လူချောလေးနှင့်အလှလေး လက်ချင်းတွဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့

အနန္တဓားဂိုဏ်းမှတပည့်တစ်ဦး၏ဘဝသည် ငြီးငွေ့စရာကောင်းသည်ဟု မဖော်ပြနိုင်သည့်တိုင် ထိုနှင့်မနီးစပ်ဟုလည်း မဆိုသာပေ။

ပုံမှန်နေ့များတွင်၊ ဂိုဏ်း၏တာဝန်များကိုယူကာ မိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများကိုနှိမ်နင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့သည် အခြားအဖြစ်အပျက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ရှားပါးသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မူလက ထိုလူသည် အနက်ရောင်မီးတောက်များဖြင့် စွန်းထင်းသွားပြီး စိတ်ဓာတ်အကြီးအကျယ်ပြောင်းလဲသွားရခြင်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် တစ်ဖက်လူထံမှ သူဂိုဏ်းမှမထွက်ခွာသည်မှာ တစ်လနီးပါးရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလောက်က ကျွန်တော်အပြင်မှာမိစ္ဆာတွေနှိမ်နင်းလို့ရတဲ့ ကုသိုလ်ကံအလုံအလောက်စုမိတော့ ဒီလမှာဓားသင်္ချိုင်းထဲမှာ တမင်တကာကျင့်ကြံပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ဓားသဘောတရားကို အဆင့်မြင့်တင်ဖို့လုပ်ခဲ့တာပါ။"

"တကယ်လို့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ့်ငါးရက်လောက်က ဓားသင်္ချိုင်းရဲ့အစွန်အဖျားမှာကျင့်ကြံနေတုန်းက ထူးဆန်းတဲ့အသံတွေကြားခဲ့တာပဲ။" တပည့်က သေချာစွာပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ပြောသည်။

"ဘယ်လိုအသံမျိုးလဲ။" ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"တိကျတဲ့အသံတွေကိုတော့ ကျွန်တော်မဖော်ပြတတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် မီးတောက်တွေပြင်းပြင်းထန်ထန်လောင်ကျွမ်းနေသလိုပဲ၊ တခြားအချိန်တွေမှာကျတော့ ဟိုဘက်ကနေ ကလေးတစ်ယောက်ငိုနေသလိုပဲ။"

"ကျွန်တော်အသံရဲ့ရင်းမြစ်ကိုရှာဖို့ ထမလို့ကြံရွယ်နေတုန်းမှာပဲ အဲ့ဒီအသံကရုတ်တရက်ရပ်သွားတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံက ဓားသင်္ချိုင်းရဲ့အတွင်းပိုင်းကနေလာတာတော့ ကျွန်တော်သေချာတယ်။" တပည့်က ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မေးသည်၊ "ခင်ဗျားနောက်ပိုင်းမှာအဲ့ဒီအသံကိုထပ်ကြားသေးလား။"

ထိုလူက ခေါင်းခါသည်၊ "အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်ဓားသင်္ချိုင်းကိုမသွားတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားပေါ်လာပြီး ဓားသင်္ချိုင်းကိုလည်း ယာယီပိတ်ထားလိုက်တယ်။"

သူတို့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဖူကျားကပြောသည်၊

"မှန်တယ်။ ဓားဘိုးဘေးရဲ့ဓားကမထင်မှတ်ဘဲပေါ်လာတော့ ဘာမတော်တဆမှုမှမဖြစ်အောင် ဂိုဏ်းချုပ်ကဓားသင်္ချိုင်းကိုယာယီပိတ်ထားလိုက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှအလွယ်တကူဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘူး။"

"ဒီလိုကိုး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့အနက်ရောင်အငွေ့အသက်က ဓားသင်္ချိုင်းနဲ့ပတ်သက်နေလောက်တယ်။ သခင်ဖူ၊ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဓားသင်္ချိုင်းထဲဝင်ထွက်ခဲ့တဲ့တပည့်တွေကိုစုစည်းဖို့ ကျွန်တော်အကြံပြုပါတယ်။"

