တမင်အစီအစဥ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်၊ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် တိုက်ပွဲကိုအနိုင်ယူ

ချန်ရှီရဲ့အမေသည် နိုးလာပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သူမ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ မိသားစု ၃ ယောက်က အိမ်ကထွက်ပြီး ရွာကလူကြီးတွေကို သွားကြည့်ရင်း ချန်ရှီသည်လည်း ရွာသားများအား ဧည့်ခံကျွေးမွေးကာ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ရွာကလူတွေ အားလုံးက ပွဲလာတက်ကြတာ အရမ်းကို သွက်လတ်နေတော့၏။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် သူတို့သည် သူတို့၏အဘိုး၊ ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ကန်တော့ဖို့ သွားကာ ရွှမ်ရှန်း၊ အဘွားကျွမ်းနဲ့ ချန်ယန်တောင်က တခြားဝိညာဉ်များကို ပူဇော်ဖို့လည်း သွားခဲ့ကြသည်။

စတုတ္ထနေ့တွင် သူတို့သည် အဘွားရှားနဲ့ ဟူရှောင်လျောင်တို့လို သက်ကြီးရွယ်အိုများကို သွားတွေ့သည်။

ပဉ္စမနေ့တွင် တောင်နီခန်းမရဲ့ ကောင်းကင်တရားရုံး တံဆိပ်ပြားကို ဟူဖေးဖေးဆီ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဟူဖေးဖေးသည် ရှင်းရှန်နဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး အကြား လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ရန် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး အမိန့်​ပြားကို အသက်သွင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် တခြားကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး တံဆိပ်ပြားကိုလည်း အဘွားရှား၊ ချင်းယန်နဲ့ ဟူရှောင်လျောင်တို့ဆီ ချန်ထန်က ပို့ပေးခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းပညာရှင် ချန်ရှီသည် သူ၏ နေ့စဥ်အလုပ်ကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ မနက်တိုင်း လေ့ကျင့်ဖို့၊ ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ကန်တော့ဖို့ ကုန်းစောင်းကို သွားသည်။ ကျူးရှို့ချိုင်ရဲ့ ဟောပြောချက်တွေကို နားထောင်ပြီးမှ ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူ့တွင် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ယင်းမှာ ဘုရင်စစ်မှန်သောဘုရင်၏ သင်္ချိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ပြားသစ်တောထဲက ကျင့်စဥ် ပို့ချမှုများနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို ဟောပြောရန် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်အုပ်ကြီး ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ စုဝေးကြသည်။ သူတို့သည် ကျွိရန်နဲ့ ကျွိရှစ်များဖြစ်ကာ အတန်းတူသော ချန်ရှီကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့သည် အနောက်နွား ရှင်ကျိုးပြည်နယ် ငါးဆယ်ရှိ အရာရှိများ ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံးအရာရှိမှာ ခရိုင်တရားသူကြီး ဟူဖေးဖေးသာ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တရားဝင်ရာထူးမမြင့်ပေမယ့် အားလုံးက ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာကောင်းသူတွေပါ။

စွင်းယိရှန်းလို အသေးစား အရာရှိ အချို့လည်း ဝန်ကြီးဌာနမှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခု သူတို့သည် တောင်နီခန်းမက မှော်ဆရာများဖြစ်ကြပြီး ဟောပြောပွဲကို နားထောင်ရန် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤအသေးစား အရာရှိများ၏ ကျင့်ကြံမှုကလည်း အလွန်မှတ်သားဖွယ် ကောင်းပါသည်။ ၎င်းတို့သည် မကြာခင်မှာပဲ နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ်၊ နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ရောက်ကုန်ကြ၏။ နတ်ဝိညာဥ်ကို သုံးပေအထိ ကျင့်ကြံနိုင်သူနဲ့ တာအိုဘုံကို သန့်စင်နိုင်သူတွေလည်း ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် အခွန်ဝန်ကြီးဌာနတွင် တရားဝင်ရာထူးပင် မရရှိတာကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်ကြံနည်းစနစ်ပင် မရှိခဲ့။ သို့နှင့် လမ်းညွှန်ချက်အနည်းငယ်မျှဖြင့် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ချန်ထန် ချန်ရှီဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်း ရွေးချယ်တာထက် အများကြီးမြန်တဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးရဲ့ ခွန်အားနဲ့ တရားရုံးက ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေပဲ"

