ပန်းများကိုခွဲခြားခြင်း

"မှန်ပါတယ်၊ ဒီကမဲလီယာပန်းက တကယ်ပဲ နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွပါ! ခုနကစကားပြောခဲ့တဲ့ သခင်လေးနှစ်ယောက် ရှေ့ကိုကြွပါရှင့်။" နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွပန်းကိုင်ထားသောမိန်းကလေးက ကြည်လင်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်သည် ရှုပ်ထွေးစွာပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်လမ်းတစ်ခုဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ခန့်ညားသောလူငယ်နှစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှထွက်လာပြီး ရှေ့ဆုံးတွင်ရပ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဦးမှာ ပြောစရာမလိုအောင်ပင် အနက်ရောင်ဝတ်ချင်ဖုန်းဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဦးမှာမူ မကြာသေးမီက အနုပညာရင်ပြင်တွင် ပန်းများဖူးပွင့်စေခဲ့သော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်ပင်ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်သည် ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ ပြုံးပြီးလက်သီးဆုပ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော့်နာမည် လော့ယွီပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကိုမေးလို့ရမလား။"

"ချင်ဖုန်း။"

"တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။"

"တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။"

နှစ်ဦးစလုံးသည် ယဉ်ကျေးပြီးခန့်ညားကြရာ ကြည့်ရှုနေသူများအပေါ် ကောင်းမွန်သောအတွေးအမြင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒါဆို ဒီကမဲလီယာပန်းကို နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွလို့ခေါ်တာကိုး။"

"တကယ်ပဲ၊ လှပတဲ့နာမည်လေးပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဟိုလူက နှင်းထဲမှာလမ်းလျှောက်ရင်းဇီးပန်းရှာဖွေခြင်းလို့ပြောသွားတာမဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ အဲ့ဒါလည်းလိုက်ဖက်သားပဲ။"

"အဲ့ဒါက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းကမိန်းကလေးတွေအားလုံးက နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွက ဒီကမဲလီယာရဲ့နာမည်အရင်းဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံထားတာမကြားဘူးလား။"

ထိုစကားများကြောင့် ကုန်သည်သူဌေးသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ယခင်ကသူ၏မာနထောင်လွှားမှုသည် ရှက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။

တကယ်တော့ သူသည် ထိုကမဲလီယာ၏နာမည်အရင်းကိုမသေချာသော်လည်း မျက်နှာသာရရန် ခေါင်းမာစွာပြောလိုက်သည်၊ "မင်းတို့ကဒီကမဲလီယာကို နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွလို့ပြောတာက မင်းတို့တစ်ဖက်သတ်စကားပဲ။ ငါတို့ကိုလိမ်လည်ဖို့ကြိုတင်ကြံစည်ထားသလား ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှကုန်သည်သူဌေးကိုမထောက်ခံတော့ဘဲ လူတိုင်းကသူ့ပုံစံသည် အနည်းငယ်ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြသည်။

"ဒီကမဲလီယာက နှင်းထဲမှာလမ်းလျှောက်ရင်းဇီးပန်းရှာဖွေခြင်းလား၊ နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွလားဆိုတာ သက်သေပြချင်ရင်တော့ အတော်လေးရိုးရှင်းပါတယ်" ဟု ချင်ဖုန်းကရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း...မင်းမှာနည်းလမ်းရှိလို့လား။" ကုန်သည်သူဌေး၏မျက်နှာသည် မူမမှန်ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုပြန်မဖြေပေ။ အဲဒီအစား ပန်းကိုင်ထားသောမိန်းကလေးကိုမေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်နည်းနည်းချဉ်းကပ်လို့ရမလား။"

မိန်းကလေးသည် မျက်နှာအနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "သခင်လေး၊ ကြွပါရှင့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ် လော့ယွီက "ညီအစ်ကိုချင်၊ ဆက်လုပ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဆီသို့ပစ်လာသောခေါက်ယပ်တောင်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်ချက်ချင်းဖမ်းယူလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းသည် သူ့အတွက်အသုံးဝင်နေသည်။