"ပထမအချက်ကတော့ တခြားသူတွေအဲ့ဒီအနက်ရောင်အငွေ့အသက်ကြောင့်မထိခိုက်အောင်၊ ရူးသွားပြီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တပည့်တွေကိုမတော်တဆထိခိုက်မှုမဖြစ်အောင်ကာကွယ်ဖို့ပါ။"

"ဒုတိယအချက်ကတော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကဓားသင်္ချိုင်းထဲမှာဘာပုံမှန်မဟုတ်တာတွေရှိခဲ့လဲဆိုတာသူတို့ဆီကမေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။"

ဖူကျားသည် ဤစကားများကြောင့်ခေါင်းညိတ်သည်၊ "မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်ကအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါဒါကိုဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ဆွေးနွေးလိုက်မယ်။"

"ဒီနေ့မင်းသာမရှိခဲ့ရင် ဒီတပည့်ကအန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားကျရောက်နိုင်တယ်။ အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုယ်စား ငါကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြပါတယ်။"

ထိုစကားများထွက်လာသည်နှင့် အခြားသူများလည်းလက်သီးဆုပ်အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ချင်ဖုန်းအပေါ်ထားသောသူတို့၏သဘောထားသည် ယခင်ကနှင့်လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

ထို့နောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သခင်ဖူနှင့်ခဏမျှစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးနှစ်လုံးစွမ်းရည်ကိုအသုံးပြုကာရှိနေသူတပည့်အားလုံးကိုစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်ရှိနေသောဤလူများ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထူးဆန်းသောအနက်ရောင်မီးတောက်များမရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် သခင်ဖူသည် မကြာသေးမီကဓားသင်္ချိုင်းသို့သွားခဲ့သော တပည့်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းရန်တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည်ချင်ဖုန်းကိုပြောသည်၊

"ဂိုဏ်းချုပ်က အဲ့ဒီအနက်ရောင်မီးတောက်ကို ခုလေးတင်ပဲအကျဉ်းချ ထားလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ဒီကိစ္စမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေ အများကြီးရှိနေသေးတယ်။"

"ဓားသင်္ချိုင်းမှာပြဿနာဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့အချိန်က ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဓားပေါ်မလာခင်ခဏလေးအလိုမှာဖြစ်နေတယ်။"

သူထိုသို့ပြောသောအခါ သူသည်ခေါင်းလှည့်ကာလျို့ကျန့်လီကိုကြည့်လိုက်သည်

၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါဒီကိစ္စကိုဂိုဏ်းချုပ်နဲ့တခြားတောင်ထွတ်သခင်တွေနဲ့ဆွေးနွေးရမယ်။"

"သခင်ဖူ၊ စိတ်တိုင်းကျသာလုပ်ဆောင်ပါ" ဟု ချင်ဖုန်းကလက်သီးဆုပ်အရိုအသေပေးကာပြောလိုက်သည်။

ဖူကျားက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် တစ်ချက်လင်းလက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တောင်ထွတ်သခင်ဖူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော အနန္တဓားဂိုဏ်းမှတပည့်များသည်တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ယခင်ကိစ္စများအတွက်ချင်ဖုန်းထံချဉ်းကပ်ကာတောင်းပန်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အစွမ်းသတ္တိဖြင့်သူတို့၏အသိအမှတ်ပြုမှုကိုရရှိရုံသာမက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တပည့်တစ်ဦးကိုပါကူညီခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ကျေးဇူးတင်မှုကိုရရှိခဲ့သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အစ်မကျန့်လီသည်ယခုသူနှင့်ဆက်ဆံပုံကိုကြည့်ရသည်မှာ ကောလာဟလထဲမှကဲ့သို့ ရင်ကွဲနာကျနေသောအသွင်အပြင်နှင့်မတူပေ။

