက်ဆန့်တန်းကာ သူမ၏လက်များကို ချင်ဖုန်း၏လက်များပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးမှုကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ဖဝါးများပေါ်မှနီမြန်းမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားပြီး အာရုံခံစားမှု ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ သိုင်းသမားများ၏အစွမ်းအစကို အံ့ဩမှင်သက်နေပြီး သူ၏အရင်ဘဝမှဗီဒီယိုအတိုများကို မတွေးဘဲမနေနိုင်။ အေးစက်သောရာသီဥတုတွင် အမျိုးမျိုးသောယောက်ျားများ သူတို့၏အပေါ်အင်္ကျီများကိုချွတ်ကာ သူတို့၏အမျိုးသမီးအဖော်များအပေါ် လွှမ်းခြုံပေးကြသည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးအဖော်မှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ယောက်ျား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေကာ နှစ်ဦးသား နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားချက်ဖြစ်သွားကြသည်။

(ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲလုပ်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အစကနေအဆုံး အဖြူရောင်ဝတ်စုံတစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့တခြားတစ်ဖက်ကလူကိုကြည့်လိုက်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ငါက အလွှာသုံးလွှာနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ခြုံထားပြီးသား။)

(သူမသာ သူမရဲ့အပြင်ဝတ်ရုံကိုချွတ်ပြီး ငါ့ကိုဖုံးလွှမ်းပေးခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။)

ချင်ဖုန်းမှာ သူကိုယ်တိုင် မျက်နှာနီမြန်းကာ လျို့ကျန့်လီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေသည်ကိုပင် တွေးမိလိုက်သည်။

(သိပ်ပြီးအနေရခက်မှာမဟုတ်လောက်ဘူးမလား။)

(ငါ့မိန်းမက တကယ်ပဲ အားကိုးရလွန်းတယ်။)

သူ ဤသို့ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်အရာများစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပေါ့ပါးသောထိတွေ့မှုတစ်ခု သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက်ကျရောက်လာသည်။ ပုစဉ်းတစ်ကောင် ရေပြင်ကိုထိခတ်သွားသလို ထိတွေ့မှုမှာ တစ်ခဏတာလေးသာ။ နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့သော။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှလှပသူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ သူမ၏နားသယ်စပ်မှဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေကာ သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများ အနည်းငယ်ပွင့်ဟနေသည်၊

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဤကျေးဇူးတင်စကားမှာ ခံစားချက်များစွာ ပါဝင်နေသည်။ လှပသူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ မှိန်ဖျော့သောအပြုံးကိုမြင်သောအခါ လောကကြီး အရောင်မှေးမှိန်သွားသည်။ ချင်ဖုန်း တွေဝေငေးမောစွာရပ်နေစဉ်မှာပင် သူ မတွေးဘဲမနေနိုင်၊

(အမှန်ပင်၊ တကယ့်လူက အများကြီးပိုလှတယ်။)

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။ ညမှာ အေးစက်နေသည်။ သို့သော် သူတို့အတွက်မူ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်၊၊