ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်၌ သုတေသနပြုလုပ်ခြင်း

အခန်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင် သူ၏ကိုယ်ထဲတွင်လည်ပတ်သွားပြီး သွေးကြောများနှင့်ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သူ စာပေသူတော်စင်၏ သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်စစ်ဆေးကြည့်ရှုသောအခါ အတွင်း၌ ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တိမ်နှင့်မြူများကဲ့သို့သော ဖြူစင်သောစာပေချီစွမ်းအင်အားလုံးမှာ မှိန်ဖျော့သောခရမ်းရောင် မိုးကြိုးဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင်တိမ်နှင့်မြူများအထက်တွင် ညကောင်းကင်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုညကောင်းကင်တွင် လမင်းမှာ မှိန်ဖျော့ပြီး တောက်ပမှုမရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှကြယ်များမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ရန်ခက်ခဲသော မှိန်ဖျော့သောအလင်းတစ်ခုကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။

(ငါ အရင်ကဖတ်ဖူးတဲ့စာအုပ်တွေထဲမှာ စာပေသူတော်စင်ရဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဟောကိန်းထုတ်ခြင်းကို ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီမရှင်းပြနိုင်တဲ့ညကောင်းကင်နဲ့ ပတ်သက်နေသင့်တယ်။ အင်းလေ၊ ငါ အခု ဦးနှောက်ခြောက်အောင်စဉ်းစားရင်တောင်မှ ဘာသဲလွန်စမှ တွက်ဆနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ကျရင် အဲ့ဒီပေါပေါပဲပဲဆရာကို မေးလိုက်မယ်။)

ဤသို့တွေးရင်း သူ ထကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

(ငါ့မိန်းမက ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်နှုန်းကို အမြဲတမ်းစိတ်ပူနေခဲ့တာ။ ငါသာ သူ့ကို ငါသတ္တမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်သွားပြီလို့ပြောပြလိုက်ရင် စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုလောက်ကတော့ လွန်လွန်းတယ်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းညကလွဲရင် ငါ ငါ့မိန်းမကို မဖက်ရသေးဘူး။) သူ လျို့ကျန့်လီ၏လှပကျော့ရှင်းသောပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများမှာ မြန်ဆန်လာကာ သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် အပြာနှင့်အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပတ်ပတ်လည်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးမရှိသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

(မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီကောင်မလေးက ငါ့ရဲ့စိတ်ကြည်လင်မှုကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်။)

အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်စွာဖြင့် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ လျို့ကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့မှာ ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာသတိပြုမိလိုက်သည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ကျောက်စားပွဲပေါ်မှတစ်ခုခုကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကြောင့် ချင်ဖုန်းမှာ ရှင်းလင်းစွာမမြင်နိုင်ဘဲ အနီးကပ်လျှောက်သွားကာ စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "မင်းတို့နှစ်ယောက် ခုနက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်နိုင်သည်။

လျို့ကျန့်လီမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး သူမ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ လန်နင်ရွှမ်မှာ တစ်ခဏမျှ ထစ်ငေါ့သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာ နီရဲလာကာ "သခင်မလေးက ခုနက ကျွန်မကို အတွင်းအားထိန်းချုပ်နည်းစနစ်တွေကို ရှင်းပြနေတာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

(ဒီအရာတွေကိုရှင်းပြတဲ့အခါ ဒီလိုမျက်နှာအမူအရာတွေရှိဖို့ လိုလို့လား။)

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရန်ဆန္ဒမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်းပင် သူ များများစားစားမေးမြန်းရန် ဖိအားမပေးတော့ပေ။

"ဒါနဲ့ သခင်လေး၊ ဒီကို အပြင်ထွက်ဖို့လာတာလား" လန်နင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ငါ ဒီနေ့အပြင်မသွားဘူး၊ အိမ်တော်ထဲမှာပဲ အနားယူမှာ။ ငါ ဒီကိုလာတာက ငါ့ပျော်ရွှင်မှုကို မင်းတို့နဲ့အတူမျှဝေဖို့ပဲ။" သူ တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ပြီး လျို့ကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ခံစားချက်အချို့ကို ပျိုးထောင်ပြီးနောက် သူ သူ၏လက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖွင့်လိုက်သည်၊

"ငါ နောက်ဆုံးတော့ သတ္တမအဆင့်၊ ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီ။"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်လေး။"

လန်နင်ရွှမ်ကလည်း ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်သွားသည်။

(ဒါပဲလား။)

(မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ အတိတ်တုန်းက သူတို့က ငါဘယ်တော့ သတ္တမအဆင့်ရောက်မလဲဆိုတာကို ရံဖန်ရံခါ ဂရုစိုက်တတ်ကြတယ်။ အခု ငါတကယ်ပဲအောင်မြင်သွားတော့ ဒါက သူတို့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုလား။)

ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ သူ့အရင်ဘဝက မိဘတွေက ကလေးတစ်ယောက်ကို စာမေးပွဲမှာ အမှတ်တစ်ရာအပြည့်ရရင် လက်ဆောင်တစ်ခုပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီး ကလေးအောင်မြင်တဲ့နေ့မှာတော့ အဲ့ဒီလက်ဆောင်ဆိုတာက လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်အသစ်အနည်းငယ်ပဲဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "သခင်လေး၊ လက်တွေဖွင့်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အော်၊ ငါ တစ်နေကုန်အိမ်ထဲမှာနေခဲ့ရတော့ ငါ့ကိုယ်က နည်းနည်းတောင့်တင်းနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့လက်တွေကို ဆန့်တန်းလိုက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။" စကားပြောနေစဉ် ချင်ဖုန်းက တမင်တကာ သူ၏ပခုံးများကို လိမ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေး တခြားကိစ္စများ ရှိသေးလား။ ခင်ဗျား ဒီနေ့အပြင်ထွက်ဖို့မလိုအပ်မှတော့ ကျွန်မ သခင်မလေးနဲ့အတူ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှုအကြောင်း ပိုပြီးဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။" ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်၊

"မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူး။ မင်းတို့ အလုပ်များနေကြတာပဲ၊ ဒါဆို ငါ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

ဤစကားများကိုချန်ထားခဲ့ပြီး သူ လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မကျေနပ်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

(ငါ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှဝေတဲ့နည်းလမ်းက မှားနေလို့လား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ သူတို့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုတွေက ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲ။)

သခင်လေး လုံးဝထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လန်နင်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏လက်မောင်းများထဲမှ အမျိုးမျိုးသောအချစ်ဝတ္ထုများကို ဖြည်းညင်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ တော်သေးတာက သခင်မလေး ကျွန်မကို အချိန်မီသတိပေးလိုက်လို့။ ကျွန်မ သခင်လေး မိတော့မလို့ပဲ။ ကျွန်မတို့ စကားပြောနေတာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။"

"သူ့ကို လှဲလျောင်းခိုင်းလိုက်။" လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းသောအသံဖြင့်ပြန်ဖြေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သခင်လေးကို လှဲလျောင်းခိုင်းလိုက်။ ပြီးတော့ လျိုအဘွားသင်ပေးတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သခင်မလေး၊ ခင်ဗျားက ဒီလိုလုပ်၊ ပြီးတော့ ဟိုလိုလုပ်။" လန်နင်ရွှမ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အမူအရာပြကာ ဂရုတစိုက်ရှင်းပြနေသည်။ တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ အသိပညာရှိဟန်ဆောင်နေရုံသာ၊ သို့သော် သူမက သူမသိသလို ပြောဆိုနေသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒီဝတ္ထုအနည်းငယ်က ကျွန်မ ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့လက်ရာမြောက်တွေပဲ။ သူတို့ဆီက သင်ယူစရာအရာတွေအများကြီးရှိတယ်။ ညနေမတိုင်ခင် အချိန်အနည်းငယ်ကျန်သေးတော့ အတူတူလေ့လာကြရအောင်။"

လန်နင်ရွှမ်က ဇာတ်ညွှန်းကိုဖွင့်လိုက်ရာ အမျိုးမျိုးသောသရုပ်ဖော်ပုံများ သူတို့၏မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် နှစ်ဦးလုံး ပို၍ပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားကြသည်။ အကြိမ်များစွာကြည့်ရှုပြီးသည့်တိုင် လန်နင်ရွှမ်မှာ ဤနေရာတွင်ဖော်ပြထားသောအပြုအမူများမှာ အတော်လေး ရဲတင်းသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ။ သို့သော် သခင်မလေးနှင့်သခင်လေးအတွက် သူမ ၎င်းကို စတေးခြင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏မိသားစုမှာ ခန်းမဆောင်တွင် ညစာစားခဲ့ကြသည်။ သူ သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီသို့ဝင်ရောက်သွားသည့်သတင်းကို မျှဝေလိုက်ရာ မိသားစုမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အလွန်အမင်းဝမ်းသာသွားကြသည်။ မေမေလေး၏မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ သူမ အတိတ်မှအသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ပြန်လည်သတိရရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မပြည့်နှက်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ မိသားစု၏မျက်နှာအမူအရာများကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်၊