သူတို့သည် အစ်မကြီးကျန့်လီကို ဤသို့သောအမူအရာဖြင့်တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ သူမသည်ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးကဲ့သို့လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့ဘဲ အသက်ဝင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေသည်။

အေးခဲနေသောနှင်းဖုံးတောင်များအရည်ပျော်ပြီး နွေဦးတွင်ပန်းများဖူးပွင့်လာသကဲ့သို့ပင်။

ချင်ဖုန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာအလေးအနက်မထားပေ။ ယခုသူသူ၏မိန်းမကိုတွေ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ အခြားအရာအားလုံးသည်သူ့အတွက်အရေးမကြီးတော့ပေ။

ခေါင်းလှည့်ကာလျို့ကျန့်လီကိုကြည့်ရင်း သူသည်ပြုံးကာပြောလိုက်သည်၊

"ငါအနန္တဓားဂိုဏ်းကို လာရတာရှားပါတယ်၊ မင်းငါ့ကို လမ်းလျှောက် ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား။"

"ကောင်းပြီ။"

လျို့ကျန့်လီသည် သူမ၏အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများကို ခပ်ဖွဖွဖွင့်ကာ ချင်ဖုန်း၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုလေထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် တပည့်များအားလုံးကြောင်သွားကြသည်။

ဤချစ်ခင်မှုပြသခြင်းသည် သူတို့ကိုအငိုက်မိသွားစေသည်။

အစ်မကြီးကျန့်လီကို လေးစားသောကြောင့် ရှုတ်ချသောအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အချို့တပည့်များသည် ကောင်းကင်သို့တက်သွားသော လူနှစ်ဦး၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားကွဲကြေသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

တပည့်တစ်ဦးသည် မျက်နှာအနည်းငယ်နီရဲကာမနာလိုစွာပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မအရင်က ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကျွန်မလက်ကိုကိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကိုခေါ်သွားကာ လှပတဲ့တောင်ပေါ်ပန်းတွေကို ကြည့်ဖို့မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မှားနေမှန်းသိလိုက်ရပြီ။ တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုသာမြင့်ရင် ရုပ်ချောတဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုကိုင်ပြီးမြူခိုးတိမ်တွေကို ကြည့်ရတာလည်းမဆိုးပါဘူး။"

အခြားတပည့်များသည် သူမ၏စကားကိုလေးလေးနက်နက်ခေါင်းညိတ်ကြပြီး သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေလိုသော ပြင်းပြသောဆန္ဒတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာသည်။

တပည့်တစ်ဦးက ချောင်းဟန့်ကာပြောသည်၊

"စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်လက်က ခင်ဗျားလက်ကိုကိုင်ဖို့အသင့်ပါပဲ။"

စကားပြောနေသောအမျိုးသမီးတပည့်သည် သူ့ကိုမျက်မှောင်ကြုတ်ကာကြည့်လိုက်သည်၊

"ခုနကကျွန်မပြောတဲ့အဓိကအချက်ကိုမကြားလိုက်ဘူးလား။"

"ဟမ် ကြားတယ်လေ။" တပည့်က ပြန်ပြောသည်၊

"အဓိကအချက်က မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်အောင်လုပ်ပြီး ကောင်းကင်ကိုအတူတူ ပျံသန်းဖို့မဟုတ်ဘူးလား။"

"ရုပ်ချောတဲ့ သူ နဲ့အတူတူလို့ ပြောတာ။"

တပည့်အားလုံးကတစ်ပြိုင်နက်တည်းပြန်ပြောလိုက်ကြသည်။

တပည့်သည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ပိုင်ချိုးကနှုတ်ခမ်းစူကာပြောသည်၊

"အဲ့ဒီမုန်းစရာကောင်းတဲ့လူက ဘယ်နားမှာချောလို့လဲ။ ရုပ်ရည်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ချင်မိသားစုရဲ့ဒုတိယသခင်လေးက ပိုတောင်ချောသေးတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူမဘေးတွင်တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန်ခေါင်းလှည့်ကာ ရှင်းပြသည်၊

