ယောက်ျားတစ်ယောက်က မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောသင့်ဘူး!

မြင်းခွာသံများ လျင်မြန်စွာထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နှစ်နာရီခွဲခန့်မောင်းနှင်ပြီးနောက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အနန္တဓားဂိုဏ်းတည်ရှိရာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှအလား ထင်မှတ်ရသော တောင်ထွတ်များကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တောင်ထွတ်များသည် ဆက်တိုက်တန်းစီနေပြီး တိမ်နှင့်မြူများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲမှ ရှန်ရှားဂိုဏ်းတစ်ခု၏ပုံရိပ်နှင့် အတော်လေးဆင်တူသည်။

မီးသွေးခေါင်းသည် ရထားလုံးကိုတောင်ခြေသို့မောင်းနှင်သွားသည်။

သူသည် အဝေးမှတစ်ချက်သာလှမ်းကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး ဓားတောင်ထွတ်၏အမြင့်ကို မသဲမကွဲသာသိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဓားတောင်ထွတ်များသည် မတ်စောက်နေပြီး တောင်ပေါ်လမ်းသည် တိမ်များထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကွေ့ကောက်တက်သွားသည်။ ဤလမ်းအတိုင်းလိုက်သွားလျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ပင်ရောက်ရှိသွားမည်ဟု ခံစားရသည်။

"အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဝင်ပေါက်က ဒီတောင်ပေါ်လမ်းရဲ့အဆုံးမှာရှိပါတယ်။ သခင်လေး၊ ဒီကနေစပြီး ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်ရတော့မှာပါ၊ ရထားလုံးကအပေါ်တက်လို့မရတော့ဘူး။" မီးသွေးခေါင်းကပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စကားကြောင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရထားကာကိုဖွင့်ကာပြောလိုက်သည်၊ "အဖေ၊ အနီးအနားမှာရွာတွေအများကြီးရှိတယ်။ အဖေတို့တည်းခိုဖို့နေရာတစ်ခုရှာပြီး ကျွန်တော်တို့အနန္တဓားဂိုဏ်းကနေပြန်ထွက်လာတဲ့အထိစောင့်နေပါလား။"

အဖေက နားမလည်ပေ။ "ဘာလို့လဲ။ ငါမင်းတို့နဲ့အတူတက်လို့မရဘူးလား။"

ချင်ဖုန်းကရှင်းပြသည်၊ "ဒါကအဖေ့အတွက်ကောင်းအောင်ပြောတာပါ။ အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုဝင်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဓားတောင်ထွတ်ကိုတက်ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ဒီတောင်ပေါ်လမ်းကမတ်စောက်ပြီးမြင့်တယ်။ အဖေကကျင့်ကြံထားတာမဟုတ်တော့ မခံနိုင်မှာစိုးလို့ပါ။"

သူထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ရထားလုံးထဲမှအဘိုးကြီးသည် သူ့ကိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသောအကြည့်ဖြင့်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကအဓိပ္ပာယ်ရှိသလိုပဲ။" အဖေကမေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ရုတ်တရက်တစ်ခုခုကိုစဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည်အဘိုးကြီးကိုလက်ညှိုးထိုးပြပြီးမေးလိုက်သည်၊ "သူကော။ သူငါနဲ့အတူအောက်မှာနေခဲ့ရမှာလား။"

"ဆရာကတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူတက်မှာပေါ့။"

နောက်နေတာလား၊ ငါ့မိန်းမဘေးဒဏ်ကိုအောင်မြင်စွာကျော်လွှားနိုင်မလားဆိုတာ ဒီအဘိုးကြီးပေါ်မှာမူတည်နေတာ။ ငါသူ့ကိုနောက်ဆုတ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး... ချင်ဖုန်းကစိတ်ထဲတွင်ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် ထိုစကားကိုကြားသော် ချက်ချင်းကန့်ကွက်လိုက်သည်၊ "သူတက်နိုင်ရင် ငါမတက်နိုင်ဘူးလား။ မင်းဆက်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး၊ ငါမင်းတို့နဲ့အတူအနန္တဓားဂိုဏ်းကိုသွားမယ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုဖျောင်းဖျရန်ကြိုးစားသော်လည်း အဖေဖြစ်သူကလက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာငြင်းပယ်လိုက်သည်။

အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည်ရထားလုံးပေါ်မှဆင်းကာ မီးသွေးခေါင်းဘေးသို့လမ်းလျှောက်သွားသည်။ "နောက်ပိုင်းမှာကျွန်တော့်အဖေမခံနိုင်တော့ရင် သူ့ကိုကူညီပေးပါ။"

ရှင်းရှန့်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်၊ သခင်လေး။"

အနီးအနားမှရွာတစ်ရွာကိုရှာပြီး ရထားလုံးကိုစီစဉ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့သည်ဓားတောင်ထွတ်၏ခြေရင်းသို့ပြန်လာကာ တောင်တက်စပြုကြသည်။

ဤဓားတောင်ထွတ်၏မတ်စောက်မှုသည် ချင်ဖုန်း၏စိတ်ကူးထက်များစွာကျော်လွန်နေပြီး တောင်တက်ခြင်းကိုအတော်လေးစိန်ခေါ်မှုဖြစ်စေသည်ဟုဆိုရမည်။

အကယ်၍သူသည်သတ္တမအဆင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီနယ်ပယ်သို့မဝင်ရောက်ခဲ့ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီ၏မာကျောစေမှုကိုမခံယူခဲ့ရလျှင် သူသည်မခံနိုင်လောက်ပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည်ပတ်ဝန်းကျင်မှရှုခင်းများကိုလေ့လာကြည့်ရှုသည်။ သစ်ပင်များစိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းများစီးဆင်းသံကိုလည်းကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ပိုမိုမြင့်မားစွာတက်သွားသောအခါ ရေတံခွန်များလျှောကျသံကိုပင်ကြားနေရသည်။

ဓားတောင်ထွတ်၏နေရာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ စိုထိုင်းဆတိုးလာပြီး တိမ်နှင့်မြူများကမြင်ကွင်းကိုဖုံးကွယ်စပြုလာသည်။

ချင်ဖုန်း၏အသက်ရှုသံပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ သူသည်ခက်ခက်ခဲခဲတက်နေစဉ်တွင် သူ၏အဖေရှိရာဘက်သို့လည်းစိုးရိမ်တကြီးလှမ်းကြည့်နေသည်။

သူ၏အဖေနှင့်အဘိုးကြီးသည် နောက်တွင်ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာလိုက်ပါလာသည်။ သူတို့သည်တစ်ခါတစ်ရံရပ်နားကာ နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်ပြီးအသက်ပြင်းပြင်းရှူကြသည်။

သူ့အဖေရုန်းကန်နေရပုံပဲ... ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည်အနီးမှမီးသွေးခေါင်းကိုညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ရှင်းရှန့်သည်ချင်ဖုန်း၏အဖေဘေးသို့လမ်းလျှောက်သွားပြီး မေးခွန်းအနည်းငယ်မေးပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပြန်လာကာခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သခင်ကြီးချင်က ကျွန်တော့်အကူအညီမလိုအပ်ပါဘူးတဲ့။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမသာမယာဖြစ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်မနည်းခံနိုင်နေရသည်၊ သူ့အဖေကဘယ်လိုခံနိုင်မည်နည်း။

တကယ်ကိုမာနနဲ့ဒုက္ခတွေ့နေတာပဲ!

သူတကယ်မသွားနိုင်တော့တဲ့အခါမှပဲပြောကြတာပေါ့။

ဓားတောင်ထွတ်၏သုံးပုံနှစ်ပုံကိုကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည်သူ၏အကန့်အသတ်သို့ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည်သူ၏ခြေထောက်များပိဿာတစ်ထောင်လောက်လေးလံနေသလိုခံစားရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မီးသွေးခေါင်း၏အကူအညီဖြင့် သူသည်မနည်းဆက်လက်သွားနိုင်သေးသည်။