(ဒါမှ ဒီလိုသတင်းကြားပြီးနောက် ရှိသင့်တဲ့ ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုပေါ့။)

မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်စွာစကားစမြည်ပြောရင်း စားသောက်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် မေမေလေးက တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိပြီး "ဒါနဲ့ ဖုန်းအာ၊ မင်း အရင်က သတ္တမအဆင့်မရောက်သေးလို့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူအခန်းမဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု မင်းသတ္တမအဆင့်ကိုဝင်ရောက်သွားပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီကိစ္စကို အစီအစဉ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ အဖေနှင့်ဒုတိယညီမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူတို့၏တူများကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး စပ်စုစိတ်ဖြင့်တောက်လောင်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မေမေလေး၊ ဒီအကြောင်းကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့" ချင်ဖုန်းက အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်မှ ဟုတ်လား။ သမီးကျန့်လီရဲ့ဒဏ်ရာတွေကလည်း ပျောက်ကင်းသွားပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဇနီးမောင်နှံတွေပဲ။ ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ။ ဇနီးမောင်နှံတစ်ယောက်အတွက် အတူတူအခန်းဝင်တာက သဘာဝကျတာပဲ မဟုတ်လား၊ " မေမေလေးက ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ အဖေက ချင်ဖုန်း၏တောင်းပန်သောအကြည့်ကိုမြင်သောအခါ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး " သူတို့ ဘယ်တော့အတူတူအခန်းဝင်မလဲဆိုတာက သူတို့ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ။ ငါတို့..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီည ဧည့်သည်ခန်းမှာ အိပ်ချင်နေတာလား" မေမေလေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

အဖေက ချက်ချင်းပင်သူ၏လေသံကိုပြောင်းလဲလိုက်သည်၊

"ဖုန်းအာ၊ မေမေလေးပြောတာမှန်တယ်။ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားဖို့အချိန်တန်ပြီပဲ။ မင်း ဒါကိုနောက်ဆွဲထားလို့မဖြစ်ဘူး။"

(ငါ ဒီအဖေကို အားကိုးဖို့ ဘယ်လိုစဉ်းစားမိသွားပါလိမ့်။)

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကို တွန့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကြံစည်နေသည်။

(ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ၊ ညီတစ်ယောက်ကို ရက်တစ်ထောင်မွေး၊ တစ်ခဏသုံး။ ဒုတိယညီ၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပုံမှန်အားဖြင့်ဂရုစိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီည မီးလွှဲဖို့ မင်းကိုပဲ ငါအပ်နှံလိုက်မယ်။)

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊

"ဒါနဲ့ မေမေလေး၊ မေမေလေးက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဒုတိယညီအတွက် သင့်တော်သောဖူးစာတစ်ယောက် ရှာနေတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အလားအလာရှိသူများတစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့သေးလား။"

ဒုတိယညီက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး လုံးဝအံ့ဩတကြီးကြည့်နေသည်။ အဖေ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်၊

(ဒီကောင်စုတ်လေး၊ စကားဝိုင်းကို ဒီလောက်ရုတ်တရက်ကြီးလွှဲပြောင်းတာ၊ သူ ငါ့ဆီကနေများ သင်ယူခဲ့သလားမသိဘူး။)

မေမေလေးမှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ "အာအာရဲ့အခြေအနေတွေကိုစဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီကျင့်ယန်မြို့မှာ သင့်တော်တဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှာတွေ့ဖို့က တကယ်ပဲနည်းနည်းတော့ စိန်ခေါ်မှုရှိတယ်။"

"မဟုတ်သေးဘူး ဖုန်းအာ၊ အကြောင်းအရာမပြောင်းနဲ့။ ငါတို့ အခုဆွေးနွေးနေတာက မင်းရဲ့ကိစ္စပဲ။" ဒုတိယညီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏တူများကို ပြန်လည်အသုံးပြုလိုက်သည်။ အဖေမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အလား မျက်နှာအမူအရာပြသလိုက်သည်။

သူတို့မသိလိုက်သည်မှာ ချင်ဖုန်းက ထပ်မံဆိုသည်၊

"တကယ်တော့ မေမေလေး၊ ကျွန်တော့်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။"

"တကယ်လား" မေမေလေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ ဒုတိယညီ၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏တူများမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ယနေ့ည ညစာစားပွဲတွင် သူ လူတိုင်း၏ဆွေးနွေးမှုခေါင်းစဉ်ဖြစ်ရန် ကံကြမ္မာပါလာခဲ့သည်။