သဘာဝကျကျပဲလေ၊ ဒါက ကျွန်တော့်မိန်းမအတွက်ပဲ

မြူဖြူများဖုံးလွှမ်းပြီး ပန်းပွင့်များဖြင့်တန်ဆာဆင်ထားသော ထပ်ခိုးတစ်ခုအတွင်းတွင်၊ ညင်သာသောရနံ့သင်းသင်းက လေထဲတွင်လွင့်ပျံနေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ကျောက်စိမ်းဖြူများဖြင့်ခင်းထားပြီး တန်ဖိုးကြီးနံ့သာဖြူသစ်များဖြင့် ထုတ်တန်းများကိုပြုလုပ်ထားသည်။ ကာထားသောအခန်းကန့်လန့်ကာများပေါ်တွင်ပင် နန်းမြို့တော်မှ နာမည်ကျော်ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရာများကို ပြသထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထပ်ခိုးအတွင်း၌ လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ပန်းလက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေကြသည်။

ဘယ်ဘက်မှအမျိုးသမီးသည် ပန်းရောင်ဝတ်ရုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ပိုးသားဆံပင်ကို ခေါင်းထိပ်တွင်ခွေလိပ်ကာ ဖီးနစ်ပုံရွှေဆံထိုးဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

သူမ၏ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှည်လျားသောမျက်ဝန်းများ၊ ချွန်မြသောနှာတံနှင့် ပြည့်တင်းသောနှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသော ရောင်စုံအဝတ်အစားများနှင့် လိုက်ဖက်ညီကာ အနည်းငယ်ကျပ်သပ်နေပုံရသည်။

ဤသည်မှာ ရင့်ကျက်ပြီး စွဲဆောင်မှုရှိသောအလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အမူအရာတိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများကို ဖမ်းစားနိုင်သော ထူးခြားသည့်ညှို့ဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမသည် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းယဲ့ရှင်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိပြီး၊ သူမ၏စီးကျနေသောအနက်ရောင်ဆံပင်များက လွတ်လပ်စွာကျဆင်းနေကာ ထိုင်နေသောသူမ၏ပြည့်တင်းသောအကွေ့အကောက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို မမြင်ရသော်လည်း ထင်ရှားသောပုံရိပ်များက သူမသည် အလွန်လှပသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေဆဲဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများ၊ အေးစက်သောရေခဲကဲ့သို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြာရောင်အလင်းတန်းများထုတ်လွှတ်နေသည်မှာ အလွန်ပင်ထူးခြားသည်။

သူမ၏အမည်မှာ ချန်းမုဖြစ်ပြီး ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားရှိ လက်ဝတ်ရတနာနှင့် အလှကုန်ဆိုင်များစွာ၏ နောက်ကွယ်မှမန်နေဂျာဖြစ်ကာ ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းသည် သူမ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲမှတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုမကာ တစ်ငုံသောက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။ "အနန္တဓားဂိုဏ်းက မကြာသေးခင်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့တံခါးတွေကိုပိတ်ပြီး ဧည့်သည်မခံတော့ဘူး၊ အပြင်လူတွေကို အလွယ်တကူဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘူး။"

ချန်းမုက ပျင်းရိစွာအကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ပြည့်တင်းသောခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူမကပြန်ဖြေသည်။ "လျို့ကျန့်လီ ပြန်လာလို့ပဲ၊ သူတို့က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကိုလွှမ်းမိုးခြင်းကို စတင်ချင်နေကြပြီ။"

"ဒီလိုကိုး။ ဟိုတစ်ညက ကြယ်လတောင်ထွတ်ထိပ်က မိုးကြိုးမုန်တိုင်းက ဒီကိစ္စနဲ့များ ပတ်သက်နေသလား။"

ချန်းမုက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျန်းယဲ့ရှင်းကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ကျန်းယဲ့ရှင်းမှာ အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နေရတာလဲ" ကျန်းယဲ့ရှင်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမိုးကြိုးမုန်တိုင်းက အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားဘိုးဘေးရဲ့ဓားဖြစ်တဲ့ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓား ပေါ်ထွက်လာလို့ဖြစ်တာ။ သူတို့ကအဲ့ဒါကိုအခြေခံပြီး ဓားတစ်သောင်းတပ်ဖွဲ့ကိုတည်ဆောက်ပြီး လျို့ကျန့်လီကို ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကျော်လွှားဖို့ ကူညီပေးမယ့်အစီအစဉ်ရှိတယ်။"

