လူသုံးယောက်က ကျားတစ်ကောင်ဖန်တီးနိုင်တယ်၊ ကောလာဟလရဲ့စွမ်းအားက ကြောက်စရာကောင်းတယ်

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လန်နင်ရွှမ်၏မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုသိကြသည်၊ သူမသည်အစ်မကြီးကျန့်လီ၏ကိုယ်ပိုင်ဓားအစေခံဖြစ်သည်။

ပြီးတော့သူမက "သခင်လေါ်" ဟုခေါ်သောလူက အစ်မကြီးကျန့်လီ၏ခင်ပွန်းမဟုတ်ဘူးလား။

ထိုသို့စဉ်းစားမိသော် သူတို့အားလုံးသည်ချင်ဖုန်းကိုအံ့ဩခြင်းနှင့်တုန်လှုပ်ခြင်းတို့ဖြင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီလူကအမှန်တရားကိုပြောနေတာပဲ!

ရက်အနည်းငယ်သာမတွေ့ရသော်လည်း လန်နင်ရွှမ်သည်သူ့ကိုအတော်လေးလွမ်းနေသည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင်အဆုံးမရှိသောစကားလုံးများရှိနေပုံရသည်။

အမှန်စင်စစ် "တစ်နေ့မတွေ့ရတာ သုံးနှစ်ကြာသလိုပဲ" ဟူသောစကားပုံကိုပြည့်စုံစေခဲ့သည်။

ခဏမျှစကားပြောပြီးနောက် တပည့်က "အရင်ဆုံးအထဲဝင်ကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။" ချင်ဖုန်းကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီတွင် တပည့်သည်တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားဟန်ဖြင့် ဝပြီးပိန်သောအတွဲကိုတည်ကြည်စွာညွှန်ကြားလိုက်သည်၊

"တစ်စုံတစ်ယောက်ဂိုဏ်းကိုလာလည်ရင် ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်။ ငါမကြာခင်ပြန်လာမယ်၊ ကြားလား။"

"ကျွန်တော်တို့နားလည်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး။" နှစ်ဦးစလုံးကပြန်ဖြေသည်။

အဖွဲ့၏ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်များကိုကြည့်ရင်း ဝသောလူသည်ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ "အဲ့ဒီလူကအစ်မကြီးကျန့်လီနဲ့ဘယ်လိုလက်ထပ်နိုင်သွားတာလဲ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့အားမရှိတဲ့စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့တူတယ်။ ညီလေး၊ ပြောစမ်းပါဦး၊ သူကငါ့ထက်ဘယ်လိုသာလို့လဲ။"

ပိန်သောညီလေးက မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေသည်၊ "ဖြစ်နိုင်တာက သူကမင်းထက်ရုပ်ပိုချောလို့လား။"

"တိမ်လိုက်တာ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်ရုပ်ချောတာကဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အဓိကကအတွင်းအရည်အသွေးတွေပဲ!"

ပိန်သောညီလေးသည် သူ၏အစ်ကိုကြီး၏ဗိုက်ပေါ်မှပိုလျှံနေသောအဆီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အတွင်းအရည်အသွေးများသည်အနည်းငယ်ပြည့်စုံလွန်းနေသည်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့!" ဝသောလူကလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဟမ်။ ကျွန်တော်တို့ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းထဲဝင်မလို့ပေါ့။ အစ်မကြီးကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းကဂိုဏ်းကိုလာလည်တာ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့သတင်းကတခြားသူတွေသိဖို့လိုတာပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ငါတို့ဂိုဏ်းစောင့်ရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲထွက်သွားရင်အစ်ကိုကြီးစိတ်ဆိုးမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါကအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။" ဝသောလူကမေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာခဏစဉ်းစားပြီးနောက်သူ၏မျက်လုံးများတောက်ပလာသည်။ "ငါအကြံရပြီ!"

