ခင်ဗျားချေးသွားတဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်တုန်းကမှ ပြန်မရခဲ့ဘူး

ချင်ဖုန်းထွက်သွားပြီးမကြာမီမှာပင် ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းမှအခြားတပည့်များကိုပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့သူ့ကိုနင့်တူမရဲ့အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကိုအရင်ဆုံး မ ခိုင်းရတာလဲ။ အဲ့ဒါကအလွယ်တကူချွတ်လို့ရတဲ့အရာမှမဟုတ်တာ။"

"ငါ့တူမကမာနကြီးတဲ့စရိုက်ရှိတယ်။ သူကအချို့အရာတွေကိုအရမ်းကြိုက်ပေမယ့် တခြားသူတွေနဲ့မပြိုင်ဆိုင်ချင်ဘူး။ သူ့ကိုဒီလိုမြင်ရတော့ သူ့အဒေါ်အနေနဲ့တော်တော်လေးစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ နည်းနည်းပါးပါးကူညီနိုင်ရင်ကူညီပေးလိုက်တာပေါ့။" ချန်းမုက ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုနားလည်သွားဟန်ဖြင့် အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီလူကဝေးလံတဲ့မြို့ငယ်လေးကနင့်တူမရဲ့ချစ်သူလား။ နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ခဏလေး... အဲ့ဒါအဲ့ဒီခေါင်းစည်းကြောင့်ပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီကောင်မလေးအတွက်တော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုလက်ဆောင်တစ်ခုတက်တက်ကြွကြွပေးတာကပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူကိုယ်တိုင်တောင်သတိထားမိမှာမဟုတ်လောက်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့အဲ့ဒီသခင်လေးချင်ကလက်ထပ်ပြီးသားမဟုတ်ဘူးလား။ ခုနကသူပြောတာကဗျာကိုသူ့မိန်းမအတွက်ရေးခဲ့တာဆို။"

တာ့ချန်ပြည်တွင် ဇနီးမယားများစွာယူခြင်းသည်အတော်လေးသာမန်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယဲ့ရှင်းသည်သူမ၏ရင်းနှီးသောသူငယ်ချင်း၊ သူမ၏အထူးအဆင့်အတန်းနှင့်သူမ၏မိသားစုမှမာနကြီးသောအမျိုးသမီးများသည် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့်ခင်ပွန်းတစ်ဦးကိုမျှဝေမည်မဟုတ်ကြောင်းနားလည်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏အကြီးအကဲများသည်ဤကိစ္စတွင်အတော်လေးခေါင်းမာကြသည်။

ချန်းမုသည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက်သူမ၏နဖူးကိုထိကာပြောလိုက်သည်၊ "သာမန်အမျိုးသမီးတွေကငါတို့နဲ့ယောက်ျားလုပြိုင်ဖို့အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ သူတို့ကလက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်နေရင်တောင်မှပဲ။ ငါတို့ကအဲ့ဒီမသိနားမလည်တဲ့မြေခွေးမတွေကိုလက်လျှော့အောင်လုပ်ဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုအမြဲရှာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့သူ့မိန်းမကမတူဘူး၊ သူ့ကိုမောင်းထုတ်ဖို့ကြိုးစားတာကလက်တွေ့မကျဘူး။"

စကားလုံးများသည်အနည်းငယ်မာနကြီးပြီးအကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိဟုထင်ရသော်လည်း ကျန်းယဲ့ရှင်းသည်ထိုအထဲတွင်ပြဿနာမရှိဟုခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည်အနာဂတ်တွင်သူမ၏ခင်ပွန်းကိုမည်သူနှင့်မျှမမျှဝေချင်သောကြောင့်သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော် ခုနကစကားဝိုင်း၏အဓိကအချက်မှာထင်ရှားစွာပင်ဤအချက်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် သူမ၏ပျင်းရိသောသူငယ်ချင်း၏မိသားစုအင်အားကိုသိသောကြောင့်အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်၊ "နင်တောင်ဒီလိုပြောမှတော့ သူ့မိန်းမကတကယ်ဘယ်သူလဲ။"

