အခန်း (၁၀၂)

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသော်လည်း ဂါးရက်မှာမူ မတုန်လှုပ်ပေ။ စားချိန်တွင် စား၊ အိပ်ချိန်တွင် အိပ်၊ အလုပ်လုပ်ချိန်တွင် အလုပ်လုပ်သည်။ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဘုန်းတော်ကြီးများကို လူနာဆောင်များ စစ်ဆေးရန်၊ ဆေးမှတ်တမ်းများ ရေးရန်နှင့် အချက်အလက်များ ပြုစုရန် အော်ဟစ်စေသည်။ မနက်မှ ညအထိ သူသည် သူများကို ခိုင်းစေရန်သာ ပါးစပ်လှုပ်ရှားပြီး ကုသရေးဂါထာများ ရွတ်ဆိုရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။

အဆင့်မြင့် ဆရာဝန်များတွင် သူတို့၏ အထူးအခွင့်အရေးများနှင့် တာဝန်များရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ညဘက် လှည့်လည်စစ်ဆေးပြီးနောက် ဂျိုအန်သည် သူ့ကို ထောင့်တွင် ပိတ်မိစေပြီး မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းနိုင်သည်။

"လူနာအရေအတွက် တိုးလာနေတယ်... ဘယ်တော့ လျော့ကျသွားမှာလဲ။ ဒီကပ်ရောဂါ ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမလဲ"

ဂါးရက် ချွေးအေးပင် ထွက်လာ၏။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က သူ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပါက ဤမေးခွန်းကို သူ အမှန်တကယ် မဖြေနိုင်ပေ။

ကူးစက်ရောဂါဗေဒကို သူ၏မှတ်ဉာဏ်များတွင် အချိန်မရွေး ပြန်လည်ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး ဖော်မြူလာများဖြင့် အချက်အလက်များကို တွက်ချက်နိုင်သော်လည်း အနည်းငယ် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ကပ်ရောဂါ မည်သည့်အချိန်တွင် အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိမည်နှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းက ပိုမိုလွယ်ကူလာခဲ့သည်။

"ဘယ်တော့ လျော့ကျသွားမလဲဆိုတာ ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ပြန့်ပွားမှုကို ရပ်တန့်နိုင်မလားဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်။ လူနာအားလုံးကို ဘုရားကျောင်းထဲ ခေါ်လာနိုင်ပြီး အပြင်မှာ လူနာအသစ်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ပတ်၊ အများဆုံး နှစ်ပတ်ဆို ဒီကပ်ရောဂါ လုံးဝပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

"ဘယ်လို ရပ်တန့်ရမှာလဲ"

"လူတိုင်းကို ကျိုထားတဲ့ရေ တိုက်။ ရေအရင်းအမြစ်အားလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်။ ပြီးတော့ ကပ်ရောဂါရဲ့ ရင်းမြစ်ကို ရှာ... အဲဒါကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်"

ဤဆင်ခြေကို အခွင့်ကောင်းယူလျက် ဂါးရက်သည် သူ၏ ကုသရေးလုပ်ငန်းကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။ အချက်အလက်များ စုဆောင်းပြီးသည်နှင့် သူသည် နောက်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဂါးရက်.. ဂါးရက် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

သူ့အား ရှာဖွေသူချင်များသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မေးမြန်းရင်း သွားခဲ့ရသည်။ ခန်းမမှ ဘေးခန်းမသို့၊ ဘေးခန်းမမှ နောက်ခန်းမသို့၊ ထို့နောက် နောက်ခန်းမမှ ဒုတိယထပ်အထိ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂါးရက်၏ တိကျသည့် တည်နေရာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းမှ အနံ့က ချက်ချင်းဆိုသလို ထောင်းခနဲထွက်လာသည်။

ရောက်ရှိလာသူသည် သူ၏နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ တုန်ယင်နေပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ထွက်ပြေးလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အနံ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အမဲသားဟင်းချိုနံ့ မွှေးမွှေးကြားတွင် မူးယစ်ချင်စဖွယ် အနံ့ဆိုးတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ မည်မျှကြာအောင် ပေါင်းစပ်နေသည်ကို မသိရသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေပြီး ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

တံခါးဝမှလူသည် ဉာဏ်ရည်များ ပျောက်ဆုံးသွားလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ငါးစက္ကန့်တိတိ တွေဝေနေခဲ့သည်။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး လေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့မှသာ အနံ့ပျောက်သွားတော့သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ ကောင်စီဝင်တွေ မနက်ဖြန် ပြန်လာတော့မယ်။ မြန်မြန် ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်း... ဟေး မင်း အနံ့ကထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ မင်းကောင်းကောင်း ရေချိုးဖို့လိုတယ်"

