အခန်း (၁၀၉)

သူရဲကောင်း ရိုမန်၏ ဇနီးသည် လေဒီ ရိုမန်သည် သူမ၏ကလေးနှင့် အမွေပစ္စည်းများနှင့်အတူ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သိမ်းဆည်းခံရသော ပစ္စည်းများသည် သူရဲကောင်း ရိုမန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမွေပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ အမည်ဖြင့် မြေဧက နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် စားဝတ်နေရေး ဖူလုံနိုင်ခဲ့သည်။

လေဒီ ဒေယာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မြေယာသို့ ပြန်ဆုတ်ခွါသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နောက်ခံမှာ ချွေးမဖြစ်သူထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းပြီး အမွေပစ္စည်းများမှာလည်း ပိုမိုများပြားသည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ဘာရွန်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် မြို့စားဂျိုအန်ဗွန်းနှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့ရာ သူမ၏ သားအကြီးက လက်မခံနိုင်ဘဲ ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ယခုမူ သူမ၏ သားငယ် ကွယ်လွန်ပြီး သားကြီးနှင့်လည်း စိမ်းကားနေသဖြင့် သူမ၏ အမွေပစ္စည်းအဖြစ် ရရှိထားသော မြေယာတွင် နေထိုင်ခြင်းမှအပ အခြားသွားစရာ မရှိတော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု သို့မဟုတ် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ပိုင်ဆိုင်မှု နှစ်ခုသည် ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကြွယ်ဝလာခြင်းနှင့်အတူ သူ၏ အိပ်မက်သည် ယခုအခါ တစ်လှမ်း ပိုမိုနီးစပ်လာခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်မှုများကြားတွင် ဂါးရက် အနည်းငယ် တွေဝေနေမိသည်။

မြို့စားက ဒီလောက် ရက်ရောတာလား။

သူသည် လူအများအပြားကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ သေချာပါသည်။ သူသာ မရှိခဲ့လျှင် ကပ်ရောဂါသည် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်လခွဲခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲရှိ ကံဆိုးသူ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့်၏ အသက်ကို ချွေယူသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအောင်မြင်မှုများက မြို့ထဲရှိ အိမ်တစ်လုံးနှင့် မြေယာတစ်ခုအတွက် တန်ဖိုးရှိပါ့မလား။

ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးမည့်သူများ၏ အများစုမှာ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသည်။ မြို့စား၏ ပုံမှန် အပြုအမူကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားစဉ် ကျေးလက်သို့ ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ငွေကြေးသုံးစွဲရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းပင်။

ဤလူများက သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးပေ။

ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို အိမ်တစ်လုံး ပေးတာလဲ။

ဒါက သိပ်ပြီး ယုတ္တိမရှိဘူး။

ဤသံသယများဖြင့် ဂါးရက်သည် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ရရှိသည်အထိ အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်မှုကို စစ်ဆေးရန် လိုက်ပါခဲ့သည်။ ဂါးရက်ကို တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကပ်ရောဂါကို ကုသပေးလို့လို့ ထင်နေတာလား။ မိုက်မဲတဲ့ကောင်လေး ဒါက ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ။ မင်းရဲ့ အလားအလာကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီလောက် ရက်ရောမယ့်သူ ဘယ်သူရှိလဲ။ တစ်လတောင် မကြာသေးဘူး။ မင်းက သင်တန်းသား ဖြစ်လာတယ်။ နှစ်လအတွင်းမှာပဲ တကယ့်မှော်ဆရာနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။ ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကို မိတ်ဆွေမဖွဲ့ရင် ဘယ်သူက မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်မှာလဲ"

ဂါးရက်သည် အစပိုင်းတွင် တွေဝေခဲ့သော်လည်း အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အလင်းပွင့်သွားသည်။ သူသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များအကြား ထူးခြားသော စွမ်းရည်ရှိသူများသည် သက်ဆိုင်ရာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိရမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ပို၍ ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် ငွေကြေးမရှိသူပင် ဖြစ်စေကာမူ ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်လာပါက ဒေသခံမှူးမတ်များက သူတို့အား လက်ခံပေါင်းစည်းရန် နည်းလမ်းရှာဖွေကြလိမ့်မည်။ ငွေကြေးလိုအပ်ပါက ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်ပြီး လူအင်အားလိုအပ်ပါက ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ အပြည့်အဝ မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းက သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ညီမျှပြီး မှူးမတ်များ၏ ဆွေးနွေးပွဲများတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရှိသည်။ ရလဒ်များ အာမခံချက်မရှိသော်လည်း သူတို့သည် ရွယ်တူများအကြား ထိုင်ခွင့်ရရှိပြီး မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ ဖိနှိပ်ခံရခြင်းမှ ကင်းဝေးစေသည်။