"အဲ့ဒီလူကိုနင်သေချာပေါက်သိတယ်။ သူကအနန္တဓားဂိုဏ်းကိုမကြာသေးခင်ကပဲပြန်ရောက်လာတာ" ဟု ချန်းမုကဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့ရှင်းသည် ပထမကြောင်သွားပြီးနောက်သူမ၏နီသောနှုတ်ခမ်းများဟသွားကာ တုန်လှုပ်သောအမူအရာပြလိုက်သည်။ "နင်ပြောနေတဲ့လူက လျို့ကျန့်လီတော့မဟုတ်ဘူးမလား။"

"သူမကလွဲရင်ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ အိုး၊ ငါ့တူမကယောက်ျားရွေးတာမျက်စိရှိသားပဲ။ ဒီလူငယ်ကအနာဂတ်မှာကြီးကျယ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်လာမှာသေချာတယ်။ သူ့ကံကနည်းနည်းညံ့သွားတာပဲနှမြောစရာကောင်းတယ်၊ သူကဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ပြိုင်ဘက်ကိုရွေးလိုက်ရတယ်။ လျို့ကျန့်လီကဒီတစ်ခါကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတည်ပြုခြင်းကိုအောင်မြင်စွာကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ရင် သူမကသမိုင်းတစ်လျှောက်အသက်အငယ်ဆုံးတတိယအဆင့်ဓားသမားဖြစ်လာမှာ။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့်ထရပ်လိုက်သည်။

"နင်ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ" ကျန်းယဲ့ရှင်းကစပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါအဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကိုသွားတွေ့မလို့။"

စားသောက်ဆိုင်အခန်းတစ်ခုတွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီသည်စားပွဲတွင်တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာကိုယ့်ဘာသာအရက်ငှဲ့သောက်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လှပသောပန်းများနှင့်ကြည်လင်သောလေနှင့်အတူ စည်ကားသောမြင်ကွင်းသည်စွဲဆောင်မှုရှိပြီး အရက်နှင့်အတူလိုက်ဖက်သည်။

ရုတ်တရက် ညလေတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာသည်။ အခန်းအတွင်းမှမီးတောက်သည်တုန်ခါသွားသည်။ လေငြိမ်သွားပြီးနောက် အရက်စားပွဲဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ပုံရိပ်တစ်ခုထပ်တိုးလာသည်—ထိုသူမှာချန်းမုပင်ဖြစ်သည်။

မဆိုင်းမတွပင် သူမသည်အဘိုးကြီး၏လက်ထဲမှအရက်အိုးကိုလုယူကာ ကိုယ့်ဘာသာတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီးနောက်သူမ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏အနက်ရောင်လက်ဖဝါးဖြင့်မျက်နှာကိုကွယ်ကာ အရက်ကိုတစ်ကျိုက်တည်းသောက်ချလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားအဘိုးကြီး၊ ကျင့်ယန်မြို့မှာအကောင်းမနေဘဲ ဘာလို့ကျွန်မရဲ့ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကိုလာရတာလဲ။"

"ငါအနန္တဓားဂိုဏ်းကိုကိစ္စတစ်ခုနဲ့သွားစရာရှိတယ်၊ လမ်းမှာမင်းဆီကပစ္စည်းတစ်ခုချေးဖို့ဝင်လာတာ" အဘိုးကြီးကသူ၏အရက်ခွက်ကိုချကာပြောလိုက်သည်။

"ချေးတယ်ဟုတ်လား။" ချန်းမုကလှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "ရှင်ကျွန်မတို့ဆီကချေးသွားတဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်တုန်းကမှပြန်မရခဲ့ဘူး။"

အဘိုးကြီးသည် သူမကြားသလိုပင်မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ အစားအစာတစ်လုတ်စားလိုက်သည်။

သူ၏အရှက်မရှိသောပုံစံကိုမြင်သော် ချန်းမုသည်အကျင့်ရနေပြီးမေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားဘာချေးချင်လို့လဲ။"

