နောက်ကွယ်သို့ဆုတ်ခွာခြင်း

"ချီယွမ်မြို့ ဟုတ်လား"

မန်နေဂျာဖုန်မှာ အနည်းငယ်နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးမေးသည်၊

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခုမှားလုပ်မိလို့လား။ သခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ကျင့်ယန်မြို့ကနေ ထွက်သွားခိုင်းနေတာလား။" ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်လွဲသွားသည်ကိုသိသဖြင့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် မန်နေဂျာဖုန်မှာ အံ့ဩခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းနှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သွားပြီး "သခင်လေး၊ ဆိုလိုတာက အခုကစပြီး စားသောက်ဆိုင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စအားလုံးကို ကျွန်တော်တာဝန်ယူရမှာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ကျင့်ယန်မြို့မှာ အရင်ကလိုမဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ချင်ဖုန်း၏ကြိုတင်အမြော်အမြင်ကြောင့် မြို့ထဲကစားသောက်ဆိုင်အများစုမှာ ချင်မိသားစု၏ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို သိထားသင့်သည်။ လစဉ်ပါဝင်သော အမြတ်အစွန်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပမာဏပင်။

(ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု၊ သခင်လေးက တကယ်ပဲ ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာအပ်နှံတာလား။)

(ဒါ ဘယ်လိုယုံကြည်မှုအဆင့်မျိုးလဲ။)

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်၊ " ငါကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့်ကိစ္စတွေ အရမ်းများလွန်းနေပြီ၊ ငါ ဒီအပေါ်မှာ စွမ်းအင်အများကြီး ထပ်မထည့်နိုင်တော့ဘူး။ အခုကစပြီး မင်းက စားသောက်ဆိုင်ရဲ့မန်နေဂျာပဲ။"

"ဒီတစ်ကြိမ် ငါ မင်းကို ချီယွမ်မြို့ကိုသွားစေချင်တယ်၊ မင်း အဲ့ဒီမှာ 'လရောင်ပြခန်း'ရဲ့ဌာနခွဲတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ လုပ်နိုင်မလား။"

ဖုန်ချင်မှာ ချီယွမ်မြို့သို့ခရီးစဉ်မှာ သခင်လေးထံမှ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ကို နားလည်သည်။ သူသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် သခင်လေးက သူ့ကိုပို၍ယုံကြည်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်းပင်လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး "သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် 'လရောင်ပြခန်း'ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ချီယွမ်မြို့မှာ သေချာပေါက် ထိုးတက်သွားအောင် လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်စီမံခန့်ခွဲမှု၏အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို စာရင်းပြုစုကာ မန်နေဂျာဖုန်နှင့် ဂရုတစိုက်ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

သို့သော် အကြီးအကဲလီ ကွယ်လွန်သွားခြင်းကြောင့် 'နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ' ချက်လုပ်ခြင်းမှာ ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ရသည်။ ချင်ဖုန်းက စဉ်းစားနေသည်။ 'လရောင်ပြခန်း'၏ စီးပွားရေးပုံစံအောင်မြင်မှုမှာ အဓိကအားဖြင့် ဟော့ပေါ့နှင့် အရက်ယမကာများကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဟော့ပေါ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပေ၊ ဖုန်ချင်၏စွမ်းရည်မှာ ၎င်းကိုစီမံခန့်ခွဲရန် လုံလောက်သည်ထက်ပိုသည်။

သို့သော် 'နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ'မှာ ချက်လုပ်နည်းစဉ်အသစ်တစ်ခုပါဝင်ပြီး ပါဝင်သောအမြတ်အစွန်းများမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူတို့သာ ဝိုင်အလုပ်ရုံတစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအသစ်တစ်ခုရှာဖွေမည်ဆိုပါက ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရမည်။

(ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့အမြတ်အစွန်းတွေရှေ့မှာ ဆွေမျိုးတွေတောင်မှ အချင်းချင်း သစ္စာဖောက်ကြနိုင်သေးတာပဲ၊ ပြင်ပလူတွေဆိုရင် ပြောစရာတောင်မလိုဘူး။)

(ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကဲလီလိုလူမျိုးတွေက ဒီလောကမှာ အလွန်ရှားပါးတယ်။)

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ လားရာတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိသွားသောကြောင့်ပင်—'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှ လက်မှုပညာရှင်အုပ်စု။

(ဒီလူတွေက ပိုက်ဆံကိုချစ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေရှိတယ်။ အကြီးအကဲယွမ်ကလည်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါ့အပြင် သူတို့က ငါ့အကူအညီကိုရှာဖွေခဲ့ကြပြီး အဲ့ဒီဆန်းသစ်ပြီးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ရူပဗေဒအသိပညာတွေကို သင်ယူချင်နေကြတာ။)

