အရှက်မရှိသော စီကျန့်

ချင်ဖုန်း သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ချီစွမ်းအင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက သူ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'၌ အစ်မကန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မမြင်တွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင်ပင်လျှင် အတူတူပင်။

စီကျန့်က သူ၏နဖူးကိုညှစ်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"ကန်းလေးက မင်းကိုမပြောပြခဲ့ဘူးလား။ သူ့မိသားစုမှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပွားပြီး သူ ခဏလောက်ပြန်သွားဖို့ လိုအပ်နေတယ်။"

"ဒီလိုကိုး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

(သိုလှောင်လက်စွပ်နဲ့ ရတနာတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆပေးနိုင်တဲ့ အစ်မကန်းမှာ ထူးကဲတဲ့နောက်ခံ ရှိရမယ်။)

(ဘယ်မိသားစုဖြစ်နိုင်မလဲ။)

(ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်က အထက်တန်းလွှာလား ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မြို့တော်က ထင်ရှားတဲ့မိသားစုတစ်ခုခုလား။)

ချင်ဖုန်းမှာ အစ်မကန်းကဲ့သို့သောသူတစ်ဦး ဘာကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့ငယ်လေးတွင်နေထိုင်ပြီး သေမင်းနဲ့အတူ ကခုန်ရသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို အမြဲတမ်း စပ်စုနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏နောက်ခံကို စပ်စုခြင်းမှာ မယဉ်ကျေးသော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏စပ်စုစိတ်ကို မချုပ်တည်းနိုင်ဘဲ "သခင်ကြီးစီ၊ အစ်မကန်းရဲ့အထောက်အထားက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် စီကျန့်က မည်သူမျှ နားထောင်မနေကြောင်း အတည်ပြုရန် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ အနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"မင်းကိုပြောပြလို့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အသေးစိတ်ကိုတော့မသိဘူး။ သူ ကျင့်ယန်မြို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်လာတုန်းက..."

စီကျန့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကန်းဖေးလန်နှင့်တွေ့ဆုံစဉ်က သူမှာ အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ခါစ လူသစ်တစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ သူ ဘာမှမလုပ်မီ အမြဲတမ်း သတိကြီးပြီး ချီတုံချီတုံဖြစ်ကာ ပါးလွှာသောရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား။ ထိုည၊ လမိုက်ညတစ်ခုတွင် သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၌ သေရည်သောက်နေခဲ့သည်၊ တာဝန်ကျနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ အိမ်အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကိုကြားလိုက်ရသည်။ အသံနောက်သို့လိုက်ကြည့်ရာ တံခါးဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါဆင်မြန်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ များများစားစားပြောရန်မလို၊ ထိုမိန်းကလေးမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ကန်းဖေးလန် ဖြစ်သည်။စီကျန့်က သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကိုမေးမြန်းသောအခါ ကန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အလယ်အလတ်วัยအမျိုးသားမှာလည်း များများစားစားမပြောဘဲ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤအဆင့်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို နားလည်သွားသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အခြေခံအားဖြင့် နည်းလမ်းနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ အစွမ်းအစကိုအားကိုး၍ အလွှာပေါင်းများစွာသော ရွေးချယ်မှုများကိုဖြတ်သန်းကာ ဗျူရို၏အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွှားခြင်းပင်။ အခြားတစ်ခုမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကိုတိုက်ရိုက်ထောက်ခံပေးပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာလုပ်ငန်းစဉ်ကိုကျော်လွှားကာ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းပင်။ သူကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင်၊ တောင်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်၏ထောက်ခံမှုကြောင့် သူ တိုက်ရိုက် ကြယ်တစ်ပွင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

(ကြည့်ရသည်မှာ ကန်းဖေးလန်က နောက်တစ်လမ်းစဉ်ကို ယူခဲ့ပုံရသည်။)

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအမျိုးသားက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ဆီက ထောက်ခံစာတစ်စောင်ထုတ်ယူပြီး အစ်မကန်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီထောက်ခံစာကို ဘယ်သူရေးခဲ့တာလဲ" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

(ငါတို့သာ ထောက်ခံပေးတဲ့ထင်ရှားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာသိသရွေ့ ငါတို့ အစ်မကန်းရဲ့နောက်ခံအကြောင်းကို မှန်းဆနိုင်လောက်တယ်။)