ဤအချက်ကို ဆင်ခြင်ရင်း ဂါးရက်သည် ဤမရေးထားသော စည်းမျဉ်းသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ပို၍ပင် ခံစားလာရသည်။ ဤထူးခြားသော ကမ္ဘာတွင် ထူးခြားသော စွမ်းအားသည် မိမိကိုယ်တိုင်၌သာ တည်ရှိသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များအား ငွေကြေး သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပုဒ်ကို မပေးအပ်ပါက သူတို့သည် အတင်းအကြပ် သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားလာနိုင်ပြီး မတည်ငြိမ်မှုဖြစ်စေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုချမ်းသာပြီး သြဇာကြီးမားသော သူကောင်းမျိုးများ ဖြစ်လောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပိုက်ဆံအများကြီး သုံးရတယ်"

ဂါးရက်က ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သိပ်မများပါဘူး။ ယေဘုယျအားဖြင့် ချမ်းသာပြီး သြဇာမကြီးတဲ့ မိသားစုတွေက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဒီလမ်းကြောင်းပေါ် ပို့ဖို့ မတတ်နိုင်ကြဘူး။ သူရဲကောင်းတွေက စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ရယူပြီး မြို့စားက သဘာဝအတိုင်း ဆုချတယ်။ မှော်ဆရာတွေအတွက်ကတော့ မှော်ပညာသင်ယူတာက စရိတ်ကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ"

"ဘုန်းတော်ကြီးတွေကရော"

ဂါးရက်က မသိစိတ်ကပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘုန်းတော်ကြီးတွေက မြင့်မြတ်တဲ့စိတ်ရှိကြတယ်လေ"

ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ဘုရားများကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ငွေကြေး သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပုဒ်ကို တောင့်တသင့်သည် မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းစိတ် ယုံကြည်ချက်ဖြင့်သာ မောင်းနှင်သင့်ပြီး ဘုရားစွမ်းပကား ပျက်ယွင်းမည်ကို မကြောက်ရွံ့သင့်ကြောင်း သူက ဆိုလိုသည်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က မြို့စားကို ဆက်လက်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကဲဖြတ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့စားက နည်းနည်းတော့ ကာမဂုဏ်ဘက်လိုက်တယ်၊ ပျင်းရိတယ်၊ ပြီးတော့ သာမန်ပဲ"

ဂါးရက်က ထိုပြတ်သားသည့်မှတ်ချက်ကြောင့် အတွင်းစိတ်ကနေ ချွေးပြန်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို လိုက်ဖို့တော့ သိတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံကို သုံးစရာမလိုဘူးလေ။ သူ အခုပဲ ငွေကြေးတစ်ရပ်ကို သိမ်းယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီ သူရဲကောင်း ရိုမန်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှု သုံးခုရှိတယ်။ မင်းကို တစ်ခုပေးလိုက်ရင်တောင် သူ့ဆီမှာ နှစ်ခု ကျန်နေသေးတာပဲ"

ဂါးရက် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ ဆရာနှင့် ဆက်လက်ညည်းညူတော့မည် မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီမှူးမတ်သူကောင်းမျိုးတွေ သွေးသစ်ရှာဖွေဖို့ ပုံမှန်သုံးတဲ့ နည်းလမ်းကို မင်းသိလား။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းပဲ။ မိုက်မဲတဲ့ကောင်လေး စောင့်ကြည့်နေ။ မကြာခင် မင်းဆီကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး"

ဂါးရက်က ပြတ်သားစွာ အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆေးရုံ ဆက်ဖွင့်ချင်သေးတယ်"

"မှော်ပညာ ဆက်သင်ချင်သေးတယ်ဗျ။ မိန်းမ မယူချင်သေးဘူး"

"နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့ တိုက်ကြီးတွေအနှံ့ ခရီးသွားချင်သေးတယ်။ ကျွန်တော် ကြယ်တွေနဲ့ ပင်လယ်တွေကို လိုချင်တယ်"

"အခုချိန်မှာ ချည်နှောင်ခံရဖို့ မလိုချင်သေးဘူး"

ဂါးရက် လျှောက်သွားနေစဉ် ဆရာဖြစ်သူက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။ မြို့စားက ပေးထားသည့် အိမ်သို့ ရောက်သည်အထိပင်။ မြို့စားဂျိုအန်သည် အတော်ပင် ရက်ရောသူဖြစ်ပြီး အရွယ်အစားအားဖြင့် ဤအိမ်သည် မြို့ထဲရှိ ဂါးရက်၏ နေအိမ်ထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုကြီးမားသည်။ ၎င်းသည် နှစ်ထပ် အုတ်နှင့် ကျောက်တုံးဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ဂါးရက် ယခင်ဘဝက မြင်ဖူးသော ကျေးလက်အိမ်ငယ်များနှင့် ဆင်တူသည်။

အောက်ထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ထမင်းစားခန်းများ ပါဝင်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ကျယ်ဝန်းသော အိပ်ခန်းများရှိသည်။ အပေါ်ထပ်တွင် ကြီးမားသော ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းကို အိပ်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်းနှင့် အလုပ်ရုံအပါအဝင် အခန်းငါးခြောက်ခန်း ဝိုင်းရံထားပြီး လှေကားထစ်ကျယ်တစ်ခုကိုလည်း သတ်သတ်ထားရှိသည်။

