အလှပဂေးဥယျာဉ်

ချင်ဖုန်းသည် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းမှ ထွက်သွားခါစတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသမီး၏ ကျက်သရေရှိသောပုံရိပ်သည် တတိယထပ်ထပ်ခိုးပေါ်တွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ချောင်း၏နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်ခွက်သည် ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ အတွင်းမှအရာများမှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ဖန်မီးအိမ်ရှေ့တွင် ဆိုင်မှမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မျက်နှာအနည်းငယ်နီမြန်းကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး "လောကကြီးမှာ ဒီလိုအလှတရားမျိုး တကယ်ရှိတာပဲလား" ဟု တိုးတိုးရေရွတ်နေသည်။

ချန်းမုက စကားပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်မလေး၊ ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခုနကကဗျာရေးသွားတဲ့လူ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။"

မိန်းကလေးသည် လှုပ်ရှားမှုကိုကြားသော် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "အိုး၊ မန်နေဂျာ၊ ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။ ကဗျာရေးသွားတဲ့သခင်လေးက ခုလေးတင်ပဲထွက်သွားပါတယ်။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ချန်းမု၏ပုံရိပ်သည် ရတနာလိပ်ပြာပြခန်း၏ဝင်ပေါက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လူအုပ်ကြီးကိုသာတွေ့ရသည်။

လူအများကြီးနှင့်ဆိုလျှင် ခုနကကဗျာကိုဘယ်သူရေးသွားသည်ကို သူမဘယ်လိုသိနိုင်မည်နည်း။

ထပ်ခိုးသို့ပြန်ရောက်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်အလှပဂေးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ မကျေနပ်သောလေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာလို့သူ့ကိုမထိန်းထားရတာလဲ။"

"သူကသူ့သဘောနဲ့သူထွက်သွားချင်နေတာပါ၊ ကျွန်မကသူ့ကိုကျော်ကြားမှုနဲ့ဖြားယောင်းကြည့်တာတောင် သူဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီသခင်လေးက သူကရိုးရှင်းပြီးအာရုံစူးစိုက်တဲ့ဘဝကိုပဲနေသားကျတယ်၊ ဒီလိုအနှစ်မရှိတဲ့ချီးမွမ်းမှုတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ပြောသွားပါတယ်။"

ဤနေရာတွင် မိန်းကလေးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်သူမ၏ပါးပြင်ကိုအုပ်ကာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလောက်ခန့်ညားတဲ့သခင်လေးမျိုးမှသာ ဒီလိုလှပတဲ့ကဗျာတွေကိုရေးနိုင်မှာပါ။ ကျွန်မသူ့မိန်းမကိုတကယ်ပဲမနာလိုဖြစ်မိတယ်။ ဒီကဗျာသာအပြင်ကိုပျံ့နှံ့သွားရင် သူ့မိန်းမကသမိုင်းတစ်လျှောက်ကျော်ကြားသွားမှာ။"

ချန်းမုက အံ့ဩသွားသည်၊ "ဒီကဗျာကို အဲ့ဒီလူကသူ့မိန်းမအတွက်ရေးပေးခဲ့တာလား။"

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေးကိုယ်တိုင်ဝန်ခံသွားတာပါ။"

ချန်းမုနားလည်သွားပြီး လွတ်နေသောဖန်မီးအိမ်ဆီသို့လျှောက်သွားကာ ထိုလူကိုမမြင်လိုက်ရလည်းကိစ္စမရှိ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူကတန်ဖိုးရှိတဲ့စာပေလက်ရာတစ်ခုထားခဲ့တယ်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူမသည် ဖန်မီးအိမ်ဘေးမှအဖြူရောင်စာလိပ်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊ စာလိပ်မှာဗလာကျင်းဖြစ်နေသည်ကိုသာတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကျန်းယဲ့ရှင်းကဖန်မီးအိမ်ကို အနုပညာရင်ပြင်နှင့်ချိတ်ဆက်ထားသည်ကိုသတိရလိုက်သည်၊ ထို့ကြောင့် ဤအဖြူရောင်စာလိပ်ပေါ်တွင်ရေးသားသောကဗျာများသည် အနုပညာရင်ပြင်သို့တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားမည်!