"အယ်လယော့တ်….မှော်ဆရာကြီး"

ဂါးရက် ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ အယ်လယော့တ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သည်းခံလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဘေးသို့ အလျင်အမြန်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဪ… ဒါ ဘာကြီးလဲဟ"

ဂါးရက်ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသောအရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေသည်။ လေးလံခိုင်ခံ့သော အောက်ခံ၊ ကွေးညွှတ်ထားသော အထောက်အပံ့တစ်ခု၊ ထိပ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်မှာ ရှည်လျားသော ဆလင်ဒါတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆလင်ဒါအောက်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး တောက်ပသောအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် မှော်ဝင်ငွေရောင်ချောင်းတစ်ခုကို ထောက်ကန်ထားသော စင်တစ်ခုရှိသည်။

ဂါးရက်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို လက်ပြလိုက်သည်။

"လာကြည့်ပါ။ ဒီကပ်ရောဂါရဲ့ တရားခံကို နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှာတွေ့ပြီ"

"တွေ့ပြီလား"

အယ်လယော့တ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကပ်ရောဂါ၏ မူလအစနှင့် ပတ်သက်၍ မှော်ကောင်စီတွင် ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ရှင်းပြချက်များစွာရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ခုမျှ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံခြင်းမရှိသေးပေ။ ယခု ပထမအဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦးက သူတွေ့ပြီဟု ပြောနေ၏။

လုံးဝအတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးလျှင်တောင် လုပ်ငန်းစဉ်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေသမျှ ထိုအရာက ကြီးကျယ်သည့် စာတမ်းတစ်စောင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

မှော်ကောင်စီရဲ့ ထိပ်တန်းဂျာနယ်တွေကလည်း ထုတ်ဝေဖို့ သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိကြမှာပါ။

မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်က ဂါးရက် လက်ညှိုးထိုးပြရာဘက်သို့ ကိုင်းညွှတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆလင်ဒါအောက်ရှိ စင်ပေါ်တွင် ဖန်သားသေးသေးလေးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။

တစ်ခုတည်းမဟုတ် နှစ်ခုပင်။ ဖန်သားနှစ်ခုကြားတွင် တစ်ခုခုရှိနေပုံရသည်...

"ဒါလား"

အယ်လယော့တ်က ကိုင်းညွှတ်ကာ သေချာကြည့်သည်။ ဖန်သားပေါ်တွင် ကြည်လင်သော အရည်တစ်စက်ရှိနေပြီး ကြည်လင်မွှေးပျံ့နေကာ ဆီတစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်...

"သံလွင်ဆီလား။ ဒါမှမဟုတ်"

"မဟုတ်ဘူး ဒီကနေ ကြည့်"

ဂါးရက်က သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုင်ခုံလွတ်ပေးကာ ဆလင်ဒါ၏ထိပ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အယ်လယော့တ်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ... ဒီတုတ်တိုလေးတွေ... ဘာတွေလဲ"

အယ်လယော့တ်က မျက်လုံးပြူးပြီး ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများက ဆလင်ဒါ၏ ထိပ်ကို ထိခါနီး ဖြစ်နေသည်။ မကြာမီ သူက အားပါးတရ ထရပ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ ဆလင်ဒါအောက်ရှိ စင်ပေါ်သို့ တင်ထားသည့် ဖန်သားလေးကိုပင် မှီထိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ဖန်သားပေါ်ရှိ အရည်တစ်စက်မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖန်သားအတွင်း၌ တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပုံရသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ဒါက... ဖန်သားထဲက ပစ္စည်းလား"

သူ အံ့သြလွန်း၍ စကားပင် ကောင်းစွာ မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်... ဆလင်ဒါက... မြင်နိုင်တာလဲ... တခြားပစ္စည်းတွေကရော... တခြားပစ္စည်းတွေကရော..."

ဟုတ်ပါတယ်။

မှန်ဘီလူးပင်။

ဂါးရက်သည် သူ့ကိုယ်သူ သနားစိတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျလိုက်သည်။ နောင်နှစ်များတွင် ဤအရာက အလွန်ရိုးရှင်းပုံရပြီး မျက်လုံးမှန်ဘီလူး၊ ရည်ရွယ်ချက်မှန်ဘီလူး၊ မတ်တပ်များနှင့် အလင်းရင်းမြစ်အချို့သာ လိုအပ်သည်။ မှန်ဘီလူးတစ်လုံးသည် ၂၃၈ ယွမ်ကျသင့်ပြီး အမြင့်ဆုံး အဆတစ်သောင်း ချဲ့နိုင်ကာ နမူနာ ၃၀ ပါဝင်သည်။