"ကုသဆောင်၊ ကုသခန်း၊ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းစွန့်ပစ်ခန်း၊ ခွဲစိတ်ခန်း၊ ဆေးဆိုင်၊ ဒီမီးဖိုချောင်က ပိုးသတ်ခန်းအတွက် သိပ်သေးတယ်... ဟေး ဆရာ ဒီအိမ်ကို ပြန်ပြင်ရမယ်"

"ဒါကို ပြန်ပြင်ဖို့လိုသေးလား"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ကို ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။

"မင်း ဆေးခန်းပဲ ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအိမ်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပရိဘောဂတွေ ထည့်လိုက်တာနဲ့ သုံးလို့ရပြီ။ ငါ့နေရာက မင်းလောက် မကြီးဘူး၊ ငါ့မှာ ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေလည်း မရှိဘူး"

"ပြန်မပြင်ရင် သုံးလို့မရဘူး"

ဂါးရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ကြည့်ပါဦးဗျာ။ နံရံက ဆေးမသုတ်ရသေးဘူး။ ခေါင်မိုးကိုလည်း အင်္ဂတေ မကိုင်ရသေးဘူး။ ဘယ်အချိန်မဆို ပြုတ်ကျနိုင်တယ်။ ဒီအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ခွဲစိတ်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မီးဖိုချောင်က သိပ်သေးတယ်။ အိမ်သာလည်း မရှိဘူး။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်မှာ ထားရမှန်းလည်း မသိဘူး... အနည်းဆုံး ရေချိုးခန်းတစ်ခန်းတော့ ပေးပါဦး။ ပြီးတော့ ရေပိုက်စနစ်ရော"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန် စဉ်းစားနေသည်။ ဂါးရက် ပြောသမျှ စကားတိုင်းကို သူ နားမလည်သလို စကားတစ်ခွန်းစီ၏ နောက်ကွယ်က အကြောင်းပြချက်များကိုလည်း သူ နားမလည်ပေ။

ဒါပေမဲ့ အရင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်မှာ ဒီကလေးက သူ့ရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့ပြီးသား...

"ဒါဆို မင်း ဘာတွေ လိုအပ်လဲ"

ဂါးရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ အများကြီး လိုအပ်နေသည်။

ပစ္စည်းများ၊ ကိရိယာများ၊ စက်ပစ္စည်းများ။

အခြေခံအကျဆုံး ဆေးခန်းပုံစံအတိုင်း ထားရင်တောင် A4 စာရွက်တစ်ရွက်တည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို စာရင်းပြုစုလို့ မလုံလောက်ဘူး။ အချုပ်ပြောရရင် အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက်ကတော့ ပိုက်ဆံပဲ။

"ဆရာ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိလား... ဒီလိုလုပ်ရင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

အထူးသဖြင့် ရေသန့်စင်စက်များနှင့် ပိုက်လိုင်းများကို တွေးမိ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အရိပ်မဲ့မီးချောင်းများကိုလည်း ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။ လက်ရှိ အရိပ်မဲ့မီးချောင်းများအတွက် ဖြေရှင်းနည်းများမှာ ဘုန်းတော်ကြီး ဒါဇင်ချီ စုပေါင်း၍ လူအားဖြင့် အလင်းပေးရခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ လူများလေလေ ခွဲစိတ်ခန်းအတွင်း ရောဂါကူးစက်နိုင်ခြေ များလေလေပင်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်သည် ခဏရပ်တန့်ပြီး ပြုံးလျက် ဂါးရက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဂါးရက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်အထိ ၎င်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းခဲ့သည်။

“မင်း ဘာလို့ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလို့ ထင်တာလဲ”

“အင်း…”

မြို့စားဂျိုအန်က မြေယာနှင့် အိမ်ကိုသာ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ငွေသား မပေးခဲ့ပေ။

မြေယာကို ရောင်းချရမည်လော။ အလျင်အမြန် ရောင်းချလျှင်ပင် ကောင်းမွန်သည့်ဈေးနှုန်း ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဂါးရက်သည် ငြင်းခုံရန် ရုန်းကန်နေစဉ်။ သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျောက်အိမ်အပြင်ဘက်မှ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရှင် နော့တ်မတ် အထဲမှာ ရှိပါသလား။ အရှင်….”

“ရှိပါတယ်။ ဘာကိစ္စလဲ”

"ကျွန်တော် ဘာရွန်ဘောင်းရဲ့ အမိန့်အရ အရှင်မြတ်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်"

"ဆာလေဗီက မှော်ဆရာ နော့ဒ်မတ်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"ဗိုင်ကောင် ဖူလ်မာက ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

"ဆာ နိုလန်..."

"ဆာ ဘာရွန်..."

လက်ဆောင်များ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲရှည်ကြီး ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံနေသည့် ရွှေဒင်္ဂါးများ၊ ပိုးထည်များ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်များကို ကြည့်ရင်း ဂါးရက်၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေပြီး စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ငါ ချမ်းသာသွားပြီကွ…

သူသည် ရုတ်တရက် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မေးစေ့ကို မော့လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ... ဒီကို ဘုန်းတော်ကြီးအနည်းငယ်ကို ပို့ပြီး အခြေချဖို့ လိုချင်လား။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သင်ပေးလို့ရတယ်"