"ကျန်းယဲ့ရှင်း!" ချန်းမုသည် အဖြူရောင်စာလိပ်ကိုဘောလုံးကဲ့သို့ဆုပ်ချေလိုက်ပြီး ဒေါသဖြင့်ဆူပွက်နေသည်။

"ငါ့ကိုခေါ်လိုက်တာလား။" ပန်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ရင့်ကျက်လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ထပ်ခိုးသို့တက်လာသည်။ သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကိုမျက်စိဖြင့်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တခြားမည်သူ့ကိုမျှမတွေ့သောအခါ စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်၊ "ကဗျာရေးသွားတဲ့လူဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

ချန်းမုက ပြန်မဖြေဘဲ သူမကိုသာစိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာလို့ငါ့ကိုဒီလိုကြည့်နေရတာလဲ။" ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်းမုသည် နောက်ဆုံးတွင်ဖြည်းညှင်းစွာစကားပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီကဗျာကိုငါ့ဆီပြန်ပေး။"

ရွှေရောင်ကဗျာများသည် ညကောင်းကင်ကိုခွဲခြမ်းပစ်လိုက်ပြီး အနုပညာရင်ပြင်မှပန်းများတစ်ရာရာခိုင်နှုန်းဖူးပွင့်သွားသည့်သတင်းသည် ခဏအတွင်းမှာပင် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတစ်ခုလုံးသို့ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူတိုင်းသည် ထိုအကြောင်းကိုပြောဆိုနေကြသည်။

"ဟေး၊ ကြားပြီးပြီလား။ နာမည်ကြီးကဗျာတစ်ပုဒ်ပေါ်လာလို့ အနုပညာရင်ပြင်အပြင်ဘက်ကပန်းငုံတွေအားလုံးပွင့်ကုန်ပြီတဲ့!"

"ဒီအကြောင်းပြောချင်ရင်တော့ ငါကအပြောနိုင်ဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကငါအနုပညာရင်ပြင်အပြင်ဘက်မှာရပ်နေတာ။ အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ယောက်ကကဗျာရေးလိုက်တာ အနုပညာရင်ပြင်ကပန်းတွေရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပွင့်သွားတယ်။ လူတိုင်းကသူ့ကိုချီးကျူးနေကြတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ အနုပညာရင်ပြင်ကရုတ်တရက်အရောင်အသွေးစုံလင်လာပြီး ညကောင်းကင်ကနေရွှေရောင်စာလုံးတွေကျလာပြီး အနုပညာရင်ပြင်ပေါ်မှာကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီကဗျာကိုငါမဖော်ပြတတ်ဘူး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ကြက်သီးထပြီးဦးရေပြားပါထုံကျင်သွားစေတယ်!"

"အင်း၊ ကဗျာကမင်းပြောသလောက်တကယ်ကောင်းလို့လား။ မြန်မြန်ငါတို့အတွက်ရွတ်ပြစမ်း!"

ထိုလူသည် ချက်ချင်းကဗျာကိုရွတ်ပြလိုက်ရာ ကြားပြီးနောက်အခြားသူများသည် ထိုနေရာတွင်ပင်ကြက်သေသေသွားကြသည်။

သူတို့အများစုမှာ ပညာမတတ်သောကုန်သည်များဖြစ်ပြီး အသုံးပြုထားသောဘာသာစကားကိုအချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်ရိုးရှင်းသော "ဝိုး" ဟူသောစကားလုံးဖြင့်အနှစ်ချုပ်လိုက်ကြသည်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှလူတိုင်းသည် ထူးခြားသောကဗျာကြောင့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်စဉ်တွင် ချင်ဖုန်းသည် မီးသွေးခေါင်းနှင့်အတူတောင်ကြားထဲတွင်လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူသည် သူ့မေမေလေးအတွက်ပြန်ယူသွားရန် အလှကုန်နှင့်မျက်နှာပေါင်းတင်ဆေးအချို့ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူသည် အရည်အသွေးမြင့်လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကိုလည်းဝယ်ယူခဲ့သည်။

မှတ်သားစရာမှာ လက်ဖက်ခြောက်ဝယ်နေစဉ် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာလူအုပ်နှင့်ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိနေသော ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ထိုပုံရိပ်သည် သူ့အဖေနှင့်တူနေသည်...

