တစ်ဆယ်လေး ၊ အမေ မင်းကိုတွေ့ပြီ

အပြင်မှာ လူသတ်နေတဲ့ အသံတွေက အများကြီးရှိပေမယ့် ယွမ်ချန် နန်းတော်ထဲမှာတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အပြင်က ဘာသံကိုမှ မကြားရချေ။ ယွမ်ချန်နန်းတော်က သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပေးကြောင်း သိသာသည်။

အလောင်းနတ်သုံးကောင် ပေါ်ထွန်းလာချိန် ရောက်သောအခါတွင် ချန်ရှီသည် သူ့မိခင်၏ အလောင်းနတ်သုံး​ကောင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မအပေါ်ပိုင်း အလောင်းနတ် ဖန်ကျွိသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ပြာမှုန်နေလျက် ကောင်းကင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အလယ်ပိုင်း အလောင်းနတ် ဖန်ကျစ်သည်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ထိုင်နေပြီး မှိုင်းညှို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အောက်ပိုင်း အလောင်းနတ် ဖန်ကျွယ်ကလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် သေခြင်းတရားကို စောင့်မျှော်နေလျက် ရှိသည်။

၎င်းတို့က ကျောက်ပန်းပုရုပ်တုတွေလို ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေကြသည်။ ယွမ်ချန်နန်းတော်ပိုင်ရှင်သည် အလွန်ဝမ်းနည်း​နေသဖြင့် အလောင်းနတ်သုံးပါးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဘုံထဲ ကျရောက်ကာ ထို​ဝမ်းနည်းခြင်းထဲမှ မရုန်းထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်​နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ဤရုပ်ဆိုးသော ရုပ်အလောင်းသုံးပါးကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ၎င်းတို့ကလည်း ချန်ရှီကိုပင် မကြည့်ခဲ့ကြပေ။ ဤယွမ်ချန်နန်းတော်၏ မြင့်မြတ်သောတရားရုံးလို တံခါးကို ဖွင့်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူတို့၏သခင်အား ပျော်ရွှင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရန် နန်းတော်အတွင်းသို့ မ၀င်ရောက်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် သူတို့သခင်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံး​​နေခဲ့ရပြီး ဒီဝန်းအတွငိးက မထွက်နိုင်ဘဲ ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။ ချန်ရှီ လှေကားထစ်ကို တက်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လာရင်းမှ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤရက်များတွင် သူသည် ငရဲနတ်ကြီး၏ ပုံစံဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုမှသာ သူသည် နတ်တစ္ဆေ အဖြစ် ပြောင်းလဲထားခြင်း၏ မှော်ဆန်သော စွမ်းအားကို အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး ငရဲနတ်မှ လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

ငရဲနတ် ပုံစံက သူ့အမေကို ကြောက်လန့်သွား​စေမိမှာကို သူစိုးရိမ်နေခြင်းသာ။

ချန်ရှီ နန်းတော်အတွင်း လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် နတ်နန်းတော်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်သဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း ဝင်လာသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ အဆုံးမရှိသော ရှည်လျားသော စင်္ကြံဖြစ်လာပြီး စင်္ကြံ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အခန်းများစွာ ရှိလာ၏။

"မေမေ..... အမေ ဘယ်မှာလဲ"

ချန်ရှီ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်သံက တုန်လှုပ်သွားသည်။ အသံက အဝေးအထိ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း ဘယ်သူကမှ တုံ့ပြန်လာခြင်းမရှိပေ။ ချန်ရှီ ပထမအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဤအခန်းသည် ပို့ဆောင်ရေးအခန်းဖြစ်ပုံရသည်။ အဘွားအိုဝူကျူသည် သားဖွားသည် ဖြစ်ကာ ကလေးတစ်​ယောက်ကို ပွေ့ချီကာ ပြုံးနေ၏။ ငယ်ရွယ်သော ချန်ထန်ဟာ ​​အဘွားအိုဝူကျူရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူမလက်ထဲက ကလေးလေးကို ကြည့်ဖို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ကိုင်ချင်ပေမယ့် သူ့အစွမ်းကြောင့် ကလေးကို ထိခိုက်မှာလည်း ကြောက်နေသေးသည်။

အခန်းထဲတွင် အဘွားအိုဝူကျူ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိသည့် ချန်ရှီလေးကို ကွဲပြားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားကာ မတူညီသော အနေအထားတွင် ရပ်နေ၏။

