'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ ထွက်ခွာခြင်း!

ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လက်ရာမြောက်စွာ အလှဆင်ထားသောအခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ပိုးသားကုလားကာနောက်ကွယ်မှ ဝေဝါးသောပုံရိပ်တစ်ခု မတ်မတ်ထိုင်ရင်း စားပွဲခုံကို စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေကာ စည်းချက်ကျသောအသံတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။ မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပိုးသားကုလားကာနောက်ကွယ်မှ ထူးဆန်းသောလေသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊

"ဘယ်လိုလဲ။"

"လျို့ကျန့်လီ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုပြန်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်း စတင်ဖို့ သေချာစေရန်အတွက် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားက အစီအစဉ်အတိုင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးပါပြီ" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်။

ဤစကားများကြောင့် အရိပ်က ချီးကျူးသည်၊ "အသက်နှစ်ဆယ်အောက် တတိယအဆင့်ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ယောက်၊ သမိုင်းမှတ်တမ်းများထဲမှာ ဘယ်သူက ထိုသို့သောစွမ်းဆောင်မှုကို အောင်မြင်အောင်မြင်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ငါက သူ့ရဲ့ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို အခက်အခဲနည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်ခဲ့တာပဲ။ ဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုးအောက်မှာ ဘယ်သူမှအသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်က မေးလိုက်သည်၊

"ဘာလို့ လျို့ကျန့်လီကို အရေးယူဆောင်ရွက်ရတာလဲ။ အနာဂတ်အစီအစဉ်ထဲက မတည်ငြိမ်တဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေလို့လား။"

"သူ့ကိုကြီးထွားဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက်သာပိုပေးလိုက်ရင် သူက မတည်ငြိမ်တဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်တာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ တကယ်တော့ ငါ သူ့နဲ့ဘာရန်ငြိုးမှမရှိဘူး။ ဒီလှုပ်ရှားမှုက သူ့ကိုဆန့်ကျင်တာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါက ဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုး ဆင်းသက်လာအောင် လှုံ့ဆော်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ကပ်ဘေးကိုခံယူမယ့်သူက သဘာဝအတိုင်းပါရမီရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်။ သူက သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ကိုက်ညီနေတာ။" ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် ကုလားကာနောက်ကွယ်မှအရိပ်က ပြုံးလျက်ဆိုသည်၊

"ပြောရရင် ငါ သူ့ရဲ့သွေးကြောပြတ်တောက်ပျက်စီးမှုကို ကုသပေးခဲ့တဲ့သူကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒါက ငါ့အတွက် အချိန်အများကြီး သက်သာစေခဲ့တယ်။"

"မူလကတော့ ငါက ကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က ပိုင်ဝူရွှမ်ဆီကို ပြန်လည်တာဝန်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။"

မဟာချန်မှာ ဓားသိုင်းပညာပါရမီရှင်နှစ်ဦးရှိတယ်၊ လျိုမိသားစုက လျို့ကျန့်လီနဲ့ ဓားဧကရာဇ်ရဲ့သမီး ပိုင်ဝူရွှမ်ပေါ့။ နောက်တစ်ဦးက ယခင်တစ်ဦးထက် အနည်းငယ်နိမ့်ကျပေမယ့် ကွာခြားချက်က သိသိသာသာမရှိဘူး။ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်မှာ သူက စတုတ္ထသဘောတရား ဓားဝှက်နယ်ပယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့်နဲ့ တစ်လှမ်းသာလိုတော့တယ်။ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဒီနောက်ဆုံးခြေလှမ်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်တယ်။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ပန်းတိုင်က အဲ့ဒီဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုးအတွက်ပေါ့" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းသိဖို့လိုအပ်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအရ မင်းတို့အလုပ်ကိုပဲ လုပ်ဖို့လိုတယ်" နောက်ကွယ်မှအသံက အေးစက်စွာဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခမ်းနားသောအခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တိုးညင်းသောအသံတစ်သံ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "သမိုင်းမြစ်ရေအလျဉ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုး၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကိုဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အဲ့ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ရာစွမ်းအားကို ငါ တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျမြင်တွေ့ချင်တယ်။ ဟင်၊ နက္ခတ္တဗေဒဖြစ်စဉ်၊ ပြောင်းလဲသွားပြီလား။" ပိုးသားကုလားကာနောက်ကွယ်မှ အရိပ်မှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်၊ မြူငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။