"တိမ်လွှာဆံထိုး။"

ချန်းမုသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကိုခန့်မှန်းမိသွားဟန်တူသည်။ "လျို့ကျန့်လီအတွက်လား။ ရှင်ကသူမကိုကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတည်ပြုခြင်းကိုကျော်လွှားဖို့ကူညီချင်လို့လား။ ဒါပေမဲ့ဘာလို့လဲ။ သူမရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားကိုအခြေခံထားတဲ့ဓားတစ်သောင်းတပ်ဖွဲ့နဲ့ပေါင်းလိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကသူမအတွက်မခက်ခဲပါဘူး။ အပိုအကာအကွယ်တစ်ထပ်မလိုအပ်ပါဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ပြောင်းလဲနိုင်ခြေတွေများရှိနေလို့လား။"

အဘိုးကြီးက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှအနည်းငယ်မြင့်တက်လာသောအရေးအကြောင်းများကသူမ၏စကားကိုတိတ်ဆိတ်စွာအတည်ပြုလိုက်သည်။

နားလည်သွားသောအခါ ချန်းမုကထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မရှင့်ကိုမပေးနိုင်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲ့ဒါကိုသူများယူသွားပြီးပြီ၊ ကျွန်မလက်ထဲမှာမရှိတော့ဘူး။"

အဘိုးကြီးပိုင်လီသည် ခေါင်းမော့ကာသူမကိုကြည့်ပြီးမျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ငါကချေးမယ်လို့ပဲပြောတာ၊ နောက်မှပြန်ပေးမှာပါ။"

"ရှင့်စကား ရှင်ယုံလို့လား။" ချန်းမုကပြန်ချေပလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်မကိုဒီလိုကြည့်စရာမလိုဘူး။ ရှင့်ကိုမလိမ်ဘူး။"

"အဘိုးကြီး၊ ရှင်ကနိမိတ်ဖတ်တာမှာအတော်ဆုံးမဟုတ်လား။ ဘာလို့တစ်ခါလောက်စမ်းမကြည့်တာလဲ၊ 'တိမ်လွှာဆံထိုး' ကအခုဘယ်သူ့လက်ထဲမှာရှိနေလဲဆိုတာကြည့်လိုက်လေ။" ချန်းမုကမျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ပိုင်လီဟုအမည်ရသောအဘိုးကြီးသည်လိုက်နာလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည်အနည်းငယ်ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာပြလာသည်။

ချန်းမုသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်သူမ၏မေးကိုထောက်ကာပြောလိုက်သည်၊

"နားလည်သွားပြီထင်တယ်။ နန်းမြို့တော်ကအဲ့ဒီအဘိုးကြီးကတစ်ခါကလျို့မိသားစုနဲ့ချင်မိသားစုအတွက်ဗေဒင်ဟောခဲ့ဖူးတယ်။ သူကအနာဂတ်မှာမိသားစုနှစ်စုကနေယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိခဲ့ရင် ကောင်းကင်ကဖန်တီးပေးတဲ့ပြီးပြည့်စုံတဲ့စုံတွဲဖြစ်ပြီး နန်းမြို့တော်မှာပျော်ရွှင်စွာလက်ထပ်သင့်တယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။"

"အခုတော့ အဲ့ဒီဗေဒင်ကမှန်သွားပြီထင်တယ်။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ချန်းမုကဆက်ပြောသည်၊ "ဟေး၊ အဘိုးကြီး၊ ဘာလို့ငါ့တူမရဲ့ကံကြမ္မာကိုပါမတွက်ပေးတာလဲ။ သူမရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကဘယ်ကိုဦးတည်သွားမလဲ။"

ပိုင်လီသည် ကိုယ့်ဘာသာအရက်တစ်ခွက်အပြည့်ငှဲ့ကာတစ်ငုံသောက်ပြီးအေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်၊ "ကံကြမ္မာဆိုတာကောင်းကင်ရဲ့အလိုတော်တစ်ခုတည်းနဲ့မဆုံးဖြတ်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင်လည်းကြိုးစားရမှာပဲ။"