အခန်းတွင်း နေရာစုံတွင် ချန်ထန်များ လူငယ်လေးများလည်း ပေါ်လာသည်။ အချို့ ချန်ထန်သည် ကလေးကို မကိုင်ထားပါ။ အချို့က ကလေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ အချို့မှာ ရဲရင့်ပြီး ချန်ရှီလေးကို မြင့်မြင့်တင်ကာ၊ အချို့က လိင်တံကို ကြည့်ရန်အတွက် ထုပ်ပိုးထားသော အဝတ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖွင့်​နေသည်။

သူတို့သည် မီးခိုးနှင့် ပြုလုပ်ထားသော လူအရိပ်များကဲ့သို့ပင် ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လက်ဖဝါးက ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လက်ဖဝါး ဖြတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြန့်ကျဲသွားသော်လည်း မကြာမီ ၎င်းတို့၏ မူလပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် စုစည်းသွား​ပေသည်။

ချန်ရှီ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်ကို ရောက်သွား၏။ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချန်ထန်သည် ကုတင်ပေါ်ကလူကို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ချန်ရှီ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။ ချန်ရှီလည်း ဒါက အိပ်ယာပေါ်တွင် ကလေးမွေးပြီးသော အမျိုးသမီး၏ အမြင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် ယခုမှမွေးဖွားပြီး အလွန်အားနည်းနေပါသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော သားဖွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ မွေးကင်းစကလေးငယ်ကို လက်လွှတ်စပယ် မကိုင်ဝံ့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ရန် သူ့ဘေးနားသို့ လာကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကိုလည်း သတိထားပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်က ထိထိမိမိ စကားတွေပြောကြပုံပါပဲ။

"ဒီအခန်းထဲက ငါ့ကို အမေမွေးတုန်းက အမှတ်တရတွေ ရှိ​နေတယ်..."

ဒီအခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အခန်းဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤအခန်းမှာ ပုခက်များနှင့် ပြည့်နေပြီး ပုခက်တစ်ခုစီတွင် ချန်ရှီ အနည်းငယ်ရှိသည်။ ဒီချန်ရှီလေးတွေက ပုံစံတူပါပဲ၊ တချို့က ကျယ်လောင်စွာ ငိုနေကြသည်၊ တစ်ချို့က လက်ညိုးတွေကိုင်ကာ တစ်ချို့က မရပ်မနား ရယ်မောနေ၏။

ချန်ရှီသည် ကလေးငယ်များ ဗိုက်ဆာနေတာကိုလည်း တွေ့ရသလို ဆီးများပြည့်နေသည့် နောက်ခန်းထဲသို့ပါ ဝင်သွားမိသည်။ ထိုအခန်းသည် ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေကာ နေရာတိုင်းတွင် အနှီးများ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ချန်ရှီနှင့် ပြည့်နေသည့် အခြားအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဆူညံသံများစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

စင်္ကြံတစ်လျှောက် အခန်းတစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ဝင်သွားသည်။ သူ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်းရှိ ချန်ရှီငယ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ကာ၊ စားပွဲခြေထောက်များကို ထိရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လမ်းလျှောက် တတ်လာသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

အခန်းထဲရှိ ချန်ရှီသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်လာသည်။ ချန်ရှီတစ်ယောက်ဆို ဘဲတစ်ကောင်ကို လည်ပင်းမှာဆွဲခေါ်ပြီး နေ့လည်စာစားမယ်လို့ ပြောနေတာတောင် ရှိသေး၏။ နံရံနဲ့ ကြမ်းပြင်မှာ ရေးခြစ်​နေတဲ့ ချန်ရှီလည်း ရှိသလို သူတို့စုံတွဲရဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ အထွေထွေ ပစ္စည်းတွေကို ဇောက်ထိုးလှန်ထားတဲ့ ချန်ရှီတစ်ယောက် ၊ ကုတင်အောက် မှာ ပုန်းနေပြီး ချန်ထန်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် တင်ပါးတွေ ရောင်ရမ်းပြီး ငိုကြွေးနေတဲ့ ချန်ရှီလည်း ရှိပါသည်။

တံခါးနောက်မှာ ပေါ်လာတာက အိပ်ခန်းမဟုတ်တော့ဘဲ အပြင်ကို ရောက်လာသည်။ ဒါက လူအိုကြီးချန်၏ အိမ်ခြံဝင်းဖြစ်သည်။