ကမဲလီယာပန်းနားသို့ချဉ်းကပ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် ခေါက်ယပ်တောင်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ "ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သောလူကြီးလူကောင်း" ဟု ရေးသားထားသောစာလုံးကြီးလေးလုံးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူသက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်၊ ထိုလူသည်သူ့နာမည်နှင့်လိုက်အောင်နေထိုင်သူဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကမဲလီယာပန်းဆီသို့ညင်သာစွာယပ်ခတ်လိုက်ရာ ထိုအချိန်တွင် အစပိုင်း၌ရှုပ်ထွေးနေသောကြည့်ရှုသူများသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကြသည်။

အနီရောင်သန်းနေသောအဖြူရောင်ကမဲလီယာပန်းသည် ညင်သာသောလေပြေထဲတွင် ပွင့်ချပ်များကိုစုစည်းလိုက်သည်။ ထိုမျှသာမက ပွင့်ချပ်များပေါ်မှပန်းရောင်သည်လည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပန်း၏ထက်ဝက်ကျော်ကိုနေရာယူသွားသည်။

"ဘာ...ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ကုန်သည်သူဌေးသည် အံ့ဩတကြီးကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်းကရှင်းပြသည်၊ "အလှပဂေးတစ်ဦးသည် တိုက်မြင့်ပေါ်တက်ကာ လက်ရန်းကိုမှီရင်းအဝေးသို့ငေးမောနေသည်။ သို့သော် တိုက်မြင့်ပြီးလေပြင်းသောကြောင့် သူမသည်အဝတ်ကိုသာတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပတ်ထားနိုင်သည်။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသားထဲမှတမ်းတမှုသည် လေကြောင့်လှုပ်ရှားကာ သူမ၏ရိုးရှင်းသောမျက်နှာကိုနီမြန်းစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ 'နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွ' ဟူသောအမည်၏မူလအစပင်ဖြစ်သည်။"

"ဒီလိုကိုး။" ဤရှင်းပြချက်နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်မှသူများသည် ရုတ်တရက်နားလည်သွားပြီး လက်ခုပ်မတီးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းမှအမျိုးသမီးပျိုများသည် ချင်ဖုန်းကိုအံ့ဩခြင်းနှင့်လေးစားခြင်းတို့ဖြင့်ကြည့်နေကြသည်။

နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွသည် အမှန်တကယ်ပင်ထိုအဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း မည်သူမျှသူတို့ရှေ့မှလူကြီးလူကောင်းကဲ့သို့ ကဗျာဆန်ဆန်လှပစွာမပြောခဲ့ဖူးပေ။

လော့ယွီသည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ကုန်သည်သည်ကိစ္စပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းသိသဖြင့် ဆက်လက်ငြင်းခုံရန်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည်လူအုပ်ထဲသို့တိုးဝင်ကာပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချင်ဖုန်းကထပ်မံကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ခေါက်ယပ်တောင်ကိုပြန်ပေးလိုက်သည်။

လော့ယွီက လက်ခံလိုက်ပြီးပြုံးကာ "ညီအစ်ကိုချင်က တကယ်ပဲစကားလုံးတွေနဲ့ကျွမ်းကျင်လှပါတယ်၊ နူးညံ့စွာမှီခိုနေသောသစ်ခွရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုဒီလောက်လှပစွာဖော်ပြနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့စာပေအရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ကဗျာမှာလည်းအလွန်ကျွမ်းကျင်မှာပဲမဟုတ်လား။"

