အခန်း (၁၁၁)

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ် သည် သူ၏ အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆေးရုံထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

ဆေးရုံသည် ဟတ်တ်လန်းမြို့၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ အိမ်ရာ သို့မဟုတ် ဆိုင်ခန်းများအနေဖြင့် ဤနေရာသည် သိပ်ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ မြောက်ဘက်တွင် သူရဲကောင်းများ၊ လက်မှုပညာရှင်များ၊ သင်တန်းသားများနှင့် အဆင့်နိမ့် ဘုန်းတော်ကြီးများ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် မြို့၏ အလယ်အလတ်တန်းစား ဧရိယာဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ဆက်သွားပါက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကို တတ်နိုင်သူများအတွက်ဆိုလျှင် မြောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ပိုဝေးသောနေရာတွင် နေထိုင်သင့်သည်။ သို့သော် ဂါးရက်အတွက်မူ ဤနေရာသည် ပြီးပြည့်စုံသည်။

လူနာများနှင့် ကုသမှုမခံယူနိုင်သော ဆင်းရဲသားများနှင့် နီးကပ်စွာ နေနိုင်သည်။

သူ ဘာလို့ ဆေးရုံဖွင့်တာလဲ။ ဆရာဝန်တွေ ပိုများများ သင်ကြားပေးဖို့နဲ့ လူနာတွေ ပိုများများ ကုသပေးဖို့ပေါ့။ ပိုက်ဆံရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် သူဌေးတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သွားညှိလို့ရတာပဲ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ဤအဆောက်အအုံကို ဆေးရုံဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲပါသည်။ တတိယအဆင့် ဆေးရုံတွင် ကုတင် ၅၀၀ ကျော်နှင့် ကျန်းမာရေးပညာရှင် ၅၀၀ ကျော် ရှိသင့်ပါသည်။ ဒုတိယအဆင့် ဆေးရုံတွင် ကုတင် ၁၀၀ မှ ၄၉၉ လုံးနှင့် ကျန်းမာရေးပညာရှင် ၁၀၀ ဦး အောက်မနည်းသင့်ပေ။ ပထမအဆင့် ဆေးရုံတွင် ကုတင် ၂၀ မှ ၉၉ လုံးနှင့် ကျန်းမာရေးပညာရှင် ၁၄ ဦး အောက်မနည်းသင့်ပြီး ဆရာဝန် ၃ ဦးနှင့် သူနာပြု ၅ ဦး အနည်းဆုံး ရှိရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသို့ ခေါ်ဆိုသော ဆေးရုံသည် ပထမအဆင့် ဆေးရုံ၏ စံနှုန်းကိုပင် မပြည့်မီသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ Community Health Service Center ကိုပင် ပြောဆိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အကောင်းဆုံး ပြောရလျှင် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု စခန်းမျှသာ ရှိနိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက အခုငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆေးရုံပဲ။

သူသည် အခန်းတစ်ခန်းချင်းစီကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ဧည့်ခံစားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုသည့် စားပွဲတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ဆွေးနွေးခန်းသုံးခန်း ရှိပြီး တစ်ခန်းစီတွင် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုတင်တစ်လုံးစီ၊ စားပွဲ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးစီ၊ နံရံတွင် ခုံတန်းလျားတစ်လုံးစီ ပါဝင်သည်။ ညာဘက်တွင်မူ ကျယ်ဝန်းသည့် စောင့်ကြည့်ခန်းတစ်ခန်း ရှိပြီး တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်သုံးလုံးကို ဘေးချင်းကပ်ထားကာ နံရံတစ်လျှောက် ခုံတန်းလျားတစ်လုံး ထားရှိသည်။ စောင့်ကြည့်ခန်းကို ဖြတ်သန်းသွားလျှင် ကုသခန်းနှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းခန်းများ တန်းစီနေပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းခန်း၏ အဆုံးတွင် တံခါးကြီးတစ်ချပ်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသည်။ ထိုတံခါးမှာ ဂါးရက်၏ သီးသန့်ထားသည့် ခွဲစိတ်ခန်းပင်။