စာဖတ်ခန်းထဲ၌ ချန်ထန်က စာရေးတတ်အောင် သင်ပေးနေတာ၊ နေပူထဲမှာ သူ့အမေကလည်း ဒူးပေါ်တင်ပြီး နားရွက်ကို ဆေးကြောပေးနေတာ၊ ချည်ကို လှိမ့်ပေးတာ၊ ချန်ထန်ရဲ့ ကြာပွတ်လက်ကနေ ပြေးထွက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရီစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ပြေးနေတာ၊ အမေက အပြုံးလေးနဲ့ ဝေဖန်တာကို နားထောင်နေတာ စသော မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ဟွမ်ဖောရွာ၏ မြင်ကွင်းသည် တံခါးနောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီ ပြေးလွှားကာ၊ နံရံပေါ်တွင် ရပ်ကာ၊ သစ်ပင်ပေါ်တက်ကာ ရွာရှိ အခြားကလေးများနှင့် ကစားကာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုက ထောင့်စွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝေဖန်သံများနှင့်အတူ ပေါ်လာသည်။

……

"ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှတ်တရတွေပဲ"

ချန်ရှီ တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖွင့်ကာ သူ့အမေကို ရှာ​ကြည့်သည်။ ဒါပေမယ့် သူပိုကြည့်လေ ပိုရှုပ်လာလေပဲ။ တံခါးများ နောက်ကွယ်ရှိ အမှတ်ရစရာများတွင် ချန်ရှီကသာ ၎င်းတို့အများစုကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ချန်ထန်ကလည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း ရှိသော်လည်း သူ့အမေ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ့အမေကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူမသည် ချန်ရှီနဲ့ ချန်ထန်တို့ကိုသာ အမြဲအာရုံစိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်ခဲပုံရသည်။ ဒါကြောင့် ဒီအမှတ်တရတွေထဲမှာ သူမဟာအမြဲတမ်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့၏။

ချန်ရှီ ရှေ့သို့ အလျင်စလို လျှောက်ကာ တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးနောက်ကွယ်က အမှတ်တရတွေက နွေးထွေး၊ ချိုမြိန်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာတွေအပြည့်။ အဖိုး ချန်ယင်တူးး ရုပ်သွင်သည်လည်း ပေါ်လာပြီး အဖိုးအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာတိုင်း အိမ်တွင် တက်ကြွသော မြင်ကွင်း ပေါ်လာသည်။

စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ချန်ထန်သည် သတ္တဝါချန်ဝူ၏ အနိုင်ကျင့် ခံရခြင်းအကြောင်းကိုလည်း သူမအား ရင်ဖွင့်​နေခဲ့သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ချန်ရှီသည် ကလေးငယ်လေးမှ ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်အထိ နေ့စဉ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ထန်နောက်ကနေ စာကျက်ရန် ရွာအပြင်ဘက် တောင်စောင်းသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ တဖြည်းဖြည်း အရပ်မြင့်လာပါပြီ။

……

"မေမေ သား အသက်ရှင်နေပါတယ် အမေ!"

ချန်ရှီ စင်္ကြံမှာရပ်နေရင်း အော်လိုက်သည်။

"အ​​မေ့ကိုကယ်ဖို့ သား ရောက်နေပြီ အမေဘယ်မှာလဲ"

သူ့အသံက လွတ်နေတဲ့ စင်္ကြံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမယ့် ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေခဲ့။