"နည်းနည်းပါးပါးတော့သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ကျွမ်းကျင်တယ်လို့တော့မပြောပါဘူး" ဟု ချင်ဖုန်းကပြုံးကာပြန်ဖြေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်က ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာ 'အလှတရား' လို့ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့ကဗျာတစ်ပုဒ်ရှိခဲ့တာ ခင်ဗျားများသိလား၊ အဲ့ဒါကတော်တော်လေးထူးခြားတယ်။ အနုပညာရင်ပြင်ကပန်းတွေကိုအပြည့်အဝဖူးပွင့်စေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့အခုထိတော့ ကဗျာဆရာကဘယ်သူလဲဆိုတာဘယ်သူမှမသိဘူး။ ကျွန်တော်ကတော်တော်လေးစပ်စုပြီးအဲ့ဒီလူနဲ့တွေ့ချင်နေတာ။" လော့ယွီ၏အပြုံးသည် နွေးထွေးပြီးညင်သာနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်အဲ့ဒီကဗျာကိုဖတ်ဖူးပါတယ်၊ တကယ်ပဲထူးခြားပြီးအာရုံကိုဖမ်းစားနိုင်ပါတယ်။ ကဗျာဆရာကထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိရမယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော်သူ့ကိုတွေ့ပြီးအကြံဉာဏ်တောင်းခံခွင့်မရခဲ့ဘူး" ဟု ချင်ဖုန်းကပြန်ဖြေသည်။

ဘေးတွင် မီးသွေးခေါင်းသည် ထူးဆန်းသောမျက်နှာထားပြနေသည်။ ကဗျာကိုသခင်လေးကရှင်းရှင်းလင်းလင်းရေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူတို့သည်လမ်းတစ်လျှောက်အနုပညာရင်ပြင်မှအဖြစ်အပျက်များကိုကြားခဲ့ကြသည်...

လော့ယွီက သက်ပြင်းချကာ "တကယ်ကိုနှမြောစရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းမှအမျိုးသမီးပျိုတစ်ဦးချဉ်းကပ်လာပြီးမေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေးတို့၊ ကမဲလီယာတစ်ပွင့်ရဲ့နာမည်ကိုမှန်ကန်စွာခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဆက်လုပ်ချင်စိတ်ရှိပါသလား။ သုံးခုဆက်တိုက်မှန်အောင်ဖြေနိုင်ရင် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းကဂရုတစိုက်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ကမဲလီယာပန်းတွေကိုဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခံစားနိုင်မှာပါ။"

ချင်ဖုန်းက "ကျွန်တော်တို့အလှပဂေးဥယျာဉ်ထဲမှာရှိနေမှတော့ သဘာဝကျကျပဲအထဲဝင်ပြီးခံစားကြည့်ချင်တာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လော့ယွီကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ကောလာဟလထဲက နတ်သမီးခုနစ်ဖော်တေးသံကိုတစ်ချက်လောက်တွေ့ခွင့်ရရင် ပိုတောင်ကောင်းဦးမယ်။"

မိန်းကလေးကထပ်မေးသည်၊ "ဘယ်သခင်လေးကအရင်ဖြေချင်ပါသလဲ။"

ချင်ဖုန်းနှင့်လော့ယွီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတောင်းဆိုသောဟန်အမူအရာပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည်နှိမ့်ချစွာတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ဦးစားပေးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ပန်းကိုင်ထားသောမိန်းကလေးကပြုံးကာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလိုဆိုရင်တော့ တစ်လှည့်စီဖြေကြပါလားရှင့်။ သခင်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့ဗဟုသုတနဲ့ဆိုရင် ဒါကခင်ဗျားတို့အတွက်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ကျွန်မယုံကြည်ပါတယ်။"

"ရပါတယ်။"

ရောင်စုံဥယျာဉ်ထဲတွင် ချန်းမုသည် လက်များကိုရင်ဘတ်ပေါ်တွင်ပိုက်ထားရာ အံ့ဩဖွယ်အကွေ့အကောက်တစ်ခုကိုဖန်တီးထားသည်။ သူမ၏လှပသောမျက်ခုံးများသည် အမြဲတစေတွန့်ချိုးနေပြီးမပြေလျော့နိုင်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံသူမ၏အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါအောက်မှအေးစက်သောနှာမှုတ်သံတစ်ခုထွက်လာတတ်သည်။