ခဏအကြာတွင် ယခင်ကထွက်ခွာသွားသောအခြားတပည့်ပြန်ရောက်လာသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး၏အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

သူသည်သေချာစွာရှာဖွေလိုက်ရာ ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်အနီးတွင်ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးကိုသာတွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်တုံးတွင် လူများ" ဟုရေးထိုးထားပြီး အခြားတစ်တုံးတွင် "ဝင်ပေါက်မရှိ" ဟုရေးထိုးထားသည်။

တပည့်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးသူ၏နှလုံးသားထဲမှဒေါသကိုမထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ကျန်းကွမ်း၊ စွန်းချိုင်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ငါ့ကိုစောင့်နေလိုက်!"

အနန္တဓားဂိုဏ်းထဲသို့တကယ်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများသည်ဧည့်သည်များကိုနေရာချထားသောနေရာသို့လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာကြသည်။

အခန်းသည်သေသပ်စွာစီစဉ်ထားပြီး အတွင်းတွင်နံ့သာတိုင်များထွန်းထားရာ ဝင်လိုက်သည်နှင့်သာယာသောရနံ့ကိုရရှိသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး သူစဉ်းစားနေခဲ့သောသူ၏ချစ်ဇနီး၏ပုံရိပ်ကိုမတွေ့သောအခါ သူကမေးလိုက်သည်၊ "ကျန့်လီဘယ်မှာလဲ။ သူဘယ်သွားလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်သည် သူတို့အတွက်လက်ဖက်ရည်ပြင်ဆင်ထားပြီးစားပွဲသို့တွန်းပို့ပြီးမှပြန်ဖြေသည်၊ "သခင်မလေးကဒီအချိန်မှာကြယ်လတောင်ထွတ်ပေါ်မှာရှိနေပါတယ်။ အနန္တဓားဂိုဏ်းကအဲ့ဒီမှာရှိနေပြီး ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားကိုအခြေခံပြီးဓားတစ်သောင်းတပ်ဖွဲ့ကိုတည်ဆောက်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့တပ်ဖွဲ့ကိုကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကိုဆန့်ကျင်ဖို့လမ်းညွှန်ဖို့ဆိုရင် တပ်ဖွဲ့ပတ်လည်ကဓားချီနဲ့ပေါင်းစည်းဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်သခင်မလေးကကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်မရောက်မချင်းဓားတစ်သောင်းတပ်ဖွဲ့ထဲမှာနေရမှာပါ။"

"ဒီလိုကိုး။" ချင်ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်ကိုမော့လိုက်ပြီးအိပ်မက်ထဲမှမြင်ကွင်းများကိုရုတ်တရက်ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လျို့ကျန့်လီသည် အမြင့်ဆုံးဓားတောင်ထွတ်ပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သောဓားများဖြင့်ဝန်းရံထားသည်။

"ကြယ်လတောင်ထွတ်ကအနန္တဓားဂိုဏ်းမှာအမြင့်ဆုံးဓားတောင်ထွတ်လား။" ချင်ဖုန်းကစိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကြယ်လတောင်ထွတ်ကအနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဆက်ခံဂိုဏ်းချုပ်တွေ အစဉ်အဆက်အုပ်ချုပ်တဲ့ဓားတောင်ထွတ်ပါ၊ တခြားဓားတောင်ထွတ်တွေထက်ပိုမြင့်ပါတယ်။ သခင်လေး၊ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးကြီး၏နေရာဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်ရင်းမျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ချိုးနေသည်။