ဧည့်ခံစားပွဲနောက်ရှိ မီးဖိုချောင်ကို ပိုးသတ်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ဖိအားပေါင်းအိုး တပ်ဆင်ထားကာ ဆေးရုံရှိ ကိရိယာများ၊ ပတ်တီးစများ၊ ဂွမ်းများအားလုံးကို ပိုးသတ်ရန် တာဝန်ယူသည်။

ပိုးသတ်ခန်းဘေးတွင် ယာယီမသုံးသေးသည့် ဓာတ်ခွဲခန်းရှိပြီး တခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သည့် လှေကားရှိသည်။ အိမ်သာကမူ အဆောက်အအုံငယ်၏ နောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး လှေကားမှတစ်ဆင့် သွားရောက်ရသည်။

ဒုတိယထပ်ကိုမူ ဆရာဝန်များ သို့မဟုတ် ဘုန်းတော်ကြီးများအတွက် သီးသန့်ထားရှိသည်။ လှေကားမှ တက်သွားလျှင် ပထမဆုံး မြင်ရမည်မှာ ကျယ်ဝန်းသည့် ဧည့်ခန်းနှင့် ထမင်းစားခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်း၏ ညာဘက်၊ ပထမထပ်မှ ဆွေးနွေးခန်းများ၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ အနားယူခန်း ရှိသည်။ ညာဘက်တွင် စင်္ကြန်တစ်ခုရှိပြီး စင်္ကြန်တစ်လျှောက် လျှောက်သွားလျှင် တောင်ဘက်တွင် စာကြည့်ခန်းနှင့် ဂါးရက်၏ အိပ်ခန်း၊ မြောက်ဘက်တွင်မူ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း၊ ဆေးဆိုင်နှင့် ဓာတုဗေဒခန်းတို့ ရှိသည်။

ဘာ…မီးဖိုချောင်…

လက်ချောင်းတွေနဲ့ စမ်းရေကိုတောင် မထိဖူးတဲ့ လူအုပ်ကြီးက မီးဖိုချောင် လိုချင်တာတဲ့လား။ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ သန့်စင်ချင်ရင်တော့ လုပ်ကြပါ။ ဒါပေမဲ့ ချက်ပြုတ်တာကတော့ မီးဖိုချောင်ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိမ့်မယ်။

အရက်ဆိုင်က အနီးအနားမှာပဲ ရှိတယ်။ နေ့တိုင်း အစားအစာ လာပို့ခိုင်းလိုက်ပေါ့။

လဝက်ခန့်အချိန်ယူ၍ ပြင်ဆင်ခဲ့သော ဤဆေးရုံသည် နွေဦးနတ်ဘုရားမဘုရားကျောင်း၏ အလှဆင်အဖွဲ့၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ပြသနေသည်။ ဂါးရက်သည် လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူပိုင်ဆိုင်သော နေရာများတွင် အိပ်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်းနှင့် ဓာတုဗေဒခန်းများ ပါဝင်ပြီး လက်ရှိတွင် ခွဲစိတ်ခန်းသည်လည်း သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ အခန်းအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ ဧရိယာသည် စတုရန်းမီတာ ၈၀ နီးပါးရှိသည်။

လွတ်လပ်မှုသည် အခြေအနေများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။ မှော်ဆရာမျှော်စင်ရှိ သူ၏နေထိုင်ရာ နေရာသည် စတုရန်းမီတာ ၄၀ အောက်သာ ရှိခဲ့သည်။

ဂါးရက်ကို ပို၍ ပျော်ရွှင်စေသည်မှာ အိပ်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းနှင့် အနားယူခန်းများအားလုံးတွင် ချောမွေ့သော သစ်သားကြမ်းခင်းများ ခင်းထားခြင်းပင်။ ဆွေးနွေးခန်းများ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းခန်းများ၊ ကုသခန်းများနှင့် ခွဲစိတ်ခန်းများအားလုံးတွင် ချောမွေ့သော ကျောက်ပြားအပြာရောင်ကြမ်းခင်းများ ခင်းထားသဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အဆင်ပြေပြီး သံချေးတက်ခြင်းကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

နံရံများကို သစ်သားပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာကြက်များတွင်လည်း သစ်သားမျက်နှာကြက်များ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် ခွဲစိတ်နေစဉ်အတွင်း ဖုန်များ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