ချန်ရှီ အခြားတံခါး​တွေကို ဖွင့်​ကြည့်လိုက်သည်။ အရင် တံခါးနောက်ကွယ်က အမှတ်ရစရာတွေက ရောင်စုံတွေဖြစ်ပြီး အမှတ်တရတွေထဲမှာ အရောင်တွေကလည်း လက်တွေ့ကမ္ဘာက အရောင်တွေထက် ပိုတောက်ပ​နေ၏။ ဒါပေမယ့် ဒီတံခါးနောက်ကွယ်က အမှတ်ရစရာတွေက အဖြူအမည်းတွေ ဖြစ်ပြီး တခြားအရောင်တွေမပေ။ မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးအိုင်နေတဲ့ အနီရောင်တောက်တောက်တွေသာ ဖြစ်ပါသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းတစ်လောင်းကလည်း သေးငယ်လှသည်။ ၎င်းမှာ ချန်ရှီ အလောင်းပင်။ ဒီတံခါးနောက်ကွယ်က အမှတ်ရစရာထဲမှာ ကောင်းကင်မရှိ၊ မြေကြီးလည်းမရှိ၊ ပတ်ပတ်လည်မှာ လုံးဝ မှောင်မည်းနေသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ချန်ရှီ၏ အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုနေသော်လည်း အသံမကြားရပေ။ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကာ မျက်နှာကိုလည်း မမြင်နိုင်ရချေ။ သူမသည် သူ့သားနာမည်ကို ခေါ်ကာ ဝိညာဥ်ပြန်ခေါ်ချင်နေပုံရပြီး အသံမထွက်နိုင်​တော့သည့်တိုင်အောင် အော်နေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်ရှီ သူ့အမေကို မြင်လိုက်ပေမယ့် သူ့အမြင်က မျက်လုံးရဲ့ အမြင်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ အမြင်ပဲ ဖြစ်နေသည်။

နာကျင်သည်။

အရမ်းနာ၏။

နာကျင်လွန်းလို့ စိတ်ဝိညာဉ်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွဲထွက်တော့မည်။ ခွဲခွာသွားတဲ့ သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွဲထုတ်ဖို့ အစပြုလာ၏။ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်သွားချင်သော်လည်း နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ ဤမြင်ကွင်းကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်ကာ ရှည်လျားသော စင်္ကြံပေါ်တွင် ရပ်နေကာ သူ့နှာခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ချဉ်လာလေသည်။ သူ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ နောက်ထပ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အဖြူအမည်းကမ္ဘာ၊ ကောင်းကင်မရှိ၊ မြေကြီးမရှိ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိခင်၊ ချန်ရှီ၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နီရဲတောက်တောက် သွေးများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှမရှိပေ။

ချန်ရှီ အခြားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သော် တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အဖြူအမည်းကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ရှီ၏ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးနှင့် သူ့အမေက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။ အခြားတံခါးကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သော် တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာသည် ယခင်တံခါး နောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာကဲ့သို့ အဖြူအမည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

စင်္ကြံထဲသို့ ပိုနက်သွားသော်လည်း တံခါးတိုင်းသည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲလာပေ။

သူ့မိခင်ဝိညာဉ်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နာကျင်စွာ ထားခဲ့သည်။ နာကျင်မှုသည် စိတ်ဝိညာဉ်ရှုထောင့်မှ ဤမှတ်ဉာဏ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ့အမေသည် ဤနာကျင်စရာ ကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နှစ်မြှုပ်နေခဲ့ရပြီး ဘယ်တော့မှ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ချေ။

ဤလောက၌ ဝမ်းနည်းခြင်းဟူသမျှသည် ဤမျှထက် မပိုပေ။

ချန်ရှီ တံခါးဘယ်နှချပ် ဖွင့်ထားမိသလဲ မမှတ်မိသော်လည်း သူ့အမေကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သော်လည်း တစုံတရာ တုံ့ပြန်မှုကို မရရှိသေး။ ရှေ့သို့ ပြေးကာ တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တွန်းဖွင့်သည်။ နောက်တံခါးများသည် အမြဲတမ်း အဖြူအမည်းဖြစ်ပြီး သူ့အမေကို မတွေ့ရပေ။

သူ ရူးသွပ်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသော်လည်း ဤလမ်းပေါ်က အခန်းအားလုံးသည် ချန်ရှီ၏ သေခြင်းတရားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်​စေနေသကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးတော့ပေ။ သူ ဆက်ပြေး​နေပြီး တံခါးအသစ်မျးကို ဆက်ဖွင့်သည်။ တံခါးနောက်က အခြေအနေက အတူတူပင်။

ချန်ရှီ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရှေ့ကို ပြေးသွားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့အမေကို ရအောင် ကယ်တင်သွားမည်။ သူ့အမေကို ဒီမှာ ထောင်ချခဲ့တဲ့ ငရဲဘုရင်ရဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ သခင်ငယ် ဝေ့ယွဲ့၏ လေသံအရဆို ငရဲဘုရင်သည် ချန်ရှီကို အရင်ဖမ်းပြီး ထောင်ချရန် ဤအစီအစဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူသည် လှေသမလေး၊ တရားသူကြီး သုံးယောက်၊ ဟေးကော် နဲ့ ကျောက်ထွင်းသမား တုယိရန်ကို ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားပေမယ့် သူတို့လည်း ကြာကြာ မထိန်းနိုင်လောက်ချေ။

