ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားသို့ဝင်ရောက်ခြင်း

ထိုညသည် အေးချမ်းသောညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ၊ လုံးဝအဖြစ်အပျက်မရှိဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။

တောင်နက်တောနက်ကြီးထဲတွင် သားရဲများ၏ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် တစ္ဆေများ၏အော်ဟစ်သံများသည် ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ချင်ဖုန်းကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောင်တန်းတောအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

မီးသွေးခေါင်းက တောင်တန်းများထဲမှ မိစ္ဆာသတ္တဝါများတွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေပိုင်ဆိုင်မှုအသိရှိကြပြီး၊ သူတို့ကြားတွင် နယ်မြေလုပွဲဖြစ်ကာ အနိုင်အရှုံးဆုံးဖြတ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာမူ အရာရာသည် ထင်သလောက်မရိုးရှင်းဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုအပြင်၊ သူ့အဖေသည် ညဘက်ဆီးသွားသည့်အကြိမ်အရေအတွက်က ပုံမှန်ထက်ပိုများနေပုံရသည်။ ကျောက်ကပ်အားနည်းနေခြင်းများ ဖြစ်နေသလော။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ့အဖွဲ့သည် ဟွာရုန်လမ်းမကြီးအတိုင်း အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ကြပြန်သည်။

မြင်းခွာသံများ တခွပ်ခွပ်ထွက်ပေါ်နေပြီး အေးစက်သောလေသည် ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

မြင်းရထားကိုမောင်းနေသော မီးသွေးခေါင်းသည် နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ပြင်းထန်သောအအေးဒဏ်က သူ့ကိုများစွာမထိခိုက်ပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာမူ ကွဲပြားသည်။ သူသည် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမျှမသန်မာသောကြောင့် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အဝတ်အစားများဖြင့် ထွေးပိုက်ထားရသည်။

သူတုန်ယင်နေသည်ကိုမြင်သော မီးသွေးခေါင်းက လှမ်းကြည့်ရင်း စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ဘာလို့ ရထားလုံးထဲမဝင်ဘဲ နေနေတာလဲ။"

" အသက်နည်းနည်းပိုရှည်ချင်သေးလို့လေ" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်စဉ် လေအေးတစ်ချက်က သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် တုန်တက်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ မနက်ပိုင်းက သူရထားလုံးထဲဝင်ရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ရထားကာကိုဖွင့်လိုက်သည့်အခါ စူးရှသောအနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ရထားလုံးထဲရှိ သူ့အဖေသည် ထိုအနံ့ဆိုးကို မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ နေနိုင်သည်ကို သူအံ့ဩနေမိသည်။

ရထားလုံးအတွင်းတွင် ချင်ကျန့်အန်းသည် သူ့ဘေးမှထိုင်ခုံပေါ်တွင် လှဲနေသော အဘိုးကြီးကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ခြေထောက်နံ့ဆိုးတွေကို တစ်ခုခုလုပ်လို့မရဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး ပိုင်လီကမူ ဘာမှမဖြစ်သလို နားကိုအသာကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လဲ၊ ကိုယ့်သားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား။ ဟေ့၊ သူကခုမှ သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီနယ်ပယ်ကို ဝင်ခါစပဲရှိသေးတာ။ သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီက မခိုင်မာသေးဘူး။ အပြင်က လေအေးဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး အားကောင်းလာအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသော်လည်း ပိုင်လီ၏နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် သူ့နားထင်ကြောမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါခုနကပြောတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပဲ။ ရထားလုံးထဲမှာ ဒီသေးသေးလေးပဲ နေရာရှိတာ။ သူပါဝင်လာရင် ငါလှဲစရာနေရာတောင်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" အဘိုးကြီးက ရယ်ကျဲကျဲပြောရင်း သူ၏အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြေထောက်များကို အေးအေးလူလူ လွှဲနေလိုက်သည်။

သူတို့လေးယောက်သည် နေ့လယ်စာအတွက် ခေတ္တမျှသာရပ်နားပြီး လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်းမှောင်လာချိန်တွင် သူတို့သည် တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် ရောက်နေသော်လည်း တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်များက စိမ်းစိုနေပြီး လေထဲတွင် ပန်းရနံ့များနှင့် ငှက်ကလေးများ၏ တေးကျူးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်းရာသီများတွင်သာ ပွင့်သင့်သောပန်းများသည် ဤနေရာတွင် အပြည့်အဝ ဖူးပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သူတို့ အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ သွားရာတွင် ဖြတ်သန်းရမည့်လမ်းဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ရောင်စုံပန်းများဖြင့် ဖူးပွင့်နေသော ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီည ဒီတောင်ကြားမှာပဲ နားပြီး မနက်ဖြန်စောစောထွက်ကြတာပေါ့။ နေ့လယ်လောက်ဆို အနန္တဓားဂိုဏ်းကို ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တောင်ကြားသို့ရောက်သည်နှင့် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှ အအေးဒဏ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မီးသွေးခေါင်းသည် တောင်ကြားထဲသို့ဝင်သော လမ်းအတိုင်း ရထားလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာမောင်းနှင်သွားသည်။ ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာရွေ့လျားနေသော လူအုပ်ကိုကြည့်ရင်း သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်ကြီးမှာတောင် လူတွေဒီလောက်များနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။ "ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားထဲက လူစီးဆင်းမှုက နတ်ဘုံမြို့တော်တော်များများနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်။"

