အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် — ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်း

"ဟပ်ချိုး၊ ဟပ်ချိုး!" ချင်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဤဓားတောင်ထွတ်အတွင်းမှအပူချိန်သည် အပြင်ဘက်လောက်မအေးသော်လည်း သူဘာကြောင့်အဆက်မပြတ်နှာချေနေရသနည်း။

ထို့အပြင် ဤရှင်းပြမရနိုင်သောစိုးရိမ်ပူပန်မှုကဘာလဲ။ ငါ့မိန်းမကြောင့်များလား။

စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူသည်စားပွဲပေါ်မှလက်ဖက်ရည်ပူကိုကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲတွင်သူနှင့်မီးသွေးခေါင်းသာရှိသည်၊ အခြားသူများအားလုံးသည် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့်ထွက်သွားကြသည်။

သူ၏အဖေက သူသည်ကောလာဟလထဲမှအနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ချင်သည်ဟုပြောသည်။ စျေးပေါသောဆရာဖြစ်သူထွက်သွားသောအခါ သူသည်အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့်တွေ့ဆုံရန်ဟုသာပြောခဲ့သော်လည်း ထိုအသိမိတ်ဆွေကမည်သူဖြစ်သည်ကိုအသေးစိတ်မပြောခဲ့ပေ။

လန်နင်ရွှမ်မှာမူ သူမသည်ပိုင်ချိုးကိုသွားရှာနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်လတောင်ထွတ်သို့တက်ရန် အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်၏ခွင့်ပြုချက်လိုအပ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသည်မည်သူမဆိုတွေ့ဆုံနိုင်သူမဟုတ်ပေ။

အခန်းထဲတွင်အချိန်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နင်ရွှမ်ပြန်မလာသည်ကိုမြင်သော် ရှင်းပြမရနိုင်သောမသက်မသာဖြစ်မှုကိုခံစားနေရသောချင်ဖုန်းသည် စိတ်ရှင်းသွားစေရန်အပြင်ထွက်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့သည် ဓားတောင်ထွတ်၏ကွေ့ကောက်သောတောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်းတက်သွားကြသည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်မသိပြီးနောက် သူတို့သည်ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုသို့ရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းသည် အကျယ်ငါးပေခန့်ရှိပြီး မော့ကြည့်လိုက်လျှင်အမြင့်ပေသုံးဆယ်နီးပါးရှိသည်။

ကျောက်တုံးကြီး၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နာမည်များစွာထွင်းထုထားပြီး တစ်ခုချင်းစီ၏အထက်တွင်ကြည်လင်သောလေထုတစ်ခုလည်ပတ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခဏမျှသေချာစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည်ဓားချီဖြစ်ကြောင်းနားလည်သွားသည်။

ဤလူများ၏နာမည်များကို ဓားချီဖြင့်ထွင်းထုထားခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်လေး၊ ဒီကျောက်တုံးကြီးကဘာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မသိဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်တုံးကြီး၏တစ်ဖက်မှ အားကောင်းသောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ဒါကကျောက်တုံးကြီးမဟုတ်ဘူး၊ ကျောက်တိုင်အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုပဲ။"

စပ်စုစွာဖြင့် သူတို့သည်အသံလာရာနောက်သို့လိုက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီး၏ဘေးမှကွေ့ပတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည်အနက်ပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးကိုတွေ့လိုက်ရသည်၊ သူသည်အရက်အိုးငယ်တစ်လုံးကိုင်ကာ ကျောက်တိုင်အထိမ်းအမှတ်ပေါ်မှနာမည်များကိုစိုက်ကြည့်နေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကိုလွမ်းဆွတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် အရက်တစ်ငုံသောက်ကာအေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီပေါ်မှာထွင်းထုထားတဲ့နာမည်တွေက ရှေးခေတ်ကတည်းကမိစ္ဆာတွေကိုနှိမ်နင်းဖို့ထွက်သွားပြီးဘယ်တော့မှပြန်မလာတော့တဲ့သူတွေရဲ့နာမည်တွေပဲ။"

အနန္တဓားဂိုဏ်းသည် တာ့ချန်ပြည်မှအဓိကဓားဂိုဏ်းသုံးခုထဲမှတစ်ခုအဖြစ်အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းမှာ သူ၏အစွမ်းသတ္တိကြောင့်သာမက ဤကဲ့သို့သောအကြောင်းရင်းများကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းမှအဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ပညာသင်ကြားမှုပြီးဆုံးပြီးနောက် လောကကြီးကိုလှည့်လည်သွားလာရမည်၊ မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများကိုနှိမ်နင်းရမည်၊ လောက၏သက်ရှိများကိုကာကွယ်ရန်သူတို့၏အစွမ်းသတ္တိကိုအသုံးချရမည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဂုဏ်သတင်းသည်တာ့ချန်ပြည်တွင်သဘာဝကျကျပင်မြင့်တက်လာသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများကို နှိမ်နင်းရန်ထွက်သွားပြီးနောက်အသက်ရှင်လျက်ပြန်လာမည်ဟုမည်သူအာမခံနိုင်မည်နည်း။

လောကကြီးတွင် အစွမ်းထက်ပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများစွာရှိသည်။

သူတို့သည်မြစ်ကမ်းနားတွင်မကြာခဏလမ်းလျှောက်ကြရာ ဖိနပ်မစိုဘဲနေရန်ခက်ခဲသည်။

မကြာခဏစစ်ဆင်ရေးထွက်ရသောအခါ ဂိုဏ်းသို့ပြန်လာသောအဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်သည်သဘာဝကျကျပင်လျော့နည်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဘယ်တော့မှပြန်မလာနိုင်တော့သည်အထိ...