"သခင်လေး၊ တခြားဘာဝယ်ဖို့လိုသေးလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်သည်၊ "ငါဝယ်စရာရှိတာတွေအကုန်နီးပါးဝယ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကိုရောက်မှတော့ နာမည်ကြီးအလှပဂေးဥယျာဉ်ကိုတော့အနည်းဆုံးသွားလည်သင့်တယ်။"

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြား၏အတွင်းပိုင်းသို့ဦးတည်သွားရာ ချင်ဖုန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့သည် မကြာမီတွင်အိမ်ကြီးတစ်လုံးအပြင်ဘက်သို့ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤသည်မှာကျော်ကြားသောအလှပဂေးဥယျာဉ်ဖြစ်သည်။

အလှပဂေးဥယျာဉ်တွင် အမှန်တကယ်လှပသောအမျိုးသမီးများရှိသော်လည်း 'အလှပဂေး' ဟူသောအသုံးအနှုန်းသည် တကယ့်အလှပဂေးများကိုရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ လက်ဖက်ပန်းများ၏အမျိုးမျိုးသောအရောင်အသွေးနှင့်စိမ်းလန်းစိုပြေမှုကိုဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်!

အလှပဂေးဥယျာဉ်၏ကျော်ကြားမှုသည် အတွင်းမှစွဲဆောင်မှုရှိသောပန်းပွင့်များတွင်ထင်ရှားသည်။

အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်တွင် ရောင်စုံအဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသောမိန်းကလေးငယ်များစွာသည် လူအုပ်ကိုနှုတ်ဆက်ကာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းပေးနေကြသည်။

သူတို့၏ဝတ်စုံပေါ်မှပုံစံများအရ ဤသူများသည်ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းမှတပည့်များဖြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းသည်။

မှတ်သားရမည့်အချက်မှာ ဤအလှပဂေးဥယျာဉ်၏ပိုင်ရှင်မှာ ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်!

ဂိတ်တံခါးကိုဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြင်ကွင်းသည် ဖူးပွင့်နေသောပန်းများဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး အမှန်တကယ်ပင်ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းသောသိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည့်မီးသွေးခေါင်းပင်လျှင် သူ၏မျက်စိရှေ့မှမြင်ကွင်းကြောင့်မအံ့ဩဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"သခင်လေး၊ ဒီလောက်လှပတဲ့ကမဲလီယာပန်းတွေကို ကျွန်တော်ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာပဲ။ တကယ်ကိုရင်သပ်ရှုမောစရာကောင်းပါတယ်။"

"ဒါကအပြင်ပိုင်းဧရိယာပဲရှိသေးတယ်၊ တကယ်တန်ဖိုးရှိပြီးလှပတဲ့ကမဲလီယာပန်းတွေက အလှဥယျာဉ်ထဲမှာရှိတယ်" ဟု ချင်ဖုန်းကပြုံးကာ နေရာတစ်ခုကိုလက်ညှိုးထိုးပြရင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းရှန့်သည် သူ၏အကြည့်နောက်လိုက်သွားရာ စက်ဝိုင်းပုံဆက်တိုက်ပွင့်နေသောပန်းပင်များဖြင့်ဝန်းရံထားသောအိမ်ယာ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် လူများစွာစုဝေးနေကြသည်။

စပ်စုစွာဖြင့် မီးသွေးခေါင်းကမေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့အဲ့ဒီလူတွေကအပြင်မှာပဲစောင့်နေပြီးအထဲမဝင်ကြတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းကရှင်းပြသည်၊ "အတွင်းကကမဲလီယာအမျိုးအစားတွေကစိုက်ပျိုးရအလွန်ခက်ခဲပြီးအလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ အသေးငယ်ဆုံးအမှားအယွင်းကသူတို့ကိုပျက်စီးစေနိုင်တယ်။ အပင်ပန်းခံစိုက်ပျိုးထားတဲ့ကမဲလီယာပန်းတွေမပျက်စီးအောင်ကာကွယ်ဖို့ ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ကစည်းကမ်းတစ်ခုသတ်မှတ်ထားတယ်။ အတွင်းဝင်ပြီးကမဲလီယာပန်းတွေကိုကြည့်ရှုခံစားဖို့ဆိုရင် ပန်းအမျိုးအစားခွဲခြားတဲ့စမ်းသပ်မှုကိုအောင်မြင်ရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ပန်းတွေကိုတကယ်နားလည်တဲ့သူတွေမှသာ အဲ့ဒီတန်ဖိုးကြီးကမဲလီယာပန်းတွေကိုမတော်တဆမပျက်စီးစေမှာပေါ့။"

"ဒီလိုကိုး။"