အသေးစိတ်ကျနမှုများက သူ့ကို ပို၍ပင် ကျေနပ်စေသည်။ ဆွေးနွေးခန်းတစ်ခန်းချင်းစီရှိ ဗန်းများသည် တောက်ပသန့်ရှင်းနေပြီး ပတ်တီးဘူးများသည် အစွန်းအထင်းမရှိ၊ လျှာဖိတံများကို လက်သမားတစ်ဦးက အသစ်တိုက်ပြီး ချောမွေ့သန့်ရှင်းစွာ အဖုအထစ်မရှိအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ အမှိုက်ပုံးများနှင့် အဖုံးပါသော အမှိုက်ပုံးများကို သီးခြားခွဲထားသည်။ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသလိုပင်။

အင်း ဒါက ဆေးရုံတစ်ရုံဖြစ်နေပြီ။ လူနာတွေကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဖွင့်ပွဲမတိုင်မီ ရက်များတွင် ဆေးရုံ၌ လူနာ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဂါးရက်က အလျင်စလိုမရှိဘဲ ဘုန်းတော်ကြီးများအား အရိုးများ၊ အရိုးစုများ၊ ကြွက်သားများ၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၊ သွေးကြောစနစ်များ၊ အာရုံခံအင်္ဂါများ၊ အာရုံကြောစနစ်များ... စသည်တို့ကို အလွတ်ကျက်နေသည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဆက်ကြိုးစားကြ။

"ဂါးရက်လေး မင်း ကျက်မှတ်တာကို မရပ်နိုင်သေးဘူးလား" ဟု ခေါင်းမူးပြီး ဖူးယောင်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဟော်နာက တောင်းပန်လိုက်သည်။

အမလေး လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုး ၂၀၆ ချောင်းရှိတယ်။ အချို့ကတော့ အတွဲလိုက်ဆိုပေမဲ့ ရာကျော်လောက်ပဲ ကျက်မှတ်ရတာ။ ပြီးတော့ နာမည်တွေ ကျက်မှတ်ရုံတင်မကဘူး။ ပုံသဏ္ဌာန်၊ အနေအထား၊ တခြားကြွက်သားတွေ၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ၊ သွေးကြောတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အနေအထားတွေ...

ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုတည်းမှာကို အရိုး ၂၃ ချောင်းရှိတယ်၊ နဖူးရိုးတစ်ခုတည်းမှာကို ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံ ၁၂ ခုကို ကျက်မှတ်ရတယ်၊ ဥပမာ နဖူးခွံ၊ နဖူးအဖုအထစ်နဲ့ ပါးရိုးကြွက်သား စတာတွေ...

"မကျက်ချင်ရင် ဘေးဖယ်"

ဂျိုအန်နာက သူ့ပခုံးကို လှုပ်ယမ်းပြီး ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နည်းပညာများ ကူးယူခြင်းဖြင့် စာသားများကိုသာ ကူးယူနိုင်ပြီး ပုံများကို မကူးယူနိုင်ပေ။

"Systemic Anatomy" စာအုပ်တွင် ပုံများစွာ ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂါးရက်သည် စာသားဗားရှင်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်း အနည်းငယ်ကိုသာ ကူးယူခဲ့ပြီး ပုံများကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် စာကြည့်တိုက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဤသို့သော သင်ယူမှုမျိုးက အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ စာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး နံရံပေါ်ရှိ ပုံများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်၊ နှိမ့်လိုက်၊ မြှောက်လိုက်၊ နှိမ့်လိုက် လုပ်ရပြီး သေချာမြင်အောင် ကြည့်ကာ ကျက်မှတ်ရသည်။ လူအများအပြားသည် တူညီသော ပုံကို ကျက်မှတ်ရန် တန်းစီရသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ လည်ပင်းရိုးနာ ရရန်မလွယ်ကူခြင်းပင်။

"မကျက်ဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ"

ဂါးရက်၏ အသံက အဝေးမှ လာသည်။

"မကျက်နိုင်ရင် စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်ဘူး။ စာမေးပွဲ ကျရင်တော့ ငါနဲ့ ခွဲစိတ်လို့ မရဘူး။ ဘယ်သူ အရင် စာမေးပွဲ ဖြေမလဲ"

"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"

