အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီ

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ ဖြန့်ကျက်တည်ရှိပုံမှာ ပြဿနာမဟုတ်မှတော့ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများမှာ ပို၍ရိုးရှင်းသွားသည်။

(ငါ့မိန်းမ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အထွတ်အထိပ်လွှမ်းမိုးမှုကို သက်သေပြဖို့ အသင့်ဖြစ်ရန် အများဆုံး သုံးရက်ပဲကျန်တော့တယ်။ ငါတို့ နောက်ကျခံလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ ဒီနေ့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ဖြတ်သန်းသွားလာပြီး အစီအရင်ကို တည်ဆောက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။)

ဤသို့စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်၊

"ငါ့မိန်းမက မကြာခင် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ၊ ငါသူ့အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်တယ်။ ငါ့ဇာတိမြို့မှာ အရပ်လေးမျက်နှာမှနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပသပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ဆုတောင်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ အဓိကတောင်ထွတ်တွေကို သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး သူ့အတွက်ဆုတောင်းပေးဖို့ ခေါ်သွားပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"တောင်ထွတ်အားလုံး ဟုတ်လား" ကျန်းကွမ်းနှင့် ဆွန်းချိုင်တို့မှာ ထိတ်လန့်သောအမူအရာများ ပြသကြသည်။

'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှာ မသေးငယ်ဘဲ တောင်ထွတ်အားလုံးကိုတက်ခြင်းမှာ မလွဲမသွေ အချိန်နှင့်အားအင်များစွာ ယူရပေလိမ့်မည်။ သူတို့ သိုင်းသမားများဖြစ်သည့်တိုင် ထိုသို့သောဒုက္ခကို မခံစားလိုကြပေ။ ကျန်းကွမ်းက ချီတုံချီတုံဖြစ်သွားသည်၊

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီကို ကူညီဖို့ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ညီနဲ့ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းကိုစောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ယူထားရတယ်။ ထွက်သွားဖို့က တကယ်ပဲခက်ခဲပါတယ်။"

"မှန်တယ်!" ဆွန်းချိုင်က ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ထွက်သွားလို့မရဘူးလား" ချင်ဖုန်းက သူတို့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်၊

"'ယစ်မူးလိပ်ပြာတောင်ထွတ်'ကိစ္စနဲ့ ဂျူနီယာအစ်မလေးကို ချောင်းကြည့်တဲ့အကြောင်း၊ ငါသာ အဲ့ဒီအကြောင်းကိုပြောခဲ့ရင် လူတွေ ငါ့စကားကိုယုံကြည်မှာလား မယုံကြည်မှာလားတော့ မသိဘူး။"

ကျန်းကွမ်းနှင့် ဆွန်းချိုင်တို့၏မျက်နှာများမှာ သူ၏စကားကြောင့် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ကျန်းကွမ်းက အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာပြောင်းလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ခုနက သေသေချာချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ။ ဆရာတူအစ်မကျန့်လီက ဂိုဏ်းရဲ့အနာဂတ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဂိုဏ်းကိုစောင့်ကြပ်တာက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီရဲ့ကပ်ဘေးနဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် အရေးမပါပါဘူး။ သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျား နောက်ထပ်ဘာမှပြောစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်းလှုပ်ရှားပြီး ထွက်ခွာသင့်ပါပြီ။"

ကျန်းကွမ်းနှင့် ဆွန်းချိုင်တို့၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ ကျန်းကွမ်းနှင့်သူ၏ညီမှာ တောင်ထွတ်သခင်၏သားများဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဒုတိယအချက်မှာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'အတွင်းမှ ချင်ဖုန်း၏ဂုဏ်သတင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ချင်ဖုန်းမှာလည်း 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏တပည့်များ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဤမျှလေးစားမှုပြသပြီး ဦးညွှတ်သည်ကို စပ်စုနေခဲ့သည်။ ကျန်းကွမ်းက မနေ့ကကဗျာအကြောင်းရှင်းပြမှသာ သူ ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

(ရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ကဗျာတွေက ဒီလောက်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။)

သုံးဦးသား ပထမဆုံးဓားတောင်ထွတ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ကြပြီး တောင်ပေါ်လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ကောက်ကွေ့နေသည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း ချင်ဖုန်းမှာ အခြားသူများကိုလှည့်စားရန် တိတ်တဆိတ် အစီအရင်များကိုစီစဉ်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပူဇော်ပသဟန်ဆောင်နေသည်။ အစီအရင်ပုံစံပြား မှန်ကန်ကြောင်းအတည်ပြုပြီးမှသာ သူ ကျန်းကွမ်းနှင့်အတူတောင်ပေါ်မှဆင်းကာ ဒုတိယဓားတောင်ထွတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပင် ညဉ့်နက်သွားသည်။ ထို့အပြင် ချင်ဖုန်းရေးဆွဲခဲ့သောအစီအရင်မှာ နောက်ဆုံးဓားတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်နေ့တာခရီးစဉ်အပြီးတွင် ကျန်းကွမ်းနှင့် ဆွန်းချိုင်၊ ဤသိုင်းသမားနှစ်ဦးပင်လျှင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး သူတို့၏ကျောများမှာ ချွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ စာပေသူတော်စင်ဖြစ်သော ချင်ဖုန်းဆိုလျှင် ပြောစရာပင်မရှိတော့။

