နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခြင်း

ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လှပသူမ၏ပုံရိပ်မှာ မမြင်တွေ့ရပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် သူတို့၏ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လေ့ကျင့်နေသင့်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ်နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ လျို့ကျန့်လီနေထိုင်ရာအိမ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာလျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လမ်းတွင် သူ ပိုင်ချိုးနေထိုင်ခဲ့သော ဧည့်သည်ခန်းအနားမှ တိုက်ဆိုင်စွာဖြတ်သန်းသွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ချင်အာက အခြားအပျိုတော်တစ်ဦးနှင့်အတူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေပြီး သူတို့ အိပ်ရာခင်းများကို ခေါက်သိမ်းနေကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "ဘာလို့ အိပ်ရာခင်းတွေကို သိမ်းဆည်းနေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အခန်းတွင်လူမရှိသည့်အခါ မှိုတက်ခြင်းမှကာကွယ်ရန် အိပ်ရာခင်းများကို သိမ်းဆည်းလေ့ရှိသည်။ ချင်အာက ပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်လေး၊ ပိုင်မျိုးရိုးက မိန်းကလေးက ထွက်သွားပြီ။"

"ထွက်သွားပြီလား" ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ်မှင်တက်သွားသည်။ ချင်အာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ရေးမှာ လှပကျော့ရှင်းသော်လည်း စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ရှိသည်—

"ခင်ဗျားရဲ့ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

"သူမ ဘယ်အချိန်ကထွက်ခွာသွားတာလဲ" ချင်ဖုန်းက မသက်မသာဖြစ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုခံစားလိုက်ရပြီး အရေးတကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်အာက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"သူမ ဘယ်အချိန်ကထွက်ခွာသွားလဲ ကျွန်မမသိပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီမနက်မှပဲ ဒီစာကိုရှာတွေ့ပြီး သူမကိုမတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။" အခြားအပျိုတော်က ထပ်ပြောသည်၊

"ပြီးတော့ အိပ်ရာခင်းက အေးစက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမ အခုလေးတင်ထွက်ခွာသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမထွက်သွားတာ အချိန်အတန်ငယ်ကြာနေလောက်ပြီ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူ အဖြူရောင်စာရွက်ကိုချထားလိုက်ပြီး လျို့ကျန့်လီရှိရာအခန်းသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ရာ နေရောင်ခြည်တစ်စင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ထိုးကျလာသည်။ ဖုန်မှုန်များ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ ယစ်မူးဖွယ်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်သင်းနံ့မရှိဘဲ အခန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းများမှာ သေသပ်စွာခင်းကျင်းထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်အိပ်စက်ခဲ့သည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ချင်ဖုန်းမှာ လန်နင်ရွှမ်ရှိရာအခန်းသို့ ပြေးသွားသော်လည်း ထိုနေရာမှာလည်း ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။

"သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက တံခါးဝတွင်ရပ်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

(ပြီးခဲ့သည့်ညက သူတို့ ဒီမှာအိပ်ပျော်နေခဲ့ကြပြီး ဒီမနက်မှာတော့ ငါ သူတို့ရဲ့ခြေရာလက်ရာကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။)

(ဒါသာ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုဆိုရင်တော့ လုံးဝမရယ်ရဘူး။)

(သူတို့ မြို့အပြင်ဘက်မှာ လေ့ကျင့်နေကြတာများလား။)

(မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ ငါ အိမ်တော်ထဲမှာရှိနေတဲ့အခါ သူတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် မထွက်ခွာသွားကြဘူး။)

('အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကပို့လိုက်တဲ့စာကြောင့်များလား။ သူတို့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ပြန်သွားကြတာလား။)

ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်တစ်ခုခုစဉ်းစားမိလိုက်သည်၊

(ဟုတ်သားပဲ၊ မီးသွေးခေါင်း။)

ဤသည်ကိုစိတ်ထဲတွင်ရှိသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက ချင်အိမ်တော်၏ခြံဝင်းဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။

