လှပသောကဗျာ

လမ်းညွှန်နောက်လိုက်၍ သူတို့သည် တတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသော လက်ဝတ်ရတနာအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာနည်းပါးသွားသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ဖန်ခွက်တစ်ခုစီတွင် ထည့်သွင်းကာကွယ်ထားသည်က သူတို့၏တန်ဖိုးကြီးမားမှုကို ညွှန်ပြနေသည်။

အောက်ထပ်ဒုတိယထပ်မှ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ထားသော ပစ္စည်းများနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာမှ ဖန်ခွက်များပေါ်တွင် နားလည်ရခက်သော စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိုး၊ နှင်း၊ ဆောင်းဦး၊ လ စသည်ဖြင့် အနည်းငယ်ကိုသာ ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်...

အမျိုးသမီးပျိုသည် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိပြုမိပြီး ပြုံးကာ ရှင်းပြသည်။ "သခင်လေးတို့ ဖန်ခွက်တွေပေါ်က စာလုံးတွေကို တွေ့ရဲ့လားရှင့်။ ဒီအထပ်ကနေ သဘောကျတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခုကို ယူဖို့ဆိုရင် ငွေတစ်ပြားမှ ပေးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစာလုံးတွေကို အခြေခံပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးရပါမယ်။"

"စပ်ဆိုလိုက်တဲ့ကဗျာက ဖန်ခွက်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေနိုင်တယ်ဆိုရင် ဖန်ခွက်ကပွင့်လာမှာဖြစ်ပြီး သခင်လေးက အတွင်းကလက်ဝတ်ရတနာကို ယူနိုင်မှာပါရှင့်။"

ချင်ဖုန်းသည် နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြစ်သွားသည်။ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင် ကဗျာများကို ဤမျှလောက် တန်ဖိုးထားကြသလော။

အနုပညာရင်ပြင်အတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းအတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်ပုံရသည်။

သူသည် တတိယထပ်တွင် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရင်း ဖန်ခွက်များအတွင်းမှ လက်ဝတ်ရတနာများကို မျက်စိဖြင့်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အများစုမှာ သာမန်မဟုတ်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် အချို့မှာ လက်ဝတ်ရတနာဟုပင် ခွဲခြားမရတော့ဘဲ ရတနာများဟုပင် ဆိုနိုင်သည်!

ချင်ဖုန်းသည် ထူးဆန်းသောပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒီပစ္စည်းအတွက်လည်း စည်းကမ်းက အတူတူပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးပျိုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဖန်ခွက်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေပြီး ပွင့်အောင်လုပ်နိုင်သမျှတော့ အတွင်းမှာဘာပဲရှိရှိ ယူသွားနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖန်ခွက်ကိုဖွင့်လို့မရဘူးဆိုရင်တော့ သခင်လေးက ရွှေတစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းပေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မတို့မရောင်းပါဘူး။ ဒါက ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း တတိယထပ်ရဲ့ စည်းကမ်းပါပဲ။"

ချင်ဖုန်း နားလည်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် တတိယထပ်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လျှောက်သွားရာ မကြာမီမှာပင် သူ၏အာရုံကို ကျောက်စိမ်းဖြူဆံထိုးတစ်ခုက ဖမ်းစားသွားသည်။

ဆံထိုးတစ်ခုလုံးသည် ဖြူစင်နေပြီး ရေလှိုင်းများနှင့်တူသော ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြာရောင်အစင်းများ ပါရှိသည်။

၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဓားတစ်ချောင်းနှင့်တူပြီး အပိုအလှဆင်မှုများမပါရှိပေ။

ရိုးရှင်းသော်လည်း ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ဤသည်မှာ သူ၏မိန်းမအတွက် အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်သွားသည်။

သူ၏မိန်းမသည် ဤကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ဆံထုံးတွင်ထိုးကာ ဆံပင်ကိုဖြီးလိမ်းရင်း ညင်သာစွာပြုံးနေသည့်ပုံရိပ်ကိုပင် သူမြင်ယောင်မိနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါပဲ!" ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်လိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ 'အလှတရား' ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကဗျာဆရာကြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမအတွက်မို့လို့ ခင်ဗျားရဲ့ကဗျာကို ကူး... အဲ... ငှားသုံးလိုက်ပါရစေ။"

ထိုသို့သောအတွေးများဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် စုတ်တံကိုကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ဘေးမှ ချစ်စရာကောင်းသောမိန်းကလေးက စကားပြောလာသည်။ "သခင်လေး၊ ခဏစောင့်ပါဦးရှင့်။"

"ဘာလို့လဲ။ မင်းတို့စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမလို့လား။" မီးသွေးခေါင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းလည်း ခေါင်းလှည့်ကာ စပ်စုသောအရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။

