အနုပညာရင်ပြင်

လူလေးယောက်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပန်းတစ်ရာတောင်ကြား၏ ဂိတ်တံခါးသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာကြသည်။

ဂိတ်တံခါးကိုစောင့်ကြပ်နေသော ချစ်စရာကောင်းသည့်အမျိုးသမီးပျိုနှစ်ဦးသည် စာပေပညာရှင်ဝတ်စုံဖြင့် ခန့်ညားသောချင်ဖုန်းကိုမြင်သောအခါ မျက်လုံးများအရောင်တောက်လာကြသည်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူအမျိုးမျိုးလာကြသွားကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂိတ်တံခါးကိုစောင့်ကြပ်ခဲ့ရာတွင် ဤမျှခန့်ညားသောလူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ချက်ချင်းပြုံးပြကာ ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။

"ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာ တစ်ညတာတည်းခိုမှာလားရှင့်" ဘယ်ဘက်မှအမျိုးသမီးက ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း ချင်ဖုန်းကို မသိမသာတစ်ချက်ကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့လေးယောက်က ဒီမှာတစ်ညတည်းခိုဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်" ဟု မီးသွေးခေါင်းက မြင်းဇက်ကြိုးကိုတင်းလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် တံခါးစောင့်အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ညင်သာစွာပြောသည်။ "ဒီကစည်းကမ်းတွေကို သိပါသလားရှင့်။ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာတည်းချင်ရင် လူတစ်ယောက်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားပေးရပါတယ်။ ဒါကြောင့် လေးယောက်အတွက်ဆိုရင် ရှစ်ပြားကျပါမယ်။"

"ကောင်းပြီ" ဟု ချင်ဖုန်းကပြောပြီး ငွေထုတ်ရန် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်စည်းကမ်းတစ်ခုရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ရှင့်အနေနဲ့ ကဗျာစပ်ဆိုနိုင်ပြီး အနုပညာရင်ပြင်ကိုဝင်ခွင့်ရဖို့ ရွေးချယ်ခံရမယ်ဆိုရင်တော့ ငွေတစ်ပြားမှပေးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အခုချိန်ကစပြီး ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကို လွတ်လပ်စွာဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မှာပါ။"

"သခင်လေးရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့တူတာကြောင့် စမ်းကြည့်ချင်စိတ်များရှိပါသလားရှင့်" သူမက ချင်ဖုန်းကို တောက်ပသောမျက်ဝန်းများဖြင့်ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် အမျိုးသမီးသည် ချင်ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဘယ်ဘက်မှအမျိုးသမီးက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်ကာ ထပ်ပြောသည်။ "ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ကဗျာက အနုပညာရင်ပြင်အတွက် ရွေးချယ်ခံရရင် တခြားသူတွေကြည့်ရှုခံစားနိုင်အောင် ပြသထားမှာပါ။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကို နေ့တိုင်းလူပေါင်းများစွာလာကြတာလေ။ စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါဟာဂုဏ်ယူစရာကြီးတစ်ခုပါပဲ။ နန်းမြို့တော်က စာပေအကယ်ဒမီကြီးက လူငယ်သခင်လေးတော်တော်များများလည်း အနုပညာရင်ပြင်မှာ ကဗျာတွေထားခဲ့ဖူးပြီး အခုထိတိုင် ပြောစမှတ်တွင်နေဆဲပါ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပန်းခြံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ပန်းခြံအပြင်ဘက်တွင် လူတစ်စုစုဝေးနေကြပြီး ပန်းခြံအပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကဗျာလိပ်များကို ချီးကျူးနေကြသည်။

ပန်းခြံ၏ထိပ်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်ဘောင်ခတ်ထားသောကဗျာတစ်ပုဒ်သည် အထူးပင်မျက်စိကျစရာဖြစ်နေသည်။