"ငါ့...ငါ့ကိုခဏနားခွင့်ပေး..." သူသည်သူ၏လက်များကိုဒူးပေါ်တွင်ဖိထားကာ အသက်အနည်းငယ်ရှူပြီးနောက်သူ၏အဖေဘယ်လိုနေသည်ကိုကြည့်ရန်လှည့်ချင်သည်။

သို့သော်ထိုအချိန်တွင် သူလှည့်လိုက်သောအခါ သူသည်ဖြတ်သန်းသွားသောပုံရိပ်နှစ်ခုကိုသာတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏အဖေသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်းသူ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာပြောလိုက်သည်၊

"ဖုန်းလေး၊ မင်းကစာဖတ်တာနဲ့ပဲအချိန်ကုန်နေပြီးလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကဒီလိုအားနည်းသွားပြီလား။ စကားပြောတာတော်ပြီ၊ မင်းဆရာနဲ့ငါအရင်တက်နှင့်မယ်။ မင်းနားပြီးတော့နောက်မှလိုက်ခဲ့။"

"ရှင်းရှန့်၊ ငါ့သားကိုမင်းကိုအပ်ခဲ့တယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သခင်ကြီးချင်။"

ချင်ဖုန်းသည် ပါးစပ်ဟကာကြောင်ကြည့်နေပြီး ပုံရိပ်နှစ်ခုသည်မြူများထဲသို့တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်နေသည်။ သူသည်ဘဝအပေါ်အနည်းငယ်သံသယဝင်သွားသည်။

ယခင်ကဓားတောင်ထွတ်အောက်တွင်သူ၏အဖေကိုပေးခဲ့သောအကြံဉာဏ်စကားများသည်သူ၏စိတ်ထဲတွင်ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ၏ပါးပြင်များပူလောင်နေသည်ကိုခံစားလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ငါဒါကိုဒီအတိုင်းမခံနိုင်ဘူး၊ ငါကိုယ့်ဘာသာရပ်တည်ရမယ်!

ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ချင်ဖုန်းသည်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီးခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ကိုတွဲစရာမလိုဘူး။ ကျန်တဲ့လမ်းကိုငါ့ဘာသာငါလျှောက်မယ်!"

မီးသွေးခေါင်းက မသေချာပေ၊ "သခင်လေး၊ ခင်ဗျားလုပ်နိုင်လို့လား။"

"ယောက်ျားတစ်ယောက်ကမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ဘယ်တော့မှမပြောသင့်ဘူး!"

လှေကားထစ်ဆယ်ထစ်ခန့်ထပ်တက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည်ရှုံးနိမ့်ကာပြန်ဆင်းလာသည်၊ "မြန်မြန်ငါ့ကိုနည်းနည်းကူညီပါဦး၊ ငါအသက်မရှူနိုင်တော့ဘူး။"

တစ်ဖက်တွင် တိမ်နှင့်မြူများကြားတွင် ချင်ကျန့်အန်းနှင့်အဘိုးကြီးပိုင်လီတို့သည်ဥယျာဉ်ထဲတွင်အေးအေးလူလူလမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ဓားတောင်ထွတ်ကိုတက်နေကြသည်။

"ခင်ဗျားကဟန်ဆောင်တာတော်တော်ကောင်းတာပဲ။"

"ခင်ဗျားလိုပါပဲ၊ လေ့ကျင့်လေကျွမ်းကျင်လေပေါ့။" ချင်ကျန့်အန်းကပြန်ဖြေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏အသွင်အပြင်သည်ယခင်ရုန်းကန်မှု၏မည်သည့်လက္ခဏာကိုမျှမပြပေ။

"ခင်ဗျားကျင့်ယန်မြို့ကနေထွက်လာပြီးဒီကိုလာခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတည်ပြုခြင်းကြောင့်များလား။ ပြောင်းလဲနိုင်ခြေတွေများရှိမလား။" ချင်ကျန့်အန်းကလေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏အိပ်မက်ထဲမှနီသောမိုးကြိုးကိုစဉ်းစားမိသော် ပိုင်လီ၏မျက်နှာသည်တည်ကြည်သွားသည်၊ "ငါမသိဘူး။ ဒါကြောင့်ငါဒီကိုလာကြည့်တာ၊ ငါ့ကိုယ်ပိုင်အတွေးလွန်မှုသက်သက်ပဲဖြစ်ပါစေလို့မျှော်လင့်တယ်။ စကားမစပ်၊ မင်းကဘာလို့လာတာလဲ။"