"အထင်လွဲသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။ စည်းကမ်းတွေကို သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်လို့ ပြန်ရုပ်သိမ်းစရာအကြောင်းမရှိပါဘူး။ ကျွန်မက သခင်လေးကို တစ်ခုသတိပေးချင်ရုံလေးပါပဲ။ တကယ်တော့ ဒီလက်ဝတ်ရတနာကို အရင်ကလူတော်တော်များများ လိုချင်ခဲ့ကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးလက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားခဲ့ကြရပါတယ်။"

ရှင်းရှန့်ကမူ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကြည့် နေသည်။ "သူတို့က အရည်အချင်းမရှိဘဲ ဖန်ခွက်ကိုဖွင့်ပေးနိုင်မယ့် ကဗျာမရေးနိုင်ခဲ့လို့ လက်ဗလာနဲ့ပြန်သွားရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သခင်လေးက သူတို့နဲ့နှိုင်းလို့မရဘူး။"

မိန်းကလေးက ပြုံးကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "သခင်လေးပြောတာမှန်ပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့သခင်လေးက သာမန်လူမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောချင်တာက တကယ်တော့ တခြားအကြောင်းပါ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကို ဝင်လာတုန်းက အနုပညာရင်ပြင်ကို ဖြတ်လာခဲ့ကြမှာ သေချာပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရွှေရောင်ဘောင်ခတ်ထားတဲ့ ကဗျာလိပ်ကို တွေ့ခဲ့ကြလားရှင့်။"

"ကဗျာသရဖူကို ပြောနေတာလား" ဟု ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး တွေ့ခဲ့ပုံရပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲ့ဒီကဗျာကိုရေးခဲ့တဲ့လူငယ်ကလည်း အစက ဒီကျောက်စိမ်းဆံထိုးကိုပဲ မျက်စိကျခဲ့တာပါ" ဟု မိန်းကလေးက စကားထဲတွင် အရိပ်အမြွက်ပြောလိုက်သည်။

မီးသွေးခေါင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။ သူသည် နေ့စဉ်ဓားနှင့်လှံများကိုင်စွဲနေပြီး ကဗျာနားမလည်သော်လည်း ကဗျာသရဖူကိုရေးနိုင်သူတစ်ယောက်သည် စာပေအရည်အချင်းကောင်းမွန်ရမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သောလူပင်လျှင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို မယူနိုင်ခဲ့ခြင်းက ဤအရာသည် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း ပြသနေသည်။

ဘေးသို့ကြည့်လိုက်ရာ သခင်လေး၏ မျက်ခုံးများပင့်တက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ရှင်းရှန့်က ခေါင်းမာစွာပြောလိုက်သည်။ "အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့ဒီလူမယူနိုင်တိုင်း ကျွန်တော့်သခင်လေး မယူနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာမှမဟုတ်တာ။"

မိန်းကလေးက ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုသို့သောအခြေအနေများကို အကြိမ်များစွာကြုံတွေ့ဖူးပြီး တည့်တည့်ပင်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလူငယ်က ကဗျာရေးပြီး ဖန်ခွက်ကိုမဖွင့်နိုင်ခဲ့တဲ့အခါ သူတော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့ ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းက လိမ်လည်နေတယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာပေါ့။ အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ သူက မန်နေဂျာကို သွားရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မန်နေဂျာက နည်းနည်းစရိုက်ကြမ်းတဲ့သူမျိုးပါ။"

ဤနေရာတွင် မိန်းကလေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့် မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။

အဖြစ်မှန်မှာ ကဗျာသရဖူကိုရေးခဲ့သောလူငယ်သည် အနုပညာရင်ပြင်မှ ပန်းများ၏ ၈၀% ကို ဖူးပွင့်စေနိုင်သည်ဟု ဖြောင့်မတ်သောစကားများဖြင့် ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ သူက ဖန်ခွက်လေးတစ်ခုကိုပင် ဖွင့်မရနိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုစကားကိုကြားသော် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း၏မန်နေဂျာက လူငယ်၏ကဗျာစွမ်းရည်မှာ မမီသေးဘဲ အပေါ်ယံသာဖြစ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသားပြောခဲ့သည်။

အနုပညာရင်ပြင်မှပန်းများ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပွင့်လျှင် ဘာဖြစ်သနည်း။ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကိုထည့်ထားသော ဖန်ခွက်ကိုဖွင့်ရန် အနုပညာရင်ပြင်မှပန်းများကို အနည်းဆုံး ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း၊ သို့မဟုတ် တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းအထိပင် ဖူးပွင့်စေရန် လိုအပ်သည်!