ဘယ်သူကထင်မှာလဲ၊ စီကျန့်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်သောအမူအရာပြသည်၊

"ထောက်ခံစာလား။ ဘာထောက်ခံစာလဲ။ ထောက်ခံစာတစ်စောင်ထုတ်မယ့်အစား အဲ့ဒီအမျိုးသားက မျက်လုံးတစ်လုံးအရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ ညပုလဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့တာ။"

"ညပုလဲ ဟုတ်လား။" ချင်ဖုန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ညပုလဲဆိုတာ ဘာလဲမသိဘူးလား။ ဒါက တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော ရတနာတစ်ခုပဲ။ အလုံးသေးသေးလေးတစ်လုံးက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှာ သုံးထပ်အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်တယ်" စီကျန့်က အလေးပေးပြောကြားသည်။ "ငါ ညပုလဲရဲ့တန်ဖိုးကိုသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အစ်မကန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ချင်ဖုန်းက သူ၏သံသယများကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဆိုင်ဘဲနေမှာလဲ။ အဲ့ဒီအမျိုးသားက ငါ့ကို ညပုလဲတစ်လုံးပေးပြီး ကန်းလေးကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ချီတုံချီတုံဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ယန်မြို့က အရမ်းဆင်းရဲပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလည်း ညစ်ပတ်ပြီး ကြည့်မကောင်းဘူး။"

"ငါ့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ မာန ကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး အဲ့ဒီညပုလဲကို လက်ခံလိုက်ရုံကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘူး။"

ဤနေရာတွင် စီကျန့်က လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်ကာ ထိုနေ့ရက်များကို ပြန်လည်တမ်းတနေသည့်အလား။

"ညပုလဲကိုရောင်းပြီးတဲ့နောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေလုပ်ခဲ့ပြီး ငါလည်း ကျန်တဲ့ငွေကိုသုံးပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပန်းဝိုင်သောက်ခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မထီမဲ့မြင်အကြည့်ပြလိုက်သည်၊

(ဒီလောက်ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး သာမန်ထက်ကျော်လွန်စွာပြောနေတာ၊ ဒါက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူလုပ်ပြီး လူတွေအတွက်တံခါးဖွင့်ပေးတာပဲမဟုတ်ဘူးလား။ အရှက်မရှိဘူး၊ အဆုံးစွန်ထိ အရှက်မရှိဘူး။)

"သခင်ကြီးစီ၊ ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တာက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနဲ့ တကယ်ပဲကိုက်ညီရဲ့လား။" စီကျန့်က အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏မျက်နှာအမူအရာကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်၊

"ကျင့်ယန်မြို့က နေရာငယ်လေးတစ်ခုပါ၊ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်လိုမျိုး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ဒီလောက်မများပါဘူး။"

"ဒါ့အပြင် ငါက ဒီကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့အကြီးအကဲလေ။ ငါ ပါရမီကိုမြင်တဲ့အခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အထူးခေါ်ယူခန့်အပ်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါမှာ ဘာမှားယွင်းမှုမှမရှိဘူး။"

(ခင်ဗျားက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ပါရမီကို တကယ်ပဲတန်ဖိုးထားနေတာလား။)

(ခင်ဗျားက ညပုလဲကို လောဘတက်နေတာသက်သက်ပဲလေ။)

ချင်ဖုန်းမှာ တိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်ပြောဆိုရန် အနေရခက်နေသဖြင့် ထပ်မံမေးလိုက်သည်၊

"သခင်ကြီးစီ၊ ခင်ဗျား ဒီလောက်အများကြီးပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အစ်မကန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဘယ်လိုဝင်ရောက်ခဲ့လဲဆိုတာပဲ သိရသေးတယ်။"

"သူမရဲ့အထောက်အထားနဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသားရဲ့အထောက်အထားကတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိသေးဘူး။"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေရမှာလဲ။ ညပုလဲတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆပေးနိုင်တဲ့ဘယ်သူမဆို သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး" စီကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှအဖိုးတန်ဆံပင်စည်းနှင့် သူ၏လက်မောင်းများထဲမှသိုလှောင်လက်စွပ်ကို စဉ်းစားမိပြီး မှတ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာမပေးခဲ့ပေ။ သူ၏အစ်မကန်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ သူ၏မူလအဆင့်တွင်သာ ရှိနေဆဲ။ သို့သော် သူ၏သခင်ကြီးစီအပေါ် နားလည်မှုမှာမူ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်—