"သူမရဲ့ပြင်ဆင်မှုကချောမွေ့ရဲ့လား။ ဒီတစ်ခါကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွှားဖို့သူမဘယ်လောက်ယုံကြည်ချက်ရှိလဲ။" ချင်ဖုန်းသည်တည်ကြည်စွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးရဲ့လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားရဲ့အကူအညီနဲ့ပေါင်းလိုက်ရင် အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ကကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတည်ပြုခြင်းကိုကျော်ဖြတ်တာကသေချာတယ်လို့ပြောထားပါတယ်။ ပြဿနာမရှိသင့်ပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲသခင်လေး။ မျက်နှာအမူအရာကမကောင်းသလိုပဲ" လန်နင်ရွှမ်ကမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ခုနကတောင်တက်လာလို့နည်းနည်းပင်ပန်းနေတာ၊ အပြည့်အဝမနာလန်မထူသေးလို့ပါ" ချင်ဖုန်းကအေးဆေးစွာပြန်ဖြေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မသက်မသာဖြစ်မှုသည်အိပ်မက်တစ်ခုမှလာပြီးအခြေအမြစ်မရှိပေ။ လန်နင်ရွှမ်ကိုမလိုအပ်ဘဲစိုးရိမ်စေရန်မလိုအပ်ပေ။

"ဒီလိုကိုး။" လန်နင်ရွှမ်ကခေါင်းညိတ်ပြီးနောက်မေးလိုက်သည်၊ "စကားမစပ်၊ သခင်လေး၊ ဘာလို့ရုတ်တရက်ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။"

ဤမေးခွန်းကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည်ထိုညကနူးညံ့မှုကိုမရည်ရွယ်ဘဲပြန်အမှတ်ရမိသည်၊ လျို့ကျန့်လီကသူ့ကိုအိပ်ရာသို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်သူ့ကိုကိုယ့်ကိုယ်ကိုသက်သေပြရန်နောက်တစ်ကြိမ်အခွင့်အရေးမပေးဘဲအလျင်စလိုထွက်ခွာသွားသည်ကိုစဉ်းစားမိသည်။

အနည်းငယ်ညည်းညူဟန်ဖြင့် သူကပြောလိုက်သည်၊

"မင်းကဘယ်လိုမေးရက်သေးတာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲထွက်သွားတော့ ငါကသဘာဝကျကျပဲအရမ်းစိုးရိမ်တာပေါ့။ မီးသွေးခေါင်းကငါ့ကိုအမှန်တရားပြောမပြခဲ့ရင် ငါအခုထိအမှောင်ထဲမှာပဲရှိနေဦးမှာ။"

"မင်းရဲ့သခင်မလေးကဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ဘေးဒုက္ခကိုရင်ဆိုင်နေရတာ၊ သူမရဲ့ခင်ပွန်းအနေနဲ့ငါဘယ်လိုမရှိဘဲနေနိုင်မှာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏အမှားကိုသိသောကြောင့်တောင်းပန်လိုက်သည်၊ "ဒါတွေအားလုံးကသခင်မလေးရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေပါ။ သူကသခင်လေး စိုးရိမ်မှာစိုးလို့ပါ။"

ဟုတ်ပါတယ်၊ လျို့ကျန့်လီ၏ဓားအစေခံအနေဖြင့် သူမသည်သခင်မလေး၏ အကြီးမားဆုံးသောကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဘေးဒဏ်ကိုမအောင်မြင်ဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်ကွဲကွာသွားမည်ကိုပိုမိုနားလည်သည်။

သို့သော်သူမထိုသို့ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

"ငါအခုကြယ်လတောင်ထွတ်ပေါ်ကိုသွားပြီးသူ့ကိုတွေ့လို့ရမလား။" ချင်ဖုန်းကမသေချာစွာမေးလိုက်သည်။

"ကြယ်လတောင်ထွတ်က အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့တောင်ထွတ်ပါ။ ဝင်ခွင့်ရဖို့ဆိုရင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ခွင့်ပြုချက်ရမှဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မပိုင်ချိုးကို သွားရှာပြီးမေးမြန်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ဒါကတစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာဖြစ်သည်။

သူတို့စကားစမြည်ပြောနေစဉ်တွင် အနန္တဓားဂိုဏ်းအတွင်း၌ သတင်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ်ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဟေး၊ သိလား။ အဲ့ဒီဝတုတ်ကျန်းကွမ်းဆီကကြားတာကအစ်မကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းက အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုရောက်နေပြီတဲ့!"