နောက်တစ်နေ့၊ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ချင်ဖုန်းက ထကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး အိမ်မှထွက်ခွာခဲ့သည်။ ယနေ့ သူ သူ၏မိန်းမကိုတွေ့ရန် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ ထွက်ခွာနေခြင်းဖြစ်ရာ သူ သဘာဝအတိုင်း နောက်ကျခံ၍မဖြစ်ပေ။ ချင်အိမ်တော်တံခါးဝတွင် မေမေလေးနှင့် ဒုတိယညီတို့ နှစ်ဦးလုံး ရှိနေကြသည်။ ချင်ဖုန်း ခဏတာအိမ်မှထွက်ခွာမည်ကို ယခင်ညကတည်းက သိရှိထားသဖြင့် သူတို့ သူ့ကိုလိုက်လံပို့ဆောင်ရန် စောစောထနှင့်ကြသည်။

"ဖုန်းအာ၊ ဒီခရီးက ရှည်လျားတယ်။ လမ်းမှာ အနည်းဆုံးနှစ်ရက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။ ရာသီဥတုက အေးတယ်၊ အဝတ်အစားတွေပိုဝတ်ဖို့ သတိရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အအေးမမိစေနဲ့။ ငါ မင်းအတွက် ခရီးထွက်ရိက္ခာခြောက်တချို့ ပြင်ဆင်ထားပေးတယ်။ သေချာစားနော်။" သူ၏မေမေလေးက သူ့ကို အထုပ်တစ်ထုပ်ကမ်းပေးရင်း ညွှန်ကြားသည်၊

"လောကကြီးက အခုအရမ်းပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်။ မင်းက အစိုးရလမ်းမတော်ပေါ်မှာ ခရီးသွားနေရင်တောင်မှ လုံးဝလုံခြုံတာမဟုတ်ဘူး။ သတိကြီးကြီးထားဖို့ သေချာပါစေ။ အန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် မဆင်မခြင်မလုပ်နဲ့။ ရှောင်နိုင်ရင် ရှောင်လိုက်။ နားလည်ရဲ့လား။" "ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ် မေမေလေး။ စိတ်မပူပါနဲ့" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ဘေးမှ သူ၏ဒုတိယညီက စိုးရိမ်ကြောင်းဖော်ပြသည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အတူတူလိုက်ခဲ့ဖို့ မလိုချင်ဘူးလား။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ရှင်းရှန့်ရဲ့ကာကွယ်မှုနဲ့ဆိုရင် ငါ့အတွက်လုံလောက်ပြီ။ မင်း အိမ်မှာနေပြီး အိမ်ကိုကောင်းကောင်းဂရုစိုက်လိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ထွက်ခွာသွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်အိမ်မှာရှိနေမှတော့ အစ်ကိုကြီး စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။"

"ဟုတ်တယ်။" ချင်ဖုန်းက သူ၏ညီ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ စိတ်ချသောအမူအရာပြလိုက်သည်။

နောက်ထပ်အနည်းငယ်ဖလှယ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်၊ "အဖေကော ဘယ်မှာလဲ။ သူ့သားက ခရီးရှည်ထွက်ခွာတော့မှာကို သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ လိုက်ပို့ဖို့ ထွက်မလာသင့်ဘူးလား။" ဤသည်နှင့် သူ၏မေမေလေးမှာ တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူတို့ တံခါးအပြင်ဘက်မှ အဖေ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊ "ငါ ဒီမှာ။"

စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးသွေးခေါင်းက မြင်းလှည်းမောင်းသူအဖြစ်ပြုမူကာ မြင်းလှည်းကို တံခါးဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာမောင်းနှင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် မြင်းလှည်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုလားကာကိုမတင်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်း၏အားကိုးမရတဲ့ အဘိုးကြီးမှလွဲ၍ အခြားမည်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

"အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဖေက မြင်းလှည်းထဲရောက်နေရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။ အဖေက ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊

"ငါ အစောပိုင်းက ထက်မြက်တဲ့ငွေရှာနည်းစိတ်ကူးတစ်ခု စဉ်းစားထားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက 'ပန်းတစ်ရာချိုင့်ဝှမ်း'ကနေ လက်ဖက်ခြောက်တချို့ဝယ်ပြီး ရောင်းဖို့ပဲ။ ငါ ထွက်ခွာဖို့အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ မင်းက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုသွားမယ်လို့ကြားတော့ အဲ့ဒါက လမ်းကြုံနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ငါ ဖုန်းအာနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင်တောင့်တင်းသွားသည်။

(ဒီဒုက္ခပေးမယ့်သူနဲ့ဆိုရင် လမ်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခတွေများကြုံတွေ့ရမလဲ။)

မေမေလေးက သက်ပြင်းချသည်၊ ငါ မနေ့ညက သူ့ကို အကြာကြီး အကြံပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီတစ်ကြိမ်စိတ်ကူးက သေချာပေါက် ပိုက်ဆံအများကြီးရစေမှာပါလို့ အာမခံခဲ့တယ်။ ဖုန်းအာ၊ မင်း သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ပြီး ငွေကိုအလဟဿမဖြုန်းတီးစေနဲ့နော်။"

ဒုတိယညီကလည်း လေးနက်တည်ကြည်စွာဆိုသည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ အဖေက ကျင့်ကြံမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ လမ်းမှာ အစ်ကိုကြီး သူ့ကိုဂရုစိုက်ရမယ်။"

"မေမေလေး၊ ဒုတိယညီ၊ စိတ်ချပါ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဆိုလိုက်သည်။

အဖေ: "???"