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့သည်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည်ကျောက်တိုင်ကိုထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းပေါ်မှထူထပ်စွာထုပ်ပိုးထားသောနာမည်များသည်ယခုအခါအတော်လေးမသက်မသာဖြစ်စေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် ခေါင်းလှည့်ကာနှစ်ဦးစလုံး၏အမူအရာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူကရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဟေး၊ ဘာလို့ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဓားဘိုးဘေးကအနန္တဓားဂိုဏ်းကိုတည်ထောင်တုန်းက သူ့ရဲ့မူလရည်ရွယ်ချက်ကဂိုဏ်းမှတပည့်တွေကလောကကြီးကိုကာကွယ်ပြီးမိစ္ဆာတွေကိုဖယ်ရှားဖို့ပဲ။"

"အနန္တဓားဂိုဏ်းမှလူတွေအတွက်တော့ ဒီကျောက်တိုင်ပေါ်မှာရှိနေနိုင်တာကကြီးမားတဲ့ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပဲ။"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါကအရမ်းအားကောင်းလွန်းလို့ ဒီကျောက်တိုင်ပေါ်မှာငါ့ကိုတင်ပေးနိုင်မယ့်မိစ္ဆာဒါမှမဟုတ်တစ္ဆေတစ်ကောင်မှအခုထိမတွေ့သေးဘူး။"

ချင်ဖုန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့၏ဝမ်းနည်းဖွယ်စိတ်ခံစားချက်များသည် ဤကိုယ့်ကိုယ်ကိုချီးမွမ်းမှုကြောင့်ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

လူတစ်ယောက်သည်အခြားသူများရှေ့တွင်ထိုသို့သောစကားများပြောရန်မည်မျှမျက်နှာပြောင်တိုက်ရမည်နည်း။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင်ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလက်သွားပြီး သူသည်လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားကိုကြည့်ကာ ဒီလိုကြွားရဲရန်သူတကယ်ဘယ်လောက်အားကောင်းသည်ကိုကြည့်ချင်နေသည် ။

သို့သော်မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည်လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား၏ပုံရိပ်ကိုမမြင်နိုင်တော့ပေ။

"သူဘယ်ရောက်သွားလဲ" ချင်ဖုန်းကအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်...ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ကျွန်တော်သူ့ကိုတစ်ချိန်လုံးရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြည့်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့သူဘယ်အချိန်ပျောက်သွားလဲဆိုတာကျွန်တော်သတိမထားမိလိုက်ဘူး။" ရှင်းရှန့်သည်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲမှတုန်လှုပ်မှုကိုမဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

မကြာမီမှာပင် လှပသောပုံရိပ်နှစ်ခုသည်တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်းကျောက်တိုင်ဆီသို့လျှောက်လာကြသည်။

ပိုင်ချိုးက ကြည်လင်စွာပြောလိုက်သည်၊ "အစ်မနင်ရွှမ်၊ ဆရာကများသောအားဖြင့်ကြယ်လတောင်ထွတ်ရဲ့ပင်မခန်းမထဲမှာဒါမှမဟုတ်ဒီမှာရှိနေတတ်တယ်။ ကျွန်မခုနကပင်မခန်းမကိုသွားကြည့်တာသူ့ကိုမတွေ့ဘူး၊ ဒါကြောင့်သူဒီမှာရှိနေဖို့အခွင့်အလမ်းများတယ်။ ပြီးတော့ ချင်မိသားစုရဲ့ဒုတိယသခင်လေးက သူနဲ့အတူတကယ် မပါလာဘူးလား။ ကျွန်မကသိချင်လို့ပဲမေးတာပါ၊ တခြားအတွေးတွေမရှိပါဘူးနော်။"

လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်ကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေပြီး သူမ၏သခင်လေးနှင့်သခင်မလေးကို တွေ့ဆုံစေရန်သာစဉ်းစားနေသည်။

ကျောက်စင်ပေါ်သို့တက်ပြီးနောက် ကြီးမားသောကျောက်တိုင်တစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ဝင်လာသည်။ ကျောက်တိုင်ဘေးတွင် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်နှစ်ခုရှိနေသည်။

လန်နင်ရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ ခေါင်းဆောင်ရှင်း၊ ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေကြတာလဲ။"