"ဘာ အဲ့ဒါတကယ်လား။"

"ငါမင်းကိုမလိမ်ဘူး။ စွန်းချိုင်ကအဲ့ဒီအချိန်မှာရှိနေတာ။ ဒီလူကအစ်မကျန့်လီရဲ့ဆွေမျိုးတွေ အားလုံးကိုခေါ်လာတယ်လို့ပြောတယ်။"

"ရှီး..." ရှိနေသူများသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဟေး၊ ငါမင်းတို့ကိုပဲဒီအကြောင်းပြောတာနော်။ အပြင်ကိုမဖြန့်နဲ့၊ မဟုတ်ရင်အစ်မကျန့်လီဘေးဒဏ်ခံနေရတဲ့အချိန်မှာ သူ့စိတ်အခြေအနေကိုထိခိုက်နိုင်တယ်။"

"မင်းပြောပုံကိုကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ပါးစပ် ဘယ်လောက်လုံလဲဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူးလား။"

"ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။"

အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို မေးမြန်းပြီးနောက် အဖွဲ့သည် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

အစ်မကျန့်လီ၏ ခင်ပွန်းအနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာသည့်သတင်းသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ လျင်မြန်စွာဂယက်ရိုက်သွားသည်။

လျို့ကျန့်လီကိုအနန္တဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်အများစုကလေးစားကြည်ညိုကြသောကြောင့် သူတို့သည်အစ်မကျန့်လီကိုလုယူသွားသော ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောခင်ပွန်းအပေါ်တွင် အကောင်းမြင်စိတ်မရှိကြပေ။

ဤသည်မှာလည်း လူတိုင်းသတင်းများဖြန့်ဝေသည့်အခါ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ မူလအကြောင်းအရာတွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်ခံစားချက်များနှင့်အပိုအမွှမ်းတင်မှုများကို အနည်းနှင့်အများထပ်ဖြည့်ကြသည်။

ကာလကြာရှည်လာသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ်သည်တဖြည်းဖြည်းပြိုလဲသွားသည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောရလျှင် အချို့က သူသည်ချိုသာသောစကားများဖြင့် သူတို့၏အစ်မကြီးကိုလှည့်စားခဲ့သော စကားပြောကောင်းသူဟုဆိုကြသည်။

ပိုမိုပြင်းထန်စွာပြောရလျှင် အချို့ကသူသည်ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်ထားသောမရိုးသား၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး သစ္စာမရှိသောလူဟုဆိုကြသည်။

သူသည်မီးနီရပ်ကွက်များကို မကြာခဏသွားရုံသာမက သူတို့၏အစ်မကြီးရှေ့တွင် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့်ပင်အချစ်ပလူးခဲ့သည်။

အစ်မကြီးသည်သစ္စာမရှိသောလူကိုမခံနိုင်သောကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးကိုစွန့်ခွာကာ လက်ထပ်ပြီးနောက်အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်ဟုပင် ကောလာဟလများထွက်ပေါ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စ၏အမှန်တရားသည်အရေးမပါတော့ပေ။ သို့သော် အလိုအလျောက်ဖွဲ့စည်းထားသောအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အဆက်မပြတ်တိုးပွားလာနေပြီး သစ္စာမရှိသောလူကို အပြစ်ပေးရန်အရှိန်အဟုန်သည်ပိုမိုအားကောင်းလာနေသည်...

သူတို့သည် ဤလူကိုအနန္တဓားဂိုဏ်းမှ မောင်းထုတ်လိုကြသည်၊ သူတို့၏ချစ်လှစွာသောအစ်မကြီးကို ဒုတိယအကြိမ်စိတ်နှလုံးကြေကွဲစေပြီး ဘေးဒဏ်ခံနေစဉ် သူမ၏စိတ်အခြေအနေကို ထိခိုက်စေခြင်းကိုလုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်!