ထိုပန်းခြံသည် အမျိုးသမီးပြောသော အနုပညာရင်ပြင်ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် အိတ်ထဲမှ ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ငွေဒင်္ဂါးများပေးချေပြီးနောက် မီးသွေးခေါင်းသည် ရထားလုံးကိုမောင်းကာ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြား၏ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ဘာလို့မစမ်းကြည့်တာလဲ။ ဆရာ့အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ရိုးရိုးကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးတာက လွယ်လွယ်လေးဖြစ်မှာပဲ၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်းကုန်သက်သာတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြားလေးပဲဟာ။ ဘာလို့အဲ့ဒါအတွက် အပင်ပန်းခံနေရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ကဗျာဆိုတဲ့လမ်းက ခံစားချက်တွေကိုဖော်ပြဖို့ပဲ။ ဒီလိုရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စေ့ဆော်လို့ရမှာလဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက ပယ်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနုပညာရင်ပြင်ဘက်မှ အံ့ဩတကြီးအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ ဒီပန်းခြံထဲကပန်းတွေ! ကောလာဟလတွေအတိုင်းပဲ။ ကဗျာကောင်းတစ်ပုဒ်ပေါ်လာတာနဲ့ အနုပညာရင်ပြင်ထဲကပန်းတွေကို ပွင့်စေနိုင်တာပဲ!"

"ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲပွင့်နေတဲ့ ဒီပန်းငုံတွေက ဆက်ပြီးကြီးလာနေတုန်းပဲ။ မယုံနိုင်စရာပဲ! ဒီကဗျာက ကဗျာအသစ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်လာနိုင်မလား?!"

ထွင်းထုထားသောတန်းများနှင့် ကျောက်စိမ်းတိုင်များဖြင့်ခမ်းနားသောဂိတ်တံခါးဝတွင် တံခါးစောင့်အမျိုးသမီးပျိုနှစ်ဦးသည် ဆူညံသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အသံလာရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ပါးစပ်လေးများအနည်းငယ်ဟသွားပြီး လှပသောမျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

ဘယ်ဘက်မှအမျိုးသမီးက အော်လိုက်သည်။ "ပန်းတွေက ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပွင့်နေပြီ! မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုသွားသတင်းပို့။ နောက်ထပ်နာမည်ကြီးကဗျာတစ်ပုဒ် အနုပညာရင်ပြင်အတွက် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီ!"

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မအခုပဲသွားလိုက်မယ်။" ဝဖြိုးသောအမျိုးသမီးသည် တောင်ကြားဘက်သို့ အပြေးအလွှားသွားရာ သူမ၏ရင်ဘတ်သည် လှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေသည်။

"သခင်လေး၊ ဒီမှာကြည့်ပါဦး" မီးသွေးခေါင်းက အနုပညာရင်ပြင်ကို စပ်စုသောမျက်နှာထားဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ယခင်က ပန်းငုံများပြည့်နေသောရင်ပြင်သည် ယခုအခါ အရောင်အသွေးစုံလင်လှပပြီး မွှေးရနံ့များသင်းပျံ့နေသော ပန်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖူးပွင့်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အတွေးနက်နေရင်း အတိတ်ကဆရာဖြစ်သူ၏ စာပေမီးဖိုကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

ထိုစက်ပစ္စည်းသည် ကဗျာ၏အရည်အသွေးပေါ်မူတည်၍ မီးခိုးများထွက်လေ့ရှိပြီး မီးခိုး မြင့်လေ ကဗျာ ကောင်းလေဖြစ်သည်။

အနုပညာရင်ပြင်သည်လည်း အလားတူရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပုံရသော်လည်း မီးခိုးအစား ပန်းများဖူးပွင့်ခြင်းကို အသုံးပြုသည်။

ရထားလုံးအတွင်းတွင် အဖေနှင့်ဆရာဖြစ်သူအဘိုးကြီးနှစ်ဦးလုံးသည် ဆူညံသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ရထားကာကိုမကာ အနုပညာရင်ပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာဖြစ်သူက ကဗျာလိပ်များကို မျက်နှာသေဖြင့်တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရထားလုံးထဲသို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။