ရိုးရှင်းသောစကားလုံးများဖြင့်ဆိုရလျှင် သူမှာ အရှက်မရှိသူပင်ဖြစ်သည်။

"ငါ မင်းကိုများများစားစားမပြောတော့ဘူး။ ငါသာနောက်ကျပြီးပြန်သွားရင် အကြီးအကဲကျိုးရဲ့စိတ်နေသဘောထားကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် ငါစိုးရိမ်မိတယ်..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိတ်ဆိတ်ရန် အလျင်အမြန်အမူအရာပြလိုက်သည်။ အကြီးအကဲကျိုးမှာ ကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၊ တစ္ဆေတစ်ရာ စတုတ္ထအဆင့်မှ အဆင့်မြင့်တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်။ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို အလွယ်တကူ စောင့်ကြည့်လေ့လာနိုင်သည်။ စီကျန့်မှာလည်း နားလည်ပြီး အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူ ကျေးဇူးတင်သောအကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲကျိုးရှိရာခန်းမဆောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

(အကြီးအကဲကျိုး၊ သခင်ကြီးစီရဲ့ပြောင်းလဲမှုကတော့ ခင်ဗျားလက်ထဲမှာပဲ။)

သူ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှလူများရှိရာအထပ်ခိုးသို့ရောက်ရှိသောအခါ အောက်ခြေမှမီးဖိုမှာ မီးငြိမ်းသွားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရပြီး အပေါ်မှကြီးမားပြီးထူထဲသောမီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာသာ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေဆဲ။ လူများစွာမှာ ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးနေကြရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုတားဆီးကာ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူတားဆီးလိုက်သောသူမှာ အတော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူ ထုပ်ပိုးခြင်းကို ပထမဆုံးပြီးမြောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုတားဆီးထားရာ သူ အခြားသူများထက် နှေးကွေးသွားစေသည်။ သူ ဒေါသထွက်တော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် အသစ်ရောက်လာသူကိုမြင်ပြီးနောက် သူ၏သဘောထားမှာ ချက်ချင်းပင်ပြောင်းလဲသွားသည်၊

"သခင်လေးချင်၊ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားလား။"

ဤစကားကြောင့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသောလူများစွာ သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကိုရပ်တန့်ကာ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သခင်ကြီးချင် အမှန်တကယ်ရောက်ရှိလာသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားသောမျက်နှာများဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးဟောပြောပွဲ၏အကြောင်းအရာကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ နေ့ရောညပါ စဉ်းစားတွေးခေါ်နေကြသည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားပြန်လာတာကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာပါ။"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ်ဟောပြောပွဲတစ်ခု ပေးဦးမှာလား။"

"ကျွန်တော် မေးခွန်းတွေ စုဆောင်းထားပြီး ခင်ဗျားကို တိုင်ပင်စရာရှိတယ်။"

အထပ်ခိုးထဲတွင် ဟွာယွမ်နှင့် ကုန်းလျန်တို့လည်း သတင်းကြားသည်နှင့် အလျင်အမြန်ပြေးလာကြသည်။ သူတို့ နောက်ကျပြီး ချင်ဖုန်း၏ရှင်းပြချက်ကိုလွတ်သွားကာ အသိပညာသစ်များသင်ယူခြင်းလမ်းစဉ်တွင် နောက်ကျကျန်ရစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကုန်းလျန်မှာ အကြီးအကဲက ကျင့်ယန်မြို့၏အကာအကွယ်အစီအရင်ကိုစစ်ဆေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးဟောပြောပွဲကို လွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ အကြီးအကဲအပေါ် နာကြည်းမှုကို ပိုက်ထွေးထားဆဲဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို ဖိချလိုက်ပြီး လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

(မင်းတို့သာ ဒီလက်မှုပညာရှင်တွေကို ဝိုင်ပြုလုပ်စေချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ဟောပြောပွဲကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ ကံကောင်းစွာနဲ့ သူ မလာခင် လက်ဖက်ရည်နှစ်အိုးသောက်ခဲ့တယ်။)