ဘုန်းတော်ကြီးဂျွန်က ထပြီး အော်လိုက်သည်။

"Systemic Anatomy" ၏ အတိုချုပ်ဗားရှင်းသည် မူရင်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ရှိသော်လည်း ကျက်မှတ်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။ သုံးရက်ကြာ အပတ်တကုတ် ကျက်မှတ်ပြီးနောက် လူငါးဦး စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေရာ နှစ်ဦးသာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူတို့မှာ သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းမှ ဂျိုအန်နာ နှင့် စစ်ဘုရားကျောင်းမှ စတုတ္ထအဆင့် ဘုန်းတော်ကြီးဖြစ်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှင် ပက်ထရစ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်သုံးဦးစလုံး ကျဆုံးခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက် ထပ်ကျက်မှတ်ရဦးမှာလဲ"

တုန်ရီနေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဒေါ်နယ်လ်က နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မေးခွန်းကောင်းပဲ...

ဂါးရက်က သူ့မေးစေ့ကို လက်နှင့် ထောက်လိုက်သည်။ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြွက်သားများကို ဆက်တိုက် ဆုပ်နယ်နေခဲ့သည်။

"The Blue Life and Death Love" ခေါ် ဆေးပညာဘွဲ့သင်တန်းအတွက် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ် အစုံအလင် ၅၃ အုပ်။ "တရုတ်ဆေးပညာ"၊ "ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကွန်ပျူတာ အသုံးချမှု"၊ "အားကစား သိပ္ပံ"၊ "ကျန်းမာရေးဥပဒေ" တွေကတော့ ခင်ဗျားတို့ သင်ယူဖို့ မလိုအပ်ဘူးထင်ပါရဲ့။

ဒါပေမဲ့ အထက်တန်းကျောင်း သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒ၊ ဓာတုဗေဒ၊ ဇီဝဗေဒ တွေကိုတော့ ပြန်ပြီး လေ့လာရလိမ့်မယ်။ ဒီလို တွက်ချက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်...

"တစ်နေ့ကို ၁၂ နာရီ သင်ယူမယ်ဆိုရင် လုံ့လရှိပြီး ထက်မြက်သူဆိုရင် ငါးနှစ်လောက်ဆိုရင်... ကျက်မှတ်လို့ ပြီးလောက်ပါပြီ..."

ပြီးရင် လက်တွေ့သင်ကြားမှု၊ ဆေးရုံနေထိုင်ခွင့်၊ တစ်သက်တာလုံး အလုပ်နဲ့ သင်ယူမှု တွေ ရှိပါသေးတယ်။

ကဲ ကျေးဇူးတော့ သိပ်တင်မနေနဲ့ဦး။

"ဂွတ်ဂွတ်" ဟူသော အသံဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဒေါ်နယ်လ် မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျကာ မေ့လဲသွားတော့သည်။ ဂါးရက်က အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရင်း သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ကျောင်းစာအုပ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ သုံးအုပ်ကို ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ကဲ စာမေးပွဲ အောင်တဲ့သူတွေ အားလုံး အရိုးအဆစ်တွေအကြောင်း ဆက်ပြောကြရအောင်..."

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် သူ၏အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆေးရုံတွင် မိမိ၏တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် ဘုန်းတော်ကြီးများကို ထားခဲ့ပြီးနောက် မှော်မျှော်စင်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ မှော်မျှော်စင်၏ အုပ်ထိန်းသူ မှော်ဆရာ ဂယ်မန်က သူ့ကို ချက်ချင်းနှုတ်ဆက်ပြီး နောင်တရသည့် အမူအရာဖြင့် ရင်ဘတ်ကိုပင် ထုမလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"နှမြောလိုက်တာဗျာ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ရတာလဲ။ နောက်တစ်ရက်တည်းဆိုရင်တောင် ခင်ဗျား အဲဒီ ဘုရားစွမ်းပကား နည်းပညာကို ဖန်တီးပြီးတဲ့နောက် နည်းနည်းလေး ကြိုးစားလိုက်ရင် မှော်ကောင်စီရဲ့ သံတမန်ကိုတောင် ဖမ်းနိုင်ပြီ"

ဂါးရက်က အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။

ဖမ်းမိဖို့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကပ်ရောဂါ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေချိန်မှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လှည့်ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။

