အခန်း (၁၀၆)

"ဝါး ဒီမှာ တော်တော်လေး စည်ကားပါလား"

ဟတ်တ်လန်းမြို့၏ အုပ်စိုးရှင် မြို့စားဂျိုအန်ဗွန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဓားများဆွဲထားသည့် တင်းမာသော အခြေအနေတွင်ပင် သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မသိသည့်အလား ပြုံးလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းမွေးကို အဖြူရောင်ဆိုးပြီး သုံးဆခန့် ပိုရှည်အောင် ထားမည်ဆိုပါက စန်တာကလော့စ်နှင့်ပင် တူနိုင်သည်။

"မြို့စားမင်းကြီး"

"အရှင်ဘာရွန်"

ရောက်ရှိနေသည့် လူများသည် သူ့အား တစ်ယောက်တစ်ပေါက်စီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ မြို့စားဂျိုအန်က လက်ဟန်ပြလိုက်၊ ခေါင်းညိတ်လိုက်နှင့် လူအုပ်၏အလယ်သို့ ရောက်အောင် လာခဲ့သည်။ သူ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းမွေးကို ပြင်လိုက်ကာ ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်ကို အကဲဖြတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ မှတ်မိတယ်။ မင်းက... နွေရာသီပွဲတော်တုန်းက အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းရဲ့ တပည့်ပဲ မဟုတ်လား"

"ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်က အရှင်ဘာရွန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဂါးရက်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ မြို့စားဂျိုအန်က သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အင်း မင်းမှာ သက်သေရှိတယ် ပြောတာလား။ ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီပုလင်းလား။ ငါ့ကို ပြစမ်း"

"မြင်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေလိုပါတယ်"

ဂါးရက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်ဘာရွန် အရှင်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် သက်သေပြဖို့ အလင်းရောင် ကောင်းကောင်းရတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှာချင်ပါတယ်"

"ဘာစောင့်နေတာလဲ။ အတွင်းကို သွားလေ"

မြို့စားဂျိုအန်ဗွန်းက ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး စမ်းရေဘုရားကျောင်းဆီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း လှမ်းပြီးမှ အံ့ဩစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဂါးရက်က သူ၏ဝတ်ရုံစကို မတင်ပြီး စမ်းရေတွင်းပေါ် ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ရေခပ်ရန် လက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

"သက်သေက စမ်းရေတွင်းထဲမှာပါ အရှင်ဘာရွန်"

ဂါးရက်က မြို့စားမင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီသွားသောအခါ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ တရားမျှတမှုအတွက် အစောင့်တွေကို ရေသွားခပ်ခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါမှမဟုတ်"

သူက ပြုံးစိစိဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းရင်း "စမ်းရေဘုရားကျောင်းက ဘုန်းတော်ကြီးတွေလည်း လုပ်လို့ရပါတယ်"

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သူက အသံကျယ်ကျယ် မရယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူသည့် လူကြီးက မီးရောင်အောက်တွင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟော်နာက အိုးအောက်ခြေကဲ့သို့ မဲမှောင်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် မြို့စားမင်းကို ပြောလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်ရဲ့ အစောင့်တွေကို ရေသွားခပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

"ပုလင်းနှုတ်ခမ်းကို သုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

လူအုပ်ကြားညှပ်နေသော ဂါးရက်သည် အချိန်ကို ယှဉ်ပြေးရင်း အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ခမ်းနားစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဂါးရက်သည် မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်ရာ မြို့စားဂျိုအန်က ကိုင်းညွှတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

သူသည် မှန်ဘီလူးပတ်လည်တွင် ပတ်ကာ ချီးကျူးနေရင်း တစ်ခါတစ်ရံ လက်ချောင်းများဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်၊ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကြည့်လိုက်၊ ဆံပင်တစ်ပင်ကို နှုတ်၍ ကြည့်ရှုလိုက် လုပ်နေသည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ဗရုတ်သုက္ခ ကျပြီးမှ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အစောင့်များကို သတိရကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီအရာက ရေထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ဖို့ သုံးတာလား။ ယူလာခဲ့"