(အချုပ်အားဖြင့်ပြောရရင် 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'က တကယ်ပဲ စံပြမိတ်ဖက်ပဲ။)

ဒီလူတွေ ဝိုင်ချက်နိုင်မလားဆိုသည်ကိုမူ ချင်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်းစိုးရိမ်မနေပေ။ သူတို့နှင့်ဆက်ဆံသည့်ဖြစ်စဉ်တွင် ချင်ဖုန်းမှာ ဤလူများမှာ သုတေသနပြုလုပ်ရာတွင်အသုံးပြုသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများအတွက် ရန်ပုံငွေရရှိရန် အမျိုးမျိုးသောလက်မှုပညာများကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်ကိုလည်း သိရှိသည်။ ဤသည်တွင် ဝိုင်ချက်စခန်းဖွင့်လှစ်ခြင်းပါဝင်သော်လည်း ဤငွေရှာနည်းလမ်းများမှာ အလွန်နှေးကွေးပြီး အစိုးရအတွက်အလုပ်လုပ်ခြင်းထက် အမြတ်အစွန်း အများကြီးနည်းပါးသည်။ ဤသည်ကြောင့် ထိုငွေရှာနည်းလမ်းများကို သူတို့ လျင်မြန်စွာစွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။

(ကြည့်ရတာ မနက်ဖြန် ငါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို သတင်းပို့ဖို့သွားတဲ့အခါ ငါ သူတို့ကို နောက်တစ်ခေါက် သွားရှာရတော့မယ်။)

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက မသိစိတ်ကပင် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ (ငါ့လည်ချောင်းက မနက်ဖြန် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားမသိဘူး။

) (မဟုတ်ဘူး၊ မနက်ဖြန်မသွားခင် ငါ လက်ဖက်ရည်အိုးအများကြီး သောက်ဖို့လိုတယ်။)

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နောက်ထပ်အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်းက အိပ်ရာမှရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ကို လေးလံစွာရှူနေသည်။

(အဲ့ဒီအိပ်မက်ဆိုးက နောက်တစ်ခါပဲ၊ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။)

('အနန္တဓားဂိုဏ်း'၊ 'ဓားအစီအရင်'၊ 'ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး'၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအနီရောင်မိုးကြိုး။)

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အိပ်မက်မှာ ပိုပြီးအသေးစိတ်ကျပြီး ပိုပြီးလက်တွေ့ဆန်သည်။ သူ လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများထဲမှဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်ကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမ အနီရောင်မိုးကြိုးဖြင့်ဝါးမြိုခံရစဉ် "ယောက်ျား" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။

(ဒီအိပ်မက်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။)

ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

(သူသာ တစ်ကြိမ်သာအိပ်မက်မက်ခဲ့ရင် ဒါက အချစ်နာကျခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။)

(ဒါပေမဲ့ အဆက်မပြတ်နှစ်ကြိမ်အိပ်မက်မက်ရတာလား။)

(ပြီးတော့ အိပ်မက်တွေက တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေပြီး ငါ့ကို အမြဲတမ်း မရှင်းပြနိုင်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေတယ်၊ လျို့ကျန့်လီရဲ့လုံခြုံမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေတယ်။)

(သူမ အဆင်ပြေရဲ့လား။)

(မဟုတ်ဘူး၊ သူမ အဆင်ပြေမှာပါ။ သူမက လျို့ကျန့်လီလေ၊ ဓားတာအိုမှာ မဟာချန်ရဲ့ အပါရမီအရှိဆုံးသူပဲ။)

(သူမ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ။) ချင်ဖုန်းက မိမိကိုယ်မိမိ ဆက်လက်နှစ်သိမ့်နေသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏အတွေးများကြောင့် အာရုံပျံ့လွင့်ကာ အားနည်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ချင်အာက တံခါးကိုညင်သာစွာတွန်းဖွင့်ကာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်၊

"သခင်လေး၊ ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ သခင်လေးအတွက် လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပေးပါ့မယ်။"

"အိုး၊ သခင်လေး၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာအသွေးအရောင်က ဒီလောက်ဆိုးရွားနေရတာလဲ။ နေမကောင်းလို့များလား။"