ချန်ရှီ : "အနာဂတ်မှာ အရည်အချင်းတွေကို ရွေးချယ်ဖို့ ဧကရာဇ်စာမေးပွဲကိုလည်း ဖြေဆိုရလိမ့်မယ်... တောင်နီခန်းမရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ စပြီး စွမ်းရည်ရွေးချယ်ရေး ပဋိဉာဉ်ကို ရေးဆွဲထားရမယ်...!"

သူအရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ချက်ချင်း ထလုပ်လိုက်သည်။ ချန်ထန်က သူပြန်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ကာ သူ့မိန်းမ ဝူးချင်းယွီဘက် လှည့်သွားသည်။

"ငါ့သားက ပုန်ကန်တတ်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်"

ဝူးချင်းယွီရဲ့ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မရှိတဲ့အရာအကြောင်း ပေါက်ကရတွေ မပြောပါနဲ့...."

ချန်ထန်လည်း သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့အား တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု အလိုလို ခံစားလာရသည်။

...

ညမိုးချုပ်သည်နှင့် ဟေးကော်သည် နားရွက်ကိုထောင်ကာ ခြံပြင်မှ တိတ်တဆိတ် ခုန်ထွက်လျက် ရွာအပြင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လရောင် မရောက်နိုင်သော ရွာအပြင်ဘက် ချန်ယန်တောင်၏ တောကြီးထဲတွင် အမှောင်ထုကြီး ရှိနေသည်။ အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပွင့်လာပြီး တီးတိုးအော်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟေးကော်သည် မျက်လုံးများကို အမှောင်ထဲသို့ လိုက်၍ မရဏာကမ္ဘာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဟော့သော်အကြီးကြီး နှစ်ကောင်သည် မရဏကမ္ဘာ၏ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြ၏။ ဟော့သော်က ဟေးကော်ကို လေ့ကျင့်နည်းနှင့် တိုက်ခိုက်နည်းကို သင်ကြားပေးသည်။ သူသည် ၎င်းကို မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ အန္တရာယ်များ နှင့် အမည်မသိသော နေရာများသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ​ခေါ်ဆောင်ကာ ၎င်းကို နတ်ဆိုးများ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေထဲအထိ တွန်းပို့ကာ တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်စေခဲ့သည်။

အရုဏ်မတက်မီတွင် ဟော့သော်က ဟေးကော်ကို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ဟေးကော်လည်း တစ်ညတာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ တွားသွားပြန်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ချန်သားအဖက ထမင်းစားပြီးချိန်မှာတော့ စားသောက်ဖို့ ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် ဒဏ်ရာတွေအကြောင်း သိပ်ပြီး မမေးခဲ့ကြပါဘူး။ ဟေးကော် ညလယ်တွင် ခိုးထွက်နေကြောင်း အားလုံး မြင်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝူးချင်းယွီလည်း အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် ကျင့်​ကြံခြင်းစာအုပ် ၁၀ အုပ်မှ ရွေးချယ်ခဲ့သော မဟာနေလအလှည့်အပြောင်း မူရင်းကျင့်စဥ်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းမှာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လရောင်ကို သုံးရခြင်း ဖြစ်သည်။ အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ လရောင်ကို စုပ်ယူပါက မကြာခင်မှာပဲ နတ်ဆိုးဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ချန်ရှီသည် သူ့မိခင်အား လေ့ကျင့်ရန် ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဝူးချင်းယွီမှာ အစကတည်းက ကျင့်ကြံထားသော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိခဲ့သည်။ သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခွဲခွာနေချိန်မှာ ချန်သားအဖက သူမရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ကူညီပေးခဲ့ပြီး သူမအတွက် အကောင်းဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချပေးခဲ့တဲ့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။