သူမဘေးတွင် ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် အားကိုးရာမဲ့စွာခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ငါကကဗျာကိုနင့်ဆီပြန်မပေးချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့အဲ့ဒါကအနုပညာရင်ပြင်ပေါ်မှာထွင်းထုထားတာမို့ပြန်ပေးလို့မရတော့ဘူး။"

ချန်းမုက ပြန်မဖြေဘဲ အေးစက်သောနှာမှုတ်သံတစ်ခုသာထပ်ပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါနင့်ကိုကြောက်တယ်လို့ဝန်ခံပါတယ်။ နင်ကအမြဲတမ်းအဲ့ဒီနတ်သမီးခုနစ်ဖော်တေးသံကိုလိုချင်နေတာမဟုတ်လား။ ငါနင့်ကိုပေးလိုက်မယ်။ နင့်အတွက်လျော်ကြေးလို့သဘောထားလိုက်၊ ကောင်းပြီလား။"

ထိုစကားကိုကြားသော် အနက်ရောင်ဝတ်အလှပဂေးသည် နောက်ဆုံးတွင်သူမ၏တွန့်ချိုးနေသောမျက်ခုံးများကိုဖြေလျော့လိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့လက်ခံနိုင်ပါတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည်ဥယျာဉ်ထဲမှကမဲလီယာပန်းများကိုထိန်းသိမ်းသောတပည့်များကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ တီးတိုးစကားပြောပြီးနောက် သူတို့သည်ဝင်ပေါက်ဆီသို့အပြေးအလွှားသွားကြသည်။

စပ်စုစွာဖြင့် ကျန်းယဲ့ရှင်းသည်တပည့်တစ်ဦးကိုခေါ်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ဒီလောက်အလျင်စလိုသွားနေကြတာလဲ။"

တပည့်ကပြန်ဖြေသည်၊ "ဂိုဏ်းချုပ်မသိသေးလို့ပါ၊ ဒီညဥယျာဉ်အပြင်ဘက်ကိုလူငယ်သခင်လေးနှစ်ယောက်ရောက်လာပါတယ်။ သူတို့ကခန့်ညားရုံတင်မကဘူး၊ ဗဟုသုတလည်းနက်ရှိုင်းပါတယ်။ တစ်ယောက်ကဆိုရင်အနုပညာရင်ပြင်မှာကဗျာရေးပြီးပန်းတွေရဲ့ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုဖူးပွင့်စေခဲ့ပါတယ်။"

"အခုသူတို့ကဝင်ပေါက်မှာကမဲလီယာပန်းတွေကိုခွဲခြားနေကြပါတယ်။ သူတို့ကမမှားမယွင်းဘဲကမဲလီယာပန်းဒါဇင်ပေါင်းများစွာကိုတိတိကျကျအမည်တပ်ပြီးပါပြီ။"

"ဒါကြောင့်ညီမတွေအားလုံးသွားကြည့်ချင်နေကြတာပါ။"

ကျန်းယဲ့ရှင်း၏မျက်လုံးများတွင်အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤဥယျာဉ်ထဲတွင်ဂရုတစိုက်စိုက်ပျိုးထားသောကမဲလီယာပန်းများသည်ရှားပါးပြီးဈေးကွက်တွင်ရှာရခက်သည်။ သုံးပွင့်ကိုမှတ်မိရန်အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကဒါဇင်ပေါင်းများစွာကိုခွဲခြားနိုင်သည်၊ ပြီးတော့တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးတဲ့လား။

တစ်ယောက်ကအနုပညာရင်ပြင်မှပန်းများ၏ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုဖော်ပြနိုင်သောကဗျာရေးနိုင်သည်

ဒါပေမဲ့နောက်တစ်ယောက်ကဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။

ရုတ်တရက် သူမသည်ရတနာလိပ်ပြာပြခန်းမှလက်ရာမြောက်ကဗျာကိုစဉ်းစားမိပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင်အကြံတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘေးသို့ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်းမုသည်တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် သူမသည်ဥယျာဉ်၏ဝင်ပေါက်ဆီသို့အလျင်အမြန်လျှောက်သွားသည်။