ဟတ်တ်လန်းမြို့တစ်မြို့လုံး ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှာ ဘက်တီးရီးယားတွေ မွေးမြူနိုင်ပြီး ကူးစက်မြစ်ဖျားခံရာကို ရှာဖွေနိုင်သူက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတာလေ။

ရေအရင်းအမြစ်အားလုံး သန့်စင်ကြောင်း သေချာစေခြင်းမရှိဘဲ၊ လူနာအရေအတွက် သုညအထိ လျှော့ချနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် မှော်ကောင်စီ၏ သင်တန်းများအတွက် သူ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ခွါနိုင်မှာလဲ။

မှော်ဆရာ ဂယ်မန် ခဏတာ နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဂါးရက်က ဂယ်မန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်ကြောင်း ပြုံးပြပြီး ငြင်းခုံခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ဂယ်မန် အတော်လေး သက်ပြင်းချပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဂါးရက်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ထပ်မသွားနဲ့တော့။ မင်းလိုအပ်တာ အားလုံးက မှော်မျှော်စင်မှာ ရှိတယ်။ သေချာလေ့လာပြီး အဆင့်တက်အောင် ကြိုးစား"

"အင်း..."

"ဘာလဲ"

"ဆရာ ဂယ်မန်... ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာက... စာအုပ်တွေကို မြို့ထဲကို ယူသွားလို့ရမလားလို့ မေးချင်လို့ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်မှာ ဆေးရုံလည်း ရှိသေးတယ်လေ..."

"မရဘူး"

ဂယ်မန် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။

"မှော်မျှော်စင်က စာအုပ်တွေကို အပြင်ကို ယူသွားခွင့် မပြုဘူး!"

"ဆရာ ဂယ်မန်... ကျွန်တော် တကယ်ကို အရမ်းအလုပ်များနေလို့ပါ..."

ဂါးရက်က တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘုန်းတော်ကြီးအနေနဲ့လည်း အဆင့်မတက်နိုင်ဘူး၊ မှော်ဆရာအနေနဲ့လည်း အဆင့်မတက်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် မှော်မျှော်စင်မှာ မလေ့လာချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှော်ပညာကိုပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး လေ့လာနေရုံနဲ့ ကျွန်တော် အဆင့်တက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်း..."

ဂယ်မန်က စားပွဲပေါ် လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်ရာ တိုင်တစ်လုံးပေါ်နှစ်ဘက်သွားဓားတင်ထားသလိုပင်။ သဘောတူလိုက်ပါက မှော်စာအုပ်များကို အပြင်သို့ မယူရဟူသော မှော်မျှော်စင်၏ စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်ရာရောက်သည်။ သဘောမတူပါက ဂါးရက်က မှော်မျှော်စင်အတွက် ကြီးမားသော ပံ့ပိုးမှုများကို လျစ်လျူရှုရာရောက်သည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိ မှော်မျှော်စင်တွင် အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ မရှိသေးသောကြောင့် ဂါးရက်နှင့် စာအုပ်များအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှု မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ ငါ ကာရင်တို့နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် ဂယ်မန် လက်လျှော့လိုက်သည်။ အဆင့် ၅ မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဂယ်မန်အတွက် အဆင့် ၁ မှော်စာအုပ်များ မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် ကာရင်သည် အဆင့် ၂ မှော်ဆရာသာ ရှိသေးပြီး အဲလီးယော့က အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိကာစ ဖြစ်သည်။

ထိုစာအုပ်များ လိုအပ်မည်လားဆိုတာ မည်သူသိနိုင်မှာလဲ။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု အဲလီးယော့ က ရက်ရောစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူသည် လပေါင်းများစွာ အဆင့် ၂ တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး သူ၏အဆင့်ရှိ စာအုပ်များအားလုံးကို ဖတ်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဂါးရက်ထံမှ ထိုးထွင်းဉာဏ်များ ရရှိရန် အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကာရင် က နောက်မကျချင်သောကြောင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ မှော်မျှော်စင်၏ ပဉ္စမထပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် ဂါးရက်ကို တိတ်တဆိတ်တွေ့ကာ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

"မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ လင်ဒေ လို့ခေါ်တဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက သင်တန်းသား မှော်ဆရာတစ်ဦးပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို မှော်ပညာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ ခင်ဗျားဆီမှာ သူ့ကို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ကူညီပေးနိုင်မလား"

"လင်ဒေ"

ဂါးရက်က အလိုလို နှုတ်ခမ်းကွေးလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ မှော်ဆရာ ကာရင်က အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... နာမည်က ရင်းနှီးနေလို့ပါ..."