"ထျန်းချင်ရော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး"

ချန်ရှီ လီထျန်းချင်ကို သတိရသွားသည်။

"လီမိသားစု လိုက်ဖမ်းနေတာကို ရှောင်ဖို့ ငါသူ့ကို ချန်ယန်တောင်ကို လာခိုင်းထားပါတယ်.. သူ ချန်ယန်တောင်မှာ ရှိနေရင် ဒီကို လာသင့်တာ ကြာပြီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား"

သူက မြွေကြီး ရွှမ်ရှန်းကို မေးကြည့်တော့ လီထျန်းချင်ဟာ ​​လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က ချန်ယန်တောင်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အဖိုး လီကျင်းသို့နဲ့ မိခင်ကို ကျေးလက်မှာ နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့သည်။ လီမိသားစုမှ သခင်များစွာသည် သူ့ကို လိုက်ရှာလာခဲ့ကြပြီး သူ့မိသားစုကို နှောင့်ယှက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အနောက်တိုင်းဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ယူပြီး တောင်နှင့် မြစ်မြေပုံထဲ ရှာဖွေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်းရှန်နဲ့ ကုံကျိုး ကဲ့သို့သော နေရာအနည်းငယ်ကိုသာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက တောင်နှင့်မြစ်မြေပုံထဲတွင် မီးထွန်း​ပြထားသည်။ သူရှာဖွေနိုင်သော နေရာများစွာ မရှိသဖြင့် လီထျန်းချင်ကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"ထျန်းချင်.... မင်းဘယ်မှာလဲ"

ရှန့်ကျိုး၊ ဝူဟွိုင်တောင်

ညဘက်တွင် မှော်စာလုံး လှိုင်းလုံးကြီးများက တောင်ပေါ်ရှိ လေထုထဲသို့ ဖြတ်သွားကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ကိုင်းများသည် အမှောင်ထဲတွင် ပျံတက်သွားကာ ရံဖန်ရံခါ လီမိသားစု၏ သန်မာသူများကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ လီမိသားစု၏ ကစားသမားကောင်းများ တစ်စုတစ်ဝေးစီသည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များကို ထုတ်ကာ မှော်စာလုံးများကို တိုက်တွန်းကာ အကိုင်းအခက်များကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ကြသည်။

လီထျန်းချင်ကို လိုက်ဖမ်းချင်သော်လည်း လီထျန်းချင်က အလွန်အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုး၏ နယ်မြေထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သဖြင့် သူတို့ခမျာ ဤနတ်ဆိုးဆီက တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်။

ဤနတ်ဆိုးသည် တောင်ပေါ်ရှိ ကျိုင်းပင်ဖြစ်သင့်သည်။ သစ်ပင်အမြစ်များက ယင်နဲ့ယန် ကမ္ဘာကို ချိတ်ဆက်ပေးထားကာ ယင်စွမ်းအင်က အလွန်လေးလံ၏။ ဒါကြောင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းက နတ်ဆိုးဖြစ်လာသည်။ သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အမြစ်များသည် မရဏကမ္ဘာမှ သက်ရှိလောကထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဤလီမိသားစုသခင်များကို အလွန်ရှက်စရာကောင်းသည့် နည်းဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင်တော့ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လီမိသားစုမှ လူတိုင်း၏ မှော်စာလုံး၊ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လက်နက်များကို ငြိမ်သက်စွာ ​စောင့်ကြည့်နေသည်။

"လီထျန်းကျန့်က ပင်လယ်ဝံပုလွေလှိုင်းကို လေ့ကျင့်ထားတာ... သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက နက်နဲတယ်... မလှုပ်တောင် လှိုင်းလုံးကို ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်... ကမ်းခြေကို ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ ပင်လယ်လှိုင်းတွေလို အရှိန်အဟုန်ကို ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ် တိုက်ခိုက်ရေးနယ်မြေက ကျယ်တယ် စွမ်းအားကလည်း အရမ်းကောင်းမွန်တယ်...ဒါပေမဲ့ ဒီမှော်ပညာက အချိန်ယူရမယ် သူ့ရဲ့ ပုံသွင်းမှုအမြန်နှုန်းမှာ တာအို တွန်းအားကို ဖြတ်တောက်ဖို့ လက်နှစ်ချောင်း လိုတယ်..."

ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်မှာ လီထျန်းချင်ပဲ ဖြစ်ပါသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် လီထျန်းကျန့်ရဲ့ ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားကာ လီမော့ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"လီမော့က နဂါးဖီးနစ်ရွှေမှတ်တမ်းကို လေ့ကျင့်နေတာ... သူ ကျင့်စဥ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရင် နဂါးတွေနဲ့ ဖီးနစ်တွေ ပျံသန်းပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက တကယ့် နဂါးတွေနဲ့ ဖီးနစ်အစစ်တွေလို အရမ်းပြင်းထန်တယ်... သူ့ကိုတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... သူ့က စာလုံးပေါင်း ခုနစ်ချက်လောက်ကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တခဏချင်း လုပ်နိုင်တယ် သူက စာလုံးပေါင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရိုက်နိုင်ပေမယ့် သူ့အကြိုက်ဆုံးက မီးနဂါးငါးချက်ပဲ... မီးနဂါးငါးချက်ကို ညာလက်က လုပ်တာ အကျင့်ပါနေပြီ... ညာလက်က မီးနဂါးငါးချက်ရဲ့ တတိယနဂါးအစစ်ကို လည်ပင်းနောက်ဘက်မှာ အင်အားမလုံလောက်အောင် ဖြစ်စေတယ်"

လီထျန်းချင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ရေရွတ်နေသည်။

"ငါ့ဓားတစ်ချောင်းကို သုံးပြီး နဂါးအစစ်ရဲ့ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်မယ်... ဓားသွားတွေ ထိုးဖောက်ပြီးတာနဲ့ သရက်ရွက်ကိုပါ ထိုးဖောက်နိုင်တယ်...."

လီမိသားစု၏ အမာခံကလေးလည်း ဖြစ်သည့် လီရွှမ်အား သူ့မျက်လုံးများက စိုက်ကြည့်လာသည်။

လီထျန်းချင်ရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ လီရွှမ်ဟာ ချင့်ယွင်တိမ်တိုက် သုံးချက်ပြောင်းကို လေ့ကျင့်နေသည်။ ဒီစွမ်းရည်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တိမ်တွေလို လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး ရောက်လာပြီးတာနဲ့ အရမ်းမြန်ပေ၏။ ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြားသူများ၏ မှော်အစွမ်းနှင့် လက်နက်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး အလိုအလျောက် လူစုခွဲပစ်သလို မှော်လက်နက်များပင် မထိခိုက်စေနိုင်ပါ။

"သူ့ရဲ့ ချင့်ယွင်သုံးချက်ပြောင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပုံပဲ... ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူ့ခြေရာကို ခြေရာခံလိုက်နိုင်တယ်... ချို့ယွင်းချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စွမ်းအင်တွေ စုပ်ယူလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စွမ်းအင်တွေ ပေါင်းစည်းနေတုန်း ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပစ်ချလိုက်ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကျောက်တုံးတွေကို စုစည်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွား​စေလိမ့်မယ်..."

လီထျန်းချင် မျက်လုံးများသည် လီမိသားစု၏ အမာခံတပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သောသွန်သင်ချက်များကို လက်ခံရရှိထားသည့် လီချန့်ယွင်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အတိဒုက္ခငယ်ကျင့်စဥ်ကို သူမဆီ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တာပဲ... သူမက လီမိသားစု ဘိုးဘေးမျိုးဆက်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ် ဖြစ်လာမယ့်ပုံပဲ...."