"ပြီးတော့ ယဲ့ရှင်း၊ နင် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းအကြောင်းမေးချင်ရင် တည့်တည့်သာမေးလိုက်၊ ကွေ့ဝိုက်ပြောနေစရာမလိုဘူး။ ငါ့တူမနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒီလိုဖြစ်မနေချင်ဘူး။"

"ဘာလို့အကြောင်းမရှိဘဲ ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းအကြောင်းပြောနေရတာလဲ" ကျန်းယဲ့ရှင်း၏မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံထပ်သောက်လိုက်သည်။

"ကြယ်လတောင်ထွတ်က အဲ့ဒီလူရဲ့ဓားတောင်ထွတ်ပဲ။ အဲ့ဒီမှာမိုးကြိုးတွေထိုးဆင်းနေတယ်လို့ နင်ကြားတော့ သူ့အတွက်မစိုးရိမ်ဘူးလား၊ ဒါကြောင့်ငါ့ကိုတမင်လာမေးတာမဟုတ်လား။ နင့်ပုံစံနဲ့ဆိုရင် ငါ့တူမနဲ့တကယ်တူတယ်။"

"နင်က ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့အကြောင်းတွေကို သိသိသာသာမေးနေပြီးတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေရသေးတယ်။ တခြားသူတွေအားလုံးကို အရူးလို့ထင်နေတာလား" ချန်းမုက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ သမ်းဝေလိုက်သည်။

သူမ၏အတွေးများပေါ်သွားသော်လည်း ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် တည်ငြိမ်စွာပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ "နင့်တူမက မိသားစုအမိန့်အရ ဝေးလံတဲ့မြို့တစ်မြို့မှာ အခြေချနေတယ်လို့ နင်အရင်ကပြောဖူးတာကြားတယ်။ သူ့ကိုတွေ့ခဲ့လား။"

"အဲ့ဒီကကိစ္စတွေက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ မိသားစုဝင်တွေက သူ့ကိုအမြန်ပြန်လာဖို့ တိုက်တွန်းနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးက အဲ့ဒီမှာသူဂရုစိုက်ရမယ့်တစ်ယောက်ရှိနေလို့လားမသိဘူး၊ ထွက်မသွားချင်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ မိသားစုအမိန့်အတိုင်း ငါသူ့ကိုဆက်သွယ်ပြီး အဘိုးကြီးကိုပြန်လာတွေ့ဖို့ပြောထားတယ်၊ ပြဿနာတွေမဖြစ်အောင်လို့ပေါ့။" ချန်းမုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုစောင်းလိုက်ပြီး ညာလက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့်မျက်နှာကိုကွယ်ရင်း ပန်းလက်ဖက်ရည်ကိုကုန်စင်အောင်သောက်လိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့ရှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေက နင်ဒီမှာမရှိတာ အခုမှပဲအကြောင်းရင်းသိတော့တယ်။"

"စကားမစပ်၊ နင်တို့မိသားစုဓလေ့ထုံးစံအရ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်ရုပ်အမှန်ကို အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှမမြင်နိုင်ဘူးဆို။ ဒါပေမဲ့ ငါကအမျိုးသမီးပဲလေ၊ ငါ့ရှေ့မှာတော့ မျက်နှာဖုံးကို အေးအေးဆေးဆေးချွတ်လို့ရပါတယ်။ လက်ဖက်ရည်သောက်ရတာ အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာမလိုပါဘူး။"

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချလိုက်ပြီး ချန်းမုက အေးဆေးစွာပြောသည်။ "ငါကအရမ်းလှလွန်းလို့။ ငါ့ရဲ့ရုပ်အမှန်ကိုနင်မြင်သွားရင် နင်ငါ့ကိုမချစ်မိဘဲမနေနိုင်ဖြစ်ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်းကအဲ့ဒီချစ်သူကိုမေ့သွားမှာစိုးလို့။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါအပြစ်ရှိသလိုခံစားရမှာ။"

ကျန်းယဲ့ရှင်း၏မျက်ခွံများတွန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသက်ပြင်းချကာ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် လှေကားထစ်များပေါ်မှ အလျင်စလိုခြေသံများကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးစောင့်နေသောမိန်းကလေးက အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်။ "သခင်မ၊ အနုပညာရင်ပြင်ကနေ ပန်းတွေရဲ့ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုဖူးပွင့်စေတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ထပ်ထွက်လာပါပြီ။"

"ဟင်" ကျန်းယဲ့ရှင်း အနည်းငယ်ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက်သူမသည် လေဟာနယ်ကိုခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရာ အနုပညာရင်ပြင်မှမြင်ကွင်းသည် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာလည်း အနုပညာရင်ပြင်၏တန်ဖိုးကြီးရတနာတစ်ပါး၏စွမ်းဆောင်ချက်ဖြစ်ပြီး အဝေးမှပုံရိပ်များကို ပြသနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ပုံရိပ်ထဲတွင် ကဗျာလိပ်တစ်ခုလွင့်မျောနေပြီး ခဏအကြာတွင် ယခင်ကဗျာသရဖူကဲ့သို့ မြင့်မားစွာတက်သွားသည်။