သူ တောင်ထွတ်ကိုတက်နေစဉ်မှာပင် သူ အစီအရင်များကိုလည်း ရေးဆွဲခဲ့ရသည်ကို သိထားသင့်သည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလည်း ဖြစ်သည်။ ကြားထဲတွင် အကြိမ်များစွာ သူ သတိလစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်၏အထောက်အပံ့ဖြင့် သူ ဇွဲရှိရှိကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏မိန်းမကို အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုး၏ကပ်ဘေးကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် ပို၍ယုံကြည်မှုပေးရန်အတွက် သူ ဇွဲရှိရှိကြိုးစားရမည်။

ကောက်ကွေ့သောတောင်ပေါ်လမ်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် စီးဆင်းနေသော တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းနောက်သို့လိုက်ကာ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ချင်ဖုန်းက အခြားသူများဂရုမစိုက်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူရင်း သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် လက်မဖြူကိုစုစည်းလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခု ထွင်းထုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစီအရင်ပစ္စည်းများကိုထုတ်ယူကာ အရပ်လေးမျက်နှာမှနတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ပသဟန်ဆောင်ရင်း မြက်ပင်နှင့်ရွှံ့ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကိုလုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မှိန်ဖျော့သောအရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်အပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

(အစီအရင်ကြီး၏ အပြင်အဆင် ပြီးမြောက်သွားပြီ။)

ချင်ဖုန်းမှာ နားလည်လိုက်သည်။

(လျို့ကျန့်လီသာ သူမကပ်ဘေးကိုဖြတ်ကျော်မည့်နေ့တွင် 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'အလယ်ဗဟို၌ သူမ၏အစီအရင်ကိုတည်ဆောက်လိုက်သည်နှင့် ငါအစီအရင်ကြီးကို အသက်သွင်းနိုင်ပြီ။)

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီ။ ချင်ဖုန်းက သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ တင်းကြပ်နေသောစိတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ကျသွားပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခု တိုးဝှေ့လာသည်။ သူ နောက်ထပ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ သတိလစ်သွားသည်။

"သခင်လေးချင်!" ကျန်းကွမ်းနှင့် ဆွန်းချိုင်တို့ စိုးရိမ်တကြီးအော်ခေါ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့ပြေးကာ သူ့ကိုထောက်ပံ့လိုက်ကြသည်။

ဧည့်သည်ခန်းအတွင်း၌ ချင်ဖုန်းမှာ ခုတင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းရင်း နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ လန်နင်ရွှမ်က သူ၏ဖိနပ်များကို ဂရုတစိုက်ချွတ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ခြေဖဝါးများမှာ သွေးနှင့်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ အံ့ဩတကြီးပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး နှလုံးသား ကြေကွဲသွားကာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့ဝဲနေသည်။

"သခင်လေး ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ။" ရှင်းရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းကိုပြန်ခေါ်လာခဲ့သော လူနှစ်ယောက်မှာ ယနေ့အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ်ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် ရှင်းရှန့်၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ဘာပြောရမှန်းမသိသလို ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

(သူ သခင်လေးမှာ မိုက်မဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်—အမျိုးမျိုးသောနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပသတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။)

(ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲနတ်ဘုရားတွေရှိခဲ့ရင် ဘာလို့ ပြည်သူလူထုက ဆင်းရဲဒုက္ခနက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။)

(သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲမှ သူ မတွေးဘဲမနေနိုင်၊ သခင်မလေးရဲ့ခင်ပွန်းက သခင်လေးဖြစ်နေတာကတော့ တကယ်ပဲကောင်းတာပဲ။)

လန်နင်ရွှမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ သူမ သူမ၏မျက်လုံးများမှမျက်ရည်များကို သူမ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့်သုတ်သင်လိုက်ပြီး ရေနွေးဇလုံတစ်လုံးယူဆောင်လာကာ ချင်ဖုန်း၏ခြေထောက်များပေါ်မှဒဏ်ရာများကို တဘက်ဖြင့် ညင်သာစွာသန့်ရှင်းပေးနေသည်။