အဝေးမှပင် ဓားဖြင့်လေကိုခွဲထုတ်သံ ကြားနေရသည်။ စင်္ကြံလမ်းကိုကွေ့လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းဘေးတွင် လှံရှည်တစ်လက်ကိုင်ထားသော အမှောင်ရိပ်ကိုမြင်သည်နှင့် ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲမှကျောက်တုံးကြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျသွားသည်။ သူ ပြေးတက်သွားပြီး မီးသွေးခေါင်း၏ပခုံးကိုဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ မေးခွန်းများမေးလိုသော်လည်း သူ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။ အဆက်မပြတ်ပြေးလွှားခြင်းမှာ သူ့အတွက် အတော်လေးကိုယ်ကာယပိုင်းဆိုင်ရာတောင်းဆိုမှုများသော တာဝန်တစ်ခုပင်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏ညီမှာ စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ မီးသွေးခေါင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုသိရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်သဘာဝမကျဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သွားမှသာ သူက "သခင်မလေးနဲ့ နင်ရွှမ်က 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ပြန်သွားကြတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

" 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုပြန်သွားတာလား၊ ပိုင်သခင်မလေးလည်း ထွက်ခွာသွားပြီလား"

ဒုတိယညီမှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီး တွေဝေငေးမောစွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူ ပိုင်သခင်မလေး ဘာကြောင့်ဒီနေ့ သူ့ကိုလာမတွေ့ပြီး သူနှင့်အတူယှဉ်ပြိုင်မလေ့ကျင့်သည်ကို တွေးနေမိသည်။

ရှင်းရှန့် (မီးသွေးခေါင်း) က သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲမှစိုးရိမ်သောအမူအရာကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းချကာ "သခင်မလေးနဲ့အခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို သခင်လေးဆီကနေ ခဏလောက်ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်းရှင်းပြသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုးဖောက်မှုအနားကိုရောက်နေပြီး ချီစွမ်းအင်ကိုမဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှု ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ခုခံဖို့ ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်ကိုသုံးရမှာလား။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။" မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "သခင်မလေးမှာလည်း ထွက်ခွာသွားဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပါဘူး။ သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အများကြီးမစဉ်းစားပါနဲ့။ သူတို့က သခင်လေးကိုစိတ်မပူစေချင်လို့ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှညီဖြစ်သူမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်၊

"ဒါက ဂိုဏ်းကိုပြန်ပြီး ကပ်ဘေးခံယူရုံသက်သက်ပဲဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲပြောလိုက်ပေါ့။ အစ်ကိုကြီးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့သူပဲ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအရာတွေကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခပ်ဖွဖွသက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာဆိုသည်၊

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းအတွက် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးက ကျင့်ကြံသူရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေတယ်။ ပါရမီပိုအားကောင်းလေလေ၊ သူတို့ရင်ဆိုင်ရတဲ့ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးက ပိုပြီးအားကောင်းလေလေပဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ လူများစွာက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းအောက်မှာ သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။"

"ဒီလိုကိုး။"

ညီဖြစ်သူမှာ နားလည်သွားပြီး နောက်ထပ်ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ ယောက်မတော် လျို့ကျန့်လီ၏ပါရမီအတွက်မူ မဟာချန်၌ မည်သူက မသိဘဲနေမည်နည်း၊ နားမလည်ဘဲနေမည်နည်း။

မီးသွေးခေါင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "သခင်ကြီးပြောတာမှန်ပါတယ်။ သခင်မလေးက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကိုးလွှာကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူ ဆက်မပြောခဲ့သော်လည်း ရှိနေသူအားလုံး နားလည်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျို့ကျန့်လီမှာ ပို၍ပင်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းက လန်နင်ရွှမ် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ရပ်၍ ချီစွမ်းအင်ထိန်းချုပ်ရန်လေ့ကျင့်နေသည်ကို၊ လျို့ကျန့်လီ၏ကိုယ်ထဲမှ လျှံထွက်နေသောအရှိန်အဝါကို စဉ်းစားမိသည်။ သူ မူလက ၎င်းမှာ တမင်တကာလုပ်ဆောင်ခြင်းဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခု သူ နားလည်သွားသည်မှာ ၎င်းမှာ လျှံထွက်နေသောချီစွမ်းအင်လက္ခဏာ၊ ထိုးဖောက်မှုတစ်ခု၏ရှေ့ပြေးပင်။ ဤသို့တွေးရင်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်သီးကိုဆုပ်ကာ နက်ရှိုင်းသောမိမိကိုယ်မိမိအပြစ်တင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

(ငါသာ ပိုပြီးဂရုတစိုက်ရှိခဲ့ရင်၊ ငါသာ သူမကိုပိုပြီးဂရုစိုက်ခဲ့ရင် ဒါကိုရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့မှာပဲ။)