"အခန်းထဲမှာအချိန်အတော်ကြာအားနေလို့ အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်ရင်းဒီကိုရောက်လာတာ" ချင်ဖုန်းကအသံလာရာဘက်သို့လှည့်ကြည့်ရင်းပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းကိုမြင်သော် ပိုင်ချိုးက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အစ်မကြီးကျန့်လီကို လုယူသွားသောလူအပေါ်တွင် သူမသည်ကောင်းသောမျက်နှာထားမပြနိုင်ပေ။

ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး တခြားမည်သူ့ကိုမျှမတွေ့သောအခါ သူမက ချိုသာသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်၊

"ဟေး၊ ခုနကရှင်တို့ကလွဲပြီးဒီမှာတခြားလူတွေရှိသေးလား။"

"အနက်ပြာရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်" မီးသွေးခေါင်းကပြန်ဖြေသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ပိုင်ချိုးသည်လှည့်ကာခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သည်၊

"အစ်မနင်ရွှမ်၊ ကျွန်မပြောသားပဲ ဆရာဒီမှာရှိနေတယ်လို့။"

"ဆရာ ဟုတ်လား" ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကြသည်၊

ခုနကလူကပိုင်ချိုး၏ဆရာ၊ အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒဏ္ဍာရီထဲမှယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းဖြစ်နေသည်!

"ဘာလို့ဒီလောက် အံ့ဩနေကြတာလဲ။ ကျွန်မဆရာ ဘယ်မှာလဲ။ ကြယ်လတောင်ထွတ်ကို တက်ချင်ရင် သူ့ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်။" ပိုင်ချိုးသည် ပတ်ပတ်လည်ထပ်ကြည့်သော်လည်း သူမ၏ဆရာကိုမတွေ့နိုင်သေးပေ။

"သူခုနကရုတ်တရက်ပျောက်သွားတယ်။"

"အာ" ပိုင်ချိုး၏ပန်းနုရောင်မျက်နှာသည်ချက်ချင်းညှိုးကျသွားသည်။

ကြယ်လတောင်ထွတ်ပေါ်မှပင်မခန်းမ၊ တောင်ပေါ်အဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌။

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်း၏ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ သူသည်ကျောက်စားပွဲသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းထဲတွင် မြှုပ်ထားသောအရက်အိုးတစ်လုံးသည် ချက်ချင်းသူ၏လက်ထဲသို့ပျံသန်းလာသည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သူသည်အရက်ခွက်သုံးခွက်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းကပြောသည်၊ "မင်းတို့ဒီမှာရောက်နေပြီ၊ ဘာပုန်းနေကြသေးတာလဲ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့်၊ မီးခိုးရောင်လက်စွပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်တွန့်နေသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ထွက်လာကာ အရက်ခွက်ကိုယူလိုက်သည်၊ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် အဘိုးကြီးပိုင်လီပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တွင် ပြင်းထန်သောလေ တိုက်ခတ်လာပြီး အနက်ရောင်အဝတ်အစားဝတ်ကာ မျက်နှာဖုံးအဖြူရောင်တပ်ထားသောလူ တစ်ဦးလေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာဖုံးမဲ့လူနှင့် အဘိုးကြီးတို့ မျက်လုံးချင်းဖလှယ် လိုက်ကြသည်။ အဘိုးကြီး၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူသည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ဖန်ခွက်ထဲမှအရက်ကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး၊ မြို့ငယ်လေးမှာ အေးအေးဆေးဆေးမနေဘဲ ငါ့ဆီကိုလာဖို့ ဘယ်လိုအချိန်ရကြတာလဲ။ အလွမ်းသယ်ဖို့များလား၊ ဒါမှမဟုတ်...ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်တော့မယ့် ငါ့ရဲ့တပည့်ကောင်းအတွက်များလား။"

"သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့မေးနေသေးတာလဲ" အဘိုးကြီးက လေးနက်သောအသံ ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသော်လည်းတည်ကြည်သွားသည်။ "အဘိုးကြီး၊ မင်းကအဲ့ဒီတုန်းက သူမကသမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံးဓားနတ်ဘုရားဖြစ်လာမယ် လို့ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါလာတာက တကယ်ပဲပြောင်းလဲနိုင်ခြေတစ်ခုများ ရှိနေလို့လား။"

"လျို့ကျန့်လီရဲ့နိမိတ်ဖတ်ခြင်းကိစ္စက ကောင်းကင်ဘုံ၏လျှို့ဝှက်ချက်များ နဲ့ပိတ်ဆို့ခံထားရလို့ ငါလည်းမတွက်ချက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ငါ့ကိုသတိပေးချက်တစ်ခုပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကငါ့ကိုပြဿနာတချို့ကိုစဉ်းစားမိစေတယ်။ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားပေါ်လာတုန်းက နည်းနည်းများတိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့မင်းမထင်ဘူးလား။"

ဤစကားများကြောင့် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထရပ်ကာအဆောင်ထဲတွင် ပတ်ပတ်လည်လျှောက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်၊

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

သူတို့သွားနေသောနေရာမှာ အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဓားသင်္ချိုင်းဖြစ်သည်။