စကားမပြောနဲ့

သူ၏ဒုတိယညီ မျက်နှာနီမြန်းကာ သူ၏အဖေနှင့် မေမေလေးတို့၏မေးမြန်းမှုများကို တုံ့ပြန်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းမှာ အတော်လေးကျေနပ်သွားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်။

(ဒုတိယညီ၊ ဒီနေ့မင်းရဲ့စတေးမှုကို ငါမှတ်ထားလိုက်မယ်။) ချင်ဖုန်းက ဤသို့တွေးရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်မှအပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

ညကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှရှုခင်းနှင့်တူပြီး လခြမ်းကွေးမှာ ချိတ်တစ်ခုကဲ့သို့။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှကြယ်များမှာ တောက်ပစွာလင်းလက်နေသည်။

(ရှေးခေတ်ကာလများတွင် ညစ်ညမ်းမှုများများစားစားမရှိဘဲ ညမီးရောင်များမှာလည်း သိပ်မတောက်ပဘူး။ ဒီကြယ်တာရာကောင်းကင်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။ ဟင်?) ချင်ဖုန်း ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို ချီးကျူးနေစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသောအထင်မှားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဝေးကြီးမှာရှိပုံရသောကြယ်တာရာကောင်းကင်၊ အလင်းနှစ်ပေါင်းများစွာဝေးကွာသင့်သောကြယ်များမှာ ရုတ်တရက် သူနှင့်အလွန်နီးကပ်နေသည့်အလား။ သူ ထိုကြယ်များ၏ချိုင့်ခွက်များပြည့်နေသောမျက်နှာပြင်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး မရှင်းပြနိုင်သောခံစားချက်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြယ်တာရာကောင်းကင်မှာ သူ၏မူလအသွင်အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ခုနကထူးဆန်းသောပြောင်းလဲမှုများမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာကဲ့သို့ပင်။

"ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီနယ်ပယ်ကိုဝင်ရောက်သွားလို့လား။" ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုညှစ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ဒုက္ခခံစားရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ စောစောထွက်ခွာပြီး အဲ့ဒီပေါပေါပဲပဲဆရာကို မေးလို့ရတယ်။ ဒီညတော့ စောစောအနားယူကြစို့။" ထိုသို့စိတ်ထဲတွင်ရှိသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လမ်းတွင် သူ မြက်ခင်း၏ထောင့်တစ်နေရာ၌ ရက်ပေါင်းများစွာရပ်တည်နေခဲ့သော လှပကျော့ရှင်းသည့်နှင်းလူသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်ကုန်လွန်မှုကြောင့် နှင်းလူသားပေါ်မှအသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သော်လည်း လှပသည့်အမျိုးသမီး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။ ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤနှင်းလူသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် အရည်ပျော်သွားမည်ကို သူသိနေသည်။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ရာ ချင်အာက သူ့အတွက် ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းညှိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ အခန်းမှာ အလွန်တောက်ပနေသည်။ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် သူ သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ဖြည်းညင်းစွာချွတ်လိုက်ပြီး မီးအိမ်ကိုမှုတ်ကာ အိပ်ရာဝင်အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် "ကျီ"ကနဲအသံနှင့်အတူ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။" လျို့ကျန့်လီက ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ရှောင်လွှဲနေပြီး သူမ၏ကျောက်စိမ်းလက်နှစ်ဖက်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ သူမ၏အတွင်းစိတ်မှအရှက်ရမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖော်ပြနေသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကြောင့်လားတော့မသိ၊ သူမ၏ဖြူစင်လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခုရှိနေပြီး သိုးဆီကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သောသူမ၏နားရွက်ဖျားများမှာပင် ပန်းရောင်သန်းကာ စွဲမက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

