ငါမင်းကိုကတိပေးတယ်

"တစ်နေ့နေ့မှာတော့ အမြင့်ဆုံးတောင်ထွတ်ကို ငါရောက်အောင်တက်မည်၊ ထိုအခါမှ တောင်အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သေးငယ်နေပေလိမ့်မည်။" ဟူသောစာကြောင်းသည် သူတို့၏သွေးများကို ဆူပွက်စေပြီး သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တစ်ခု အလိုအလျောက်ပေါ်ထွက်လာစေသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူကဗျာရွတ်နေတာလဲ။" လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့သောမေးခွန်းတစ်ခုရှိနေသည်။

"အဲ့ဒီအသံက... အစ်မကြီးကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းထင်တယ်။" တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ဓားသဘောတရားနယ်ပယ်က လျော့ရဲလာသလိုပဲ။ အချိန်ပေးလိုက်ရင် ငါဓားသဘောတရားတတိယအဆင့် 'စိတ်ကြည်လင်ခြင်း' ကိုဝင်ရောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။"

"ငါအောင်မြင်သွားပြီ၊ ငါဓားသဘောတရားဒုတိယအဆင့်ကိုဝင်ရောက်သွားပြီ!" တပည့်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာကခုန်လိုက်သည်။

"ငါရောပဲ!"

ဤသို့သောအခြေအနေများသည် ဓားဂိုဏ်းအတွင်း၌ တစ်နေရာတည်းတွင်သာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသော်လည်း ဓားသဘောတရားတွင် တိုးတက်မှုမရှိသောတပည့်များစွာသည် ချင်ဖုန်း၏ကဗျာကိုကြားလိုက်သည့်အခိုက်တွင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါကသခင်လေးရဲ့အသံပဲ၊ အဲ့ဒါတွေကသခင်လေးရဲ့ကဗျာတွေ!" လန်နင်ရွှမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ၏အသံဆုံးသည်နှင့် သူမ၏အဝတ်အစားများသည် လေမရှိဘဲလှုပ်ရှားလာပြီး သူမ၏ခါးတွင်ချိတ်ထားသောဓားသည် ကြည်လင်သောဓားမြည်သံတစ်ခုထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့သည် သူမထံသို့ဦးတည်သွားကြပြီး တစ်ခုခုပုံမှန်မဟုတ်သည်ကိုခံစားမိကာ နှစ်ဦးစလုံး သူမကိုအံ့ဩစွာကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အစ်မနင်ရွှမ်၊ ဓားသဘောတရားနယ်ပယ် အောင်မြင်သွားတာလား။"

လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကိုကျယ်ပြန့်သွားစေပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာခေါင်းညိတ်သည်၊

"ဟုတ်တယ်။"

သူမ၏အရည်အချင်းသည်မညံ့သော်လည်း ဓားသဘောတရား တတိယအဆင့် 'စိတ်ကြည်လင်ခြင်း' ကိုနားလည်ရန်အတွေ့အကြုံအချို့လိုအပ်နေသေးသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသောတံခါးခုံကို ချဉ်းနင်းဝင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှင်းပြလို့မရတာက ဘာလို့ငါရုတ်တရက် 'စိတ်ကြည်လင်ခြင်း' ဓားသဘောတရားကိုနားလည်သွားရတာလဲ။ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်တွင် လန်နင်ရွှမ်သည်လည်းရှုပ်ထွေးစွာဖြင့်ကိုယ့်ဘာသာရေရွတ်နေမိသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက...

သုံးဦးစလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိသွားဟန်တူပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းပြောလိုက်သည်၊

"အဲ့ဒီကဗျာကြောင့်ပဲ!"

ဓားသင်္ချိုင်းတွင် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းနှင့်အခြားသူများသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဓားအကျဉ်းထောင်ထဲမှ အနက်ရောင်မီးတောက်များကို လေ့လာနေဆဲဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့သည် ကဗျာသံကိုကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီကဗျာ..." ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်လှိုင်းတစ်ခုထိုးတက်လာသည်။

သူသည် ရုတ်တရက်စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ဤကဗျာသည် သူ့အတွက်အထူးပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရသည်။

"တကယ်ပဲ၊ ဒီကဗျာရဲ့အကြောင်းအရာကငါ့ကိုယ်ပိုင်နဲ့ထပ်တူကျနေတာပဲ။" ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက အရှက်မရှိပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် အဘိုးကြီးပိုင်လီနှင့်မျက်နှာဖုံးမဲ့လူတို့သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကိုမထီမဲ့မြင်ပြုသောအကြည့် ဖြင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလူကအရင်ကအတိုင်းပဲ၊ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အရှက်တရား နည်းနည်းမှမရှိဘူး။

"အဲ့ဒီကလေး။"

ပိုင်လီသည် ကဗျာကိုသေချာစွာအရသာခံပြီး နောက်ပြုံးကာပြောလိုက်သည်၊

"မင်းတို့အနန္တဓားဂိုဏ်းက တကယ်ပဲကြီးကြီးမားမား အမြတ် ရလိုက်တာပဲ။"