လူငယ်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုသို့သောကဗျာကို မည်သူရေးနိုင်မည်နည်း။

အခြေအနေတင်းမာလာသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းချုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အလျှော့မပေးလိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

အနုပညာရင်ပြင်သည် မူလက ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကျောက်စိမ်းဆံထိုး၏ဖန်ခွက်နှင့် အနုပညာရင်ပြင်ကြားတွင် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူက နောင်တွင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုး၏ဖန်ခွက်အတွက် ကဗျာစပ်ဆိုခြင်းသည် အနုပညာရင်ပြင်အတွက် ကဗျာစပ်ဆိုခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန်ခွက်ကိုဖွင့်ပေးနိုင်သောကဗျာကို စပ်ဆိုနိုင်ခဲ့လျှင် အမှန်တကယ်ပင် အနုပညာရင်ပြင်ကို ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက်ပို၍ ဖူးပွင့်စေနိုင်ပြီး လူငယ်၏ကဗျာစွမ်းရည်မှာ မပြည့်စုံသေးကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းကို အဆိုပြုလိုက်သည်နှင့် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း၏မန်နေဂျာက ချက်ချင်းသဘောတူခဲ့သည်။

သို့သော် လူငယ်မှာမူ ယုံကြည်မှုမရှိသေးပေ။ အကယ်၍ မည်သူမျှ ဤဖန်ခွက်ကို မည်သည့်အခါမျှမဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ဤပြောဆိုချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ အတည်မပြုနိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်လော။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်သည် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းချုပ်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မတွေးတောတော့ပေ။

ဤအကြောင်းကိုနားထောင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ကျွန်တော်ဒီဖန်ခွက်အတွက် ကဗျာတစ်ပုဒ်စပ်လိုက်ရင် အနုပညာရင်ပြင်မှာ ပေါ်လာမှာပေါ့။"

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး" ဟု မိန်းကလေးက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြသည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်းအပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင်ရှိသောကြောင့် ဤသို့သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ကဗျာတွင် အရည်အချင်းအနည်းငယ်ရှိသော လူငယ်မှလွဲ၍ ဤတတိယထပ်သို့လာရောက်သူအများစုမှာ အပျော်တမ်းသမားများသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ကဗျာများမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဒီမှာ ရှက်ရုံသာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိ၊ လူအများရှေ့တွင် ရှက်ရကွဲလျှင်မူ အလွန်အရှက်ရစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းသည် မိန်းကလေး၏အတွေးကိုနားလည်ပြီး ပြုံးကာ "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူးရှင့်။" မိန်းကလေးသည် တစ်ဖက်လူက လက်လျှော့လိုက်ပြီဟုထင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူမအံ့ဩစွာပင် အနက်ရောင်ဝတ်ခန့်ညားသောလူငယ်သည် စုတ်တံကို ထပ်မံကောက်ယူလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရှင့်အနေနဲ့..."

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ဒီကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို တကယ်သဘောကျလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် စမ်းကြည့်ချင်တယ်။"

သူ၏စကားကြောင့် မိန်းကလေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီလိုဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်ပါရှင့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လူငယ်ရေးသောကဗျာသည် သူ၏ရုပ်ရည်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံလောက်နှင့် ကိုက်ညီပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာအရတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုနိုင်သေးသည်။

ချင်ဖုန်းသည် စုတ်တံကိုကောက်ယူ၊ အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ပြီးနောက် ဖန်ခွက်ဘေးမှ အဖြူရောင်စာလိပ်ပေါ်တွင် စုတ်တံနှင့်မှင်ကို လွတ်လပ်စွာ ရေးလိုက်သည်။

တိမ်စိုင်တို့က သူမ၏ဝတ်ရုံလွှာကို တမ်းတကာ၊ ပန်းပွင့်တို့က သူမ၏လှပသောမျက်နှာကို တောင့်တကြသည်။ နွေဦးလေညှင်းက တံခါးခုံကို ပွတ်သပ်တိုက်ခတ်ပြီး နှင်းစက်လေးများက အလှကိုပိုမိုတောက်ပစေသည်။ ကျောက်စိမ်းတောင်တန်းထိပ်မှာ သူမကို မမြင်ခဲ့ရလျှင်... လရောင်အောက်က ကျောက်စိမ်းရင်ပြင်မှာတော့ သူမကို တွေ့ဆုံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မိန်းကလေးသည် ချင်ဖုန်း၏စုတ်တံအဖျားကို မျက်တောင်မခတ်စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ်အံ့ဩမှုရှိပြီး၊ ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြစ်လာသည်။

ကဗျာ၏နောက်ဆုံးစာကြောင်းရေးသားပြီးသည့်အချိန်အထိ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသောတုန်လှုပ်မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားသည်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုလှပတဲ့ကဗျာမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ!

ဘေးတွင် မီးသွေးခေါင်းသည်လည်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများထသွားသည်။

သူသည် စာပေအနည်းငယ်သာတတ်မြောက်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချီးကျူးစကားကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကို မပြောနိုင်ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် "ငါ့သခင်လေးကတော့ တကယ်မိုက်တာပဲ" ဟုသာ ပြောချင်နေတော့သည်။