သူ ဆက်လက်မေးမြန်းတော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် လျို့ကျန့်လီ သူမ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အခန်း၏ပြတင်းပေါက်များနှင့်သစ်သားတံခါးမှာ ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက လေပြင်းတစ်ချက်အလား အခန်းကိုဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး မူလကတောက်ပနေသောအခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားသည်။ သူ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မှေးမှိန်စွာခန့်မှန်းမိသော်လည်း ထိုစိတ်ကူးမှာ အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ရယ်စရာပင်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အခန်းမှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး ပြတင်းပေါက်များမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ထားသည်။ ပဝါပါးဖုံးထားသောပြတင်းပေါက်များမှ စိမ့်ဝင်လာသောမှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်တွင် အခန်းအလယ်မှအဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ တရှပ်ရှပ်မြည်သံ ခပ်ဖွဖွပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အဖြူရောင်ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ်ပို၍ တောက်ပလာသည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်မှာ ခြောက်သွေ့ကာ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာသည်။

သူ၏မှန်းဆချက်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင်ခိုင်မာသွားသည်။

(မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မှန်းဆချက်မဟုတ်တော့ဘူး၊ မကြာမီဖြစ်လာတော့မယ့်အမှန်တရားပဲ—ငါ့မိန်းမ၊ သူမ ငါနဲ့အတူ... အိပ်တော့မှာလား။)

အဖြူရောင်ပုံရိပ်မှာ သူ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ဖိချလိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ ကျလာပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦးရဲ့ရနံ့မှာ သူ့ကိုလွှမ်းခြုံသွားကာ သူ့ကို ယစ်မူးသွားစေသည်။

"မင်း..."

ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"စကားမပြောနဲ့။"

ထို့နောက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောနှုတ်ခမ်းများ သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ဖိကပ်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချင်ဖုန်းမှာ အရာအားလုံး ချာချာလည်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ နူးညံ့သောရနံ့ထဲတွင် လုံးဝနစ်မြောသွားသည်။ အရာအားလုံးကို သတိမမူမိတော့ပေ။

မည်မျှကြာမြင့်သွားသည်မသိပြီးနောက် အခန်း၏ပြတင်းပေါက်များ နောက်တစ်ကြိမ်တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ လျို့ကျန့်လီမှာ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။ သူမ ဖြည်းညင်းစွာလှည့်ကာ အိပ်ရာဘေးသို့လာပြီး ကြည်လင်သောပြတင်းပေါက်မှညအလင်းရောင်ကိုအသုံးပြု၍ အိပ်ပျော်နေသောယောက်ျားကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏အိပ်ပျော်နေသောအမူအရာမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး အသက်ရှူမှန်နေသည်။ သူ သာယာသောအိပ်မက်တစ်ခု မက်နေပုံရပြီး မှိန်ဖျော့သောအပြုံးတစ်ခု သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဆိုင်းတွဲနေသည်။

လျို့ကျန့်လီက သူ့ကိုငေးကြည့်ရင်း စွဲမက်သွားသည်။ သူမ သူမ၏နူးညံ့သောကျောက်စိမ်းလက်ကိုဆန့်တန်းကာ ချင်ဖုန်း၏ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုနှင့်နှမြောတသစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အတိတ်ဘဝမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ကျင့်ကြံရင်းကုန်ဆုံးခဲ့သောနေ့ရက်များနှင့် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရင်းကုန်ဆုံးခဲ့သောရာသီလေးခု။ ထိုသည်မှာ သူမပိုင်ဆိုင်သင့်ခဲ့သောဘဝဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းမှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှသာ။ ကိုးလွှာကောင်းကင်ကပ်ဘေးနေ့သို့ အမှတ်တရပြန်ရောက်သွားပြီး အေးစက်သောနှလုံးသားဖြင့် ကျင့်ယန်မြို့သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်နေ့အထိ ဤပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းမှာ ရုတ်တရက်နှေးကွေးသွားသည်၊ ၎င်းမှာ သူမအတွက် အထူးခြားဆုံးနှင့် အမြတ်နိုးဆုံးအချိန်ပင်။

သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများ ခပ်ဖွဖွပွင့်ဟသွားသည်။

(အမေပြောတာမှန်တယ်၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူကြိုက်တဲ့တစ်ယောက်ယောက်နဲ့တွေ့ဆုံပြီး အဲ့ဒီလူကလည်း သူ့ကိုပြန်ကြိုက်ရင် ဒါက အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာပဲ။)

( ကျွန်မ အခု အရမ်းပျော်နေတယ်။) ပ

ေါ့ပါးသောစကားလုံးများ မှောင်မိုက်သောအခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အိပ်ရာဘေးမှအဖြူရောင်ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ချိုးမှာ အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးများဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူကာ "အစ်မနင်ရွှမ်၊ ဘာလို့ ငါတို့က ညသန်းခေါင်ကြီး ထွက်ခွာနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က မနီးမဝေးမှအထီးကျန်သောပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်၊

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့သာ သခင်လေးနိုးလာတဲ့အထိစောင့်နေရင် သခင်မလေးက ထွက်ခွာဖို့နှမြောနေမှာမို့လို့ပဲ။"

သို့သော် လျို့ကျန့်လီမှာ ထွက်ခွာရမည်။ သူမသာ ရေရှည်လက်တွဲဖော်တစ်ဦးဖြစ်လိုပါက သူမ နောက်ထပ်တစ်လှမ်းလှမ်းရမည်။ သူမ မဟာချန်၏သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံးဓားနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာရမည်။

နောက်တစ်နေ့၊ တောက်ပသောနေရောင်ခြည်အောက်တွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဗလာနတ္ထိ၊ ပြတင်းပေါက်မှာ အနည်းငယ်ပွင့်နေပြီး လန်းဆန်းသောဆောင်းရာသီလေ ဝင်ရောက်နေသည်။ အနံ့ခံလိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏မှိန်ဖျော့သောရနံ့တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။ သူ သူ၏ဦးခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ သူ၏အသိစိတ်မှာ အနည်းငယ်ဝေဝါးနေဆဲ။ ပြီးခဲ့သည့်ညမှာ သူ့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူ ဘေးသို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏အဝတ်အစားများ ချွတ်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရူးသလိုမိုက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ရယ်မောပြီးနောက် သူ နောင်တရစွာဖြင့် အိပ်ရာကိုထုနှက်လိုက်သည်။

(တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ကူးပြောင်းလာသူတွေကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီ။)

(ဘဝကသာ ငါ့ကိုရွေးချယ်ခွင့်နောက်တစ်ကြိမ်ပေးခဲ့ရင် ငါ နတ်သိုင်းပညာတာအိုလမ်းစဉ်ကို သေချာပေါက်ကျင့်ကြံမှာပဲ။ တခြားဘာအတွက်မှမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့သက်သက်ပဲ။)

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အလှပဂေး ဘယ်မှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမရှက်သွားလို့ ငါအိပ်ပျော်နေတုန်း အခွင့်အရေးယူပြီး တိတ်တဆိတ်ထွက်ပြေးသွားတာများလား" ချင်ဖုန်းက ခိုးရယ်လိုက်သည်။

ဤသို့တွေးရင်း သူ လျင်မြန်စွာထကာ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူမကိုရှာဖွေရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အခန်းမှထွက်ခွာသွားသည်။ နှင်းလူသားရှိရာမြက်ခင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းသွားစဉ်။ တစ်ညအကြာတွင် အေးစက်သောလေအောက်၌ လှပသူမ၏ပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ရေခဲသလင်းကျောက်နှစ်ခု နှင်းလူသား၏ပါးပြင်များမှ ဆိုင်းတွဲကျနေပြီး မျက်ရည်အစင်းကြောင်းများနှင့်တူနေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ဖုန်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ အမြဲတမ်း မသက်မသာဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။