ယောက်ျား ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားလား_၄

ချန်ကျဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်မလား။ ပိုပြီးထူးဆန်းတာက ဒီသိုင်းကျင့်စဉ်က အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပိုသင့်တော်နေတာပဲ”

“အမျိုးသမီးတွေ ကျင့်ကြံဖို့လား”

စူးယွင်ကျင်း၏မျက်လုံးများ‌ တောက်ပသွားကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလာသည်။

“ကျွန်မ ကြည့်လို့ရမလား”

“ရတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောလျက် ချန်ကျဲ့သည် သိုင်းကျမ်းကို စူးယွင်ကျင်းကို ပေးလိုက်သည်။ သူမ သိုင်းကျမ်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း “စာနှစ်လုံးသိုးမြင်း”ကိုယ်နေဟန်ထားကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ အသွင်ဆောင်ကြည့်လိုက်မိ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချန်ကျဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ဒီလိုလုပ်ရတာ”

ထို့နောက် ချန်ကျဲ့ စူးယွင်ကျင်းကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို လက်ထပ်ကိုင်ကာ “စာနှစ်လုံးသိုးမြင်း”ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြုလုပ်နည်းကို သင်ပြပေးသည်။

ကိုယ်နေဟန်ထားကို မှန်ကန်စွာ ညှိနှိုင်းပြီးနောက် စူးယွင်ကျင်းသည် ထိုနေရာတွင် ထိုအနေအထားအတိုင်း ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်မိနစ်မျှအတွင်း၌ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်နေရသည်။

မြင်းကိုယ်နေဟန်ထားသည် ကြွက်သားမှ ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရန် လိုအပ်၏။ သို့သော် စူးယွင်ကျင်းသည် ခွန်အားမသန်မာလှသောကြောင့် ကိုယ်နေဟန်ထားကို တစ်မိနစ်ကျော်အောင် မထိန်းထားနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမ လက်လျှော့လိုက်တော့မည်ဟု ချန်ကျဲ့ ထင်နေချိန်တွင် သူ၏ဇနီးလေးသည် အံတင်းတင်းကြိတ်၍ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်ကြိုးပမ်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်ရ၏။

ချန်ကျဲ့ ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ ခေါင်းမာမာဖြင့် ရပ်နေခြင်းသည် အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ချန်ကျဲ့ သိသည်။ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျင့်စဉ်အချို့ သို့မဟုတ် အခြားအကူအညီများ လိုအပ်ပေသည်။

ချန်ကျဲ့သည် စူးယွင်ကျင်းကို ခဏနားလိုက်ရန် အကြံ‌ပြုတော့မည့်အချိန်တွင် ချန်ကျဲ့၏မျက်လုံးအိမ်တို့ ရုတ်တရက်မှေးကျုံ့သွားရ၏။ အကြောင်းမှာ စူးယွင်ကျင်း၏ အသက်ရှူပုံမှ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် တမင်ရည်ရွယ်၍ပြုလုပ်ယူထားခြင်းထက် သူမ၏ မူလအသက်ရှူနည်းလမ်းသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့်အလား မတုန်မလှုပ် တည်မြဲနေပုံရနေသည်။

အသေးစိတ် စူးစမ်းလေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ချန်ကျဲ့မှာ ရုတ်ချည်း မျက်လုံးပြူးသွားရ၏– ယန်ချွမ်ကျင့်စဉ်!

စူးယွင်ကျင်းသည် သူ သင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် ယန်ချွမ်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျဲ့ နားလည်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အနက်အထိ လေ့ကျင့်လိုက်တာလဲ။

သူမ၏ ယန်ချွမ်ကျင့်စဉ်သည် အခြေခံအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျဲ့ ခံစားသိနိုင်ပါ၏။

စဉ်းစားကြည့်သော် သူ၏ယန်ချွမ်ကျင့်စဉ်သည် တတ်မြောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးပေသည်။

ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားလေ့ကျင့်မှုကို မနှောင့်ယှက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူနည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲပြီးနောက်တွင် ကြွက်သားရောင်ရမ်းမှုသည်လည်း စတင် လျော့ပါးသက်သာလာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တုန်လှုပ်မှုသည်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ကျဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် သူ၏ဇနီးလေးမှာ အလွန်နုနယ်သဖြင့် အိမ်၏ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အမြဲစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိတက်လမ်းကို ပျိုးထောင်တည်ဆောက်ရင်း အတိတ်က သူ၏ရန်သူများသည် ရန်ငြိုးထားကာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူအား ပစ်မှတ်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူ အဘယ်သို့ ကိုင်တွယ်ရပါမည်နည်း။