သူမသည် သေချာစွာဖတ်ရှုပြီး မချီးကျူးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ "မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်မှာ နောက်ထပ်လက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုတွေ့လိုက်ရတာပဲ။"

သူမရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်အလှပဂေးသည် စားပွဲပေါ်တွင်ပျင်းရိစွာမှောက်လျက် ခေါင်းပင်မမော့သည်ကိုကြည့်ရင်း ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် စပ်စုစိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "နင်ကများသောအားဖြင့် ဒီလိုစာပေအနုပညာပစ္စည်းတွေကို အကြိုက်ဆုံးမဟုတ်လား။ ဒီနေ့လက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ထွက်ပေါ်လာတာတောင် နင့်မှာဘာလို့စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတာလဲ။"

"တော်စမ်းပါ၊ နင်တို့ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းရဲ့အနုပညာရင်ပြင်က အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမရှိလောက်ပါဘူး။ ရွေးချယ်ထားတဲ့ကဗျာတွေက အကောင်းဆုံးဆိုမှ ခပ်ညံ့ညံ့ဖတ်လို့ရရုံလောက်ပဲရှိမှာ။"

ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် တစ်ဖက်လူက ဝှက်ဖဲတစ်ခုရှိနေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ကဗျာသရဖူကိုရေးခဲ့သောလူငယ်သည် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းမှ ဖန်မီးအိမ်ကိုပင် မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

"နင့်စံနှုန်းတွေမြင့်တာငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တာ့ချန်ပြည်ရဲ့ကဗျာအနုပညာက အချိန်အတော်ကြာအားနည်းနေခဲ့တာကို နင်စဉ်းစားဖူးလား။ ဒီလိုလက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ์ထွက်လာဖို့မလွယ်ဘူး။ နန်းတွင်းအကယ်ဒမီကလာတဲ့သူတွေတောင်မှ သူတို့ထဲကနည်းနည်းလေးပဲ အနုပညာရင်ပြင်မှာကဗျာထားခဲ့နိုင်တာကို နင်သိသင့်တယ်။"

"ဟက်" ချန်းမုက ပခုံးတွန့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ သူမအတွက်တော့ နန်းတွင်းအကယ်ဒမီမှစာပေပညာရှင်များသည် ကဗျာမရေးတတ်သော သာမန်လူတစ်စုသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်ယောင်ပြသမှုထဲ၌ အနုပညာရင်ပြင်ပတ်လည်မှလူများသည် ရုတ်တရက်မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာပြီး အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘုရားရေ၊ ဒီ...ဒီပန်းတွေအားလုံး...ပွင့်ကုန်ပြီ!"

ဆူညံသံကိုကြားသော် လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာဖူးပွင့်နေသောပန်းများကိုမြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ချင်းစီသည် ရောင်စုံအလင်းတန်းများထုတ်လွှတ်ကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်တောက်ပပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

"တကယ်ပဲ အားလုံးပွင့်သွားကြပြီ...ဒီလူကဘယ်သူလဲ၊ ဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိရတာလဲ" ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် အံ့ဩဟန်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှလူငယ်သည်လည်း အလားတူအံ့ဩနေသောမျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

အနုပညာရင်ပြင်မှပန်းအားလုံးကိုဖူးပွင့်စေသူမှာ လက်ရှိလူငယ်မဟုတ်ပေ!

ရုတ်တရက် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားအတွင်းမှ ရွှေရောင်စာလုံးများသည် ဥက္ကာခဲများကဲ့သို့ ညကောင်းကင်ကိုဖြတ်သန်းကာ အနုပညာရင်ပြင်ထဲသို့ကျဆင်းလာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင်ကဗျာများအဖြစ်ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

လူတိုင်းသည် လေထဲတွင်ဆိုင်းငံ့နေသောရွှေရောင်ကဗျာကိုစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ထိုသို့သောကဗျာမျိုးကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးကြဘဲ နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး အသက်ရှူပင်ရပ်တန့်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့စိတ်ထဲမှချီးကျူးစကားလုံးအားလုံးကိုကုန်စင်အောင်သုံးသည့်တိုင် ဤကဗျာ၏အလှကိုမဖော်ပြနိုင်ပေ။