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်၊

"ခင်ဗျားအဲ့လိုပြောတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"မင်းရဲ့အငွေ့အသက်ကိုထုတ်လွှတ်ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်းကို ခံစားကြည့်လိုက်ပါလား။"

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်ပြီး နောက်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏အာရုံခံစားမှုအောက်တွင် ဂိုဏ်းမှတပည့်များစွာသည် သူတို့၏ဓားသဘောတရားနားလည်မှုကို တိုးတက်စေခဲ့သည်။

"ဒီလိုကိုး။ ငါတကယ်ပဲ အဲ့ဒီကလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။"

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် ကဗျာဆရာက မည်သူဖြစ်သည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိသည်။

အနန္တဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် နတ်သိုင်းပညာကျင့်ကြံသောသိုင်းသမားများဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ယနေ့ရောက်ရှိလာသော အနက်ရောင်ဝတ်ကောင်လေးမှလွဲ၍ မည်သူက ဤသို့သောကဗျာများ ရေးနိုင်စွမ်းရှိမည်နည်း။ သူပျော်ရွှင်နေသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရန ်ပိုမိုအရေးကြီးသောအရာများ ရှိနေသေးသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီအနက်ရောင်မီးတောက်ကဘာလဲ ဆိုတာခင်ဗျားဖော်ထုတ်နိုင်ပြီလား။" ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းကမေးလိုက်သည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုကပ်တွယ်နိုင်ပြီး အစွမ်းသတ္တိကို အလွန်တိုးမြှင့်ပေးကာ အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးစေသော ထူးဆန်းသောအနက်ရောင်မီးတောက်သည် ပိုင်လီကို ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည်တည်ကြည်စွာပြောလိုက်သည်၊

"ဒီအနက်ရောင်မီးတောက်က 'မီးလျှံဂူ' အဆိပ်ကနေလာတာ။"

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားရသောအခါ အလွန်တရာအံ့ဩသွားသည်။

တိမ်များအထက်တွင် လျို့ကျန့်လီသည်ခေါင်းလှည့်ကာချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မြင့်တွင် ကဗျာရွတ်နေသောသူ၏ပုံရိပ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်သွားသည်။

မူလက စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်ရှုံးနိမ့်မည်ကိုကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကဗျာကို ကြားလိုက်သည့်အခိုက်တွင် အရာအားလုံးရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သောဓားနှလုံးသားသည် ထပ်မံရှင်းလင်းလာပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုစင်ကြယ်ကာအားကောင်းလာသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် သူမဘေးတွင်တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေသောကြောင့်၊ "အမြင့်ဆုံးမှာရပ်ပြီး တောင်အားလုံးကိုငုံ့ကြည့်မယ်" ဟူသောစာကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

လောကကြီးသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရန်မလွယ်ကူပေ။

သို့သော် သူမဘေးမှလူကိုကာကွယ်ရန်အတွက် သူမသည်တစ်ခါလောက်စမ်းကြည့်ချင်သည်။

တိမ်ပင်လယ်ကိုဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးသည် တောင်ထွတ်တစ်ခု၏ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ ယစ်မူးလိပ်ပြာတောင်ထွတ်ဖြစ်ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ အလှပဆုံးတောင်ထွတ်ဟုကျော်ကြားကာ တိမ်များသည်တောင်ထဲသို စီးဝင်သည်။

တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများတွင် ငှက်များကတေးဆိုကြပြီး ပန်းရနံ့များက လေထဲတွင်ပြည့်နှက်နေကာ ရောင်စုံလိပ်ပြာများက ပျံဝဲနေကြသည်။

တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းများ စီးဆင်းကာ ကြည်လင်ပြီးသာယာသောအသံကိုဖန်တီးပေးသည်။

ရှုခင်းသည်လှပသော်လည်း သူ၏ဘေးမှလူနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချင်ဖုန်းသည် ၎င်းသည်အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" လျို့ကျန့်လီကညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်စိုးရိမ်လို့ လာတွေ့ချင်လို့" ချင်ဖုန်းကအမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

လျို့ကျန့်လီသည် အသိအမှတ်ပြုသောအသံတိုးတိုးလေးပြုလုပ်လိုက်ပြီး မြူခိုးများကြားမှ နေရောင်ခြည်ဖြင့်ထွန်းလင်းနေသော သူမ၏ပါးပြင်များသည် ပန်းနုရောင်သန်းနေသည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏နားဘေးမှဆံပင်မျှင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသပ်တင်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးတိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကိုငေးကြည့်ကာ သူတို့၏အတွေးများကို တိမ်များနှင့်အတူလွင့်မျောစေပြီး ကုန်လွန်သွားသောနှစ်များ၏ငြိမ်းချမ်းမှုကိုခံစားနေကြသည်။

အချစ်သည် မကြာခဏဆိုသလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည်ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုသတိရကာ သူ၏အိတ်ထဲမှ တိမ်လွှာဆံထိုးတစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်သည်၊

"ဒါမင်းအတွက်ငါရခဲ့တာ။"