ချန်ကျဲ့သည် အစောင့်အရှောက်များ လေ့ကျင့်ထားရှိရန်လည်း တွေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအစောင့်အရှောက်များမှာ မည်မျှပင် ခွန်အားကြီးမားပါစေ မိမိကိုယ်တိုင်လောက် ယုံကြည်အားထားရမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍များ စူးယွင်ကျင်းကိုယ်တိုင်က သိုင်းပညာသင်ယူထားနိုင်ပါလျှင် အရမ်းကြီး အင်အားကြီးမားသည့်အဆင့်အထိ မဟုတ်လျှင်သော်မှ အသေးအမွှားခြိမ်းခြောက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နိုင်လျှင်ပင် သိသာထင်ရှားသည့် အလေးသာမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့အတွေးဖြင့် ချန်ကျဲ့သည် စူးယွင်ကျင်း၏ ကိုယ်နေဟန်ထားလေ့ကျင့်‌မှုကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်ထဲတွင်ပင် အခြေခံသိုင်းကွက်များကို စတင်လေ့ကျင့်နေလိုက်သည်။

မကြာမီ၌ အရုဏ်တက်ချိန်‌သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့၏။ အပြင်ဘက်တွင် ကြက်ဖများ ‌ဆူညံလာတော့မှ စူးယွင်ကျင်းမှ ပြောသည်။

“ယောက်ျား ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်”

ချန်ကျဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။

“မလိုပါဘူး။ ကိုယ်တို့ အပြင်မှာ သွားစားရအောင်”

စူးယွင်ကျင်းမှ ဘာမျှမပြောနိုင်ခင်ပင် ချန်ကျဲ့မှ ဆက်ပြောသည်။

“မင်း စာနှစ်လုံးသိုးမြင်းကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြီးမြောက်သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ် မင်းကို ဒီအတွေးငယ်သိုင်းကွက်ကို သင်ပြပေးပါရစေ”

ထိုသို့ပြောလျက် ချန်ကျဲ့သည် စူးယွင်ကျင်းအား သိုင်းကွက်များကို သရုပ်ဖော်ပြသည်။

တစ်ချိန်တည်း၌ အချိန်ရလျှင် သူ၏ဇနီးလေးအတွက် အရေပြားသန့်စင်ဆေးရည်ရှာလာပေးရမည်ဟု ချန်ကျဲ့ စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်။ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ပါက ဆေးအကူအညီ လိုအပ်ပေသည်။

ထိုနည်းဖြင့် အားစိုက်ထုတ်မှုတစ်ဝက်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုနှစ်ဆ ရရှိနိုင်ပေမည်။

မနက်လင်းသောအခါ ချန်ကျဲ့သည် ဖန်းရှစ်ကျုံး ပေးထားသည့် ဒီနေ့အတွက် ဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ပိုးထည်ဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် အနက်ရောင်သိုင်းဝတ်စုံဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်တိမ်တိုက်ပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် အလှဆင်ထားကာ လက်ဝဲရင်အုံ၌ အဖြူရောင်ကျားခေါင်းသဏ္ဍာန်ကို ချည်ထိုးထားသည်။

ဤသည်မှာ ကျားဖြူခန်းမ၏ အမှတ်သင်္ကေတဖြစ်ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဆင့်နှင့်အထက်ရှိသော အဖွဲ့သားများသာလျှင် ဤသို့ ပိုးထည်သိုင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်နိုင်သည်။

အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် စူးယွင်ကျင်းသည် ရွေ့ရွေ့ကို ခေါင်းဖြီးပေးနေသည်။ ချန်ကျဲ့ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ရာ လိမ္မော်သီးစိမ်းကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးလျက် ခေါင်းဖြီးခံနေသည့် ကလေးမလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လိမ္မော်သီးစိမ်း နောက်တစ်စိတ်ကို ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ချန်ကျဲ့မှာ သွားနာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“အာ… ရွေ့ရွေ့ အဲဒါကြီးက မချဉ်ဘူးလား”

ရွေ့ရွေ့မှ ပြန်ပြောသည်။

“လုံးဝ မချဉ်ပါဘူး။ ဒီလိမ္မော်သီးတွေက အရမ်းစားကောင်းတယ်။ အစ်ကိုကြီး ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲဟင်။ နောက်တစ်ခါကျ များများထပ်ဝယ်လာခဲ့ပါဦး ~ ~”