(ဒါပေမဲ့ သူမက အဲ့ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး တစ်ယောက်တည်း သည်းခံခဲ့ရတာ။)

ရှင်းရှန့်က ချင်ဖုန်း၏စိုးရိမ်ပြီးနောင်တရနေသောအမူအရာကိုမြင်ပြီး အကြံပေးသည်၊

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား အရမ်းစိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။ နင်ရွှမ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကိုပြောခဲ့ပါတယ်၊ သူမ ဒီတစ်ခေါက် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုပြန်ရာမှာ တော်တော်လေးယုံကြည်ချက်ရှိတယ်တဲ့။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ 'ဓားတစ်သောင်းဂူ'က နောက်တစ်ကြိမ်ပွင့်နေပြီ、 အဲ့ဒါက သခင်မလေးအတွက် ကပ်ဘေးကိုကျော်လွှားဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"

"'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ 'ဓားတစ်သောင်းဂူ' ဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းမှာ တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားသည်။ ဒုတိယညီက စပ်စုသည်၊

"အဲ့ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။" မီးသွေးခေါင်းက ရှင်းပြသည်၊

"အဲ့ဒါက ဓားဂိုဏ်းကိုတည်ထောင်သူရဲ့မြှုပ်နှံရာနေရာပဲ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ဓားသဘောတရားတွေနဲ့ ဓားချီတွေပါဝင်ပြီး တပည့်တွေကို သူတို့ရဲ့ဓားလမ်းစဉ်နားလည်မှုကို တိုးတက်စေဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုအရေးကြီးတာက သခင်မလေးပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းဆိုရင် တည်ထောင်သူရဲ့ဓား၊ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားက ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။"

"ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓား ဟုတ်လား။ မဟာချန် နတ်ဘုရားဓားများစာရင်းမှာ တတိယအဆင့်ရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုးရဲ့စွမ်းအားကို သုံးနိုင်တယ်လို့လူသိများတဲ့ဓားလား" ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။ မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းညိတ်သည်၊

"အတိအကျပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် သခင်မလေးနဲ့အခြားသူတွေက ဓားဂိုဏ်းကိုပြန်သွားတာက ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားကိုအခြေခံအဖြစ်သုံးပြီး ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ။ ဒီနတ်ဘုရားဓားရဲ့အကူအညီနဲ့ဆိုရင် သခင်မလေး ကပ်ဘေးကိုအောင်မြင်စွာဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့်ဖြစ်နိုင်ခြေက အများကြီးတိုးတက်လာလိမ့်မယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသောစိတ်အခြေအနေ အနည်းငယ်သက်သာသွားသည်။ သူလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အာဏာကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် ဘယ်တော့မှ အကြွင်းမဲ့ဆိုတာမရှိဘူးဆိုတာကို နားလည်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကိုကျော်လွှားရန် သင့်တော်သောအချိန်အခါ၊ ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာအားသာချက်နှင့် မှန်ကန်သောလူတို့ လိုအပ်သည်။ သူ သူ၏မိန်းမ၏ကပ်ဘေးအတွက် အထောက်အကူပြုလိုသော်လည်း သူ၏လက်ရှိအစွမ်းအစဖြင့် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည်ကိုလည်း သူသိနေသည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်းက လေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး မဟာချန်မြေပုံမှမှတ်တမ်းများအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

(ဓားဂိုဏ်းက အဲ့ဒီလားရာဘက်မှာ ရှိသင့်တယ်။)

ထိုအချိန်မှာပင် ဟွာရုံလမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာသွားနေသော မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်၌။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သောလက်များဖြင့် ကုလားကာများကို ညင်သာစွာမတင်ကာ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ငေးမောကြည့်နေသည်။ လှည်းအတွင်း၌ ပိုင်ချိုးက တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"အစ်မကျန့်လီက ဒီခရီးမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဒီလိုဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီမုန်းစရာကောင်းတဲ့ကောင်မှာ အစ်မကို ဒီလောက်စိတ်ပူစေတဲ့ ဘာများရှိနေလို့လဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က တိတ်ဆိတ်သောအမူအရာပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထိုအလွန်လှပသောဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်ကိုကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

(သူမ ဒီတစ်ခေါက် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့သာ မျှော်လင့်မိတယ်။) (သခင်လေးနဲ့သခင်မလေးတို့ရဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မယ့်နေ့က သိပ်ပြီးမဝေးလောက်တော့ပါဘူး။)