လျို့ကျန့်လီသည် ခေါင်းငုံ့ကာကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဓားငယ်လေးတစ်ချောင်း နှင့်တူသောဆံထိုးဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများဖြာထွက်နေကာအလွန်လှပသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပါးကိုကုတ်ကာထပ်ပြောသည်၊ "အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ငါတို့ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကိုဖြတ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာလက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်၊ အသုံးအဆောင်တွေ အများကြီးပဲ။ အကြာကြီး ရှာပြီးတော့ ဒီဆံထိုးက မင်းနဲ့အလိုက်ဖက်ဆုံးလို့ငါထင်တုန်းပဲ။ သူ့နာမည်ကတိမ်လွှာဆံထိုးတဲ့၊ တန်ဖိုးကြီးရတနာတစ်ပါးပဲ။ ငါမင်းအတွက်တပ်ပေးရမလား။"

"တပ်ပေး။"

လျို့ကျန့်လီသည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက်ပိုမိုနီးကပ်စွာတိုးကပ်လာသည်။

နွေးထွေးသောအသက်ရှုသံတစ်ခုကသူ့ကိုလွှမ်းခြုံသွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အလှပဂေးအတွက် ဆံထိုးကိုတပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ" လျို့ကျန့်လီကညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"အရမ်းလှတယ်။" ချင်ဖုန်းသည် ခဏမျှကြောင်ငေးနေပြီး အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။ သူမှန်သည်၊ တိမ်လွှာဆံထိုးသည် လျို့ကျန့်လီအတွက်အထူးပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လျို့ကျန့်လီသည် ရှေ့သို့တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ယခင်ကဲ့သို့နူးညံ့စွာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ဖိကပ်လိုက်သည်၊ ထိုညကကဲ့သို့ပင်။

အချိန်သည် ဤအခိုက်တွင်ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားရတော့မယ်။" လျို့ကျန့်လီက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏စကားလုံးများသည် တွန့်ဆုတ်မှုဖြင့်အရောင်ဆိုးထားသည်။

နေသည်တောင်တန်းများပေါ်တွင်ဝင်ရောက်သွားပြီး ညသည်မြင့်တက်လာသည်။

သူမမထွက်ခွာချင်သော်လည်း ထွက်ခွာရမည်။

ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်သည်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပြုလုပ်ရမည်။

ယခင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လွမ်းဆွတ်မှုကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ ဂယက်ထမှုသည် ဓားတစ်သောင်းအစီအရင် ကိုမထိန်းချုပ်နိုင်အောင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့သူမတမ်းတနေသူကိုတွေ့မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤလွမ်းဆွတ်မှုခံစားချက်သည် နောက်ဆုံးတွင်အခြေချစရာနေရာတစ်ခုရှာတွေ့သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။" ချင်ဖုန်းကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီ၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ညကိုဖြတ်သန်းကာ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှဧည့်သည်များကို နေရာချထားသော အိမ်အပြင်ဘက်သို့ရောက်ရှိလာကြသည်။

အိမ်အတွင်းတွင် မီးတောက်သည်တုန်ခါနေပြီး အရိပ်အနည်းငယ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘိုးကြီးနှင့်သူ၏အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီဟုထင်ရသည်။

"မင်းဘယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်ကိုစတင်မှာလဲ။" ချင်ဖုန်းကစိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

"လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုရင် အများဆုံးသုံးရက်အတွင်းမှာပဲ" လျို့ကျန့်လီကအမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာဘေးဒဏ်သည် မလွဲမသွေကျရောက်လာမည်!

"ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွှားဖို့ မင်းဘယ်လောက် ယုံကြည်ချက်ရှိလဲ။" ချင်ဖုန်းကထပ်မေးသည်။

နှစ်ဦးစလုံးမျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြပြီး လျို့ကျန့်လီသည်မေးခွန်းကိုမဖြေပေ။

သူမသည် လိမ်ညာပြောဆိုရာတွင်မတော်ပေ။

သူမရှေ့မှလူကို အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမဖြစ်စေချင်သောကြောင့် သူမသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမမသိသည်မှာ ဤတိတ်ဆိတ်သော တိတ်ဆိတ်မှုသည် အများကြီးကိုဖော်ပြပြီးဖြစ်နေသည်ကိုပင်။

ခွဲခွာရမည့်အခိုက်တွင် ချင်ဖုန်းသည်အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ကိုကတိပေး၊ မင်းကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ဘေးဒဏ်ကို ဘေးကင်းစွာကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့။"

"မင်းကတာ့ချန်ပြည်သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ် ဆုံးတတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားဖြစ်လာမှာ။"

"မင်းကဓားလမ်းစဉ်ရဲ့အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်ရှိမှာ။"

"မင်းငါနဲ့အတူကျင့်ယန်မြို့ကိုပြန်လာမှာ။"

လျို့ကျန့်လီသည် ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင်သိမ်မွေ့သော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေကာ ညင်သာစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်၊

"ငါမင်းကိုကတိပေးတယ်။"

စကားလုံးများဆုံးသည်နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ပုံရိပ်သည် လေထဲသို့လွင့်မျောသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မိန်းမ၏ပုံရိပ် ညကောင်းကင်ထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားသောဘက်သို့ ကြည့်ကာအချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေလေတော့သည်၊၊