ထိုအခါ ချန်ကျဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အစ်ကိုကြီး နောက်တစ်ခါ ဝယ်ဖို့အခွင့်အရေးရရင် ဝယ်ခဲ့ပါ့မယ်”

ထိုအခါ စူးယွင်ကျင်းသည် ရွေ့ရွေ့၏နဖူးလေးကို တောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အမြဲလောဘကြီးနေတာပဲ၊ လိမ္မော်သီးစိမ်းတွေက ဘာတွေအရမ်းကောင်းနေလို့တုန်း? လာ မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး ပေါက်စီသွားစားကြမယ်”

ထိုအခါ ရွေ့ရွေ့သည် ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာ အော်ပြော၏။

“ရေး ပေါက်စီသွားစားရတော့မယ်!”

ထို့နောက် နောက်ထပ်လိမ္မော်သီးတစ်စိတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ စူးယွင်ကျင်းသည် ချန်ကျဲ့ကိုကြည့်လာပြီး ပြောသည်။

“သူပြောတာ နားမထောင်နဲ့။ အဲဒီလိမ္မော်သီးစိမ်းတွေက စားမကောင်းဘူး။ ထပ်မဝယ်နဲ့တော့”

ချန်ကျဲ့မှ အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ထပ်မဝယ်လာတော့ဘူး”

သူတို့သုံးဦး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းများမှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေကာ အထူးသဖြင့် အသီးအရွက်ဈေးကြီးတစ်ဝိုက်တွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူများစွာတို့သည် ချန်ကျဲ့၏ဝတ်စုံကို သတိထားမိသည်နှင့် ချန်ကျဲ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဤသည်မှာ ကျားဖြူခန်းမ၏ဝတ်စုံ မဟုတ်ပါလော– ဘယ်သူက လာရှုပ်ရဲပါမလဲလေ။

သူတို့လျှောက်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်၌ လေးစားသဖြင့်သော အကြည့်များဖြင့် အကြည့်ခံခဲ့ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး သူတို့က အစ်ကိုကြီးကို ကြောက်နေကြသလိုပဲ”

ရွေ့ရွေ့၏စကားကို ချန်ကျဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။

“သူတို့က အစ်ကိုကြီးကို ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ‌ဒီဝတ်စုံကို ကြောက်နေကြတာ”

“ဒီဝတ်စုံကိုလား။ ဝတ်စုံက ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ”

ချန်ကျဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။

“တစ်ခါတလေမှာ ဝတ်စုံက ကြောက်ဖို့အကောင်းဆုံးအရာပဲ”

သူတို့သုံးဦးသည် အနီးအနားရှိ ပေါက်စီဆိုင်သို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်ရာ တို့ဟူးဆိုင်ကို ဖြတ်သွားရ၏။

ထိုသို့ဖြတ်သွားချိန်တွင် အော်ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မိန်းကလေးစူး”

စူးယွင်ကျင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တို့ဟူးဆိုင်တံခါးဝတွင် သူ့ထံ လက်ဝှေ့ရမ်းပြနေသည့် တတိယသခင်မလေးဟွားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“မိန်းကလေးစူး ဒီကိုလာခဲ့ပါဦး”

“မင်း သူနဲ့ သိတယ်လား”

ချန်ကျဲ့ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ စူးယွင်ကျင်းမှ ပြန်ပြောသည်။

“အင်း၊ သူက ကျွန်မ ရှင့်ကိုပြောဖူးတဲ့ တို့ဟူးဆိုင်ပိုင်ရှင်လေ”

“ယောက်ျား ကျွန်မတို့ သွားသင့်လား”

ချန်ကျဲ့မှ ပြောသည်။

“သူက မင်းကို ကူညီပေးဖူးတာပဲ၊ သွားကြတာပေါ့”

စကားအဆုံး၌ ချန်ကျဲ့တို့သုံးဦးသည် တို့ဟူးဆိုင်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

တတိယသခင်မလေးဟွားသည် ရွှင်ပျစွာ ပြုံးရယ်နေ၏။ သူမသည် ယပ်တောင်ဖြင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ချန်ကျဲ့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် မျက်လုံးများကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

ချန်ကျဲ့သည် ဤတို့ဟူးဆိုင်မှာ သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်နိုင်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အကဲခတ်လေ့လာနေခဲ့သည်။