လူအုပ်နားသို့ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူတို့ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်စုသည် လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ကမဲလီယာပန်းအိုးတစ်လုံးကိုင်ထားကြသည်။

အရောင်အသွေးမှာအမျိုးမျိုးရှိပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင်လှပသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှေ့ထွက်လာပြီး မိန်းကလေးများ၏လက်ထဲမှပန်းကိုညွှန်ပြကာ ကမဲလီယာ၏အမည်ကိုပြောပြသည်။ အကယ်၍သူတို့သုံးမျိုးသို့မဟုတ်ထို့ထက်ပို၍မှန်ကန်စွာခွဲခြားနိုင်လျှင် ပန်းအမျိုးအစားခွဲခြားစမ်းသပ်မှုကိုအောင်မြင်ပြီးအတွင်းဝင်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် မည်သူမျှမအောင်မြင်သေးပေ။

မီးသွေးခေါင်းက နားမလည်နိုင်စွာမေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ ဒီပန်းတွေကအရမ်းရှားပါးလို့လား။ ဘာလို့လူအများကြီးချဉ်းကပ်ကြပေမယ့် တစ်ခုတောင်မှန်အောင်ဖြေနိုင်တဲ့သူဒီလောက်နည်းရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းကပြန်ဖြေသည်၊ "လောကကြီးမှာပန်းအမျိုးအစားတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒီက ကမဲလီယာတွေက ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းကအထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့စိုက်ပျိုးထားတဲ့ရှားပါးနမူနာတွေပဲ။ သူတို့နာမည်တွေကိုခေါ်ဖို့မလွယ်ဘူး။"

"သခင်လေးကရော ဒီပန်းတွေကိုမှတ်မိလား။"

ချင်ဖုန်းကအနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်၊ "ရှေ့ထွက်ပြီးစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့၊ အဲ့ဒီအခါကျမှသိရမှာပေါ့။"

ပန်းအမျိုးအစားခွဲခြားမှုတွင်အကြိမ်များစွာရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်နေသူများသည် လူအုပ်ထဲသို့ပြန်သွားကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြားသူများလည်းယုံကြည်မှုပျောက်ဆုံးကာ ဘေးမှသာကြည့်ရဲပြီးမချဉ်းကပ်ရဲကြတော့ပေ။

စိတ်နေစိတ်ထားမကောင်းသောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦးသည် သူခုနကမှားယွင်းစွာခွဲခြားခဲ့သောကမဲလီယာတစ်ပွင့်ကိုညွှန်ပြကာ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မင်းတို့ကငါတို့ကိုအထဲမဝင်စေချင်တာရှင်းနေတာပဲ။ ဒီကမဲလီယာက နှင်းထဲမှာလမ်းလျှောက်ရင်းဇီးပန်းရှာဖွေခြင်းဆိုတာထင်ရှားနေတာပဲ။ ငါပြောတာဘာမှားလို့လဲ။"

ပန်းကိုင်ထားသောမိန်းကလေးသည် မကျေနပ်သောမျက်နှာထားဖြစ်သွားသည်။ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲစိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသောသူများသည် သူတို့အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင်သူတို့ရှင်းပြကောင်းရှင်းပြမည်၊ သို့သော်နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သောလူများနှင့်ရှင်းပြခြင်းသည်အသုံးမဝင်ကြောင်းနားလည်လာသောကြောင့် သူတို့ပြန်မဖြေတော့ပေ။

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ကုန်သည်သည်သူ့အထင်မှန်သွားသည်ဟုထင်ကာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာဆန္ဒပြရာ ရုပ်ဆိုးသောအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အခြားသူများလည်း ကမဲလီယာကိုညွှန်ပြကာမှတ်ချက်ပေးကြသည်၊ အချို့ကကုန်သည်နှင့်သဘောတူသည်၊ အချို့ကမဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဘေးမှသာစဉ်းစားနေကြသည်။

"မင်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကိုခေါ်လိုက်၊ ဒီနေ့တော့ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ရှိရမယ်!" ထောက်ခံသူအချို့နှင့်အတူ ကုန်သည်သည်အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခြေအနေသည်အနည်းငယ်ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆူညံနေသောလူအုပ်ကြားမှ အသံနှစ်သံသည်တစ်ပြိုင်နက်တည်းပြောလိုက်သည်၊ "ဒီကမဲလီယာက နှင်းထဲမှာလမ်းလျှောက်ရင်းဇီးပန်းရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ဘဲ နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွပါ။"