"ဘာကြောင့်လဲ " မီးသွေးခေါင်းက နားမလည်စွာမေးသည်။

ချင်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်။ " စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာပါ။ အကြောင်းရင်းသုံးခုရှိတယ်။"

"ပထမတစ်ခုက ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားဟာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးကောင်းပြီး အရှေ့ပိုင်းနယ်ပယ်၊ အနန္တဓားဂိုဏ်းနဲ့ နန်းမြို့တော်ကို သွားတဲ့သူတွေက ဒီနေရာကနေ မကြာခဏဖြတ်သန်းကြတယ်။"

"ဒုတိယတစ်ခုက ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားရဲ့ သဘာဝကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးလိုနွေးထွေးပြီး ပန်းတွေပွင့်ဖို့ သင့်တော်တယ်။ ဒါ့အပြင် လက်ဖက်ခြောက်အများအပြားထွက်ရှိတဲ့အတွက် ကုန်သည်တွေအများကြီးက ဒီကိုလာပြီး ဝယ်ယူကြတယ်။"

"တတိယတစ်ခုကတော့ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရေမွှေးမှုန့်နဲ့ လက်ဖက်ပန်းပွင့်ကောင်းတွေရှိတယ်။ သြဇာကြီးတဲ့မျိုးနွယ်စုတွေက မြင့်မြတ်တဲ့အမျိုးသမီးတွေက ဒီနေရာကို တလေးတစားနဲ့ လာလည်ကြတယ်။"

မီးသွေးခေါင်းက သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နန်းတွင်းက မောင်းမတော်တွေနဲ့ မင်းသမီးတွေတောင် တစ်ခါတစ်ရံ ဒီကိုလာလည်ကြတယ်လို့ လူတွေပြောတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အခုမှသိတော့တယ်။"

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် အဖေဖြစ်သူက ရထားကာကိုဖွင့်ကာ ရှေ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်ရင်း "ဒါ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားပဲ။ ဒီကနေ လက်ဖက်ခြောက်နည်းနည်းဝယ်ပြီး ကျင့်ယန်မြို့မှာ ပြန်ရောင်းလိုက်ရင် အမြတ်အများကြီးရမှာ သေချာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြား၏ လက်ဖက်ခြောက်သည် တာ့ချန်ပြည်တွင် နာမည်ကြီးပြီး ကုန်သည်အများအပြားက ဝယ်ယူရန် လာရောက်ကြသည်။

သို့သော် ဤနေရာမှ လက်ဖက်ခြောက်များသည် အလွန်ဈေးကြီးပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ချမ်းသာသူများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

ကျင့်ယန်မြို့သည် နတ်ဘုံမြို့အဆင့်သို့ ရောက်ခါစသာရှိသေးပြီး မြို့သားအများစုမှာ ထိုကဲ့သို့သော လက်ဖက်ခြောက်ကို မတတ်နိုင်သည့် သာမန်ပြည်သူများသာဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့အဖေ၏ ငွေရေးကြေးရေးအခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ထိုသို့ဝယ်ယူရန် ငွေအလုံအလောက်ရှိပါ့မလား။

ဤသို့တွေးနေစဉ် ချင်ဖုန်းသည် သူ့အဖေက လက်ဖဝါးကိုဆန့်တန်းကာ သူ့ရှေ့တွင် ဖြန့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမကောင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် "ဘာသဘောလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ခြောက်ဝယ်တာက ကုန်ကျစရိတ်များတယ်။ မင်းပိုက်ဆံထဲက အရင်ချေးပေးထား။ လက်ဖက်ခြောက်ပြန်ရောင်းပြီးလို့ ပိုက်ဆံရရင် မင်းကို အရင်းရောအမြတ်ပါ ပြန်ပေးမယ်" ဟု သူ့အဖေက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိသားပဲ" ချင်ဖုန်းက သူ့နဖူးသူကိုင်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ချေးချင်တာလဲ။"