လီထျန်းချင် အံ့သြသွားပြီး လီချန့်ယွင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချို့ယွင်းချက် တစ်စုံတစ်ရာကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။

အတိဒုက္ခငယ်ကျင့်စဥ်ဟာ ကျင့်ကြံခြင်း စာအုပ်ဆယ်အုပ်ထဲက ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လီမိသားစု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးလျှို့ဝှက်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်ပါက အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီထျန်းချင် ဤကျင့်စဥ်ကို ကြားဖူးသော်လည်း မမြင်ဖူးပေ။ ယခု လီချန့်ယွင်ထံမှ ဤကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုများသည် ရှုပ်ထွေးကာ လက်ရာမြောက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ မရှိဘူးဟု သူခံစားလာရသည်။

ဒါပေမယ့် သူက အလျင်လိုနေတာ​တော့ မဟုတ်ပါ။ လီမိသားစုသည် တစ္ဆေကျိုင်းပင်ကို သတ်ရန် တွန်းအားပေးနေစဥ် လီထျန်းချင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီချန့်ယွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လီထျန်းချင်က သူတို့ကို ဒီနေရာအထိ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာလို့ သူမ သဘောပေါက်ခဲ့ပေမယ့် ထူးဆန်းတာက လီထျန်းချင် ဘာမှမလှုပ်ရှားလာသေးချေ။

"လီမိသားစုရဲ့ ပြင်ပဂိုဏ်းက အရည်အချင်းအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က လီမိသားစုရဲ့ အမြင့်ဆုံးထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်ကို မသင်ခဲ့ဘူး... သူက မာနကြီးပြီး ချင်းကျိုးဆေးပညာနယ်ပယ်က သာမန်လူတချို့အတွက် လီမိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ... လီမိသားစုရဲ့ တကယ့်ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြင်အောင် ပြရသေးတာပေါ့"

သူမသည် လီထျန်းချင်ကို ဆက်လက်လိုက်ဖမ်းရန် လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီထျန်းချင်သည် လီချန့်ယွင်နဲ့ လီမိသားစုကို တယန်းတောင်ထွတ်သို့ မျှားခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် တယန်းတောင်ထွတ်တွင် ကြောက်လန့်စရာ ကောင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ခေါင်းသုံးလုံးသားရဲတွေက ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းကာ တောင်များပေါ်မှ ဝိုင်းရံထားသည်။

လီထျန်းချင် ဘာမှ မလုပ်သေးဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေသည်။ သူသည် လီမိသားစုက လိုက်ဖမ်းသူအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကျွမ်းကျင်နေပါပြီ။ လီချန့်ယွင်ရဲ့ အတိဒုက္ခငယ်ကျင့်စဥ် တစ်ခုတည်းကသာ ပိုမို စူးစမ်းလေ့လာရန် လိုအပ်နေသေး၏။

ညဘက်တွင် လီချန့်ယွင်နဲ့ တခြားသူများသည် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ နတ်ဆိုးပန်းပွင့်များ ပေါက်ရောက်ရာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် တောင်သို့ ပြေးကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သရဲများသည် ၀တ်ဆံဖိုများမှ ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း မှော်ပန်းပွင့်များထဲမှ မရုန်းထွက်နိုင်ဘဲ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ကြီးထွားလာကြသည်။

နတ်ဆိုးပန်းပွင့်တွေက ဒီသရဲတစ္ဆေတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး လူတွေကို စားသောက်ဖို့ ညအ​မှောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူတတ်၏။ လီမိသားစု၏ သခင်များကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့တဲ့အခါ နတ်ဆိုးပန်းများနှင့် သရဲတစ္ဆေများ၏ ပါးစပ်ကြောင့် သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီချန့်ယွင်က ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခွန်အားရှိသမျှ အားထုတ်ခဲ့ရသည်။

လီထျန်းချင် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်​နေခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်သော နေ့တွင် သူသည် လီချန့်ယွင်နှင့် အခြားသူများကို အန္တရာယ်ရှိသော နေရာဖြစ်သည့် မဟူရာလေချိုင့်ဝှမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အနက်ရောင်လေထဲက နတ်ဆိုးများကြောင့် တချို့က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စတုတ္ထညတွင် လီချန့်ယွင်နှင့် အခြားသူများဟာ အရိုးဖြူမြစ်ထဲ ရောက်လာခဲ့၏။ ဤမြစ်သည် ညအချိန်တွင်သာ ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူရောင် အရိုးများက ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး အသွေးအသားများကို ရှာဖွေ စားသောက်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

...