အမတမြို့ထဲ၌ မရဏကျေးကျွန်တွေက မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကာ အဆုံးမရှိသော စမ်းချောင်းတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသလိုပင်။ ကောင်းကင်ရှင်ဘုရင်ပင်လျှင် သူတို့ကြောင့် မောပန်းပြီး နစ်မြှုပ်သွားနိုင်သည်။

သူ့အမေကို အမြန်ဆုံး ကယ်တင်ရမည်။

ဒါပေမယ့် အဆုံးမဲ့နီးပါးရှိတဲ့ ဒီလမ်းပေါ်မှာ သူ့အမေကို ဘယ်လိုလုပ်ရှာနိုင်မှာလဲ။

သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးကာ တံခါး တစ်ခုပြီးတစ်ခု တွန်းဖွင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သော်လည်း ဤစင်္ကြံသည် အဆုံးမရှိဘူးဟု ထင်လာရပြီး တံခါးပေါက်များသည်လည်း အဆုံးမရှိတော့ပေ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်ပြေးပါစေ အရှေ့မှာ တံခါးပေါက်တွေက အမြဲ ပေါ်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။

သူလှည့်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းတိုင်းကို မကြည့်နိုင်။ တံခါးမဖွင့်မီ အခန်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အမြန်လှမ်းတက်ခဲ့ရသည်။ ဒီနည်းက အချိန်အများကြီး သက်သာနိုင်၏။ တံခါးနောက်ကွယ်က အခင်းအကျင်းပြောင်းသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးက တံခါးအနောက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာချိန်မှာတော့ သူ ရှေ့ကို ဆက်ပြေးတော့မည်။

"တစ်ဆယ်လေး... နောက်ဆုံးတော့ အမေ မင်းကိုတွေ့ပြီ..."

ချန်ရှီခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် တံခါးကို ကြည့်ကာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ပိတ်ထားသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးနောက်တွင် အဆုံးမရှိသော မီးပင်လယ်ကြီးသည် သူ့မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။ မီးတောက်များက ခုန်ထွက်ကာ ကြီးမားသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများက မီးတောက်များထဲတွင် ရပ်ကာ တူညီသော ဦးတည်ရာကို မျှော်ကြည့်နေကြသည်။

မီးအိုင်ထဲမှာ နတ်ဆိုးမီးတောက်တွေ လိပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ပြေးသွားသည်။

အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မီးလျှံထဲတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အသက် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

"တစ်ဆယ်လေး... အမေ မင်းကိုတွေ့ပြီ"

ချန်ရှီ မြင်ကွင်းကို ကြောင်တက်တက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မိခင်ဝိညာဉ်သည် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ ပြည့်နှက်နေသော မရဏကမ္ဘာကို ဖြတ်သွားကာ မီးပင်လယ်နှင့် ဓားရှည်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ သူ့ကလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဒါကို သူ မမှတ်မိချေ။

မီးအိုင်ထဲတွင် ပြန်ဆုံတွေ့ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချန်ထားခဲ့သည့် မိခင်၏ ဝိညာဉ်ကိုလည်း သူ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ ထိုမြင်ကွင်းကို ခဏလောက် ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်ကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး..."

တုန်တုန်ယင်ယင် အသံတစ်ခု သူ့နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီ တုန်လှုပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မိခင်၏ဝိညာဉ်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး သူမရှေ့ရှိမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်သလို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တစ်ဆယ်လေး!"

နတ်ဆိုးများ ဝန်းရံနေသော မီးအိုင်ထဲတွင် သူမသည် ကိုးနှစ်အရွယ် ချန်ရှီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ချန်ရှီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... နောက်ဆုံးတော့ အမေ မင်းကိုတွေ့ပြီ...."

သူမက ရှိုက်ကြီးတငင်နှင့် ငိုရင်း ပြော​နေသည်။

ချန်ရှီက သူ့ရင်ခွင်ကိုဖွင့်ကာ သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ထားကာ နုနယ်သေးသော ပြင်းထန်သောဝိညာဉ်သည် သူ့နှလုံးသားနာကျင်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"မေမေ.... သား အမေ့ကို အိမ်ပြန်ဖို့ လာခေါ်တာ!"