ဤတစ်လုံးကို ထုတ်လုပ်ရန်မှာ ပင်ပန်းခဲယဉ်းသော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညက သူ ရတနာကုန်သည်နှင့် တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ရသည်။ မှန်ဘီလူးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲကာ အကွာအဝေးကို ချိန်ညှိခဲ့ရသည်။ အဆင့်တိုင်း၊ အသေးစိတ်တိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်စစ်ဆေးခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူသည် ကုသရေးလုပ်ငန်း၌ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ဘုန်းတော်ကြီးဖြစ်စေ၊ မှော်ဆရာဖြစ်စေ ကုသရေးဂါထာ သို့မဟုတ် မှော်ပညာကို ရွတ်ဆိုရန်အတွက် နံနက်ခင်း၌ ရှစ်နာရီခန့် အိပ်စက်အနားယူထားရန်မှာ အခြေခံလိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး မအိပ်စက်ဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရပြီးနောက် ယနေ့တွင် မည်သည့်အရာမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဆရာဝန်ဖြစ်ခြင်းထက် ဘုန်းတော်ကြီးဖြစ်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ညဆိုင်းဆင်းပြီး နောက်နေ့တွင်လည်း ဆက်လက်ကြိုးစားနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် မှန်ဘီလူးကို နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။

မြင်တွေ့ရခြင်းက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ မမြင်ရလျှင်မူ သူ ကျရှုံးခြင်းပင်။ ဂါးရက်သည် နောက်လှည့်ကာ အနီးအနားရှိ စားပွဲရှည်ပေါ်မှ ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဒီဆလင်ဒါနဲ့ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေ အများအပြားကို လိုသလောက်ချဲ့ကြည့်နိုင်တယ်။ လာပြီး ကိုယ်တိုင်ကြည့်ကြည့်…”

အယ်လယော့တ်သည် လက်တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ယူလိုက်ပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု စင်ပေါ်၌ တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ဆလင်ဒါမှတစ်ဆင့် သူသည် ကြက်သွန်နီအခွံပေါ်ရှိ ရှည်လျားပြီး အချင်းချင်းဆက်သွယ်နေသော ဇယားကွက်များ၊ အတွင်း၌ အမဲစက်လေးများ ပါဝင်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပြည်မှိုတစ်စိပ်တွင်မူ ပျားအုံကဲ့သို့ စီတန်းနေသော ဇယားကွက်များ၊ ဖန်ပေါ်ရှိ သွေးတစ်စက်တွင်မူ အစက်အပြာလေးများ အများအပြား စုပြုံနေခြင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။ ဟားဟားဟား… ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေတာကိုး"

အယ်လယော့တ် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် စင်ပေါ်မှ ကန့်ကို ဆွဲယူပြီး ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။ လသာဆောင်ပေါ်တွင် မှော်မန္တန်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုပြီး ညာလက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ပဲစေ့အရွယ် မီးပွားလေးတစ်စက် သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှ ပျံထွက်သွားသည်။ ရှေ့သို့ပျံထွက်သွားပြီး...

ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွား၏။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။ ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်နံရံပင် နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါသွားပြီး အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၊ ဘုန်းတော်ကြီးဒေါ်နယ်လ်နှင့် အခြားသူများလည်း ထိတ်လန့်သွားကာ တစ်ဦးစီ ထွက်လာကြသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"ဘယ်သူက မီးဘောလုံးပစ်လိုက်တာလဲ"

"တိုက်ခိုက်မှု ရှိနေတာလား"

မျက်လုံးအစုံစုံက ညကောင်းကင်ယံရှိ မီးလုံးကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဒြပ်စင်လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်၍ မီးလုံး၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေကြည့်ရှုကြသည်။ လသာဆောင်ပေါ်တွင် အယ်လယော့တ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကခုန်နေပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားပြီ။ မင်းကြောင့်ပဲ ဂါးရက်လေးရေ။ ဟားဟားဟား"

လီဗင်ဟုခ် မှန်ဘီလူးက ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ အခုတော့ အပျော်အပါး ပစ်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး စဉ်းစားကြည့်ခဲ့သင့်တာ။ နောက်ဆို မသုံးတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက 300x တစ်လုံးတည်းကို ကြိတ်ထုတ်နိုင်တာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ဒါက 300x တစ်လုံးတည်းကို ဆိုလိုတာ။ မျက်လုံးမှန်ဘီလူးနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှန်ဘီလူးတွေကို မြှောက်ပြီးရတဲ့ 300x မဟုတ်ဘူး။

လီဗင်ဟုခ်က တကယ်ကို လက်မှုပညာရှင်ကြီးပဲ...