"ဒီကဗျာကိုဘယ်သူရေးတာလဲ။ ကဗျာဆရာကဘယ်သူလဲ။" ဤသည်မှာ ရှိနေသူအားလုံးသိချင်နေသောအဖြေဖြစ်သည်။

ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် ရွှေရောင်စာလုံးများခုန်ထွက်လာသောဘက်ကိုစဉ်းစားကာ တွေးတောနေသည်။ ယခင်ကအားမရှိဖြစ်နေခဲ့သောအနက်ရောင်ဝတ်အလှပဂေးသည် ရုတ်တရက်ထရပ်ကာ ထပ်ခိုးထဲမှပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"သခင်မ..." သတင်းလာပို့သောမိန်းကလေးသည် အနည်းငယ်ကြောင်သွားသည်။

"ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းကိုသွားကြစို့!"

ချင်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ခုန်ပျံသွားသောကဗျာများကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သိပ်အာရုံမစိုက်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးပါသောဖန်မီးအိမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာပွင့်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မြူဖြူများသည် ရေခိုးရေငွေ့များကဲ့သို့ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဤကျောက်စိမ်းဆံထိုး၏ထူးခြားမှုကိုဖော်ပြနေသည်။

လမ်းပြမိန်းကလေးသည် ယခင်ကဗျာထဲတွင်နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချင်ဖုန်းကစကားပြောလိုက်မှသာလျှင် အသိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဖန်ခွက်ကပွင့်သွားပြီဆိုတော့ ဒီကျောက်စိမ်းဆံထိုးကိုကျွန်တော်ယူလို့ရပြီလား။"

"အာ...အင်း..." မိန်းကလေးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူကလက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးပြီးခါစဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကိုသာအာရုံစိုက်နေသည်လော။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကိုအလျင်အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အေးမြသောခံစားချက်ကိုရရှိပြီး လူကိုအတော်လေးသက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

သူသည်မူလက ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ထည့်ရန်ရည်ရွယ်သော်လည်း အံ့ဩစွာပင် ၎င်းကိုထည့်သွင်း၍မရပေ!

ဤအချက်မှ ဤကျောက်စိမ်းဆံထိုးသည် အရည်အသွေးမြင့်ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်းတွေ့မြင်နိုင်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အတွင်းကျိတ်ပျော်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူသည်ဘေးမှမီးသွေးခေါင်းကို အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်စိမ်းဆံထိုးရပြီဆိုတော့ သွားကြစို့။"

"အာ...အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေး။" မီးသွေးခေါင်းသည်လည်း အနည်းငယ်ကြောင်နေပုံရသည်။

နှစ်ယောက်သားထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် မိန်းကလေးသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ဒီအတိုင်းပဲထွက်သွားတော့မလို့လားရှင့်။"

"ဘာလဲ၊ စကားပြန်ရုပ်သိမ်းမလို့လား" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးရှင့်၊ သခင်လေးခုနကစပ်ဆိုလိုက်တဲ့ကဗျာနဲ့ဆိုရင် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းကလူတွေရောက်လာတဲ့အထိဒီမှာမစောင့်ချင်ဘူးလား၊ အဲ့ဒီကဗျာကိုသခင်လေးရေးခဲ့တာလို့လူတိုင်းသိအောင်လုပ်ပေးမှာလေ။ စာပေပညာရှင်တွေအတွက်တော့ ဒါကဂုဏ်ယူစရာကြီးတစ်ခုပါ။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်ကအမြဲတမ်းကျော်ကြားမှုနဲ့လာဘ်လာဘကိုဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒီနာမည်ကောင်းတွေကိုလည်းအရေးမထားဘူး" ဟုပြောလိုက်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးက ရတနာကိုရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ လူအများကြီးသိသွားမှာကို သူ မလိုလားသလို ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း၏မန်နေဂျာက ရောက်လာပြီးနောက် စိတ်ပြောင်းသွားမှာကိုလည်း သူကြောက်သည်။

မိန်းကလေးသည် ထိုစကားကိုကြားသော် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤလူငယ်သည် သူမအရင်ကတွေ့ခဲ့ဖူးသောစာပေပညာရှင်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ သူကဤမျှရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသောလက်ရာကိုရေးနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ!

နှစ်ယောက်သားထွက်သွားခါနီးတွင် မိန်းကလေးသည် သတ္တိမွေးကာမေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကိုပြောပြလို့ရမလားရှင့်၊ သခင်လေး၊ အဲ့ဒီကဗျာကိုဘယ်သူ့အတွက်ရေးခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ပြုံးကာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သဘာဝကျကျပဲလေ၊ ဒါက ကျွန်တော့်မိန်းမအတွက်ပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

မိန်းကလေးကို ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ချန်ထားခဲ့သည်။