ဧည့်သည်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'တစ်ခုလုံး သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသည့်အလား။ ဂရုတစိုက်အာရုံခံပြီးနောက် သူ ကျေနပ်သောအမူအရာပြသလိုက်သည်၊

"လုံးဝမဆိုးဘူး။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ကျန့်အန်း၏ပုံရိပ်မှာ ဗလာဖြစ်နေသင့်သောနေရာတစ်ခု၌ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှသစ်ပင်ခြုံနွယ်များမှာ မသိရှိရသောအင်အားတစ်ခုအောက်တွင် မြေပြင်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။

"ဒီလိုဖြစ်နေဖို့မလိုပါဘူး၊ မင်းလှုပ်ရှားရမယ့်အချိန်တစ်ခုတော့ အမြဲရှိမှာပါ။"

ချင်ကျန့်အန်းက ခပ်ဖွဖွလေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံမှန်အသွင်အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ အဘိုးကြီးပိုင်လီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဟေး၊ သူတို့က အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုးကိုဆင့်ခေါ်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ကြတာ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို ရယူဖို့မျှော်လင့်နေကြတာ။"

"ပြီးတော့ ဒီအရာက မင်းရဲ့ချွေးမအပေါ်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ပေးသနားခြင်းအတွက် အတော်ပဲ။"

"အဲ့ဒါကို သူမရဲ့အနာဂတ် အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်များသို့တိုးတက်မှုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

"အင်း။"

ချင်ကျန့်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နှစ်ဦးသား တစ်စုံတစ်ခုကိုအာရုံခံမိပြီး သူတို့၏အကြည့်ကို မြောက်ဘက်လားရာသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။ ပိုင်လီက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊

"ဘယ်တော့မှ ရှင်းလင်းသုတ်သင်လို့မရတဲ့ ပုန်းနေတဲ့ကြွက်တွေကတော့ အမြဲတမ်းအများကြီးပဲ။"

ယနေ့ည လရောင်မှာ မှိန်ဖျော့ပြီး အမှောင်မှာ ကုလားကာတစ်ခုအဖြစ်ပြုမူကာ သူတို့၏အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏မြောက်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာ၊ အနက်ရောင်မည်းမှောင်နေသောတောင်တန်းသစ်တောထဲတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား သတိကြီးစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ရောက်ရှိပြီး ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ရှေ့တွင်ပေါ်ထွက်လာပြီး အဖြူအနက်ဝတ်ရုံနှင့် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နံပါတ်လေးပုံစံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုလူက သက်ပြင်းချသည်၊

"ခင်ဗျားတောင်းဆိုခဲ့တာကို ကျွန်တော်လုပ်ပြီးပါပြီ။ အနက်ရောင်မီးတောက်ကို ဂိုဏ်းချုပ်က ထိန်းသိမ်းထားပြီးပါပြီ။"

"ပြီးတော့ လျို့ကျန့်လီ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးလွှမ်းမိုးမှုတံဆိပ်ကိုဖွင့်ဖို့ အများဆုံး သုံးရက်ပဲလိုတော့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့တည်နေရာကို အခုဖော်ထုတ်ချင်ရတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး။"

"ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီအနက်ရောင်မီးတောက်က ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားကို လှုံ့ဆော်နိုင်ရတာလဲ။"

"မင်းက မင်းရဲ့အပိုင်းကိုပဲလုပ်ဖို့လိုပြီး ကျန်တာကိုမေးစရာမလိုဘူး" တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်လူက အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားမှာ ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သွားများကိုကြိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တတိယနယ်ပယ်ကိုရောက်ရှိအောင်ကူညီပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်အောင်ကူညီမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ကတိကို မမေ့ပါနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလူသား၏ခြေထောက်အောက်မှမြေပြင် တုန်ခါသွားပြီး အနက်ရောင်မီးတောက်များ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် ဤအနက်ရောင်မီးတောက်များမှာ နေရာတစ်ခုသို့စုစည်းသွားပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ငိုသံနှင့်တူသောအသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဘာ၊ ဘာကြီးလဲ" ထိုလူသားက အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တတိယနယ်ပယ်ကိုရောက်ချင်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝလိမ့်မယ်။"

"ရှပ်!" စုစည်းထားသောအနက်ရောင်မီးတောက်များဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသောမိစ္ဆာမှာ ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသားကိုလွှမ်းခြုံကာ လေထဲသို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နှလုံးသားကိုခွဲထုတ်သကဲ့သို့သောအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သောအနက်ရောင်မီးတောက်များ ထိုလူသား၏ကိုယ်ထဲသို့ သွန်ချဝင်ရောက်သွားသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုလူသားမှာ နောက်တစ်ကြိမ်ဆင်းသက်လာကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။