"မျက်နှာအသွေးအရောင်ဆိုးနေတာလား" ချင်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ချင်အာက စားပွဲပေါ်မှကြေးမုံတစ်ချပ်ကို လျင်မြန်စွာယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်လိုက်ပါဦး။" ချင်ဖုန်းက ကြေးမုံကိုယူကာ အတွင်းသို့ကြည့်လိုက်သည်။ ပေါ်ထွက်လာသောမျက်နှာမှာ ခန့်ညားသော်လည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ မျက်လုံးအောက်တွင် အညိုကွင်းများ၊ သွေးရောင်သန်းနေသည့်အရိပ်အယောင်နှင့် ဖြူဖျော့သောအသားအရေတို့ဖြင့် ကျောက်ကပ်အားနည်းခြင်းခံစားနေရသည့်အလား ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက ငါ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကောင်းကောင်းမအိပ်ရလို့ ဖြစ်သင့်တယ်" ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်မ သခင်လေးအတွက် သမားတော်တစ်ယောက် ရှာပေးရမလား" ချင်အာက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားသည်။

"ချင်အာ၊ ငါ ဘာမှာတော်လဲဆိုတာ မင်းမေ့နေပြီလား။" ချင်အာက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်သည်၊

"ကျွန်မမေ့တော့မလို့ပဲ။ သခင်လေးက မြို့ထဲကအကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကောင်းဆုံး သမားတော်ပဲ။" "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာအသွေးအရောင်က..."

"သွားပြီး ငါ့အတွက် ရေနွေးတစ်အိုးယူခဲ့။ မျက်နှာသစ်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

"ဟုတ် သခင်လေး၊ ကျွန်မ ချက်ချင်းသွားလိုက်ပါ့မယ်။" ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ခုခုသတိရလိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊

"ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးဖျော်ခဲ့။ မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်အိုးဖျော်ခဲ့။"

ချင်အာမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

(သခင်လေးက ဒီလောက်စောစောစီးစီး လက်ဖက်ရည်အများကြီးသောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ သူ့ရဲ့ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အသားအရေနဲ့ပေါင်းစပ်ကြည့်ရင် သူ ကျောက်ကပ်အားနည်းခြင်း ခံစားနေရတာများလား။)

ဤသို့တွေးရင်း သူမ သူ့ကို သံသယအချို့ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုနေသည်။

"အင်း ချင်အာ၊ ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ" ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူမ မထွက်ခွာဘဲနေသည်ကိုမြင်သောအခါ စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ချင်အာ၏မျက်နှာ နီရဲလာပြီး သူမ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

(ဘာလို့ ငါ မင်းရဲ့အကြည့်က နည်းနည်းတော့ မယဉ်ကျေးဘူးလို့ ခံစားနေရတာလဲ။) ချင်ဖုန်းက အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏ယခင်အကြည့်နောက်သို့လိုက်ကာ သူ၏ကိုယ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

မီးသွေးခေါင်းနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ အလျင်အမြန်သွားရောက်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲကျိုးထံသို့ သတင်းပို့ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက အိမ်သာဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။

( မနက်စောစောစီးစီး လက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးသောက်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ငါအလျင်မလိုပါဘူး။) တစ်ခဏတာအပန်းဖြေပြီးနောက် သူ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘေးမှသစ်သားတံခါးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြၽီကနဲအသံမြည်လာပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏သက်ပြင်းချသံများနှင့်အတူ ပါဝင်နေသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအောက်တွင် အညိုကွင်းများနှင့် အားအင်ကုန်ခန်းနေပုံရသော စီကျန့်ပင်။

"သခင်ကြီးစီ၊ ခင်ဗျား ဒီမှာကိုး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပင်မခန်းမဆောင်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေပြန်လည်သုံးသပ်နေတာ မတွေ့လို့ အံ့ဩနေတာ" ချင်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

စာရွက်စာတမ်းများဟုပြောဆိုခြင်းကြောင့် စီကျန့်၏တစ်မျက်နှာလုံးမှာ ကြက်ဟင်းခါးသီးကဲ့သို့ ခါးသက်သွားသည်။ ကျိုးခိုင်ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ ကျင့်ယန်မြို့၌ကုန်ဆုံးခဲ့သောအချိန်မှာ သူ၏ဘဝ၏အမှောင်မိုက်ဆုံးကာလပင်။ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မြို့ထဲကပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှာ ပြန်လည်မွမ်းမံပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် သူ တစ်ခါပင် မသွားရောက်ခဲ့ဖူးပေ။

နှစ်ဦးသား ခေတ္တမျှစကားစမြည်ပြောကြပြီး စကားသုံးခွန်းတိုင်းတွင် စီကျန့်မှာ မလွဲမသွေ သက်ပြင်းချရာ သူ တကယ်ပဲခက်ခဲသောအချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေရကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူတို့ လမ်းခွဲတော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းက "ဒါနဲ့ သခင်ကြီးစီ၊ အစ်မကန်း မကြာသေးမီက ဘယ်မှာရှိနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။