ဆူညံရခြင်းအကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားပြီးနောက် အဖေက "လက်ဖက်ခြောက်ကောင်းတွေလုနေကြတယ်လို့ ထင်နေတာ" ဟု တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် ရထားကာကိုပြန်ချလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ သွားကြည့်ချင်လား" ဟု ရှင်းရှန့်က မေးသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလက်သွားပြီး အနုပညာရင်ပြင်အပြင်ဘက်မှ လေ၊ ပန်း၊ နှင်း၊ လ နှင့် လှပသောမိန်းမပျိုများအကြောင်းကို အဓိကထားရေးဖွဲ့ထားသော ကဗျာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်၊ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကဲ့သို့သောနေရာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းကို အာရုံစိုက်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ကဗျာအချို့မှာ မဆိုးလှသော်လည်း အချို့မှာမူ အလွန်အကျွံမွမ်းမံထားပြီး အနည်းငယ်သာမန်ဆန်နေသည်။

သို့သော် ရွှေရောင်ဘောင်ခတ်ထားသော ကဗျာများမှာမူ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို အမှန်တကယ်ဖော်ကျူးနေပြီး ဖော်ပြခဲ့သော ကဗျာသရဖူဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသည်။

ယခုအခါ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဖူးပွင့်နေသော ပန်းခြံကိုပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်ပန်းများမှာ ဆက်လက်မပွင့်တော့ပေ။

ယခင်ကဗျာသရဖူသည် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဖူးပွင့်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ယနေ့ကဗျာက ထိုစံချိန်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် လူတိုင်းစိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်က ကဗျာဆရာကို အားလုံးကချီးကျူးခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဤကဲ့သို့သောမြင်ကွင်းမျိုးသည် မည်မျှကြာအောင် မပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

တံခါးစောင့်အမျိုးသမီးသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာလျှောက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုက်သည်။

ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်သည် ကဗျာဆရာဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ့ကျောပြင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာ "သွားကြစို့။ ငါတခြားနေရာတွေ စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ ဒီမှာအချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းတစ်ခုရှာပြီး အခန်းများရယူပြီးနောက် အဖွဲ့သည် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

လှုပ်ရှားရန်ပျင်းရိသော ဆရာဖြစ်သူက ဧည့်သည်အခန်းသို့တန်းသွားပြီး ကောင်းမွန်သောဝိုင်နှင့်အစားအစာတစ်ပွဲမှာလိုက်သည်။

အဖေက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို လက်ဖက်ခြောက်ဘယ်မှာဝယ်နိုင်သလဲမေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာထွက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့သည် မွှေးကြိုင်ပြီးစည်ကားသော ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

အေးအေးလူလူလမ်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချင်ဖုန်းတွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင် အမျိုးသမီးများအကြားရေပန်းစားသော နှုတ်ခမ်းနီနှင့်အလှကုန်များအပြင် အမျိုးသမီးများကိုစွဲဆောင်နိုင်သော လှပပြီးလက်ရာမြောက်သည့် လက်ဝတ်ရတနာများလည်းရှိသည်။

သူသည် သူ့၏လှပသောမိန်းမအတွက် ကောင်းမွန်သောပစ္စည်းတစ်ခုရွေးချယ်ပေးချင်သည်။

အချိန်အလုံအလောက်ရှိလျှင် နင်ရွှမ်နှင့် မမလေးကန်းအတွက်လည်း တစ်ခုခုရွေးပေးနိုင်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ချင်ဖုန်းတို့သည် မကြာမီတွင် လက်ရာမြောက်သောထပ်ခိုးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထပ်ခိုးတွင် ထင်ရှားသောဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု၌ "ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း" ဟု စာလုံးကြီးသုံးလုံးဖြင့် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ဤသည်မှာလည်း ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားအတွင်း လက်ဝတ်ရတနာအရောင်းရဆုံးဆိုင်ဖြစ်သည်။

ထပ်ခိုးထဲသို့ဝင်သည်နှင့် စိတ်အားထက်သန်သောအမျိုးသမီးပျိုတစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုသည်။