"အာ အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ဂါးရက် ချွေးများပြန်နေသည်။ သူသည် ဘက်တီးရီးယား မွေးမြူခြင်း၊ သေအောင်ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဆေးဆိုးခြင်းစသည့် အရာများကို မလုပ်ရသေးပေ။ ရိုးရိုးကြည့်ရုံဖြင့် ဘာကိုမှ မြင်ရမည်မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မြို့စားသည် စိတ်ရှည်သည်းခံစွာဖြင့် သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဂါးရက်၏ အမိန့်အရ သဘာဝဘုရားကျောင်းနှင့် စစ်ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် တစ်ဦးချင်းစီ စကားဝှက်နှင့် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ ဘက်တီးရီးယား ကြီးထွားစေသည့် နည်းပညာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မကြာမီတွင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဘက်တီးရီးယား နမူနာများကို မြို့စားထံ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာသည် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်။ စားပွဲကို တိုက်ရိုက်မှောက်ပစ်ရန် မတတ်နိုင်သလို ရပ်တန့်ရန် အကြောင်းပြချက်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။ မြို့စားဂျိုအန်ဗွန်းသည် ဖန်ပြားကို စင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ပြီး မျက်စိဖြင့် နီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်ရှုကာ တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခုမှာ ရှိတယ်"

"ဒီတစ်ခုမှာလည်း ရှိတယ်"

"ဒီတစ်ခုမှာလည်း ရှိတယ်"

"ဒီတစ်ခုမှာတော့ မရှိဘူး... ဪ ဒါက ရေနွေးအေးနဲ့ လုပ်ထားတာပဲ..."

"ဒီတစ်ခုကတော့ စမ်းရေတွင်းပုလင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ သုတ်ထားတာပဲ..."

ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း မြို့စားဂျိုအန်၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"လာ ကိုယ့်ဘာသာ လာကြည့်"

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာ မကျေမချမ်းဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုသည်။ ဂါးရက်သည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ သူ ဖန်ပြားတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်၊ နောက်တစ်ခုသို့ ပြောင်းကြည့်လိုက်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မှု ပိုမိုတင်းကြပ်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး ဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂါးရက်လေး သူက ဒါတွေအားလုံးကို ငါတို့ လုပ်တ။ ငါတို့က သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တာလို့ ပြောရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူ့ဘာသာသူ လုပ်ပါစေ"

ဂါးရက်က ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်သည်။

"ဆရာက တကယ်ကို စဉ်းစားတတ်တာပဲ... ကျွန်တော်က လက်ထောက်တစ်ယောက်ပဲ လိုချင်တာ။ ဆရာက ရောက်လာတာကိုး..."

"သူ့ဘာသာသူ ရေနမူနာတွေ စုဆောင်းတယ်၊ မွေးမြူတယ်၊ အကွက်တွေ လုပ်တယ်၊ ဆေးဆိုးတယ်။ ဆရာ စိတ်ချပါ၊ အဆင့်တွေ အားလုံး မှန်ကန်နေသရွေ့တော့ ထွက်လာတာ အတူတူပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံတယ်"

"ဒါဆို... အဲဒီ မှော်ပညာကရော..."

"မှော်ပညာ မလိုပါဘူး။ အသားကို ၂၄ နာရီ ရေခဲရုံနဲ့ အတူတူပဲ"

ဘက်တီးရီးယားဆိုတာ ရှိရင် ရှိတယ်။ မရှိရင် မရှိဘူး။ မြင်ရပြီး တခြားသူတွေလည်း မြင်ရတယ်။ ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါက သိပ္ပံနည်းကျ စမ်းသပ်မှုတွေရဲ့ ပြန်လည်လုပ်နိုင်စွမ်းနိယာမပဲဟာ။ ငါ့ကို ကိုက်မလား။

ဂါးရက်က ပို၍ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာ၏ မျက်နှာက ပို၍ မှောင်မိုက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ထဲက ဖန်ပြားကို ပစ်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်း ရှိနေရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါလေးပဲဟာ။ ဒါ မလိုဘူး"

"မှန်ဘီလူးပါ"

ဂါးရက်က ဘေးမှ သတိပေးလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မင်း မပြောခဲ့ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာသည် ဂါးရက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်အော်ရန် သတိရသွားသည်။

"မှန်ဘီလူးမပါဘဲ မမြင်ရတဲ့အရာကို ရှာတွေ့လို့ ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ စမ်းရေတွင်းထဲမှာ တွေ့ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီရေတစ်စက်ထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးပဲ။ ဘာလို့ ဒါကပဲ ကပ်ရောဂါကို ဖြစ်စေတယ်လို့ မင်း ပြောတာလဲ။ တခြားအရာတွေကရော…."