လင်ကိုမာက်ဆင်အား ဒြပ်ပေါင်း ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက် ထိုးဆေးဟုလည်း ခေါ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အရည်များ၊ ဓာတ်ဆားများ၊ အက်ဆစ်-ဘေ့စ် မျှခြေကို ထိန်းညှိရန် ဆားရည်အစား အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဆေးခန်းသုံး ပညာရပ်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ၊ ခွဲစိတ်မှု သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းများကြောင့် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လူနာများကို ကုသရာတွင် ဆရာဝန်များက မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။

"လင်ဒေ နည်းနည်း ထည့်လိုက်ရအောင်"

ဤဝေးလံသော ကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သော နာမည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်မှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။

ဂါးရက်က သူ့အတွေးများကို အလိုမကျစွာ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကို ပြန့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သင်တန်းသား မှော်ဆရာ။ မှော်မျှော်စင်က သူ့ကို အလုပ်မပေးဘူးလား"

"အင်း... ဒီလိုပါ..."

ဂါးရက်သည် ထိုအခါမှ မှော်ကောင်စီတွင် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိကြောင်း သိရှိရသည်။ အလုပ်မရှိသော သင်တန်းသားများ မထားရှိရဟူသော စည်းကမ်းပင်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သင်တန်းသား မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် နှစ်နှစ်အတွင်း အဆင့်မတက်နိုင်ပါက မှော်မျှော်စင်တွင် အခမဲ့ နေထိုင်ခွင့် မရတော့ပေ။

သူတို့သည် ကောင်စီ၏ လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲရမည် သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်တိုင် ရှင်သန်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

ဂါးရက်သည် မှော်မျှော်စင်တွင် အခြားသင်တန်းသားများကို မမြင်ဖူးခဲ့ရခြင်းမှာ သူတို့သည် အဆင့်တက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်မတက်နိုင်ဘဲ အခြားနေရာသို့ စေလွှတ်ခံရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသင်တန်းသား မှော်ဆရာ လင်ဒေက ဆင်းရဲသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သာမန်လူများကဲ့သို့ မှော်မျှော်စင်၏ ပြင်ပလုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်မတက်နိုင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးနောက် သူ၏မိသားစုစည်းစိမ်များ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကာရင်သည် ဤအခြေအနေကို မမြင်ရက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့အတွက် အလုပ်ရှာပေးရန် မျက်နှာငယ်ဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့ရသည်။

"အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦး..."

ဂါးရက်က သူ့မေးစေ့ကို လက်နှင့် ထောက်လိုက်သည်။

ပြောရလျှင် သူ၏ဆေးရုံရှိ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆေးဝါးများက စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် မရှိသေးပေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝစည်းမျဉ်းများအရ ရပ်ကွက်ကျန်းမာရေးဌာနတစ်ခုအတွက်ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဆေးဝါးများတွင် အဓိက အမျိုးအစား ၂၀ ကျော်နှင့် အမျိုးအစားခွဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး စုစုပေါင်း ၂၀၀ မှ ၃၀၀ ခန့် ရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပင်နီဆီလင်၊ လီဒိုကိန်း၊ နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင်း၊ အက်ဒရီနယ်လင်၊ နှင့် ပရိုမက်သာဇင်းတို့ လိုအပ်ပြီး အရက်၊ အိုင်အိုဒင်း၊ ဆားရည်တို့အပြင် အခြားဆေးများပါ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီကမ္ဘာဆိုးကြီးမှာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး... သူ ကိုယ်တိုင် အရက်ပေါင်းစပ်နေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ...