ချင်ဖုန်း၏လာရောက်ခြင်းရည်ရွယ်ချက်ကိုသိပြီးနောက် သူမသည် ဆိုင်၏လူကြိုက်အများဆုံးလက်ဝတ်ရတနာပုံစံများကို မိတ်ဆက်ပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် မီးသွေးခေါင်း၏အကြံဉာဏ်ကိုလည်း တောင်းခံခဲ့သော်လည်း "မမလေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာနဲ့ဓားပညာကိုပဲ လေ့လာခဲ့တာပါ၊ ဒီလိုအမျိုးသမီးအသုံးအဆောင်တွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး" ဟူသော အဖြေသာရရှိခဲ့သည်။

အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် လန်နင်ရွှမ်နှင့် ချန်းဖေးလန်တို့အတွက်ပေးမည့်လက်ဝတ်ရတနာများကိုသာ ဦးစွာရွေးချယ်လိုက်ရသည်။

"သခင်လေး၊ မမလေးက ဒီပစ္စည်းတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ နှစ်ခုလောက်ဝယ်ရင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ရှင်းရှန့်က သခင်လေးသည် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းတွင် ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

ဒီကလက်ဝတ်ရတနာတွေက ဈေးမပေါဘူး၊ တစ်ခုကို အနည်းဆုံး ငွေသားရာဂဏန်းလောက်ကုန်ကျပြီး သခင်လေးအရင်ရွေးခဲ့တဲ့နှစ်ခုဆိုရင် အနည်းဆုံး ငွေသားတစ်ထောင်တေးလ်ကနေစတယ်!

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနားလည်မှုလွဲနေပြီ။ မင်းရဲ့မမလေးအတွက် လက်ဝတ်ရတနာကို ငါยังမရွေးရသေးဘူး။"

ချင်ဖုန်းက မျက်နှာမနီ၊ အသက်မရှူရပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ "ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကိုလာတုန်း ပစ္စည်းလေးနည်းနည်းပါးပါးပိုဝယ်သွားတာ မှန်တာပဲမဟုတ်လား။"

စိတ်အားထက်သန်သောအမျိုးသမီးပျိုသည် ထိုစကားကိုကြားသော် ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်လေးပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ နန်းမြို့တော်ရဲ့ရတနာစုစည်းပြခန်းကလွဲရင် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကလက်ဝတ်ရတနာတွေက အကျော်ကြားဆုံးပါပဲ။ ဘယ်ကံကောင်းတဲ့အမျိုးသမီးက သခင်လေးနဲ့လက်ထပ်ခွင့်ရမလဲမသိဘူးနော်။"

"အဲ့ဒါ လျို့ကျန့်လီလို့ပြောရင် မင်းအတွေးပြောင်းသွားနိုင်တယ်" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်၊ "ဒါတွေအပြင် တခြားလက်ဝတ်ရတနာတွေရှိသေးလား။ မင်းတို့ဆီမှာ စုစုပေါင်းသုံးထပ်ရှိတာတွေ့တယ်။ ငါ့ကိုအပေါ်ထပ်ခေါ်သွားပြလို့ရမလား။"

အောက်ထပ်ကလက်ဝတ်ရတနာတွေက ဒီဇိုင်းနည်းနည်းရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး လျို့ကျန့်လီနဲ့မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ သူအမြဲခံစားနေရသည်။

အမျိုးသမီးပျိုက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အပေါ်ထပ်မတက်မီ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲပြောလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ ကြိုပြောထားပါရစေ၊ တတိယထပ်ကလက်ဝတ်ရတနာတွေက ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်လို့ရတဲ့အရာတွေမဟုတ်ပါဘူး၊ ကံကြမ္မာပေါ်မှာမူတည်ပါတယ်။"

"ကံကြမ္မာ ဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ စပ်စုသွားကြပြီး အံ့ဩကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မနဲ့လိုက်လာရင် နားလည်သွားမှာပါ" ဟု အမျိုးသမီးပျိုကပြောရင်း သူတို့ကိုအပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။