ဘုရားကျောင်းက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ မြို့စားဂျိုအန် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ခေါင်းကုတ်နေသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက မသိစိတ်ကနေ ဖြေချင်နေပြီး ပါးစပ် ဟလိုက် ပိတ်လိုက်လုပ်ရင်း ဂါးရက်ကို ကြည့်နေသည်။

...ဟုတ်သားပဲ။ ဒီအရာလေးက ဘာလို့ လူတွေကို ဖျားနာစေပြီး ကပ်ရောဂါကို ကူးစက်စေတာလဲ။

ရုတ်တရက် ဂါးရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ပေါ့ပါးသော ရယ်သံကြားတွင် သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ သက်သေပြဖို့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်"

သူ၏ တောင်းဆိုမှုအရ မြို့စားဂျိုအန်၏ အစောင့်များက လှည့်ထွက်သွားပြီး ယုန်ဆယ်ကောင်ကို ပြန်ယူလာသည်။ ရှစ်ကောင်မှာ ကျန်းမာပြီး နှစ်ကောင်မှာ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှော ဖြစ်နေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာ၊ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းတို့သည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် သုံးဦးစလုံး ကျန်းမာသောယုန်များအား ကုသရေးဂါထာများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်ပေးခဲ့ပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသည်အထိ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဂါးရက်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စမ်းသပ်မှုများကို တစ်ဆင့်ချင်း စတင်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းမာသော ယုန်များနှင့် ဖျားနာသော ယုန်များ၏ မစင်များကို ယူကာ အေးခဲထားသော အသားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ကြီးထွားစေသော မှော်စာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မှော်ပညာပြီးနောက် ဘက်တီးရီးယားများ ပေါက်ဖွားလာရာ ဖျားနာသော ယုန်၏ မစင်တွင် ထိုတိုတောင်းသော တုတ်ချောင်းပုံစံများကို တွေ့ရှိရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

"ကျန်းမာတဲ့ ယုန်တွေမှာ ဒီအရာလေးတွေ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား"

ဂါးရက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ ပန်းကန်ရှစ်ခု တန်းစီထားရာ ကျန်းမာသော ယုန်များ၏ မစင်တွင် တုတ်ချောင်းပုံစံ အရာဝတ္ထုများ တစ်ခုမှ မတွေ့ရပေ။ သူ၏ ထက်မြက်သော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာသည် ခဏမျှ ခုခံနေခဲ့ပြီးနောက် ယုန်ချေးများကို သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ"

"အရေးမကြီးပါဘူး"

ဂါးရက်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်လုပ်သည်။ ဖျားနာသော ယုန်၏ ပန်းကန်မှ မီးခိုးရောင်စက်ဝိုင်းပုံများမှ ဘက်တီးရီးယားအနည်းငယ်ကို ယူကာ မသုံးရသေးသော ပန်းကန်ပေါ်တွင် ထည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ့ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးရဦးမယ်"

ဒုတိယအကြိမ် ကြီးထွားစေသော မှော်စာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အေးခဲထားသည့် အသားပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံလေးများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ဘက်တီးရီးယားအုပ်စုကို မွေးမြူခြင်း၊ ကိုလိုနီများ၏ သန့်စင်မှုကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ဘက်တီးရီးယားများကို ရေနွေးအေးနှင့် ရောစပ်ခြင်း၊ ကျန်းမာသော ယုန်များကို တိုက်ကျွေးခြင်း၊ သူတို့ ဖျားနာလာသည်အထိ နာရီအနည်းငယ် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း...

အသစ်ဖျားနာလာသော ယုန်များ၏ မစင်တွင် တူညီသော တုတ်ချောင်းပုံစံ ဇီဝသက်ရှိများကို အမှန်တကယ်ပင် မွေးမြူနိုင်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း အလှည့်ကျ စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် ဂါးရက်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာထံသို့ လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ဖျားနာတဲ့ ယုန်တွေမှာ ရှိတယ်။ ကျန်းမာတဲ့ ယုန်တွေမှာ မရှိဘူး။ ဖျားနာတဲ့ ယုန်တွေဆီကနေ ရတဲ့အရာကို ကျန်းမာတဲ့ ယုန်တွေဆီ ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ တူညီတဲ့ အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ဒုတိယအသုတ် ဖျားနာတဲ့ ယုန်တွေဆီကနေလည်း တူညီတဲ့အရာတွေကို ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်ထပ် သက်သေလိုသေးလား"

ကော့ချ်၏ နိဂုံးချုပ်မူများမှာ နာမည်ကျော်ကြားပြီး ရေနတ်ဘုရားမ ချက်ချင်း ဆင်းသက်မလာမချင်း ချက်ချင်း ငြင်းခုံ၍ မရနိုင်ပေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက လှည့်ကာ ပင်မခန်းမဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး ရုပ်တုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ နတ်ဘုရားမ၏ ဝတ်ရုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မြင့်မြတ်တဲ့စမ်းရေ... တကယ်ပဲ မြင့်မြတ်တဲ့စမ်းရေက ကပ်ရောဂါကို ဖြစ်စေတာ...

နတ်ဘုရားမက ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်ပေးနေတာလား"