"ငါ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု တွေ့သွားပြီ!"

ရှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ လီထျန်းချင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အနီးနားရှိ ခရိုင်မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် တည်းခိုကာ ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲ၍ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူဝတ်ဆင်ခဲ့သော ညစ်ပတ်သော အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ခဲ့သည်။ ဆံပင်ညှပ်၊ ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံဝယ်ပြီး ခရိုင်မြို့မှာ တစ်ညအိပ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ သူသည် အားအင်အပြည့်နှင့် မြို့မှမထွက်မီ နံနက်စာ စားခဲ့သည်။

လီချန့်ယွင် နှင့် အခြားသူများသည် သူ တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သည့် ခြေရာများအတိုင်း လိုက်၍ ရှေးဟောင်း ကျန်းယွမ်မြို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မူလက ဤနေရာဟာ ခရိုင်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်နေ့တွင် ခရိုင်မြို့လေးရှိ လူများနှင့် တိရစ္ဆာန်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ အိမ်များသာ ကျန်ရှိတော့သောကြောင့် ၎င်းသည် တစ္ဆေမြို့ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် ဘယ်သူမှ မဝံ့ရဲကြ​တော့ပေ။

လီမိသားစုဝင်များသည် ခြေလှမ်းတစ်ရာတိုင်းတွင် တစ်ဦးစီ လှည့်ပတ်ကာ လီထျန်းချင်ရဲ့ ခြေရာများကို နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေနေကြသည်။

လီချန့်ယွင် : "လီထျန်းချင်.. နင်က ငါတို့ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေဆီ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သွားတယ်... ဒီအန္တရာယ်တွေကနေ ငါတို့အသက်ကို သတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးယူခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် နင် သတိထားမိတာ ကြာပြီမလား... မင်း လုံလုံလောက်လောက် မတွေ့မိသေးဘူးလား နင် ကြောက်နေသေးတာလား.. နင် တစ်သက်လုံး သူရဲဘောကြောင်ချင်တာလား"

သူမကို ဘယ်သူမှ မဖြေပေ။

အခြား လီမိသားစုသခင်များက ရယ်မောကြသည်။

"လီထျန်းချင်... မင်းက လီမိသားစုကိုကျ သစ္စာဖောက်ရဲပြီး ပေါ်မလာရဲဘူးမလား"

"လီမိသားစုမှာ မင်းကို ကျောက်တုံးတစ်တုံးလို့ မှတ်ယူထားပြီးသား... မင်းကို မျိုးဆက်သစ်တွေကြားထဲမှာ ဘယ်သူက သတ်လိုက်ပါစေ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်!"

"လီထျန်းချင် သစ္စာဖောက်ဖြစ်ဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူးနော်!"

...

ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် လီထျန်းကျန့်ရဲ့ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"​ကောင်လေး... မင်းဒီမှာ ပုန်းနေတာပဲ!"

လူတိုင်း အံ့သြပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ လီထျန်းကျန့် ရှိတဲ့ ဦးတည်ရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့ကြသော်လည်း လမ်း​ကြားများစွာတွင် ရေလွှမ်းမိုးသလို တိုက်ခိုက်မှုများ တွေ့လိုက်ပြီးနောက် ဆူညံသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နံရံ ကွဲအက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီချန့်ယွင်က အလျင်မြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ပထမဦးဆုံး အလျင်အမြန် တက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်က လီထျန်းကျန့်သည် မြို့ရိုးကို မှီ၍ ခေါင်းငုံ့လျက် လဲကျနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချန့်ယွင်လည်း အံ့သြသွား၏။ လီထျန်းကျန့်ရဲ့ ပင်လယ်ဝံပုလွေလှိုင်းက အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ သူမရဲ့ အတိဒုက္ခငယ်ကျင့်စဥ်ထက် အနည်းငယ် ညံ့သော်လည်း သိပ်မဆိုးသေးပါ။ အချိန်မီ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မနီးမဝေးမှ အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံတစ်ချက် ပေါက်ကွဲသွားရာ မြေကြီးတွေပါ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