"ငါ့ချွေးမကကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကိုရင်ဆိုင်နေရတာ။ ငါဘယ်လိုစိတ်မပူဘဲနေနိုင်မှာလဲ။"

"ဒါကအဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။"

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ရောက်ပါပြီ။"

ချင်ဖုန်းသည် ပြန်မဖြေဘဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။ တောင်ထိပ်တွင် လေထုသည်ပါးလွှာနေပြီး သူပြန်လည်နာလန်ထူရန်အချိန်အနည်းငယ်လိုအပ်သည်။

ကျောက်တိုင်တစ်ခုကိုမှီရင်း သူသည်သူ၏ခြေထောက်များသည်သူ့ခြေထောက်များမဟုတ်တော့သလိုခံစားလိုက်ရသည်။

အခုချိန်မှာ သူပြောချင်တာတစ်ခုတည်းကတော့ အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဘိုးဘေးကဘာလို့ဂိုဏ်းကိုဒီလောက်မြင့်တဲ့နေရာမှာတည်ထောင်ခဲ့ရတာလဲ။ သူကများပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတစ်ခုခုရှိနေလို့လား!

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည်နောက်ဆုံးတွင်အသက်ဝအောင်ရှူနိုင်ပြီးသူ့ရှေ့မှအခြေအနေကိုအကဲဖြတ်စပြုလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်လမ်း၏အဆုံးတွင် ကျောက်စင်တစ်ခုရှိသည်။ မြင်ကွင်းသည်တိမ်နှင့်မြူများဖြင့်ဖုံးကွယ်နေသောကြောင့် သူသည်ဆယ်ပေထက်ကျော်လွန်၍မမြင်နိုင်သဖြင့် ကျောက်စင်သည်မည်မျှကြီးမားသည်ကိုသူမသိပေ။

"ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ဆရာဘယ်မှာလဲ။"

ရှင်းရှန့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီးရုတ်တရက်တံခါးနှင့်တူသောကြီးမားသောအနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်ထိုဘက်သို့လက်ညှိုးထိုးပြကာပြောလိုက်သည်၊ "ဖြစ်နိုင်တာက ဟိုဘက်မှာလား။"

ချင်ဖုန်းနှင့်ရှင်းရှန့်သည် ကြီးမားသောအနက်ရောင်အရိပ်ဆီသို့လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ ပေနှစ်ဆယ်ခန့်လျှောက်ပြီးနောက် မြင်ကွင်းသည်ရုတ်တရက်ရှင်းလင်းသွားသည်။

သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် ခန့်ညားသောတည်ရှိမှုနှင့်အတူခမ်းနားသောဂိတ်တံခါးတစ်ခုရှိသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင်ဓားပုံကျောက်တိုင်များရပ်နေပြီး ဂိတ်တံခါးအထက်တွင် အနန္တဓားဂိုဏ်းဟူသောစာလုံးသုံးလုံးကိုခမ်းနားသောအရှိန်အဝါဖြင့်ထွင်းထုထားသည်။

နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်နှင့်မြူများသည်တစ်စုံတစ်ခုဖြင့်ပိတ်ဆို့ခံထားရသကဲ့သို့ အတွင်းသို့မတိုးနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဂိတ်တံခါးရှေ့၌ ချင်ကျန့်အန်းနှင့်အဘိုးကြီးတို့ကို အပြာရောင်ဓားဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားသောတပည့်နှစ်ဦးကတားဆီးနေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်ရှင်းရှန့်တို့ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ သူတို့သည်ထိုသူများထဲမှတစ်ဦးကပြောနေသည်ကိုကြားလိုက်ရသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ အနန္တဓားဂိုဏ်းကမကြာသေးခင်ကဧည့်သည်တွေကိုတံခါးပိတ်ထားပါတယ်။ သာမန်လူတွေကိုဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး..."