"အစ်မနင်ရွှမ်၊ ကျွန်မအဲ့လိုဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက...ဟမ်။ အစ်မနင်ရွှမ်။"

လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏စကားများကို လုံးဝမကြားပေ၊

သူမသည် သခင်မလေးနှင့်သခင်လေးတို့ရှိရာ ဘက်သို့သာကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုမှုအမူအရာတစ်ခုရှိနေသည်။

သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တစ်နေ့တွင် သူမလည်းထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကိုတွေ့ကြုံခံစားနိုင်ရန် သူမ၏ကျင့်ကြံမှုကိုတိုးတက်စေရန် ကြိုးစားမည်ဟု တိတ်တဆိတ် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ရုပ်ရှင်များနှင့်ဝတ္ထုများစွာ တွင်ယောက်ျားနှင့်မိန်းမအတူတူ ပျံသန်းနေသောမြင်ကွင်းများကို မြင်ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင် ယောက်ျားကမိန်းမကိုသယ်ဆောင်ပြီးပျံသန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကဲ့သို့သောလူတစ်ယောက်အတွက် မိန်းမတစ်ယောက်က ပွေ့ပြီးကောင်းကင်သို့ပျံသန်းခြင်းသည် တစ်သန်းမှာတစ်ယောက်ဟုမဆိုနိုင်သည့်တိုင် လောကကြီးတွင်ရှားပါးသည်မှာသေချာသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှလူများစွာသည် ဤမြင်ကွင်းကိုခုလေးတင်ပဲ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ငါတစ်သက်လုံးတည်ဆောက်လာတဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲပျက်စီးသွားပြီ။ ချင်ဖုန်းကစိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနှင့်လျို့ကျန့်လီတို့သည်တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင်ရေကူးနေသကဲ့သို့ပင်။

ယခင်ကမြင့်မားပြီး အဝေးတွင်ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသောဓားတောင်ထွတ်များသည် ယခုအခါလက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင်အဝတ်အစားဝတ်အလှပဂေးသည် သူ၏ဘေးတွင်ရှိနေပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်သည် လေကဲ့သို့စီးဆင်းကာ သူ၏ပါးကိုပွတ်သပ်သွားသဖြင့် အနည်းငယ်ယားယံစေသည်။

ဤသည်နှင့်အတူ အမျိုးသမီး၏မူးယစ်ဖွယ်ရနံ့ကပါလိုက်ပါလာသည်။

သူ၏ချစ်လှစွာသောမိန်းမနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ပျံသန်းကာကျယ်ပြန့်သောမြေကြီးသည် သူ၏မျက်စိထဲတွင် သေးငယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည်စိတ်အားထက်သန်မှုလှိုင်းတစ်ခု၊ ရဲရင့်သောစိတ်ဓာတ်တစ်ခု သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင်မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ကျယ်လောင်စွာမအော်ဟစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊

"ရင်ကိုကော့ကာ လွင့်လာသောတိမ်စိုင်တို့ကို ကြိုဆိုလိုက်၏၊ ခိုင်မာသောကျွန်ုပ်အကြည့်က အိမ်ပြန်ငှက်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ အမြင့်ဆုံးတောင်ထွတ်ကို ငါရောက်အောင်တက်မည်၊ ထိုအခါမှ တောင်အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သေးငယ်နေပေလိမ့်မည်။"

ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့စီးဝင်သွားပြီး သူ၏စကားလုံးများသည် အချို့သောစွမ်းအားကိုသယ်ဆောင်နေဟန်တူကာ တိမ်များကိုထိုးဖောက်ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်းအထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤကဗျာကိုကြားသောတပည့်များသည် သူတို့၏လုပ်ရပ်များကို ရပ်တန့်ကာကောင်းကင်ဘက်သို့ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။