အဖေက ခဏစဉ်းစားပြီး လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြသည်။

"ငွေသားတစ်သောင်းတေးလ်လား။"

ချင်ဖုန်း စဉ်းစားဟန်ပြလိုက်သည်။ သူ့အတွက်တော့ ဤငွေပမာဏက များသည်ဟုမဆိုနိုင်။

ထို့အပြင် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှ လက်ဖက်ခြောက်သည် နာမည်ကြီးသောကြောင့် သိသာသောအမြတ်အစွန်းများ မရရှိသည့်တိုင်အောင် သူ့အဖေသည် ဤလုပ်ငန်းတွင် အရှုံးပေါ်ဖွယ်မရှိပေ။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ၎င်းသည် အတော်လေး ဘေးကင်းလုံခြုံသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင့်ချိန်စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းခေါင်းညိတ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံထုတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အဖေက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "ငွေသားတစ်ထောင်တေးလ်ဆို များလွန်းနေမလား။ ငါးရာလောက်ဆိုရင်ကော" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ငွေသားတစ်ထောင်တေးလ်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ့အဖေ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အရှုံးပေါ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှုတို့ကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရလေသလား။ ဤမျှနည်းသောငွေဖြင့် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှ လက်ဖက်ခြောက်ကို မည်သို့ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။

သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖေ့ကို ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာ မျက်နှာမငယ်စေနိုင်ဘူး" ဤသို့တွေးကာ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချပြီး ငွေသားခြောက်ရာတေးလ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အဖေက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ရထားလုံးအတွင်းတွင် ဤမြင်ကွင်းကိုတွေ့မြင်နေရသော ဆရာဖြစ်သူအဘိုးကြီးက ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာပြသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။

မီးသွေးခေါင်းက ရထားလုံးကိုမောင်းနှင်ကာ လူအုပ်နောက်လိုက်၍ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

မိုင်အနည်းငယ်လျှောက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသွားသည်။

တောင်ကြားအတွင်းတွင် ပန်းများအပြည့်အဝဖူးပွင့်နေပြီး အပြင်ဘက်ထက် များစွာပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးထားသည်။

လှပသောပြခန်းများနှင့် မျှော်စင်များသည် မြေပြင်မှထိုးထွက်နေပြီး ရောင်စုံပိတ်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရာ နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ထွင်းထုထားသောတန်းများနှင့် ကျောက်စိမ်းတိုင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ဂိတ်တံခါးကြီးတစ်ခုရှိသည်။ ဝင်ပေါက်ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရောင်စုံအဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော ကျက်သရေရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် အမျိုးသမီးပျိုနှစ်ဦးရှိနေသည်။ သူတို့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရင်း တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အပြန်အလှန်အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုတောင်းခံခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အမျိုးသမီးပျိုနှစ်ဦး၏ ပြည့်ဖြိုးသောရင်ဘတ်ကို မတော်တဆကြည့်လိုက်မိရာ သူတို့၏အင်္ကျီပေါ်တွင် ပန်းထိုးထားသော ကမဲလီယာပန်းပုံစံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူနားလည်လိုက်သည် — ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်း၏ တပည့်များပင်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားအတွင်းတွင် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၏ စီမံခန့်ခွဲသူများပင်ဖြစ်သည်။

တပည့်များ၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာ မိန်းကလေးများဖြစ်ကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် ချောမောလှပကြသည်။

အကယ်၍ သင်သည် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားသို့ ဝင်လိုပါက သူတို့၏စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။

• အကယ်၍ သင်သည် ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားမည်ဆိုပါက အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက သင့်ကို တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေထိုင်ရပါ။

• အကယ်၍ သင်သည် တောင်ကြားတွင် နေထိုင်လိုပါက လူတစ်ဦးလျှင် ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားနှုန်းဖြင့် လူဦးရေအတိုင်း ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

• ထို့အပြင် နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုရှိသေးသည်- သင်ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှလူများက သဘောကျပါက သင့်ကဗျာကို တန်ဖိုးထားမည့် အနုပညာရင်ပြင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

မှတ်သားစရာမှာ ဒုတိယနည်းလမ်းဖြင့် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင် နေထိုင်သူများသည် တစ်သက်တာလုံး လွတ်လပ်စွာဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိ အထူး VIP ဧည့်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားသည် နာမည်ကြီးလာသည့်အချိန်မှစ၍ အနုပညာရင်ပြင်အတွက် ရွေးချယ်ခံရသော ကဗျာအရေအတွက်သည် ဆယ်ပုဒ်မကျော်သေးရာ ဤတာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ညွှန်ပြနေသည်။