"ကျွန်တော့်မှာ ဆေးဝါးပညာရှင်တစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်" ဟု ဂါးရက်က ကာရင်၏မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ထိုအမည်ကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"သူ့ကို အင်တာဗျူးလာခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ့အရည်အချင်း အဆင်ပြေရင် ခန့်ထားလိုက်မယ်"

အနည်းဆုံးတော့ ဖန်ပုလင်းဆေးတာတော့ ကူညီနိုင်တာပေါ့။ ဂါးရက်က ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

လင်ဒေသည် နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ ကြေးနီထောင့်စွန်းပါသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ခြေလှမ်းများကို ဂရုတစိုက် လှမ်းကာ တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး ခေါက်လိုက်သည်။

"...ခွင့်ပြုပါဦး အရှင် နော့ဒ်မတ် ရှိပါသလား"

"ကျွန်တော်ပါပဲ"

ဂါးရက်သည် ဘုန်းတော်ကြီးများကို ဆွေးနွေးခန်းသို့ လွှတ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခံစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စာရေးခြင်း၊ ပုံဆွဲခြင်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်နေသည်။

စာကြည့်ခန်းတွင် စာအုပ်များ ကျက်မှတ်ရန် မလိုအပ်တော့သလို တံခါးကိုလည်း စောင့်ကြည့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မေးမြန်းသံကြားသောအခါ စားပွဲမှ ခေါင်းထောင်ကာ အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လင်ဒေသည် အသက်လေးဆယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ ဂါးရက်သည် နိုင်ငံခြားသားများ၏ ရုပ်ရည်ကို သိပ်ရင်းနှီးမှုမရှိသောကြောင့် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ မသေချာပေ။ ခါးသည် သေတ္တာကြောင့် အနည်းငယ် ကိုင်းနေပြီး မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသည်။

သူသည် အနက်ရောင် အပြာရောင် ပိုးချည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစင်းကြောင်းများ ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။ ထွက်လာခြင်းမပြုမီ သေချာစွာ မီးပူတိုက်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် အထည်သည် မွဲခြောက်ပြီး ကြွပ်ဆတ်ဆတ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ ခြေအောက်ရှိ သားရေဖိနပ်များသည် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေပြီး မည်မျှကြာအောင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"ကျွန်တော် လင်ဒေ ဖဲရယ်လ်ပါ။ မှော်ဆရာ ကာရင်က မိတ်ဆက်ပေးတာပါ။ ဆေးဝါးပညာရှင် ရာထူးအတွက် လျှောက်ထားတာပါ..."

သူက သတိထားပြီး လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ဂါးရက်က သူ၏ညာလက်ကို ဆန့်တန်းပြီး နှုတ်ဆက်ဖက်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်က လင်ဒေ၏လက်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ လက်မ၊ လက်ညှိုး၊ နှင့် လက်ခလယ် အဆစ်များသည် မှင်စွန်းထင်းနေပြီး လက်ဖမိုးတွင် အမာရွတ်များ ရှိသည်။ မီးလောင်ရာဒဏ်ရာများ မဟုတ်ပုံရဘဲ အက်ဆစ်လောင်ကျွမ်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂါးရက် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလူမှာ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံ ရှိနေသည်လေ။

"အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့လား။ လာ မင်း အလုပ်လုပ်တာ ကြည့်ရအောင်"

ဂါးရက် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ လင်ဒေသည် သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာ အရှိန်က မမြန်သော်လည်း တည်ငြိမ်သည်။ ဂါးရက်သည် သူ ဆေးဝါးများကို ကိုင်တွယ်ပုံ၊ အပူပေးခြင်း၊ အငွေ့ပျံစေခြင်း၊ စစ်ထုတ်ခြင်း၊ ပုံဆောင်ခဲဖြစ်စေခြင်း၊ ပေါင်းခံခြင်း၊ ထုတ်ယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တိုင်းသည် မြန်လည်းမမြန်၊ နှေးလည်းမနှေးဘဲ စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေရင်း ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

"လစဉ် ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြား၊ ဆေးရုံမှာ ပေါင်းခံရေ တစ်ဂါလံ၊ ဆားရည်ရတစ်ဂါလံ၏ တစ်ဝက် (တစ်လီတာခွဲခန့်) နဲ့ အရက်ပုလင်းတစ်လုံးက နေ့တိုင်း မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲမှတ်လိုက်။ အဆင်ပြေလား"