"ဟက်။" ချန်းမုကလှောင်ရယ်လိုက်ပြီးအလေးအနက်မထားပေ။

အရက်သုံးခွက်သောက်ပြီးနောက် ချန်းမုသည်ထွက်သွားရန်ထလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်၊ "နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်ကဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကိုပျက်သုဉ်းခြင်းမီးတောက်များနဲ့ချေမှုန်းခဲ့တုန်းက တောင်ပိုင်းကောင်းကင်နဂါးကအန္တရာယ်ကင်းအောင်လို့ ကျန့်လင်တောင်ကြားလမ်းကိုသွားစောင့်နေတယ်။ ပြီးတော့ဂဠုန်ဘုရင်ကနိုးထလာပြီ။"

ချန်းမု၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်ဆံများအနည်းငယ်ကျယ်သွားပြီးနောက် သူမအသက်ရှူထုတ်ကာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလိုကိုး။ ကျွန်မသခင်ကြီးကိုအကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်။"

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းခါနီးတွင် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့လေးယောက်သည်တည်းခိုခန်းထဲမှထွက်လာကြသည်။

မီးသွေးခေါင်းသည် မြင်းဇောင်းသို့သွားပြီးရထားလုံးကိုယူလာသည်။ ညကလက်ဖက်ခြောက်မဝယ်နိုင်ခဲ့သောချင်ဖုန်း၏အဖေသည်အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းက သိလျက်နှင့်မေးလိုက်သည်၊ "အဖေ၊ ညကလက်ဖက်ခြောက်ချောချောမွေ့မွေ့ဝယ်နိုင်ခဲ့လား။"

အဖေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စကားမပြောဘဲ သူသည်ကမ္ဘာကြီးဘာဖြစ်သွားသည်နှင့်လက်ဖက်ခြောက်ဘာကြောင့်ဒီလောက်ဈေးကြီးသွားသည်ကို တိတ်တဆိတ်စဉ်းစားချင်နေသည်။

မြင်းဟီသံနှင့်အတူ မီးသွေးခေါင်းသည်ရထားလုံးကိုတည်းခိုခန်း၏ဝင်ပေါက်သို့မောင်းလာသည်။

အဖေနှင့်ဆရာဖြစ်သူရထားလုံးထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည်ရထားကာကိုဆွဲရန်လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူတစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရကာလက်ကိုပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှင်းရှန့်ဘေးတွင်ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

" နာရီအနည်းငယ်ပဲခရီးသွားရမှာပဲ။ နည်းနည်းလောက်သည်းခံလိုက်... "

သူသည်ထိုချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့ကိုခံရမည့်အစားအအေးဒဏ်ကိုခံရတာပိုကောင်းသည်။

မီးသွေးခေါင်းသည် ဇက်ကြိုးကိုမြှောက်လိုက်သည်၊ မြင်းခွာသံများတခွပ်ခွပ်မြည်လာပြီး လေးယောက်သားထပ်မံခရီးဆက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းတို့ညကတည်းခိုခဲ့သောတည်းခိုခန်း၏ဒုတိယထပ်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ဦးသည်ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်းထိုင်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည်ရထားလုံးအမြင်အာရုံမှပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိအက်ကြောင်းများကြားမှလိုက်ကြည့်နေသည်။

လူငယ်လေးတစ်ဦးသည်သူ့ဘေးတွင်ရပ်ကာတစ်စုံတစ်ခုကိုသတင်းပို့နေသည်၊ အများစုမှာချင်ဖုန်းအကြောင်းဖြစ်သည်။

"သူကလျို့ကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းလား။" လော့ယွီသည်သူ့လက်ထဲမှစာရွက်ပေါ်မှအကြောင်းအရာများကိုသေချာစွာစစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်းအနည်းငယ်အံ့ဩနေပုံရသည်။

ထို့နောက်သူသည်ချင်ဖုန်းညကရေးခဲ့သောကဗျာကိုစဉ်းစားမိပြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ကဗျာထဲကအမျိုးသမီးကလျို့ကျန့်လီပဲ"