လီချန့်ယွင် တွေးတောမနေဘဲ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်ငါးလုံး ခြောက်လုံးလောက် ပြိုကျပြီး အမှုန့်ဖြစ်သွားတာ မြင်လိုက်ရသည်။ လီမော့က နတ်ဝိညာဥ်ရဲ့ စွမ်းအားနယ်မြေ အလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေချေသည်။ သူမ ပြေးလာတာကို မြင်တော့ သူက ကမန်းကတမ်းဖြင့်။

"ညီမချန့်ယွင်... ငါ့သရက်ရွက်ကို ဖောက်သွားပြီ ငါ့ကိုကယ်ပါ!"

လီချန့်ယွင် ဆေးပုလင်းကို ပစ်ချပေးရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီမော့ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော နေရာတွင် မီးနဂါးငါးချက် စွမ်းအင်ရဲ့ သဲလွန်စများ ကျန်ခဲ့သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူသည် ဤလှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် လီထျန်းချင်က ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသဖြင့် ပြန်ထိကာ သူ့သရက်ရွက်ကို ဖောက်ပစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ နောက်ထပ် အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ​ပြန်သည်။ လီချန့်ယွင် ဝတ်ရုံစများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာတဲ့အခိုက် လီရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားကာ ဗိုက်ကို ကိုင်ထား၏။ မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ချင့်ယွင်သုံးချက်ပြောင်း စွမ်းအင်က ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။

လမ်းသုံးလမ်း အကွာတွင် တိုတောင်းသော အော်သံများစွာကို ကြားနေရသည်။ လီချန့်ယွင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာတဲ့အခါ လီမိသားစုသခင်ငါးဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွစွာ လဲလျောင်းနေပြီ။ လူငါးယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်နီးကပ်နေပြီး ဆယ်လှမ်းကျော်သာ ကွာဝေးသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဤသခင်ငါးပါးသည် လီထျန်းချင်ဆီပ တစ်ချိန်တည်းနီးပါး တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်း!

လီထျန်းချင်သည် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် စာလုံးများကို ချိုးဖျက်ပြီး အရေးကြီးသော နေရာများကို တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေ မသေခဲ့။ ထင်ရှားသည်မှာ သူတို့အားလုံးသည် လီမိသားစုမှ ဖြစ်သောကြောင့် လီထျန်းချင်က ၎င်းတို့အား လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး မသတ်ခဲ့ပေ။

တစ်မြို့လုံး အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီချန့်ယွင် အလျင်အမြန် ပြေးလာပေမယ့်လည်း သူတို့အားလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားကာ လီထျန်းချင်ရဲ့ ဘယ်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ပါ။

သူမ နဖူး​ပေါ်မှ အေးစက်သော ချွေးများ ထွက်ကျလာသည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းကို သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါ၏။ လီမိသားစု၏ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျင့်ခဲ့ပြီး လီထျန်းချင်ကတော့ ဒုတိယအဆင့်လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည့် "တောင်ပိုင်းဂိုဏ်းစုစည်းမှု" ကိုသာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

"လူတစ်​​ယောက်​ရဲ့ စွမ်းရည်​က ဒီလောက်ထိ မြင့်​နိုင်​ပါ့မလား"

နောက်ဆုံးအော်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လီချန့်ယွင် ပြေးလာကာ လီမိသားစုသခင်က မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံပေါ်တွင်တော့ လီထျန်းချင်၏ လက်ရေးဖြင့် မှတ်စုတစ်ခုလည်း ကျန်ခဲ့သည်။

"အစ်မချန့်ယွင်... ငါ မင်းနဲ့ မိုင်တစ်ရာဝေးတဲ့ နေရာကနေ အောင်နိုင်သူကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ်"

လီချန့်ယွင်သည် သူမ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရုတ်တရက် နတ်ဝိညာဥ်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ လီထျန်းချင်ကလည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ မိုင်တစ်ရာအကွာကနေ အပြေးအလွှားဖြင့် လေထဲသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

လီချန့်ယွင်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို စုဆောင်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစဥ် လီထျန်းချင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိရှိရန် နတ်ဝိညာဉ်ကို အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လီထျန်းချင်က မိုင်တစ်ရာအကွာ အတွင်းသို့ ရောက်လာသည်။

"သေစမ်း!"