ချင်ဖုန်းက မြင်းလှည်းပေါ်သို့တက်ကာ သူ၏မိသားစုကို လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းမောင်းသူ၏လက်ထဲမှဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် အားမာန်ပြည့်ဝသောမြင်းမှာ ရှေ့သို့ရွေ့လျားသွားသည်။ သို့သော် လားရာမှာ ကျင့်ယန်မြို့တံခါးဝဘက်သို့ မဟုတ်ပေ။ အဖေက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "ငါတို့က 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို သွားနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတို့မထွက်ခွာခင် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို တင်ဖို့လိုသေးတယ်။"

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု မြင်းလှည်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဆံပင်ဖြူနှင့်၊ မီးခိုးရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညစ်ပတ်ပြီးသပ်ရပ်မှုမရှိသောပုံ၊ ညာလက်က သူ၏နားဖာချေးကိုကိုင်ထားလျက်၊ ချင်ဖုန်း၏ထူးဆန်းသောဆရာ၊ အဘိုးကြီးပိုင်လီမှလွဲ၍ အခြားမည်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ချင်ဖုန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို အကျဉ်းချုံးမိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ချင်ကျန့်အန်း "ဆရာ"ဟူသောစကားလုံးကိုကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးပိုင်လီကလည်း အခြားတစ်ဖက်မှသူကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ များများစားစားမပြောသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲမှအကြည့်မှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာကောင်းနေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြင်းလှည်းအတွင်းမှလေထုမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို အာရုံခံမိသော်လည်း များများစားစားအာရုံမစိုက်ပေ။ သူ သက်သောင့်သက်သာရှိသောနေရာတစ်ခုကိုရှာတွေ့ပြီး အနားယူရန် နောက်သို့မှီလိုက်သည်။

သို့သော် လေထုမှာ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသောအနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခု မှိုတက်နေသည့် အနံ့ရနေသည်။ သူ မျက်လုံးများဖွင့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုးကြီး သူ၏ညာခြေကိုဆန့်တန်းကာ သူ၏ညာခြေပေါ်မှလျော့ရဲနေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို လှုပ်ခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောက်ရိုးဖိနပ်အောက်တွင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ အနက်ရောင်ရွှံ့များ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် စူးရှသောအနံ့မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဆရာ..." ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာဖြစ်သွားပြီး စကားပြောရန်ရုန်းကန်နေသော်လည်း ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အဘိုးကြီးက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ညာလက်ကိုအသုံးပြု၍ သူ၏ခြေချောင်းများကိုကုတ်ကာ သူ၏နှာခေါင်းတွင် အနံ့ခံလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်လှိုင်းတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး အန်ချင်စိတ်ကိုသည်းခံရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ "ဒီထဲမှာ လေမဝင်ဘဲ အပ်စပ်လွန်းတယ်၊ ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို လတ်ဆတ်တဲ့လေထွက်ရှူလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီး သူ မီးသွေးခေါင်းဘေးတွင်ထိုင်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ အပြင်ဘက်မှာ အေးခဲနေတာ။ ဘာလို့ အထဲမှာမနေတာလဲ" မီးသွေးခေါင်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါသာ အထဲမှာဆက်နေရင် ငါ့မိန်းမကို တွေ့ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်" ချင်ဖုန်းက ခါးသက်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ မြင်းလှည်းအတွင်း၌ အဘိုးကြီးပိုင်လီက တိတ်ဆိတ်မှုကိုဖြိုခွင်းလိုက်သည်၊

"ဟန်ဆောင်ရတာ မပင်ပန်းဘူးလား။"

ချင်ကျန့်အန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊

"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားနဲ့မတူတာက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အပြင်ဘက်မှာဆိုရင် ဟန်ဆောင်စရာမလိုတော့ဘူးလေ။"

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် တစ်ခဏမျှကြည့်လိုက်ကြပြီး ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မြင်းလှည်းအတွင်းမှအသံမှာ အပြင်သို့ လုံးဝ ပေါက်ကြားထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။