လီချန့်ယွင်သည် အတိဒုက္ခငယ်ကျင့်စဥ်၏ မှော်အစွမ်းကို အော်ဟစ်ကာ လွှတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ အတိဒုက္ခသည် မိုင်ထောင်ချီဝေးကွာပြီး မိုးခြိမ်းသံများဖြင့် ပြေးလာကာ မိုင်တစ်ရာအကွာအတွင်းက လီထျန်းချင်ကို တပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခတ်ပစ်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီထျန်းချင်ရဲ့ စွမ်းအင်ကလည်း ကျန်းယွမ် ရှေးဟောင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်ထခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် မှော်ပညာနှင့် မှော်အစွမ်းများ ထုတ်ထားသည်။ အချင်းချင်း တာအိုဘုံကို ရှောင်ရှားရင်း မြေပြင်အတိုင်း ပြေး​နေကြသည်။

လီထျန်းချင် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အိမ်များသည် ပေါက်ကွဲနေပြီး မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များက လေထဲ ပြည့်နေသည်။ လီချန့်ယွင်၏ နတ်ဝိညာဥ် စွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့သွားကာ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များက သူမအား လုံးဝမနီးကပ်နိုင်ပေ။

သို့သော် လီထျန်းချင်သည် ပိုးကောင်လေးလို သူမ၏ အင်အားနယ်ပယ်ထဲသို့ အခိုးအငွေ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များက အနည်းငယ် စိမ့်ဝင်သွားတာ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။

သူမနဖူးပေါ်မှ အေးစက်သော ချွေးများ ထွက်ကျလာပြီး မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဆံပင်နှင့်တူသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက သူမ၏ နတ်ဝိညာဥ် အင်အားနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်သွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း ၎င်းက သူမ၏ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်ခဲ့သည်။

"မိုင်တစ်ရာဝေးတဲ့ အစ်မချန့်ယွင်... ငါ့ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေက လျော့ပါးသွားပြီ... မင်းကို ငါမသတ်နိုင်​တော့ဘူး"

လီထျန်းချင် အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အကွာအဝေးက အရမ်းနီးကပ်ရင် မှော်အစွမ်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး... မင်းကို အမှားတစ်ခုနဲ့ သတ်ပစ်မိမှာကို ကြောက်ရတယ်။ ငါ့ကို မလိုက်နဲ့တော့... နောက်တစ်ခါဆို သတ်ပစ်မယ်!"

လီချန့်ယွင်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်များက လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း နာကျင်မှုနှင့်အတူ တုန်ခါနေသည်။

"ထျန်းချင်... လီမိသားစုကို သစ္စာဖောက်လိုက်တဲ့ အကျိုးက ဘာရလိုက်လဲ?"

လီထျန်းချင်: "လီမိသားစုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကျင့်ပျက်ခြစားပြီး ကပ်ပါးကောင်ဖြစ်နေပြီ... နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး"

လီထျန်းချင် အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ မကောင်းဆိုးဝါး လီမိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီး လီမိသားစုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ်!"

လီချန့်ယွင် ဒေါသတကြီးဖြင့်။

"ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက နင့်ကို ခွင့်ပြုမှ မဟုတ်ဘူး!"

လီထျန်းချင် အသံက အနည်းငယ် သာလွန်နေသည်။

"အနှစ်တစ်ထောင်ပြီးရင် ငါက ဘိုးဘေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

လီချန့်ယွင်မှယ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်လာတာကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ မူးလဲသွားခဲ့သည်။

လီထျန်းချင်ကတော့ ယခုအချိန်တွင် အဝေးသို့ ထွက်သွားပြီး ဖြစ်ကာ ချန်ယန်တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေခဲ့ပါပြီ။